Spring naar inhoud




- - - - -

Interview Jason Isaacs, Ain't It Cool 30-12-08


Interview met Jason Isaacs door Ain't It Cool op 30 december 2008

Capone zit samen met Jason Isaacs voor een GOED gesprek over Harry Potter, Green Zone en hoe je van Paul W.S. Anderson moet houden!!!
Gepubliceerd op 30 december 2008

Hallo allemaal. Dit is Capone vanuit Chicago. Enkele weken geleden interviewde ik Viggo Mortensen over een film die maar op weinig plaatsen zal uitkomen en dat deze week, genaamd Good. Good speelt zich af in de vroege dagen van het Nationaal Socialisme in Duitsland en focust op een Duitse professor (Mortensen) die jaren voor Wereldoorlog II een onschadelijke roman heeft geschreven die de Nazi's onbedoeld als verantwoording voor hun theorieën van raszuiverheid en het uitmoorden van joden gebruiken. Het boek is zo'n grote inspiratie en blauwdruk van de Endlösung dat de professor verheven wordt in de Nazirangen en dat bijna zonder enige ambitie van zijn kant om dat te doen. Jason Isaacs speelt Maurice, de beste vriend van Mortensen, en die is joods. De wijzigende dynamiek van hun relatie dient als de metafoor van de film voor hoe normale mensen die nooit vooroordelen gehad hebben in hun leven centimeter per centimeter in zulke betreurenswaardige omstandigheden en daden geduwd kunnen worden. Isaacs is een van de grote, belangrijkste acteurs van vandaag de dag. De meeste mensen herkennen hem van zijn rol als de witharige Lucius Malfidus in de Harry Potter-films. Maar ik herinner me hem nog van zijn vroege werk in de Britse filmgeschiedenis waaronder misschien de enige film van Paul W.S. Anderson die het waard is om meer dan eens bekeken te worden, Shopping. Hij heeft redelijk memorabele bijrollen vertolkt in films als Dragonheart, Event Horizon, Soldier en Armegeddon. Maar voor velen was het zijn gevangenendodende neerzetting van Kolonel William Tavington, de kwaadaardige Britse officier in The Patriot, tegenover Mel Gibson, die Isaacs in hun geheugens kraste als een acteur om rekening mee te houden. Sinds The Patriot is hij een van de drukst bezette acteurs op de planeet met rollen in films als Black Hawk Down, Windtalkers, The Tuxedo, Peter Pan (waarin hij Mr. Darling en Kapitein Haak speelt), Nine Lives en Friends With Money. Isaacs heeft ook zijn aandeel geleverd in acteerwerk op tv met een memorabele verschijning in drie afleveringen van West Wing, een recente hilarische rol in Entourage en een hoofdrol in de pas afgeronde gangsterreeks van Showtime, Brotherhood. Zoals bij mijn interview met Mortensen, hadden Isaacs en ik niet echt een tijdslimiet en hij is een geweldig spreker en beantwoordt zowat elke vraag die je hem voorlegt. Ik kan me geen betere omstandigheden voorstellen. Ik heb Isaacs altijd als een strakke acteur gezien die veel aankan, maar daarbovenop heb ik nu ook nog het geluk gehad om tot de ontdekking te komen dat hij ook een geweldige kerel is om mee te praten. Om dit interview de nodige context te geven: We spraken eind oktober 2008, dus zijn verwijzingen naar Brotherhood slaan waarschijnlijk meer op iets in dat tijdsframe. Geniet van Jason Isaacs!

Jason Isaacs: Dus dit is voor het fantastische AintItCoolNews.com?

Inderdaad. Ik heb net de aflevering van Entourage gezien waarin je meespeelt. Ik wist niet eens dat je erin meespeelde.
Ah, oké. Dat was echt leuk. Ik heb me er geweldig geamuseerd.

Ik word gewoonlijk niet echt verrast door Entourage, maar ze hebben een geweldige draai aan je personage gegeven.
Ik ook! Mijn agent zegt: "Luister, je bent toch in LA en ze willen weten of je mee wil spelen in een aflevering van Entourage". En ik zei: "Maak je een grap? Ik ben dol op die reeks. Ik zou een moord plegen om dat te doen. Welke rol?" En hij zei: "Dat weet ik niet." En ik zei: "Wat voor rol het ook is, ik doe het." Dus, ze stuurden het scenario naar me toe en toen kwam ik plots bij de laatste scène en had ik iets van: "Oh yeah!" Ik doe mee! Ik moet zeggen dat wat Ain't it Cool News betreft ik een complete technologiegeek ben. Zelfs voor ik kinderen had, keek ik naar alle prikborden nog voor er zoiets was als het wereldwijde web. Ik zit al op Ain't It Cool News sinds zijn allereerste op tekst gebaseerde versie. Het staat tussen mijn bladwijzers en ik bezoek het constant. Ik vind de reikwijdte geweldig en de passie voor film en de feedback erop en hoe het een soort status van buitenstaander behoudt tussen al de, laten we eerlijk zijn, mainstream review websites. En ik bedoel dat op de goede manier. De Olympics waren vroeger amateurs, er is die amateuristische benadering dat jullie geen deel uitmaken van een vaststaand geheel. Ik vind het geweldig. Dean Devlin [producer van onder andere The Patriot en Godzilla] is een vriend van mij en ik herinner me dat hij een van de eersten was die zei: "We zouden die kerel op de set moeten uitnodigen.” Het was één van de allereerste bezoekjes door een online schrijver ooit, want dat gebeurde vroeger niet.

