Jump to content
Wizardzone - Harry Potter Community
Sign in to follow this  
Ingrid

One-Shotclub shots; Ingrid

Recommended Posts

Hiii. Leuk dat je even in mijn topic komt kijken. Neem plaats achter je computer met een groot glas cola en een megazak popcorn, want hier volgen mijn one-shots voor de One-shotclub!

Mijn eerste opdracht is Bellatrix & Romeo. Pfoe, lastig. Het begin kan misschien ietwat saai zijn, maar daar moet je je maar even niks van aantrekken. Trouwens, in deze shot gaan we er even van uit de Bellatrix na de Slag om Zweinstein nog leeft en opgesloten zit in Azkaban. Romeo is bezig met zijn jaarlijkse controle. Hij is redelijk lang, maar goed. Veel plezier!

[b]Bellatrix & Romeo[/b]

De combinatie van de vettige krullen die in een onverzorgde toestand over haar schouders hingen en de grote, diepbruine ogen die in haar onnatuurlijk uitgemergelde gezicht stonden, konden je onmogelijk niet opvallen. Zelfs al zaten ze ver weg achter de tralies van Azkaban. Het uiterlijk van Bellatrix van Detta was intimiderend, maar op een bepaalde manier ook aantrekkelijk en spannend. Bellatrix keek niet met de gebruikelijke doffe blik van haar medegedetineerden, maar keek je direct vol dreiging diep in je ogen. Als er bezoekers langskwamen die de Dementors kort verdreven, liep ze naar de deur van haar cel en liet haar vingers speels langs de tralies glijden. Haar man Rodolphus van Detta was een aantal jaren geleden gestorven in Azkaban, de zwakkeling. Ze had nooit oprecht van hem gehouden, niet zoals ze ooit gehouden had van de Heer van het Duister. Al had ze dat gedurende een lange tijd bestempeld als een ander soort liefde. Bellatrix schudde haar hoofd. Het was taboe geweest. Ze was een getrouwde vrouw en het was inmiddels jaren geleden. Ze kon zich beter focussen op haar mogelijke ontsnapping.

De zware voetstappen die opklonken in de duistere gangen van Azkaban, waren duidelijk niet afkomstig van de Dementors die in geen velden of wegen te bekennen waren. Nee, ze beloofden een charmante man met een karamelbruine huid en diepliggende ogen, die zonder de hooghartigheid van een normale Minister van Toverkunst achter een zilveren lynx aan paradeerde. Hoofdschuddend liet hij zijn blik glijden over de vele cellen vol dooddoeners, die weinig interesse leken te tonen in de verschijning van Romeo, degene die schuld droeg voor de opsluiting van velen van hen. Hij voelde een zekere soort van medelijden met de gevangenen van Azkaban. Niet zozeer voor de doodsheid die de gevangenis met zich meebracht, nee, die hadden ze zonder meer verdiend. Hij had medelijden met ze, omdat ze voor ze in Azkaban belandden, vaak een leven zonder liefde hadden geleid. En het was vandaag, op deze duistere dag in Azkaban, dat Romeo zich realiseerde dat zijn eigen leven sinds zijn kindertijd ook niet bepaald liefde had gekend, tenzij je zijn passie voor zijn werk meerekende. Zijn vrienden wisten niet wie hij was. Ze respecteerden hem, omdat hij slim en succesvol was. Omdat hij mensenkennis had en altijd een luisteren oor bood als je het nodig had. Ook stond hij bekend om de schouwersavonturen die hij tijdens feesten en verjaardagen in geuren en kleuren aan zijn buurman vertelde, waarna de volledige huiskamer stil werd en ingespannen begon te luisteren. Toch vertelde Romeo zelden over zichzelf en hield hij zijn leven angstvallig voor zichzelf, uit angst dat mensen uit zouden vinden hoe kleurloos zijn leven was geweest. Het halen van alle mogelijke slijmballen op Zweinstein en de stroomversnelling die zijn carrière had doorgemaakt, waren een masker voor de eenzaamheid die hij al tijden voelde.

