Jump to content
Wizardzone - Harry Potter Community
Sign in to follow this  
Charlotte_1981

Oneshots van Charlotte_1981

Recommended Posts

Hermelien en Marcel

Hermelien Griffel zat in de leerlingenkamer haar huiswerk voor voorspellend rekenen te maken. Het ging dit keer over het voorspellen van het weer. De tafel waaraan ze zat lag vol rollen perkament en het boek voor het vak waarmee ze bezig was. Ze moest een weersvoorspelling maken voor de volgende week. Terwijl ze zat te schrijven kwam Marcel Lubbermans bij haar tafeltje staan.
“Hermelien?” Vroeg hij “heb jij misschien mijn pad Willibrord ergens gezien?”
Hermelien keek verstoord van haar huiswerk op.
“Nee, heb hem niet gezien.”antwoordde ze bits.”Het spijt me, maar je stoort me bij mijn huiswerk.”
“Wat ben je dan aan het maken?“ vroeg Marcel
“Voorspellend rekenen. En nou ophoepelen.”
Met gebogen hoofd liep Marcel van Hermelien weg. Nadat Hermelien klaar was met het weer voorspellen zag ze dat Marcel zielig in een hoekje zat. Ze begon medelijden te krijgen en liep naar Marcel toe.
“Marcel? “ vroeg ze.
“Waarom deed je nu zo?” vroeg Marcel met een bibberstemmetje van het ingehouden huilen.
“Sorry voor daar net. Dat ik zo stug en bits tegen je was.”verontschuldigde Hermelien zich. “Ik was heel erg druk met het voorspellen van het weer en ik werd een beetje afgeleid.”
“Geeft niet, ik had je niet moeten storen in je huiswerk. Ik weet dat je dat niet kan hebben.”
Marcel begon te glimlachen. Hij stelde voor om even over het terrein te wandelen en samen naar zijn pad te zoeken. Hermelien vond het goed en ze liep samen met Marcel de leerlingenkamer uit.

Op het terrein aangekomen gingen ze samen zoeken naar Willibrord. Ze konden hem niet vinden. Marcel begon zich ongerust te maken.
“Er zal toch niks ernstigs gebeurd zijn?” vroeg Marcel.
“Weet ik niet. Weet je zeker dat hij niet in de slaapzaal is toevallig?”
“Eh, daar heb ik eigenlijk nog niet gekeken.” antwoordde Marcel.
Hij rende weer naar binnen en Hermelien volgde. In de leerlingenkamer aangekomen liep Marcel de trap op naar de jongensslaapzalen. Hermelien bleef beneden wachten. Even later kwam Marcel met een grote grijns op zijn gezicht terug. Willibrord was inderdaad in de slaapzaal. Marcel was Hermelien zeer dankbaar, omdat Hermelien had geopperd dat de Pad in de slaapzaal was. En hij vloog Hermelien in de armen.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Een haat liefde verhouding. (Hedwig en Koekeroekus)

Hedwig zat in haar kooi op de kamer van Harry Potter aan Grimboudplein 12. Ze verveelde zich. Harry was in de keuken en was dus alleen. Op een andere kamer in het huis stond ook een kooi. In die kooi zat de dwerguil Koekeroekus. Ook hij verveelde zich. De spijlen van de kooi waar Koe in zat stonden een beetje wijd uit elkaar. En het uiltje was klein. Hij maakte zich dun en wrong zich tussen de tralies door. Daarna vloog hij de open deur van Rons kamer uit. De kamer was namelijk van Ron Wemel. Koe vloog door het huis op zoek naar de kamer waar Hedwig zat. Hij kraste in de hoop dat Hedwig hem hoorde en zou antwoorden. Eindelijk had hij de deur van de kamer van Harry gevonden. Helaas, de deur was dicht. Koe daalde keihard naar beneden en ging op de deurklink zitten in de hoop dat de deur open zou gaan. Helaas, Koekeroekus was te licht. De deur bleef potdicht.