Mel Gibson deed dat plezier terug door enkele keren naar Austin te komen voor screenings voor Passion of the Christ en Apocalypto. Toen voelden we ons geen buitenstaanders.
Heb je een naam waaronder je schrijft?

Ik schrijf als Capone.
Oh, jij bent Capone! En Moriarty, die ik heb ontmoet, is altijd zo vriendelijk tegenover mij. En het is raar wanneer je mensen ontmoet die vriendelijk tegen je zijn, want dan denk je: "Ik ga het verpesten." En zij gaan denken: "Die kerel is een lul. Ik zal nooit nog iets vriendelijks over hem zeggen." Maar hij was erg charmant en vriendelijk. En hé, jullie hebben geen sociale verplichtingen. Als jullie iets zien wat jullie rotslecht vinden, dan moeten jullie dat eerlijk zeggen.

Ben je nog steeds vrienden met Paul W.S. Anderson? Ik dacht ergens gelezen te hebben dat je misschien een nieuwe film met hem gaat maken.
Wij zijn erg goed bevriend en hij is een toffe man die me erg goed heeft geholpen aan het begin van mijn carrière. Maar, ik was de laatste tijd nooit beschikbaar wanneer hij films maakte. Ik heb veel van zijn scenario's gelezen en stukken uit Death Race gezien, maar ik zie hem nooit. Hij woont in LA en ik in Londen.

Op een bepaald moment dacht ik dat ik je op de castlijst had zien staan van een film genaamd Man With Football.
Ik weet niet eens of dat een film is. Ik zei tegen hem: "Welke film maken we samen?" [Lacht] Ik had hem in geen tijden gezien en hij had een kind gekregen met Milla [Jovovich] en ik ging hem bij hem thuis bezoeken om hem te zien. Ik kom nooit meer in LA omdat ik aan Brotherhood heb gewerkt en een hoop andere dingen heb gedaan. LA is een plaats waar je naartoe gaat om werk te vinden en ik was een hele tijd niet echt beschikbaar. Ik was dit jaar in LA voor de Golden Globes maar dat ging niet door, dus had ik tijd om sociale dingen te doen, zoals oude vrienden als Paul te bezoeken. Dus, ik belde Paul op en ging naar de baby kijken en zag een versie van Death Race. En ik zei: "Hé, weet je dat wij samen een film gaan maken?" En hij zei: "Ja, wat is dat?" Ik had er geen idee van. Maar ik wil graag nog eens met hem samenwerken want... Ik weet dat dit cliché is. Als acteur is het je taak om je los en vrij te voelen en je gaat je amuseren zonder nog een spoor van angst en zenuwen te tonen, zodat je je beste werk kan leveren. Het laatste wat je wil denken is: "God, al die mensen bij dat scherm vragen zich nu af op welke manier ik hun film ga verkloten en hun 75 miljoen euro zal verspillen." En wanneer het iemand is die je graag hebt en die jouw graag heeft en die je werk goed vindt en waarvan jij hun werk goed vindt, dan voel je die vrijheid om je helemaal te laten gaan en naar de dingen te reiken. Ik ga aan Green Zone beginnen, met Paul Greengrass, van zodra we volgende week klaar zijn met Brotherhood. Je krijgt datzelfde gevoel, wanneer het een vriend van je is, dat je het beste uit jezelf kan halen. Dus ik zou echt graag nog eens met hem werken.

Paul krijgt een hoop rotzooi te verwerken op het internet...
Vooral van jullie, maken jullie een grap?! [Lacht] Hij is echt een haatfiguur voor jullie. Maar als je wat tijd met hem zou doorbrengen, zou je hem echt een toffe kerel vinden. Hij is dol op het soort films dat hij maakt. Hij houdt van het simpele, gestoorde, scherpe verhalen vertellen. Elke keer ik zie waar Paul aan bezig is, vraag ik hem: "Is dit echt wat je wil maken?" En hij zegt: "Maak je een grap? Ik kan niet wachten om eraan te beginnen." Het is geweldig dat hij van die films houdt en van dat genre en dat hij graag aan dat soort verhalen met dat soort kleuren werkt. Er zijn mensen, niet alleen in de filmwereld, die dat soort behandeling verdienen, maar hij hoort niet tot die groep. Het is zo raar voor mij om dat te lezen.

Ik ben niet een van die spontane haters. Ik heb me geamuseerd met Shopping, Resident Evil en Death Race. Hoe gaat hij om met al dat neerbuigende gedoe.
Weet je wat? Hij is een opmerkelijke man. Een van de redenen waarom ik zo dol op hem ben, is door zijn opmerkelijke optimisme en positivisme over alles wat er in zijn leven gebeurt. En er is geen twijfel over dat Soldier een tegenslag was voor iedereen die erbij was betrokken. Je kan de ervaring niet hervertellen. Het was gewoon een grote mislukking voor iedereen. En Paul versoberde zijn leven gewoon wat, sloot zichzelf op in zijn prachtige huis, schreef wat scenario's, baande zich een weg terug in deze wereld, had nooit medelijden met zichzelf, raakte niet verbitterd of stak het niet op de marketing of de poster en hij werd nooit jaloers op een ander. Hij zei gewoon: "Oké, dat werkte niet. Nu ga ik iets doen dat wel werkt." Hij deed een pilot voor FX. Hij schreef een scenario dat iemand anders zou regisseren. En uiteindelijk werd Resident Evil datgene wat hem terug een plaatsje aan de belangrijkste tafel van Hollywood gaf. Hij was niet het minste beetje verbitterd tijdens het hele proces. Hij dacht: "Ik ben erg goed betaald om een bijzonder dure les te leren, namelijk om je gevoel te volgen." Hij had een scenario voor Soldier en dat is niet het scenario dat ze hebben opgenomen. En weet je, iedereen moet de kans krijgen om fouten te maken. Ik begrijp niets van baseballstatistieken, maar als je .450 slaat, dan ben je een van de grootste spelers ooit. Als die statistiek toegepast werd op een filmregisseur, dan zou je een filmregisseur in de Hall of Fame zijn.