Bellatrix legde haar hoofd tussen de tralies van haar cel en wierp een zwoele blik op de Minister van Toverkunst, die halt maakte om een blik op haar te werpen, alsof hij naar een Bloedzuigende Brombeer keek. En dan eentje die hij in de fabeldierentuin uit zijn kindertijd had gezien. Gevangen om naar te kijken. Het enige verschil was dat Bellatrix vergeleken bij de beer woestaantrekkelijk was. Als ze een zwerver was geweest – wat gezien haar smerige uiterlijk zeer goed mogelijk was – had hij direct al zijn goud aan haar gegeven. Misschien was het omdat hij al zolang alleen geweest was, misschien door de zwoele blik waarmee Bellatrix hem aankeek of misschien een combinatie daarvan, maar zijn handen leken zich automatisch richting de sleutelbos onder zijn gewaad te bewegen. Zonder er verder veel bij na de denken, stak Romeo de juiste sleutel in de sleutelgat. De deur ging krakend en piepend open. Enkele gevangenisklanten begaven zich naar het hek, maar bij de meesten kwam dat idee nog niet eens op. Romeo escorteerde haar naar de uitgang van de gevangenisgang. Daar wachtte de eerste boobytrap op hen.

Alsof er een kwade vloek over hem was uitgesproken – we noemen de vloek maar even liefde – vergat Romeo dat hij spontaan in een nest kreeften was gaan staan. De scharen die zich vastzetten in zijn huid, trokken hem naar de werkelijkheid. Waar was hij mee bezig? Vlug trok hij zijn toverstok uit zijn achterzak en vloekte. Had hij nou toch maar beter het advies van Dwaaloog opgevolgd! De brandwonden stonden op zijn arm.
Bellatrix stond grinnikend toe te kijken hoe Romeo verstrikt raakte in de klauwen van de kreeften. Ze trok de toverstok uit zijn hand en huppelde vrolijk door het nest dat de gehele doorgang versperde, lamstralen afvurend naar de kreeften die in de vuile restanten van haar jurk beten. Romeo probeerde het op een rennen te zetten, maar kwam nauwelijks vooruit. Bellatrix bouwde met haar vrolijke gehuppel een fikse voorsprong op. Half vallend probeerde Romeo haar achterna te gaan, tot hij besefte dat het geen zin had.

Een minuutje of vijf later, bereikte Romeo de overkant van de stroom kreeften. Hij plukte het laatste rode beest van zijn gewaad en zette het op een rennen. Het was te laat. Bellatrix was voorbij de volgende boobytrap, waardoor hij op een onzichtbare muur botste. Zijn toverstok was hij kwijt. Hij kon alleen wachten op het moment dat de Dementors hem bereikten en hij een golf van ongelukkigheid mee zou maken die hij nog nooit gevoeld had. Tenzij hij natuurlijk eerder opgepeuzeld werd door de vreemde kreeften die een stuk terug leefden. Hij begreep er niks van. Was dit nu liefde, of toch niet?

Romeo kwam er snel genoeg achter, toen hij een paar donkerbruine ogen die omkranst werden door zwarte krullen ontdekte. Hij tastte naar Bellatrix’ schoen, maar de onzichtbare muur bleef tussen hen in staan. Plotseling doemde er een dikke mist op, die stopte bij de onzichtbare wand. ‘’Bella!’’ schreeuwde Romeo wanhopig. De vrouw met het intimiderende uiterlijk aan de andere kant van de muur keek hem geschrokken aan – een gezichtsuitdrukking die Romeo nog niet eerder bij haar gezien had – en begon bewegingen te maken met Romeo’s toverstok. Binnen een aantal seconden verdween de muur en rolde Romeo naar Bellatrix toe. Hij stond op en klopte het zand van zijn gewaad, of tenminste, wat er nog van over was.