Hedwig intussen hoorde alles wat Koekeroekus deed en zij werd er horendol van. Ze begon geïrriteerd te krassen, want zij hield niet van dat soort gedoe. Koe hoorde haar en kraste terug. Hedwig was het zat. De kooi was een beetje open en ze vloog de kooi uit. Vervolgens ging zij op de klink van de deur zitten en die vloog open. Koe merkte dat en kraste tevreden. Hij vloog blij krassend de kamer van Harry in. Hedwig kraste tergend terug. Ze begon steeds meer te ergeren aan Koekeroekus, terwijl Koekeroekus Hedwig steeds aardiger vond te vinden. Hedwig vond dat maar raar. Waarom vind je nu hemelsnaam de gene die juist aan je ergert aardig? Ze kraste die vraag dan ook aan Koe. En Koe kraste terug dat hij dat ergeren van haar alleen maar waardeerde. Eindelijk had hij iemand gevonden die hem erop wijst dat hij zich moest gedragen. Hedwig kneep tevreden haar ogen dicht. Eindelijk had hij het door. Hedwig begon zich daardoor steeds minder te ergeren aan het dwerguiltje. Sterker nog ze begon hem langzamerhand aardiger te vinden. Ze sloeg daarom haar vleugel om Koe heen en kriebelde hem met haar snavel in Koe zijn oor. Koe kraste tevreden en legde zijn kopje op de vleugel van Hedwig. En zo ontstond tussen Hedwig en Koekeroekus een haat liefde verhouding.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ah leuke shots! Over Hermelien/Marcel : Whahaha, Marcel is echt zo zichzelf dattie vergeet dat zijn pad het beste op de slaapkamer kan zitten! :P Maar ik denk trouwens niet dat Hermelien het woord 'ophoepelen' zou gebruiken. :)

Hedwig/Koe ; ooh, zo lief! Koe is gewoon te vrolijk en vindt volgens mij iedereen aardig. ;) Zo'n heerlijk beestje. En goed om te lezen dat Hedwig dat ook uiteindelijk vindt en ze het toch samen goed kunnen vinden.

Ik ben benieuwd naar je volgende. =)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Dat laat lang op zich wachten vrees ik. Ik weet totaal niet wat ik over Pius Dikkers en Omber schrijven moet, zelfs niet met de tip.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ze werken toch allebei op 't ministerie? ;) Laat je ze daar gewoon tegen komen enzo. Het hoeft niet perse romantisch te zijn hè. :) .. Nu zal ik maar weer wachten tot je oneshot geschreven heeft, voor Petra boos op me word. :P

Share this post


Link to post
Share on other sites
Voorlopig geen reacties plaatsen morgana. Ik heb een writers block. Ondanks de tip die je gaf ik zou echt niet weten hoe ik het zou moeten verwoorden. Ik vrees dat ik een ander stelletje vragen moet.

Share this post


Link to post
Share on other sites
hier is ie dan eindelijk.

Pius Dikkers en Dorothea Omber

Omber was doodzenuwachtig. Sinds de heer van het duister aan de macht was gekomen was er kans dat ze weer terug kon keren naar het ministerie. Tenminste hoopte ze, want ze wilde twee jaar geleden niet geloven dat hij terug was gekeerd. En dat ongeloof kon weer tegen haar gebruikt worden. Ze was doodzenuwachtig, omdat ze een sollicitatiegesprek had met de nieuwe minister van toverkunst. Nou ja, minister, hij was de woordvoerder van de minister. De eigenlijke minister was natuurlijk Voldemort. Alleen hij had zijn handen vol aan het bij elkaar rapen van vertrouwelingen die konden zorgen dat iedereen die tegen hem was zwaar gestraft konden worden. Of aan hem uit wilden leveren. Voldemort had zijn zinnen gezet op de beroemde Harry Potter al was hij bij het huidige ministerie berucht geworden. Helaas voor hem waren er nog steeds tovenaars die Harry steunden in de strijd tegen heer Voldemort. En daar wilde hij een stokje voor steken. Omber wilde solliciteren naar de vacature voor hoofd van de commissie opsporing van dreuzeltelgen. Ook kon ze Harry’s bloed wel drinken omdat dankzij hem zij geschorst was.

