Jump to content
Wizardzone - Harry Potter Community
Sign in to follow this  
Cristina van Detta

Mijn One-shots

Recommended Posts

De eerste shot sinds een lange tijd van niet schrijven, hoop dat jullie hem leuk vinden!

Molly/Arthur

[size="6"][b]Te Laat[/b][/size]


Het waren donkere tijden, niemand was er meer zeker van dat hij of zij of hun familieleden thuis gingen komen van werk of niet. Zeker niet als je bang moest zijn voor de Dooddoeners, dus als je een bloedverrader was of als je dreuzelbloed in je had.
Molly Wemel keek naar de klok die haar vertelde waar al haar familieleden waren en ze zuchtte. Arthur's wijzer stond op levensgevaar en ook de wijzers van haarzelf en de kinderen stonden daar. Arthur was laat en dat zorgde ervoor dat ze zich extra veel zorgen maakte, maar daar kon ze niet veel van laten merken.
Terwijl ze zich zorgen aan het maken was over haar man, die al een uur thuis had moeten zijn, had ze haar hand op haar buik gelegd. In wat voor wereld werd ze gedwongen haar kinderen op te voeden? Ging haar kleine meid later zich ook zorgen maken over wanneer haar man thuis zou komen? Nog geen minuut nadat ze op de klok keek hoorde ze ineens drie dingen. Als allereerste hoorde ze een knal en toen was het even stil, net op het moment dat Molly wilde gaan kijken waar die knal vandaan kwam rende haar vier jaar oude zoon Percy de keuken binnen gerend.
"Mama! Fred en George hebben Ron laten vallen!" hij was nog niet klaar met vertellen wat er was gebeurt toen er uit de kamer gehuil en gelach kwam.
"Fred en George Wemel!" de tweeling bleef lachen terwijl ze samen snel de kamer uit gingen, ze wisten dat hun moeder ze nu niet zo snel te pakken kon krijgen en dat ze het niet eens zou proberen nu Ron aan het huilen was dus zorgden ze ervoor dat ze in hun kamer kwamen voor Ron getroost was. “Wacht maar tot jullie vader thuis komt, dan zwaait er wat!” riep Molly de tweeling nog achterna.
Terwijl Molly snel naar haar jongste zoon toeliep dacht ze aan Arthur, ging hij vanavond thuis komen? Ze had wel tegen de tweeling gezegd dat ze in de problemen gingen komen wanneer hun vader thuis kwam maar ze kon niet weten of het de waarheid zou zijn, ging hun vader wel thuis komen?
Ze had de kleine Ron in haar armen genomen en was gaan zitten op de stoel waar Arthur altijd op zat, de kleine jongen kon nog niet eens lopen, wat hadden Fred en George gedacht toen ze ervoor gezorgd hadden dat hij viel?
De kleine, huilende jongen in haar armen was duidelijk ergens op gevallen, hij had een wond op zijn hoofd die behoorlijk aan het bloeden was maar nu hij zo aan het bewegen was durfde ze hem niet te behandelen met magie. Ze was al van slag omdat Arthur zo laat was en als ze dan ook nog magie moest gebruiken kon er weleens wat mis gaan en dat kon ze natuurlijk er nu niet bij hebben, zeker niet aangezien het om de kleine zijn hoofd ging.
Langzaam aan werd het gehuil minder en de kleine Ron viel zelfs in slaap, Molly hoopte maar dat hij zijn hoofd niet zo hard gestoten had dat hij een hersenschudding opgelopen had, als dat zo was dan moest ze misschien morgen maar even langs St. Mungo's.
De wond genas goed nadat de kleine in slaap gevallen was en even later nam Molly Ron mee naar zijn kamertje, hij sliep nog steeds en bleef gelukkig ook slapen toen Molly hem in zijn bedje legde.