De meeste van zijn films brengen geld in het laatje. Dat kan je niet ontkennen.
Juist. En nog belangrijker voor mij, het eindresultaat is één ding en het is dat wat telt als je in de filmwereld wil blijven, zoals hij, maar het proces van ze te maken is mijn ervaring. Jij schrijft jouw artikels, je leest ze niet. Dus mijn ervaring is dat het geweldig is om samen met hem verhalen te maken en dat is wat telt.

Ik heb dit jaar niet de kans om Paul te ontmoeten op ComicCon toen hij beelden van Death Race toonde, maar ik had dat wel graag gewild.
Hij is een heerlijk man. Weet je waarvan ik echt geniet bij het filmmaken? Er is geen grotere heerlijkheid dan iemand die niet kan wachten om het verhaal te vertellen en die zich amuseert. Er zijn twee types regisseurs voor mij, die achter hun monitors zitten te kijken en het eindresultaat is misschien hetzelfde, maar voor een acteur is de ervaring heel anders. Er zijn zij die "Actie" roepen en zich afvragen wat er mis zal lopen. Hoe zal die persoon het fout doen? Hoe zal de camera verkeerd bewegen? Hoe zal het decor fout zijn? Wat zullen we moeten verbeteren om te verkrijgen wat ik nodig heb? En je voelt dat, je voelt die negativiteit, die angst. Er kunnen goede resultaten uit voortkomen, maar voor een acteur is het niet zo leuk. Dan zijn er zij die achter hun monitor zitten en zich afvragen: "Welke fantastische magie zal er nu vrijkomen?" En je ziet het soms gebeuren dat ze op hun nagels zitten te bijten of dingen roepen die later weggeknipt moeten worden. Ze staan op als het goed was en zeggen: "Dat was geweldig. Hé, waarom doen we er niet een zoals dit?" En je voelt alleen maar die positieve energie.

Ik ben altijd fan geweest van Pauls film Shopping, waarin jij meespeelde. Het was waarschijnlijk de eerste keer dat ik iets zag waarin Jude Law meespeelde.
Ja. Paul kwam uit een wereld... hij had een aantal afleveringen voor televisie geschreven, maar hij kwam uit Newcastle en hij en enkele vrienden hadden een kleine videobedrijfje opgericht en wilden fantastische, schitterende, commerciële films maken. Dat is toch wat Paul wilde doen. Dat was helemaal niet volgens het Engelse klimaat voor het filmmaken toen en hij maakte Shopping die helemaal niet was zoals andere Britse films toen. Maar het leverde hem wel Mortal Kombat op. Het is net zoals Roland Emmerich, hij maakte een science-fiction film voor de filmschool in Duitsland en het was een groot succes in de Duitse bioscopen omdat hij altijd al zo'n verhalen heeft willen vertellen. Hij is er dol op. Er is niets cynisch aan hun benaderingen tot het vertellen van verhalen.

Ik heb vorig jaar een regisseur geïnterviewd die samen met Michael Bay naar de filmschool is geweest en hij vertelde me een gelijkaardig verhaal. "Hij heeft altijd al zo'n films gemaakt."
Ik heb meegespeeld in Armageddon. Hij is een fenomeen op de set, iemand om echt naar op te kijken.

