Spring naar inhoud




- - - - -

Artikel met en over Daniel Radcliffe, New York Times 02-03-11


Artikel met en over Daniel Radcliffe in de New York Times op 2 maart 2011

Nu een gewone dreuzel, met liedjes en dansjes
Door DAVE ITZKOFF
Gepubliceerd op: 2 maart 2011


De bekendste 21-jarige persoon ter wereld komt rustig een eethuis binnengewandeld op een winterige ochtend in februari wanhopig verlangd naar Belgische wafels. Zijn ogen stonden dof, hij zag er wat sjofel uit en had een stoppelbaardje, maar was ondanks het vroege uur erg energiek en ietwat opgewonden nadat hij zich hier naartoe had gehaast nadat het restaurant dat eerst gekozen was voor hem gesloten werd vanwege een gaslek.

Hij kwam onopgemerkt de backup-locatie binnen die niet op ontploffen stond en erkende al knipogend zijn ochtendlijke beproevingen: "Je probeerde me te vermoorden, niet?" zei hij al lachend en voor hij in het ontbijt vloog dat hem genoeg kracht zou geven om een dag vol repetities voor zijn nieuwe Broadwaymusical aan te kunnen, waarschuwde hij me als volgend:

"Je zal me waarschijnlijk extreem veel maple syrup zien drinken. Tot zo'n drie weken geleden, had ik het nog nooit geproefd en nu zou ik het de hele dag door drinken. Liters ervan."

Het lijkt logisch om te zeggen dat Daniel Radcliffe, die op het punt staat gebruik te maken van de tien jaar als het hoofdpersonage in de Harry Potter-filmreeks om de hoofdrol te spelen in een heropvoering van How to Succeed in Business Without Really Trying, niet opgegroeid is als eender welke jonge ster voor hem en niet geworden is wat iedereen had verwacht.

Het succes van de Harry Potterfilms die geadapteerd werden van J.K. Rowlings boeken en meer dan 4,5 miljard euro opgebracht hebben, hebben meneer Radcliffe zeker nooit eerder geziene herkenning en astronomische rijkdom opgeleverd. Er wordt gezegd dat hij voor elk van de laatste twee films zo'n 15 à 18 miljoen euro verdiend en mogelijk meer waard is dan zowel Prince William als Prince Harry (landgenoten die hun status niet hebben moeten verdienen door basilisken af te maken of Gruzielementen te vernietigen).

Meneer Radcliffe lijkt niet te bezitten over de arrogantie of prikkelbaarheid die typisch bij dergelijke rijkdom en roem horen. Hij is zelfbewust maar niet ongedwongen, heeft grote ogen en is onrustig. Hij beschrijft zichzelf al snel als werelds en een nerd.

Tijdens het ontbijt had hij het over hoe hij zijn vriendin stalkt met nachtenlang kijken naar History Channel of kabelzenders als Discovery of het Military Channel "wanneer er iets als 'Hitlers lijfwacht' getoond wordt. Of 'Hitlers tuinman'. Of 'Willekeurige leden van Hitlers gevolg'. "

Maar wat zijn carrière betreft, die zich naar nog niet in kaart gebrachte territoria zal begeven wanneer de achtste en laatste Harry Potter-film in juli uitkomt, is meneer Radcliffe abnormaal serieus. Hij legt uit waarom hij ervoor koos om afscheid te nemen van zijn geliefde jonge tovenaar met een vijftig jaar oude Amerikaanse satire in de bedrijfswereld. Hij zei, met een bijna religieuze oprechtheid, dat hij de nood voelde om "te bewijzen dat een kindacteur ook een lange carrière kan hebben".

"Als ik het effectief kan doen," zei meneer Radcliffe over zijn recentste podiumavontuur, "nadat ik in een van de grootste reeksen allertijden heb meegespeeld, dan kan dat de discussie ten einde brengen. Het is mogelijk. Dat is mijn missie."

De heropvoering van How to Succeed gaat op 27 maart in première in het Al Hirschfeld Theater en is niet meneer Radcliffe's eerste reis naar Broadway. Hij debuteerde in 2008 in de heropvoering van Peter Shaffers psychologische drama Equus dat overkwam van het Gielgud Theater in Londen. Voor zijn rol als de jonge, gestoorde Alan Strang, waarvoor hij even naakt op het podium staat, kreeg meneer Radcliffe wereldwijde aandacht als lof van de critici. In The New York Times schreef Ben Brantley dat meneer Radcliffe de rol droeg "als het meesterwerk van de kleermaker: iets wat van nature uit past en dat je de ruimte geeft om te bewegen".