Dikkers intussen wachtte op de sollicitant. De enige sollicitant. Hij keek op zijn zakhorloge. Ze kon ieder moment komen. Na een paar minuten werd er op de deur geklopt.
‘Binnen.’riep hij.
De deur ging open en daar kwam een klein mollig vrouwtje met een roze mantelpakje door de deur. Dorothea Omber. Ze liep vertwijfelend naar het bureau van Dikkers en ze stak een mollige hand uit, die Dikkers schudde.
‘Ga toch zitten.’ zei hij vriendelijk.
‘Bedankt, minister.’zei Omber en ging zitten.
Pius Dikkers stelde de standaard vragen die bij een sollicitatiegesprek hoorden. En Dorothea Omber antwoordde ze. Na een gesprek die voor Omber een uur leek te duren, maar in werkelijkheid was het maar een half uurtje.
‘Ik denk dat ik wel een goed beeld van u heb, mevrouw.’zei Dikkers.
Omber knikte.
‘U hoort nog van me. U kunt gaan.’
Pius Dikkers en Omber stonden samen op. Dikker begeleidde haar naar de deur en liet haar uit. Omber liep naar de liftten en ging terug naar de hal van het ministerie en verliet het gebouw.

Drie weken verstreken. Omber kreeg een brief van het ministerie. Gretig en nerveus maakte ze de brief open. Daarin stond dat ze de volgende dag om half negen werd verwacht voor de instructies over de werkzaamheden. Omber was aangenomen. De volgende dag ging ze zelfvoldaan naar het ministerie voor haar eerste werkdag.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Harry en Draco.

Harry Potter lag wakker in zijn bed op de slaapzaal. Hij zweette peultjes. Hij had een hele nare droom, zo naar dat zijn litteken er pijn van deed. Hij hield het niet meer uit en stond daarom maar op. Aan al de dichte gordijnen te zien sliepen de anderen nog. Harry kleedde zich aan en liep naar beneden. De haard smeulde nog na. Hij keek nog eens rond. Aan een tafeltje bij de haard zat er iemand die niet in de leerlingenkamer van Griffoendor hoorde. Harry keek eens goed naar de blonde jongen.
‘Malfidus! Wat doe jij in merlijnsnaam in de leerlingenkamer van Griffoendor? Hoe ben je binnen gekomen?’vroeg Harry verbouwereerd.
Draco Malfidus keek op. Zijn ogen schoten vuur zag Harry.
‘Het gaat je niks aan, Potter wat ik hier in de leerlingenkamer doe’ antwoordde hij
‘Vertel me dan hoe je hier gekomen bent, Malfidus.’ zei Harry. “Heb je de wachtwoorden afgeluisterd?’
‘Wat moet ik met die stomme wachtwoorden?’ zei Malfidus. ‘Ik ben gewoon via de haard gekomen.’
Harry keek Malfidus met argusogen aan. Hoe waagde Malfidus het om in de leerlingenkamer van zijn afdeling te komen. Wat doet een Zwadderaar überhaupt in de leerlingenkamer van Griffoendor. Goed, hij was samen met Ron in hun tweede jaar ook in de leerlingenkamer van Zwadderich geweest, maar dat was dan wel als Zwadderaar. In ieder gaval vermomd als Zwadderaar dankzij wisseldrank. En Draco Malfidus was in zijn leerlingenkamer gewoon als zichzelf. Harry vertrouwde het zaakje niet en hij klom door het portretgat.