We zouden het even over Maurice en Good moeten hebben. Het personage Maurice herinnert je, soms op een niet zo fijne manier, aan John [Mortensens personage], van waar hij vandaan kwam en wie zijn vrienden vroeger waren. Wat voor man is Maurice volgens jou?
Een van de redenen dat ik niet kon wachten om hem te spelen was omdat hij helemaal niet was zoals alle andere joodse personages in films die zich afspelen in de jaren 1930. Om eerlijk te zijn denk ik niet dat ik überhaupt een film uit de jaren 1930 heb gezien over joden. Sommige journalisten zeiden tegen mij: "Dit is geen film over de Holocaust." En ik zei: "Ben je gek? Heb je hem gezien?" Hij speelt zich af tussen 1933 en 1936. De Holocaust komt er pas op het einde van de film bij kijken, maar dit is een film over een maatschappij met allerlei sterke moderne parallellen, en net daarom wilde ik deze film maken. En Maurice is iemand die door en door Duits is. Hij heeft meegevochten in WOI. Hij is een carnivoor en misogynistisch zonder zich daar schuldig over te voelen. Hij is een groot personage. Hij vrijt en eet en drinkt en de reden dat zijn maatje uit WOI graag met hem omgaat, is omdat hij een erg saai, droog stads leven heeft. En hij houdt van het licht en de energie die Maurice uitstraalt en het plezier en de schunnige slimheid. En wat erg bijzonder was, was om te zien hoe de dynamiek van die relatie veranderde, net zoals de microkosmos in Duitsland. Er zit geen boodschap in deze film. Deze mensen zijn representatief. Het zijn erg specifieke individuen. Viggo en ik waren beiden erg voorzichtig bij de opnames en het opzoekwerk voor deze film. We lazen enkel hedendaagse dingen. We lazen niets dat retrospectief was. Ik las dagboeken en luisterde naar opnames uit deze tijd. Ik las boeken en kranten van deze tijd, zodat niemand terug kon kijken. Ik hou van die onbeschaamde aard van Maurice en hoe hij de vriendschap domineerde. Je ziet dat krachtparadigma stilaan veranderen en ik vond dat bijzonder boeiend. Wat het Maurice heeft gekost om zijn waardigheid te verliezen, dat soort incrementele verandering in zijn leven, heb ik in kaart moeten brengen, want de opnames verlopen niet in chronologische volgorde.
Daarnaast werkte ik ook aan Brotherhood, dus ik ging voor een week naar Hongarije, kwam terug om twee weken aan Brotherhood te werken en ging dan weer een week naar Hongarije. Van zodra ik van het vliegtuig stapte, moest ik van een gangster uit Providence veranderen naar Maurice. Dus, ik moest enkele zeer specifieke referentiepunten hebben: "Oké, deze scène speelt zich af in 1935. Op dit moment kan ik nog wel dokter zijn, maar ik kan mijn meid niet meer tewerkstellen. Deze scène, ik heb nog geld op de bank staan, maar er zijn twee boycots geweest. Ik moest precies weten waar in deze geleidelijke erosie van mijn leven ik me bevond. We maakten de kostuums ook steeds wat groter omdat hij vermagerde. Hij kon zich geen vlees meer veroorloven. En zijn flat, ze haalden zelfs een aantal schilderijen weg, omdat hij zijn bezittingen verpatste. Je ziet dus eerst een prachtige flat in art deco-stijl. Hij is duidelijk een erg rijke, alleenstaande man wanneer je hem voor het eerst ziet. En dan zie je dezelfde flat helemaal kaal later in de jaren 1930. Ik vond het geweldig dat het een personage was uit die tijd dat ik nog niet eerder had gezien. En dat die vriendschap dingen reflecteerde die ik niet had gezien in die tijdsperiode.
Maar wat ik het leukste vond aan het verhaal en waarom ik er in de eerste plaats aan heb meegewerkt, is omdat ik het moderne leven erg moeilijk vind. Ik heb twee kleine kinderen en ik doe mijn best om dingen te doen die ethisch oké zijn, zodat ik niet 's nachts ga slapen met de gedachte: "Fuck, ik heb het helemaal verknoeid." Of nog belangrijker, of mijn kinderen me zullen veroordelen of het gevoel zullen hebben dat ik hun verwachtingen niet heb ingelost. Ik weet niet wat ik moet doen aan het feit dat we in mijn naam martelen of dat we het recht op zwijgen hebben afgeschaft. Ik weet niet wat we er in Brittannië aan moeten doen dat asielzoekers opgesloten worden achter hekken met prikkeldraad en geen kans op beroep krijgen en teruggestuurd worden. Soms zijn er economische migranten, een term die op gelijke hoogte staat met leproos of buitenaards wezen, en wanneer ik aan hen denk, denk ik dat het betekent dat iemand naar hier is gekomen op zoek naar een beter leven. Wat is daar zondig aan? Ik weet niet wat ik moet doen aan het feit dat waarschijnlijk alles wat ik draag in China is gemaakt door mensen die in vreselijke omstandigheden moeten werken. Maar ik weet wat ik makkelijk zou kunnen doen als ik niet oppas: Ik zou alles kunnen rationaliseren. Ik kan zeggen dat als ik deze dingen uit China niet zou kopen, ja, het zijn kinderen en ja, ze werken in omstandigheden die wij in het westen niet zouden toelaten, maar ze moeten toch werken. Ik kan rationaliseren waarom ik geen geld geef aan iedere dakloze die ik op straat tegenkom, omdat ik aan een goed doel dat daklozen helpt, doneer. Ik wil geen twintig dollar tevoorschijn halen want dan gaan ze misschien drinken of drugs nemen, maar hoe dan ook haal ik geen geld tevoorschijn. Ik kan rationaliseren waarom ik geen geld of niet meer geld geef aan goede doelen terwijl ik weet dat drie dollar extra misschien een operatie tegen katarakt mogelijk zou maken. Mijn leven is een moeras van rationaliseringen omdat ze me het gevoel geven dat het oké is dat ik bepaalde dingen negeer. En de verleiding is om te zeggen: "Weet je wat? Fuck it. Er is teveel. Ik kan geen lijn trekken. Ik kan alleen maar stemmen en hopen dat de vertegenwoordigers de juiste beslissingen nemen." Ze moeten niet zomaar het vliegtuig nemen, maar ik zal stemmen voor een hogere vliegtaks. Maar zolang die er niet is, kan ik net zo goed het vliegtuig nemen, want het kan. Je kan jezelf gek maken met deze dingen en de film herinnert je eraan dat je dat ook doet, ook al is het moeilijk om nooit uit het oog te verliezen dat we wel een moraal kompas hebben of nodig hebben. En je moet een lijn trekken, hoe moeilijk dat ook is of hoe veranderlijk die lijn ook is. En dat doet hij ook. Ik noem het een ethische thriller. Het doet dat op een schitterende verhalende manier, dus je weet niet zeker wat deze mensen nu gaan doen. Wat ze niet doen, geen van hen, is wat ik verwacht dat ze doen. Het is Viggo Mortensen, het is Aragorn in godsnaam [lacht], hij zou de partisanen moeten steunen en mensen op zijn zolder moeten verstoppen en een machinegeweer kopen. Maurice zou dankbaar moeten zijn en ergens afglijden en in een hoekje in elkaar moeten zakken. Geen van de personages doen wat je verwacht dat ze zullen doen.