Van die embryonale ervaring kreeg meneer Radcliffe een waardering voor New Yorks theaterscène en, praktischer dan dat, de zanglessen die hij moest volgen om een snoepreepdeuntje onder de knie te krijgen dat hij voor Equus moest zingen. Het gerucht verspreidde zich dat hij niet enkel voor een betalend publiek zong en dat hij misschien meer ambitie had op dit vlak.

"We kenden enkele paarden uit Equus," zei Craig Zadan, die samen met zijn producing partner Neil Meron een van de producers van How to Succeed is, "en ze onthulden aan ons dat hij backstage rondliep terwijl hij de liedjes van Sweeney Todd zong". "

Tijdens een ontmoeting met de heren Zadan en Meron zei meneer Radcliffe dat hij niet zeker was of hij wel gekwalificeerd was om een Broadwaymusical te dragen. En toen hij nog eens apart benaderd werd door regisseur en choreograaf Rob Ashford, die zei dat hij hem driedubbel wilde bedreigen, herinnert meneer Radcliffe zich: "Ik zei: 'Oké, ja, ik zal danslessen nemen. Oké. Maar je zwemt hier tegen de stroom in, meneer Ashford'."

Zijn toekomstige medewerkers vertelden een ietwat ander relaas: "Het was zijn geheime wens om dit te doen," zei meneer Zadan.

Hoe dan ook werd het team rond How to Succeed, de musical die een Pulitzerprijs heeft gewonnen (met muziek van Frank Loesser en een boek van Abe Burrows, Jack Weinstock en Willie Gilbert) over J. Pierrepont Finch, een doorzetter die begint als ramenwasser en eindigt als voorzitter van de raad van de World Wide Wicket Company, al snel gevormd.

Het was, zo zeiden de producers van de heropvoering, een geliefde show van onberispelijke afkomst, Robert Morse speelde Finch in de originele Broadwayproductie en de film uit 1967 en Matthew Broderick speelde hem in de heropvoering in 1995, en de zeldzame musical die rust op de schouders van de jonge, mannelijke hoofdrolspeler.

Meneer Radcliffe besefte ook dat het voor hem een erg raar project was om aan te beginnen. "Ik denk dat veel mensen het een ietwat verwarrende keuze vinden," zei hij, "maar daar hou ik van."

Dat meneer Radcliffe nog niet vaak gezongen heeft en nooit heeft gedanst of met een Amerikaans accent heeft gesproken voor zijn vorige rollen waren allemaal hindernissen die hij kon overwinnen met voldoende voorbereiding en hij heeft al maanden repetities in deze gebieden achter de rug.

Wat hij misschien niet kan overwinnen is de verouderde aard van de musical. Ondanks al zijn charmes is How to Succeed een product van de tijd waarin het gecreëerd werd. Toentertijd waren mannen vrij om de zakelijke ladder te beklimmen terwijl vrouwen niet meer mochten doen dan notities nemen en de musicals meest diepgaande commentaar op gelijkheid van man en vrouw op de werkvloer is het lied A Secretary Is Not a Toy.

Meneer Ashford wiens Broadwayheropvoering van Promises, Promises in 2010 (met als producers onder andere de heren Meron en Zadan) zijn oorsprong uit de jaren zestig omarmde, zei dat How to Succeed niet seksistisch is, maar een satire op seksisme.

In tegenstelling tot de heropvoering uit 1995, waarin nummers als "Cinderella, Darling" (een viering van het huwelijk tussen secretaresses en bazen) werden geknipt, zei meneer Ashford dat deze productie zich aan het originele boek en de originele muziek zal houden en kostuums in de stijl van de jaren zestig zal gebruiken en een honingraatachtig decor in de stijl van Eero Saarinen om de connectie met dat decennium te versterken.

En dan is er het onmiskenbare feit dat meneer Radcliffe de rol van Finch op veel jongere leeftijd op zich neemt dan voorgangers als meneer Morse, die 30 was toen hij de rol begon te vertolken, of meneer Broderick, die 33 was.

Het team van de heropvoering van 2011 zegt natuurlijk dat de jeugdigheid van meneer Radcliffe ook in het voordeel van de show werkt en wat meneer Meron "de Mark Zuckerberg van het alles" noemt, naar boven haalt, verwijzend naar de 26 jaar oude medeoprichter en algemeen directeur van Facebook.

Waar een Finch van eind de twintig of begin dertig over zou kunnen komen als een zakelijk uitgebloeid iemand die zichzelf uit de sleur van zijn carrière wil bevrijden, zei meneer Ashford dat het publiek iemand van meneer Radcliffe's leeftijd zou vergeven, gewoon omdat die niet beter weet.