Op de gang bleef hij staan. Waarom had hij nou zijn onzichtbaarheidmantel niet omgedaan? Het was nu te laat. Hij vroeg zich nu af waar hij nu heen zou gaan. Zal hij naar professor Anderling of het schoolhoofd gaan? Hij koos voor het eerste. Zij was tenslotte het afdelingshoofd van Griffoendor. Daarna moest hij ook naar het afdelingshoofd van Zwadderich om te melden dat een van zijn leerlingen in de leerlingenkamer van Griffoendor was. Vastbesloten liep hij richting de kamer van Anderling toen in eens mevrouw Norks om de hoek kwam. Harry bleef stokstijf staan. Als de kat er was, moest Vilder ook in de buurt zijn. Gelukkig voor hem veranderde de kat in een heks met het haar in een knotje en vierkante bril.
‘Wat doe je op de gang Potter, zo laat?’ vroeg ze streng.
‘U komt als geroepen, professor.’antwoordde Harry. ‘Ik was juist onderweg naar u.’
‘En waarom dan wel?’vroeg professor Anderling
‘Het gaat over Draco Malfidus. Hij is in onze leerlingenkamer.’
‘Wat zeg je daar Potter? Ik ga met je mee.’
Harry liep met professor Anderling terug naar de leerlingenkamer. Na het wachtwoord gezegd te hebben klom hij door het portret gat. Anderling volgde hem. Draco Malfidus zat nog steeds op de zelfde stoel als straks. Harry liep op hem af.
‘Ik heb mijn afdelingshoofd er bij gehaald. Ze is niet echt blij met wat ik vertelde.’ zei Harry tegen Draco.
‘Ik wilde je alleen spreken Potter.’ antwoordde Draco Malfidus. ‘En daar kan ik geen leraar bij hebben.’
‘Dan ga ik maar.’zei Anderling. ‘Als het uit de hand dreigt te lopen roep je me maar.’
En professor Anderling verliet de leerlingenkamer, maar bleef wel bij het portretgat voor het geval dat. Harry keek Draco aan. En vroeg wat hij van hem wilde.
‘Je weet dat mijn vader in Azkaban zit dankzij jou.’ zei Draco.
‘Nou, niet direct dankzij mij. Eerder dankzij Droebel.’antwoordde Harry.
‘Ik maak me zorgen om mijn moeder en dat is jouw schuld, Potter.’
‘Wat wil je eigenlijk van me?’vroeg Harry. ‘Dat ik mijn excuses aanbied?’
‘Nee. Dat niet.’zei Draco. ‘Ik wilde je dit zeggen zonder dat Wemel en die Griffel erbij zijn.’
‘Was dat alles?’ vroeg Harry.
Draco Malfidus gaf geen antwoord, maar hij liep naar het portretgat en verliet de leerlingenkamer.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Haha! Omber op solicitatiegesprek!! ;) Grappig gevonden!
[quote]Nou jas,minister, hij was de woordvoerder van de minister.[/quote] Nou [i]ja[/i], minister,... (een 's' te veel en een spatie vergeten achter de komma)
[quote]Alleen hij had zijn handen vol aan het bijeen rapen van vertrouwelingen die konden zorgen die iedereen die tegen hem was zwaar gestraft konden worden.[/quote] Alleen hij had zijn handen vol aan het bijeen rapen van vertrouwelingen die [i]ervoor?[/i] konden zorgen [i]dat[/i] iedereen die tegen hem was zwaar gestraft konden worden.
(die 'ervoor' weet ik niet zeker, maar die 'dat' zou ik wel eerder nemen dan 'die')[quote]Voldemort had zijn zinnen gezet op de beroemde Harry Potter al was hij bij de huidige ministerie berucht geworden.[/quote] bij [i]het[/i] huidige ministerie

Het Harry en Draco verhaaltje vond ik totaal onverwachts. Ten eerste: Draco zit gewoon heel erg rustig in de leerlingenkamer van Griffoendor, ten tweede: Anderling dwaalt 's avonds rond in haar kattenvorm, ten derde: Anderling vindt het niet erg om op de gang te gaan wachten en ten slotte: Draco zoekt geen boel met Harry, maar wil hem alleen een schuldgevoel geven... origineel is het wel! ;)

Ben benieuwd naar je volgende stukjes!
:lol:

Share this post


Link to post
Share on other sites
[quote name='Eline' timestamp='1314032819' post='10621']
Haha! Omber op solicitatiegesprek!! :P Grappig gevonden!
[quote]Nou jas,minister, hij was de woordvoerder van de minister.[/quote] Nou [i]ja[/i], minister,... (een 's' te veel en een spatie vergeten achter de komma)
[quote]Alleen hij had zijn handen vol aan het bijeen rapen van vertrouwelingen die konden zorgen die iedereen die tegen hem was zwaar gestraft konden worden.[/quote] Alleen hij had zijn handen vol aan het bijeen rapen van vertrouwelingen die [i]ervoor?[/i] konden zorgen [i]dat[/i] iedereen die tegen hem was zwaar gestraft konden worden.
(die 'ervoor' weet ik niet zeker, maar die 'dat' zou ik wel eerder nemen dan 'die')[quote]Voldemort had zijn zinnen gezet op de beroemde Harry Potter al was hij bij de huidige ministerie berucht geworden.[/quote] bij [i]het[/i] huidige ministerie