‘’Ik dacht dat je me gek wilde maken en me wilde laten vermoorden door een paar dolle kreeften!’’ fluisterde Romeo richting Bellatrix toen ze buiten stonden. ‘’Je hebt me wel uit mijn cel bevrijd, schat,’’ grapte Bellatrix, terwijl ze een zoen op zijn wang drukte. Om hen heen lag een uitgestrekte zee zover ze kijken konden. ‘’En nu?’’ vroeg Bellatrix. ‘’Je kunt hier vast niet verschijnselen.’’
Bellatrix gedroeg zich liefelijker dan ze zich sinds haar kindertijd, misschien wel haar geboorte, had gedragen. Romeo wees naar een zwaar gecamoufleerde bezem die niemand opgevallen was als je het niet aan iemand vertelde. Hij was omgevallen door de harde, kille wind op het eiland van Azkaban. Romeo nam plaats op de bezem, gebarend dat Bellatrix zijn voorbeeld moest volgen en zich aan hem vast moest klampen. Hij had eindelijk liefde gevonden.

Boven open zee trok Bellatrix Romeo’s toverstok uit de zak van haar gewaad. ‘’Avada kedavra!’’ grijnsde ze.
[i]Loser.[/i]

Share this post


Link to post
Share on other sites
Oh, Romeo, dat was niet bepaald slim van je... Echt, hij vindt een gevangene aantrekkelijk, besluit haar daarom meteen maar te bevrijden en vervolgens wordt hij vermoord en is een gevaarlijke Dooddoener op vrije voeten... Mannen. :kiss: :D Maar ik vond het een leuk verhaal, met een onverwachte wending. Een moment lang was ik er van overtuigd dat Bella het meende van haar lieve gedrag. :D

Er is wel iets dat ik niet helemaal snapte:

[quote]Hij kon alleen wachten op het moment dat de Dementors hem bereikten en hij een golf van [b]ongelukkigheid mee zou maken die hij nog nooit gevoeld had[/b]. Tenzij hij natuurlijk eerder opgepeuzeld werd door de vreemde kreeften [b]die een stuk terug leefden[/b].[/quote]

Hoezo "ongelukkigheid die hij nog nooit gevoeld had"? Eerder zei je toch dat hij juist een ongelukkig leven had gehad? En Dementors laten je toch je naarste herinnering herbeleven, dus dan heb je het toch al wel meegemaakt? Of bedoel je het gewoon in de zin van dat het zo vervelend is om een Dementor tegen te komen dat het moeilijk is je ooit verdrietiger te hebben gevoeld? Die laatste zin snap ik ook niet helemaal eerlijk gezegd... Maar goed, verder vond ik je schrijfstijl wel heel goed. Je hebt echt een mooie, originele woordkeuze. :D

Snel iets nieuws?

Share this post


Link to post
Share on other sites
Oh, dankje. :kiss: Nouja, dementors laten je ongelukkige dingen sterker herbeleven, toch? Dat is altijd wat ik ervan maakte. De zin van de kreeften is inderdaad niet helemaal logisch, maar het sloeg op de kreeften die hij voorbij gerend was. En verder heeft ze in Azkaban natuurlijk geen toverstok, maar ze had die van Romeo gestolen. (;
Als er een nieuwe opdracht komt, komt er zeker snel iets nieuws.

Share this post


Link to post
Share on other sites
:kiss:
Crap, Bella, ik mag je niet O.o Serieus, volgens mij kan die Bella toveren zonder toverstok.. Ik bedoel, zo aantrekkelijk is ze nou ook weer niet x]
Maar ze gaan natuurlijk nooit meer Romeo's lichaam terug vinden...

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ik vind dat Romeo wel erg dom is geweest om Bella vrij te laten omdat hij haar zo lief vind. Wie vind Bella nou lief? Verder wel erg leuk verhaal maar wel erg apart

Share this post


Link to post
Share on other sites
Haha ik kreeg echt een grijns op mijn gezicht toen ik het einde las. Bellatrix is gewoon zo'n heerlijk evil personage! Ik vind het idee van Bella die the Battle overleefd wel wat hebben eigenlijk!
Toch vind ik het wel zielig voor Romeo, door Veer haar fantasiën zie ik haar eerder samen met Bella's nichtje Nymphadora, maar deze shot heb je echt leuk in elkaar gezet.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Haha, great dat je hem nog geloofwaardig vond. Nymph en Romeo lijkt me inderdaad ook wel een leuk koppel. Al blijft Sirius/Anderling mijn absolute favoriet. Sjjht. :fluit:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
Sign in to follow this  

×
×
  • Create New...