Die scène tussen jullie twee, waarin jij hem smeekt om een trainticket te kopen dat je zelf niet mag kopen, is erg moeilijk om naar hen te kijken.
De geschiedenis tussen beiden overheerst erg in deze scène. Het herinnert me eraan dat ik een film genaamd Nine Lives deed en er is een scène met Robin [Wright Penn] en mij, niks draait om wat er tussen ons gebeurt. Het draait allemaal om onze geschiedenis.

Je bedoelt de scène in de kruidenier?
Ja. Het draait allemaal om wat er vroeger met ons is gebeurd. En die scène met Viggo ergens in het midden van de film, draait om alles wat er eerder met ons is gebeurd en de impact dat het op ons heeft gehad en hoe moeilijk het is wanneer een vriendschap verandert door externe factoren. Het was makkelijker om over McCarthyisme na te denken door over de Salem Witch Trials te schrijven. Dit zijn voor ons erg moeilijke tijden op ethisch vlak. Zou ik op Pennsylvania Avenue moeten protesteren met een plakkaat? Ik weet het niet. Wat moet ik doen? Door naar een andere tijdsperiode te kijken, herinnert de film er ons aan dat we naar onszelf moeten kijken, constant, naar wat we doen en wat we negeren.

Viggo zei iets gelijkaardigs. De film wil je niet tot actie drijven, maar vraagt je om je bewust te zijn van je omgeving.
Dat is de eerste stap. De hoogste aspiratie van een geweldig verhaal is dat je je niet verveelt, dat je erbij betrokken bent, dat je wil weten wat er als volgende gaat gebeuren. Als je dat niet doet, dan sta je er slecht op. Je moet je afvragen wat er als volgende zal gebeuren. Ik deed dat absoluut toen ik het las. Maar daarna, als je nog meer kan doen daarna, zodat mensen niet iets hebben van: "Oh, dat was goed, laten we gaan eten". Je wil dat ze ergens iets gaan eten en begin te discussiëren, dat ze ruzie maken en met bestek gaan gooien. Ik herinner me dat ik naar [David Mamets] Oleanna ging kijken en ik ging nadien naar een restaurant een schreeuwde, maar niemand merkte dat op want iedereen in het restaurant schreeuwde, want het bevond zich net naast de bioscoop. Niemand staat op en juicht wanneer de aftiteling op het scherm komt. Ze beginnen na te denken. En je wil weten wat de kerel nadien doet. "Heb ik ooit zoiets gedaan?" Maakte hij op dat moment beslissingen? Achteraf gezien is het makkelijker om te zien hoe erg hij het bij het verkeerde eind had.

Dat einde, mijn god. Ik wil niets verklappen, maar ik had nooit kunnen raden dat de film zo zou eindigen. Maar natuurlijk is dat het moment waarop Viggo ziet waar al zijn concessies toe geleid hebben.
Maar wat heeft hij gedaan? Wie weet wat hij nadien heeft gedaan? Wie weet wie hij geworden is? Het is belangrijk. Op narratief vlak is het een ongewone film. Beiden kijken wat, honderden films, ze hebben allebei over het algemeen dezelfde narratieve structuur en ze lossen zichzelf op op dezelfde manier, zodat je het gevoel hebt dat het opgelost is en dat het hoofdstuk is afgesloten, je hebt er een afstand van genomen. "En dat zou ik gedaan hebben, mijn mouwen oprollen en kick some ass." Deze film is volwassener en we kunnen enkel een publiek vinden door goede recenties te krijgen in de pers. Het is moeilijk om een multiplex binnen te stappen en omringd te worden door CGI-films. Maar ikzelf ben een publiek voor dit soort films. Ik hou van gesofisticeerde, volwassen verhalen, waarin me niet verteld wordt wat ik moet denken en dat specifiek en menselijk is en niet voorspelbaar.

En dat afsluit zodat je gedwongen wordt erover te praten of er ten minste over na te denken.
Dat is het allerbelangrijkste waar je ooit op zou kunnen hopen.

Je hebt een geschiedenis in het spelen van slechte personages. Er zijn hele online communities gewijd aan vroegere antagonistische personages. Wat vind je van die sites?
Ik ben er eerst en vooral door verbaasd. Wie zou niet verbaasd zijn door de gedachte dat er ergens daar mensen zijn die veel over hen nadenken? Het is raar. In het Verenigd Koninkrijk heb ik lange tijd een stalker gehad, wat erg moeilijk en angstaanjagend en gevaarlijk is. Ik ben ervoor naar de rechtbank moeten stappen en heb haar moeten laten verwijderen van bij mijn huis, een mentaal erg onstabiel persoon. Ik was zenuwachtig toen ik dit soort dingen voor het eerst zag verschijnen. Maar eigenlijk, deze vrouwen, ik heb hen ontmoet en het zijn vooral vrouwen, zijn zo vriendelijk en toegewijd dat ze die websites hebben en archiefmateriaal hebben waarvan ik me niet eens herinnner dat ik erin heb meegespeeld. Als ik een team van grafisch ontwerpers betaalde, zou ik niet de websites kunnen hebben die deze vrouwen hebben. En ik word overdadig vertegenwoordigd op het internet gezien waar ik me bevind op de totempaal van de faam. Ze zijn zo vriendelijk en komen overal naartoe waar ik verschijn. Ze hebben ook een pelgrimstocht naar Providence ondernomen (waar Brotherhood werd opgenomen) en hebben cadeautjes meegebracht voor mijn vrouw, mijn familie, mijn kinderen. Toen ik op het podium stond in Londen, in The Dumb Waiter, waren er mensen die naar elke show ervan kwamen kijken, mensen van over de hele wereld. Maar ik ben niet zoals Viggo. Ik kan waar dan ook, wanneer dan ook op straat wandelen en als mensen mij herkennen, zijn ze erg aangenaam. Dus ik word nooit opgejaagd. Maar ik heb een ongelofelijk toegewijde groep misleide vrouwen [lacht] die denken dat de zon uit mijn Levis schijnt. Wie zou dat niet leuk vinden? Ze steunen me zo erg. Bij sommige van de ergste dingen die ik heb gedaan, zeggen ze me: "Oh, dat was geniaal." Het is alsof je een team van bevestigingsconsulenten hebt.