Het Harry en Draco verhaaltje vond ik totaal onverwachts. Ten eerste: Draco zit gewoon heel erg rustig in de leerlingenkamer van Griffoendor, ten tweede: Anderling dwaalt 's avonds rond in haar kattenvorm, ten derde: Anderling vindt het niet erg om op de gang te gaan wachten en ten slotte: Draco zoekt geen boel met Harry, maar wil hem alleen een schuldgevoel geven... origineel is het wel! :(

Ben benieuwd naar je volgende stukjes!
:rolleyes:
[/quote]
O, ja. goed dat je op die typfouten wijst. Ik heb ze verbeterd. en ik heb van bijeen bij elkaar geraapt gemaakt.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ik vond het idee van Omber die op sollicitatiegesprek gaat interessant! Het mist alleen een beetje... spanning en diepgang, denk ik. :rolleyes: Niet om je verhaal af te kraken, ofzo, maar Omber komt daar, er worden vragen aan haar gesteld en uiteindelijk wordt ze aangenomen en dat is het dan. Misschien had je de vragen die aan haar gesteld werden kunnen vermelden ("Hoe zit het met je Bloedstatus?", "Hoe denk je over Harry Potter/Perkamentus?", etc.). En wat denkt Omber? Is ze bang? Neemt ze daarom de baan aan? Of is ze echt tegen Dreuzeltelgen? Het is natuurlijk jouw verhaal en het idee vind ik goed, maar dat zijn toch dingen die ik me afvroeg. :P

Wat betreft het verhaal over Draco en Harry moet ik Eline eigenlijk ook gelijk geven. Het is... niet heel waarschijnlijk. Is Draco niet bang gesnapt te worden? En denk je dat Anderling er genoegen mee neemt dat Draco Harry moet spreken, ookal overtreden ze daarvoor de regels? Als ik haar was had ik toch gezegd dat hij dat dan maar ergens anders moest doen, overdag. :( En ik denk eigenlijk ook dat het niet in Harry's aard zit om te gaan klikken bij een leraar. Hij zou eerder gewoon ruzie krijgen met Draco. :)

Ik wil niet vervelend zijn of zeuren, hoor, maar ik geef alleen tips. :P Misschien helpt het om je echt voor proberen te stellen dat je in de situatie die je beschrijft zit. Probeer tegen jezelf te zeggen: "Hoe zou ik reageren in een dergelijke situatie?" En: "Als dit in de boeken verwerkt was, hoe zou Rowling het personage dan hebben laten reageren?" Misschien ben ik een zeur, maar ik denk dat je verhalen op die manier realistischer worden en dat je zo OOC voorkomt. Succes ermee! :P

Share this post


Link to post
Share on other sites
Dank je voor je adviezen, je bent geen zeur hoor. Opbouwende kritiek is juist fijn. Ik was ook erg aan het worstelen met die shot over Pius en Omber. En ik zal er meer op letten bij de volgende shots.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Hagrid en madame Mallemour