Nadat Ron zijn bed in gegaan was had Molly de andere kinderen hun eten gegeven, Arthur was er nog steeds niet maar de kinderen hadden honger, Fred en George kregen als straf hun toetje niet en moesten gelijk hun bed in na het eten, de jongens waren het daar natuurlijk niet mee eens maar met een vermoeide zwaai van haar toverstok verzegelde Molly de deur van hun slaapkamer.
Pas toen alle kinderen in hun bed lagen, uren nadat Molly Arthur thuis verwacht had was er een klop op de deur. Haar hart begon sneller te slaan toen ze haar toverstok in haar hand nam en langzaam naar de deur liep, ze moest voorzichtig zijn met alle dooddoeners die rondliepen en nu al helemaal nu Arthur al zo laat was.
Ze deed de deur open op een kiertje en gluurde naar buiten om te zien wie er voor de deur stond. Het duurde niet lang voor ze de deur compleet open deed en haar armen om haar man wikkelde. Arthur stond voor de deur en hij was ietswat gehavend, zijn haar zat door elkaar en hij had een snee op zijn wang, ook zijn kleding was gescheurd en hij leek wat mank te lopen maar hij leefde nog en hij was thuis!
Het duurde even voor Molly door had dat de tranen over haar wangen naar beneden liepen en dat ze nog buiten stonden, ze was gewoon zo opgelucht en blij dat hij thuis was, ze kon er niets aan doen. Pas toen ze merkte dat Arthur haar voorzichtig mee naar binnen nam en de deur achter ze sloot had ze door dat ze nog buiten waren. Ze hief haar hand op en veegde de tranen snel van haar wangen voor ze hem glimlachend aankeek.
“Ik ben zo blij dat je veilig thuisgekomen bent, ik was zo bezorgd!”
Even bleef Arthur stil maar toen glimlachte hij en sprak hij voor de eerste keer sinds hij thuis gekomen was.
“Kijk eens naar de klok,” hij wees naar de klok die net nog voor elk familielid op levensgevaar gestaan had. De wijzers waren veranderd, niemand was meer in levensgevaar en iedereen stond op thuis. Voor het eerst in een lange tijd was hij veranderd.
“Maar, betekend dat.....”
“Ja, lieverd, hij is verslagen, Jeweetwel is eindelijk verslagen, we zijn veilig,” en hij vertelde wat hij gehoord had. Hij vertelde haar over hoe Jeweetwel bij de Potters gekomen was, hoe hij James vermoord had en hoe Lily haar leven gegeven had voor Harry, hij vertelde hoe de vloek van Jeweetwel terug geketst had toen hij Harry had willen vermoorden, de kleine jongen die ongeveer even oud was als Ron had de Heer van het Duister verslagen.
Toen Molly na het verhaal van Arthur haar armen weer om hem heen sloeg zag Arthur zijn een na oudste zoon Charlie in de deuropening staan. De jongen keek vrolijk en ging zachtjes weer richting zijn bed nadat zijn vader zijn vinger op zijn lippen gelegd had en naar boven gewezen had. Arthur wilde niet dat Molly zich zorgen ging maken over dat haar zoon dit verhaal gehoord had, hij wist dat ze liever niets van de duistere kant van de magie aan ze vertelde.
Het duurde niet lang voordat ze samen in bed lagen, Arthur had zijn armen om zijn vrouw heen geslagen. Molly was duidelijk uitgeput sinds ze eigenlijk meteen nadat ze was gaan liggen in slaap gevallen was, eindelijk was het rustig, eindelijk konden ze veilig gaan slapen zonder bang te zijn dat de volgende dag ze niet meer samen hun bed in konden gaan, eindelijk konden ze rustig slapen.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Zo, de tweede is ook af. Ik ben niet zo tevreden over deze maar post hem toch.

Draco/Patty Park

[b][size="5"]De Vraag[/size][/b]