En je werkt zo vaak, zulke websites kunnen fans helpen wijzen op film- en tv-rollen die jij hebt vertolkt, waarvan ze niet wisten.
Als ik wil weten wanneer iets verschijnt of wanneer er een artikel is gepubliceerd of wanneer iets op tv komt, dan ga ik naar de fansites. Dat is de enige moment dat ik daar naartoe ga, want mijn vrienden komen soms op die messageboards en creëren fictieve personages en gaan dan op die messageboards en verspreiden schunnige geruchten over mij [lacht]. Dan sturen ze me de link naar een of andere discussie of ik een kind heb met een van de visagistes. Of dat ik elke dag een pruik draag.

Het lijkt alsof je een overgang hebt gemaakt van slechteriken naar mannen in het leger.
Ik speelde mee in Black Hawk Down omdat het met Ridley Scott was. En nu zijn er films over Irak. Hopelijk zal ik meespelen in de beste van die films, Green Zone. Terug op diezelfde plaats, een uniforme opname van een erg andere film in een erg andere tijdzone.

Wat een cast heeft Green Zone ook. Zijn de opnames al afgelopen?
We hebben het opgenomen, maar niet het einde door een potentiële staking van SAG en Matt [Damon] moest ergens nog verplicht iets gaan doen. Van zodra ik volgende week klaar ben met Brotherhood, stap ik op het vliegtuig naar Marokko om het einde op te nemen. Dat heb ik zelf net deze ochtend vernomen. Maar ik speel wel veel legermensen. Ik word gepromoveerd naarmate ik ouder word. Ik speelde kolonel Tavington en daarna majoor nog iets. Toen ik begon, speelde ik mee in de serie Civvies die erg succesvol was in Groot-Brittannië. Daar speelde ik een sergeant in, dus mijn rang gaat er op vooruit. Ze zijn allemaal erg anders.
Je zei dat Green Zone een fantastische cast heeft en dat is ook zo. Maar bijna iedereen die je te zien krijgt, behalve een aantal acteurs, maken echt deel uit van het leger en zijn net terug uit Irak of Afghanistan, waaronder ook Irakezen die werkten als vertalers. Er lopen erg veel van die mensen rond. Geen van hen paste bij mijn vooraf gevormde idee van hoe een soldaat zou zijn. Het was een echte eer om met hen samen te werken. Ik denk dat de reden dat Tavington zo goed werkte in The Patriot en de reden dat ik pas met Lucius Malfidus en Kapitein Haak weer de rol van een slechterik op mij nam, was omdat Tavington aanvoelde als een echt iemand in die zin dat hij een reden had om de oorlog te willen winnen en de dingen te doen die hij deed. Hij vermoorde zijn gevangen omdat mensen toentertijd beslisten om gevangenen te vermoorden vanwege de dure transportkosten en de kost om hen eten te geven. Hij wilde een heerschappij van terreur leiden. Dat hebben we allemaal wel eens willen doen. Voor Groot-Brittannië keerde het tij van WOII pas toen we kleine gebieden intensief gingen bombarderen. Dus dit is een man die erg had geïnvesteerd in het winnen van de oorlog. Hij had geen reden om terug te keren naar Engeland. Het achtergrondverhaal dat we voor hem maakten, toonde dat als hij de oorlog won, hij een grootgrondbezitter zou worden, iemand om rekening mee te houden. Als ze de oorlog verloren, zou hij niemand meer zijn. Hij probeerde enkel te winnen en één van de moeilijkheden die zich voordeden bij de rollen die ik sindsdien heb gekregen en die ik geweigerd heb, was dat ik niet wist hoe ik iemand moest spelen die dingen kan zeggen en doen gewoon voor het publiek. Dat werkt ook nooit, want je kan iemand maar haten als je erin gelooft. Als iets geschreven is als een cartoon, als een knipoog naar iets, dan merk je dat. En de helden zijn bijna altijd slimmer en sterker en capabeler. Maar in The Patriot, Roland is zo'n getalenteerd verteller en Mel is een enorm getalenteerde en slimme acteur en zij wilden hun personages krachtiger en geloofwaardiger maken.

En toen kwam Malfidus op de proppen.
Malfidus en Kapitein Haak kwamen in dezelfde week op de proppen en ik dacht dat ik beiden niet zou kunnen doen. Je kan geen twee kinderfilms doen, dus wilde ik Peter Pan doen, want dat was een lange rol in twee delen, meneer Darling en Kapitein Haak. Maar iedereen die ik kende viel me woordelijk aan. Dus ik ben meteen van gedachten veranderd uit angst om aangevallen en verrot geslagen te worden door mijn petekinderen. En dus deed ik beide en gelukkig maar. Peter Pan is een prachtige een bijzonder goede film. Het was niet meteen een succes, maar op dvd is het een film geworden die in elk huis waar kinderen wonen te vinden is. Daarnaast heb ik een jaar op een strand in Australië gewoond om, wat ik vind, een klassieker te maken. En dan Harry Potter, het maakt nu al jaren zo'n enorm deel van mijn leven uit en bij bijna alles wat ik nu doe, doe ik mijn uiterste best om de dingen echt te maken. Ik doe er onderzoek naar, ik doe er teveel onderzoek naar. Ik duik erin en martel mezelf 's nachts in een poging een interessant en geloofwaardig iemand te creëren. Maar dan wordt er plots een toverstok in je hand geduwd en een lange, fluwelen mantel over je schouders gedrapeerd en speel je samen met een aantal van de grootste en beste acteurs die ooit hebben bestaan. Dan moet je er echt vanaf de eerste seconde staan. Om zoveel plezier aan zoveel mensen te kunnen geven en je zo te amuseren om het te maken, is echt een enorme rijkdom.