Tijdens een repetitie voor How to Succeed niet zo lang geleden in de nieuwe studio's in 42nd Street had meneer Radcliffe helemaal geen moeilijkheden om zijn meer ervaren medeperformers bij te houden. Onder toezicht van meneer Ashford en Spencer Soloman, een dansleraar die meneer Radcliffe in Londen privélessen gaf, oefende het ensemble "Brotherhood of Man" in, het opzwepende voorlaatste nummer van de show.

Bij elke repetitie ging meneer Radcliffe voluit voor elke schop, draai en Fosse-esque pas. Met een beetje assistentie springt hij al draaiend van een vergadertafel in de armen van zijn wachtende castleden. Maar, het valt niet te ontkennen hoe klein de 1 meter 65 grote acteur eruit zag naast de anderen en hoe zijn 1 meter 93 grote co-ster John Larroquette, die de magnaat van Wicket J.B. Biggley speelt, hem helemaal uit het zich kan doen verdwijnen.

Nadat hij hersteld is van het repeteren zei meneer Radcliffe dat hij hoopte dat zijn passie op zijn minst tijdelijk zou compenseren voor de tekortkomingen die worden gezien.

"Als je ergens enthousiast over bent, ook als je er niet goed in bent, zal je enthousiasme je tot het punt brengen waarop mensen je toelaten om het vaak genoeg te doen om er goed in te worden," zei hij.

Niets daarvan beantwoordt de vraag waarom meneer Radcliffe voor dit project koos om zijn overvloed aan post-Potterenergie te kanaliseren of wat een jong idool moet doen nadat zijn meest bekende rol achter hem ligt en er nog een heel leven aan werk voor hem ligt.

Wanneer we hem vragen om wat artiesten op te noemen in wiens voetsporen hij wil treden, citeert hij verschillende vroegere kindsterren die dat label weggewerkt hebben gekregen, van Christian Bale tot Elijah Wood en ook zijn vriend en mentor Gary Oldman, de kameleonachtige acteur die de tovenaar Sirius Zwarts speelt in de Potterfilms.

Tijdens een telefooninterview zei meneer Oldman dat meneer Radcliffe genoeg geld had om de entertainmentindustrie voor altijd achter zich te laten. Hij voegde daaraan toe dat meneer Radcliffe niets vanzelfsprekend vindt en dat slimme keuzes op dit cruciale punt in zijn leven veel kunnen betekenen voor zijn professionele duurbaarheid.

"Hij beseft dat eens Potter gedaan is, hij zich samen met al die andere acteurs op de markt bevindt die dezelfde job willen," zei meneer Oldman. "En dat hij tien jaar lang Harry Potter is geweest wil niets zeggen."

David Yates, die meneer Radcliffe in de laatste vier Potterfilms, inclusief de laatste film Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2, regisseerde, zei dat ondanks meneer Radcliffe's buitengewone sterrenstatus "hij zich meer op zijn gemak voelde als een van de jongens", of dat nu de filmcrew helpen opruimen is na een laatavondopname of beslissen is om mee te spelen in een Broadwaymusical.

Even laat meneer Radcliffe zijn manische hoede los en biecht op dat hij bang was over hoe hij onthaald zou worden in How to Succeed. Wanneer we hem vroegen wat hem in het bijzonder zenuwachtig maakte, ratelde hij een hele lijst af: "De angst om te falen. De angst voor middelmatigheid. De angst om de doelen die ik voor mezelf gesteld heb niet te halen. De angst om niet in mijn missie te slagen."

Maar, hij was vastberaden over zijn zekerheid dat hij niet triest zou zijn over de release van de laatste Potterfilm. Hij heeft zijn tranen de vrije loop gelaten toen het grootste deel van de opnames vorige zomer voltooid werd.

"Ik ben er klaar mee, het is gedaan," zei hij. "Mensen moeten zich ervan bewust zijn dat er niet effectief iemand is gestorven. "Er is geen gepaste rouwperiode waaraan ik me moet houden."

Meneer Radcliffe zei dat eender hoeveel films kunnen volgen, van een komedie tot een remake van All Quiet on the Western Front. Wat zeker was, was dat de jongeman die de Jongen Die Bleef Leven heeft gespeeld er klaar voor is om zijn eigen leven te gaan leiden.

"Wanneer ik 30 ben en kinderen heb of wat dan ook, zal ik het waarschijnlijk wat rustiger aan willen doen," zei hij. "Maar op dit punt van mijn leven moet ik zo druk bezig zijn als mogelijk."
  • 0


0 Commentaren