Het was al laat in de avond en bijna alle Zwadderaars waren al naar hun bed. Draco was echter nog klaar wakker. Vandaag hadden ze te horen gekregen over het kerstbal en hij was zich aan het bedenken hoe hij haar zou kunnen vragen om hem te vergezellen zonder dat ze hem uit zou lachen.
Zijn huiswerk voor Gedaanteverwisselingen duurde veel langer dan het zou moeten duren voor hij het af had vanwege het bal, het bleef maar in zijn hoofd spoken.
Toen hij eindelijk klaar was en zijn opstel nog een keertje doorlas kwam hij erachter dat hij een aantal keren in het opstel haar naam geschreven had. Het ging niet eens over haar maar toch vond hij meerdere keren de naam Patty terug. Hij zuchtte terwijl hij het verwijderde, moest hij het hele verslag overnieuw doen? Zolang hij er zeker van wist dat niemand kon lezen wat er gestaan had niet maar was inkt genoeg om mensen weg te houden van haar naam die op zijn perkament stond? Hij was nog niet goed in schoonmaak spreuken en de spreuk die inkt van perkament kon verwijderen was erg moeilijk. Op de een of andere manier was Draco er wel zeker van dat het modderbloedje Griffel er heel goed in zou zijn. Hij schudde zijn hoofd, hoe kon hij ook maar denken aan dat vuile modderbloedje, hij had wel belangrijkere dingen aan zijn hoofd.
Uiteindelijk besloot hij om maar te wachten tot morgen en dan als hij bezig was met zijn huiswerk maar te besluiten wat hij ermee aan moest.
Terwijl Draco zijn spullen opruimde hoorde hij een deur opengaan, even later hoorde hij ook voetstappen maar hij negeerde het, waarschijnlijk gewoon iemand die een nachtelijk uitstapje wilde maken naar de Uilenvleugel of iemand die wat vergeten was.
Hij leunde tegen de rug van de fauteuil waar hij in zat en sloot zijn ogen even, hij was moe, hij moest nog altijd bedenken hoe hij Patty uit moest vragen en hij had gewoon even een rustig momentje nodig, als hij deed of hij sliep ging hij waarschijnlijk wel met rust gelaten worden door wie er dan ook nu dichterbij kwam. Niets bleek echter minder waar te zijn. Zijn ogen schoten open toen hij ineens de stem van Patty naast hem hoorde, was zij degene die nog wakker was?
"Zo Draco, ben je nog van plan om naar je bed te gaan of blijf je hier slapen?" het klonk alsof ze wel geamuseerd was en hij vond het best. Ze had haar glimlach op hem gericht en, ook al zou hij het nooit toegeven, daar was hij stiekem erg blij mee.
Het duurde even voor Draco weer wist wat hij haar wilde vragen, maar durfde hij het wel? Patty was altijd vriendelijk tegen hem maar ging ze wel uit willen met hem want naar het kerstbal gaan samen kon toch worden gezien als een date? Draco vond in ieder geval van wel.
Hij zei niets maar stond op, zonder ook maar zijn mond open te doen greep hij haar arm en trok hij haar naar zich toe. Zijn lippen raakten die van hem en even dacht hij dat ze weg zou stappen en hem zou vervloeken maar dat deed ze allebei niet, in plaats van iets wat negatief was sloeg ze een arm om zijn nek en trok hij haar nog dichter naar haar toe terwijl haar tong over zijn onderlip gleed. Net op het moment dat hij zijn mond wilde openen en haar tong wilde verwelkomen met die van hemzelf stapte ze achteruit.
“Ga met me naar mee naar het kerstbal,” na de kus wilde Draco geen moment verloren laten gaan en dus vroeg hij haar meteen mee. Toen hij zag hoe ze glimlachte en knikte draaide hij zich om en ging hij naar de slaapzaal zonder ook nog maar een woord tegen haar te zeggen.
Hij kreeg het voor elkaar om gewoon te blijven doen tot hij in zijn bed neerplofte. Toen begon hij te lachen, het meisje die hij leuk vond leek hem ook leuk te vinden en nu gingen ze ook nog samen naar het kerstbal, zijn dag kon niet beter eindigen dan het nu gedaan had.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Oooh, die van Molly & Arthur is zooo lief! Kan me goed voorstellen dat Molly in angst zit omdat Arthur nog niet thuis is. En dan zit de tweeling Ron ook nog eens te pesten. Maar gelukkig komt Arthur wel thuis en is Voldie verslagen! Echt heel goed geschreven!

En Draco/Patty is ook zo leuk. Dattie overal haar naam tussendoor heeft geschreven in zijn opstel, over duidelijk iemand die verliefd is. ;)

Ik heb je schrijfsels gemist, Natas! Ben blij dat je weer opnieuw aan het schrijven geslagen bent! :P

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
Sign in to follow this  

×
×
  • Create New...