Het was een mooie dag. Hagrid zat voor de deur van zijn huisje bonen te doppen met muil naast zich. Hij zuchtte diep. Alles zat hem in principe mee. Het was een stralende dag, hij had bezoek gehad van Harry, Ron en Hermelien en zijn les was dit keer een groot succes geweest. Een ding zat hem dwars. Hij was verliefd, maar was zij ook verliefd op hem? Daar twijfelde hij nog aan. Tijdens het kerstbal dit jaar hadden ze nog een heftig meningsverschil gehad. En dat is dan nog zacht uitgedrukt Eerder was het een slaande ruzie. Het was helmaal niet zijn bedoeling geweest om haar op stang te jagen. In tegendeel zelfs, maar het schoot haar in het verkeerde keelgat helaas. Hij wilde dingen weten over haar jeugd en wie haar ouders waren. Hij wilde weten waardoor zij net als hij zo gigantisch was. Kennelijk voelde ze zich daardoor gekwetst. Ze zei terwijl ze boos weg liep dat ze gewoon grote botten had. Aan de andere kant snapte Hagrid het wel een beetje. Waarschijnlijk schaamde ze zich over het feit dat haar vader of moeder een reus was. Dat was wat hij wilde weten. Hij had het haar wel verteld. Vroeger toen hij klein was schaamde hij zich er nog een beetje voor, maar hij heeft het er maar bij neer gelegd. Hij kon er tenslotte niks aan doen. Als je het over de duivel hebt. Hagrid zat over zijn verliefdheid te piekeren toen er een reusachtige vrouw naar het huisje toe liep. Zijn hard sprong op.
“Olymphe!” zei hij. Hij begon te blozen.
“ ‘agrid, ik moet je spreken.” zei Madame Mallemour met trillende stem.
“Wat is er, mijn uiltje?” vroeg Hagrid,nog roder wordend.
“Het spijt me van afgelopen kerst, Rubeus.” zei ze. En ze begon te huilen
Hagrid liep naar madame Mallemour en begon haar te troosten door haar op de rug te kloppen. Als hij dat zou doen bij een ander dan zou die met een smak op zijn gezicht vallen. Zo niet Mallemour.
“Excuses aanvaard, maar waarom huil je?”vroeg Hagrid bezorgd.
“Ik moet je wat op biechten. Ik ben net als jij en ik schaam me zo. Nog steeds.” antwoordde Mallemour. Ze pakte een zakdoek zo groot als een flinke servet en begon haar tranen weg te deppen.
“Maar daar hoef je tegen over mij toch niet te schamen? Wie zitten in het zelfde schuitje.” troostte hij haar.
“Ja, dat is eigenlijk ook zo. O, ‘agrid.” zuchtte ze. “Ik zie dat je bloost?”
“Ook ik mot je iets opbiechten.” zei Hagrid En hij werd zo rood als een tomaat. “Ik, eh, ik.”
“Oui,’agrid?” spoorde Mallemour Hagrid nieuwsgierig aan.
“Nou, ik wilde je zeggen dat ik van je hou.” En eh, je bent de liefste en mooiste vrouw die ik ooit heb gekend.”
Madame Mallemour begon ook te blozen. Haar tranen verdwenen als sneeuw voor de zon. Ze begon Hagrid te omhelzen en overlaadde hem met kussen. Hagrid beantwoordde ze.
“Madame Mallemour!” riep een zuivere vrouwenstem.
Madame Mallemour keek verschrikt op. Ook Hagrid deinsde achter uit. Olymphe herstelde zich snel ze liep naar de eigenares van de stem toe.
“Waarom stoor je ons juist op het moment suprême? “ vroeg ze streng.
“Madame, jongens vallen mijn zusje lastig. “ zei Fleur Delacourt.
Madame Mallemour wendde zich naar Hagrid.
“Pardon, ‘agrid. Ik moet helaas gaan. Ik moet naar mijn leerlingen. Tot snel” zei madame Mallemour. Ze wierp een luchtzoen naar Hagrid. En volgde Fleur naar de koets. Hagrid wuifde haar na. En riep nog dat hij zielsveel van haar hield. Hij liep terug naar zijn huisje ging zitten en ging verder met het doppen van de boontjes.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Hagrid die boontjes dopt. Geweldig. :kiss: Ik zie het zo voor me, met die dikke worstvingers van hem. En wat een schattig stukje, Hagrid is zo lief, een totaal andere kant van hem! Ik kreeg nog bijna medelijden met hem, omdat hij geen idee had hoe hij met zijn gevoelens om moest gaan. :D

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ik zie het al zo voor me hoe Hagrid boontjes dopt :fluit: Daar blijft waarschijnlijk helemaal niks van over!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
Sign in to follow this  

×
×
  • Create New...