Ik weet dat Lucius niet in het zesde boek voorkomt, maar ik hoorde dat je misschien toch in The Half-Blood Prince te zien zal zijn.
Ik kom niet voor in het zesde boek, maar ik verschijn misschien wel even in de film. Ik zit niet echt veel in de film. Gelukkig mocht ik wel even langskomen en goedendag zeggen tegen iedereen en mijn kostuum nog eens aandoen, maar ik verschijn niet echt in de film. Niemand heeft het script van zeven en acht gelezen tot dusver. Ik heb het boek gezien, dus ik weet dat ik in het boek voorkom. Ik hoop dat doordat ze er twee films van maken, al mijn stukken in de film zullen komen. Ik wou dat ze er 10 films van maakten, niet? Eerst en vooral, hier ben ik in Chicago, ik heb opnames in Rhode Island, ik vertrek dan naar Marokko. Ik slaap zelden in mijn eigen bed en kan zelden mijn kinderen zelf naar school doen. Dus een van de geweldige dingen aan Harry Potter is dat ik in Engeland kan wonen. En daarnaast, wie zou dat alles niet willen. Om in de make-upstoel te zitten en naar links te kijken en Michael Gambon te zien en naar rechts te kijken en Maggie Smith te zien en rond te hangen met Gary Oldman en over magie praten. Ik blijf mezelf in de arm nijpen. Men heeft mij eerder al gevraagd of ik het niet erg vind dat ik het best gekend ben voor deze rol. Wat een belachelijke vraag. Ik hou van het werk dat bij veel van mijn rollen komt kijken, vooral bij deze films. Waarom zou ik dat erg vinden? Het kan me niet schelen dat ik voor één iets in het bijzonder gekend ben. De meesten denken dat ik probeer te verdwijnen, maar met Harry Potter, als je tegen een kind zegt dat je erin meespeelt of tegen hun ouders, dan vrolijken ze helemaal op. Je kan iemand helemaal in extase brengen door niets te doen. Voor iemand die zo lui is als ik, is dat echt geweldig.

Hoe kwam je terecht in de trailer van Edgar Wrights Grindhouse.
Oh, Edgar en Simon boden me een rol aan in Hot Fuzz, maar die kon ik niet aannemen omdat ik meespeelde in een miniserie genaamd The State Within. Ik speelde daarin de held en ik zou in Hot Fuzz niet de held spelen. Ik wilde echt graag met hen samenwerken omdat ik Spaced en Shaun of the Dead geweldig vond, maar ik had al lang geen held meer gespeeld en iets gedragen, dus zei ik: "Ik kan het niet doen." En ze hebben er goed mee gelachen omdat Hot Fuzz zo succesvol was. Maar toen belde Edgar me op en zei: "Wil je nog steeds met me samenwerken?" En ik zei: "Zeker." Geen geld, ik heb ongeveer een half uur in de ijskoude, gietende regen gestaaan en ik ben ongeveer drie frames te zien. Oké. En het meisje in de korte scène waarin ik voorkwam, heette Georgina. Ze is een Engelse, maar ze woont in New York en ik vroeg haar of ze een actrice was en ze zei: "Nee, ik ben een modeontwerpster." En ik zei: "Je maakt een grap. Wat doe je hier?" En ze zei: "Mijn vriendje werkt in de filmwereld." Ze was getrouwd met Harvey Weinstein. Ze zei me niet wie hij was. En ik zei dingen als: "Hoe gaat dat voor hem? Blijven jullie in New York wonen of gaan jullie terug naar Londen. Ik wou dat ze het me verteld had. Ik zou mezelf niet zo in schaamte hebben gebracht.

Welk rol in Hot Fuzz hadden ze in gedachten voor jou?
Oh, dat zou niet eerlijk zijn. Het is zo onfair om dat te doen.

Ik vroeg me eigenlijk af of het een rol was die uit de film werd gehouden toen jij niet mee kon spelen.
Hij zit in de film. Een andere acteur speelt de rol nu. En ik ben er zeker van dat elke rol die ik gespeeld heb, eerst aan een andere acteur aangeboden werd. The Patriot werd aan een erg bekende Britse acteur aangeboden die nog niet had geantwoord en ze werden wat angstig of hij wel zou antwoorden, dus ze deden wat producties vaak doen en zeiden tegen het hoofd van de casting: "Kunnen we wat andere mensen opnemen voor het geval deze persoon nee zegt?" En ze zagen mijn opname en vonden het erg goed en zeiden: "Laten we gewoon die kerel nemen. Kunnen we dat doen?" Ze belden de agent van die andere acteur op en zeiden: "Is dat oké?" En zei zeiden heel vriendelijk: "Ja hoor. Dat is goed." Dat gebeurt constant. Er zijn veel dingen die ik heb geweigerd die erg succesvol zijn geworden. Als we daarover beginnen te praten, barstten we misschien wel in tranen uit.

The Patriot was een groot keerpunt in je carrière. Het is niet de eerste dat ik je op het scherm zag, maar het was de eerste keer dat ik me je naam herinnerde.
Ik heb geluk gehad. Dat was een schitterende rol. Ik ben opgenomen in mijn eigen inkomhal met mijn eigen kleine videocamera. En toen ik hoorde dat ze wilden dat ik naar Hollywood kwam om hen te ontmoeten, dacht ik dat het was zodat die andere beroemde acteur zou tekenen want ik wist dat de rol ook aan hem was aangeboden. Ik dacht dat het een manier was om hem om te kopen. Toen ik daar kwam, brachten ze me naar een hotel en daar werd ik opgehaald door een auto. Het was een Mercedes en ik dacht: "Misschien menen ze dit wel echt." Het was dus de eerste keer dat ik deel uitmaakte van een grote Amerikaanse film. Ik had een grote rol in The Soldier, maar die film deed het niet erg goed. Wat mijn carrièrestrategie betreft, wat die ook moge zijn, ik werd nadien erg veel rollen van slechteriken aangeboden en ik heb er geen enkele van gedaan. Als ik veel rijker had willen zijn, had ik die waarschijnlijk beter wel aangenomen. Maar ik besloot om uit eigen wil iets anders te doen en een drag queen te spelen in Sweet November en dan een toneelstuk in Londen te doen. Die deur naar de grote kansen blijft niet eeuwig open. Ze blijven je geen grote, sappige rollen aanbieden als je hen blijft afwijzen. Dus het duurde even voor ik weer op plaatsen terecht kwam waar ze me grote rollen zouden kunnen aanbieden, en toen kwam Peter Pan op de proppen.

En hé, je hebt met Jackie Chan mogen samenwerken [in [i]The Tuxedo[/i]].
[Lacht] Inderdaad. Het was een fantastische ervaring. Ik moet zeggen, ik heb met bijzonder veel supersterren samengewerkt en wanneer je ze leert kennen, worden ze erg menselijk. Lief of niet, dat hangt ervan af. Maar hoe meer tijd ik met Jackie doorbracht, hoe meer hij een superster leek te zijn. Ik kon maar niet geloven dat hij geen drieling was die om de beurt uit de kleedkamer tevoorschijn kwamen. Het aantal dingen dat hij deed voor het goede doel en voor de zaak en in het voorbereiden van scènes die misschien niet eens gebruikt zouden worden in de film en het brengen van sandwiches en vasthouden van lichten. Het is duidelijk dat wanneer men in Hong Kong films maakt, iedereen alles doet. Het was interessant want ik zag zijn idee van werken, een idee dat ik nooit eerder had gezien en nooit meer heb gezien. Ik vond hem ongelofelijk. Als er vuil op de set lag, dan hielp hij het opruimen. Hij doet de klapper als het moet. Hij blijft na nog lang nadat zijn werk erop zit. En toen we naar zijn kindertijd vroegen en ik hem vroeg of hij zich zijn allereerste karatemove nog herinnerde, zei hij ja en deed hij deze move met zijn voet in de lucht; En ik vroeg hem hoe oud hij was toen hij dat had geleerd en hij zei dat hij vier was. En ik vroeg hem: "Hoe komt het dat je je dat zo goed herinnert?" En hij zei: "Vroeger balanceerden ze een glas water op mijn voet. Als ik water morste, dan sloegen ze me met een bamboestok tot ik bloedde." En toen begon hij nog meer horrorverhalen te vertellen over het weeshuis waar hij getraind werd, hoewel hij niet echt een weeskind was. Het was een weeshuis voor beeldende kunsten, waar ze rondliepen in cirkels met water op gestrekte armen, kleine kinderen, en de eerste die water morste, werd geslagen tot hij bloedde. Als er rommel was in de slaapkamer, werd er ook geslagen. Geen scholing van welk soort dan ook. Het was allemaal dansen en zingen en acrobatiek en karate. Hij heeft dus een ongelofelijk idee van werken dat gedreven wordt door iets... zoals de Jezuïeten zeiden: "Geef het kind voor hij zeven is, en ik toon je de man." Dat is wie hij is, een kracht der natuur.

Ik waardeer dat je de tijd hebt genomen voor ons. Ik ben echt een groot bewonderaar van je werk. Bedankt.
Geen probleem. Ik hou van mijn werk. Dat is een zeldzaam privilege in mijn wereld. De waarheid is te zien voor de camera, dat is mijn minst favoriete onderdeel. Ik hou ervan om af en toe, zoals in Good, gewoon mijzelf in de jaren 1930 onder te kunnen dompelen en dat leven te leven in mijn verbeelding en niet enkel de stukken voor de camera, maar om er weken en weken mee door te brengen. Door een gangster met hersenschade te spelen in Brotherhood heb ik wat tijd kunnen doorbrengen met mensen die hersenschade hebben en er veel over gelezen en over nagedacht. En ik heb tijd doorgebracht met criminelen om eerlijk te zijn, en erover geleerd. En met Green Zone, ik kijk er zo naar uit om daar terug naartoe te kunnen gaan, want Pauls stijl is ongelofelijk, maar ik kijk er ook naar uit om terug bij de soldaten te zijn, die avonturen hebben beleefd sinds ik hen laatst heb gezien, de dwerg in wiens leven sindsdien zo weinig is gebeurd, ben ik. Dat is een waar privilege. En ik mag in ruil daarvoor voor de camera staan en grappen maken en rare stemmen gebruiken. Het was geweldig om je te leren kennen, en je weet dat ik het zal lezen, want ik kom hier elke dag. -- Capone
  • 0


0 Commentaren