Sluit onderwerp opties

Goed dan. Ik loop nu al een week of twee met dit verhaal rond en ik heb toch besloten om het maar gewoon te schrijven.
Ik weet niet hoe ik er in godsnaam bij ben gekomen, maar het is er en ik heb er wel vertrouwen in. Maar omdat de gehele verhaallijn misschien wat ingewikkeld kan worden, door de ingewikkelde samenloop van nog veel ingewikkeldere gebeurtenissen, zal ik even uitleggen hoe het allemaal in zijn werk gaat.

Harry Potter zit in zijn vijfde jaar op Zweinstein. Ik heb dit jaar gekozen, omdat de Wemel Tweeling dan ook nog op school zit, en Zweinstein is lang niet zo leuk zonder hen.
Jaar vijf dus als richtlijn, de gebeurtenissen uit het boek spelen op de achtergrond wel een rol, maar zullen niet altijd veel invloed op het verhaal hebben. Het gaat er vooral om wat er binnen de muren van Zweinstein gebeurd.

Het begint allemaal op de eerste schooldag. In de jongensslaapzaal van de vijfdejaars, in de toren van Griffoendor, besluiten de heren om hun toverstokken op te warmen en alvast wat spreuken op elkaar uit te proberen.
Dit resulteert erin dat niemand minder dan Marcel Lubbermans de Imperius Vloek over Ron Wemel uitspreekt. Hiermee begint alle ellende.
In het begin valt het nog niet op, maar langzamerhand begint Perkamentus te zien dat er vreemde dingen onder zijn leerlingen gebeuren. Stuk voor stuk worden ze door de ander vervloekt, die vervolgens wéér een ander dwingt om een klasgenoot onder de Imperius Vloek te laten leven. Het wordt een kettingreactie.
Één van de drie Onvergefelijke Vloeken beheerst het leven op Zweinstein en men kan door de bomen het bos niet meer zien. Wie houdt wie onder schot? Wie begon er ook alweer mee? En hoe gaan de leraren dit drama oplossen? Want op een gegeven moment is niet meer duidelijk wie vervloekt is en wie niet.
Niemand is zichzelf meer en dat zorgt regelmatig voor dramatische, hilarische, beschamende of hopeloze situaties.



Het fluitje klonk en honderden leerlingen dromden het perron op. De Zweinstein Express blies de laatste stoomwolken uit en nadat alle leerlingen waren uitgestapt, sloten de deuren en begaf de menigte zich richting de koetsen, die bij het hek stonden te wachten.
Wat ongemakkelijk klauterde Marcel een koets in, terwijl hij Willibrord stevig in zijn hand hield. De pad kwaakte luid en om te voorkomen dat het beest nog meer lawaai ging maken, stopte Marcel hem vlug in de binnenzak van zijn gewaad.
Loena Leeflang knikte hem even toe, waarna ze zich weer richtte op haar tijdschrift, wat ze ondersteboven hield.
Het duurde niet lang voordat ze werden vergezeld door Harry, Ron en Hermelien, die druk in gesprek waren over iets wat erg belangrijk leek te zijn. Zodra ze Marcel en Loena zagen, hielden ze echter meteen hun mond en stapten zwijgend in.
‘Hallo Marcel,’ zei Hermelien, die haar gewaad glad streek en haar Klassenoudste badge nog even oppoetste. ‘Hoe was je zomer?’
‘Wel goed, geloof ik,’ zei Marcel. ‘Volgens oma gaan we duistere tijden tegemoet. Ze weet alleen niet of ze jou moet geloven, Harry.’
‘Daar komt ze dan snel genoeg achter,’ antwoordde Harry. ‘Als Voldemort te boel op komt blazen bijvoorbeeld.’
‘Zeg die naam niet!’ siste Ron. ‘Verdorie, Hermelien, laat dat ding zitten!’
‘Zijn jullie Klassenoudsten?’ vroeg Marcel met grote ogen.
‘Ja, mooi hè,’ zei Hermelien trots.
‘Heel mooi,’ mompelde Marcel.
De koetsen kwamen in beweging en niet lang daarna kwamen de honderden torentjes van Zweinstein in zicht. Zelfs Loena liet haar tijdschrift even zakken om te kijken, met een vage glimlach op haar gezicht.

‘Ik verga van de honger,’ kreunde Ron, toen Hagrid binnen kwam met de eerstejaars.
Hermelien wierp hem een kwalijke blik toe.
‘Kunnen ze die kinderen niet laten wat laten opdienen?’ ging Ron verder. ‘Ze lopen toch langs!’
‘Ron!’ fluisterde Hermelien opgelaten. ‘Je bent nu Klassenoudste! Je moet een voorbeeld zijn!’
‘Perkamentus had vast een glaasje te veel op toen hij die beslissing maakte,’ grinnikte Fred die een paar plaatsten verderop zat. ‘Ronnieponnie is Klassenoudste! Ik geloof dat Percy nog steeds aan het bekomen is van een beroerte.’
‘Hou je kop,’ gromde Ron.
Nadat de Sorteerhoed zijn lied had gezongen, de eerstejaars had ingedeeld en daarna een smakelijke boer had gelaten, droeg de piepkleine professor Banning hem weg.
Perkamentus stond op, spreidde zijn armen en wachtte op stilte.
‘Ik kan jullie nu gaan vervelen met een lange toespraak, een woord van dank of andere humoristische uitlatingen, maar ik geloof dat daarmee de honger niet weg is genomen. Eet smakelijk!’
‘Eindelijk!’ verzuchtte Ron toen de tafels van het ene op het andere moment gevuld waren met schalen vol lekkernijen.
‘Werkelijk Ron, ik kan me niet voorstellen dat je zo kunt eten,’ zei Hermelien afkeurend.
Ron haalde al kauwend op een kippenpootje zijn schouders op.
‘Neem dan tenminste de tijd om je aardappels in stukjes te snijden!’
‘Hermelien, vergeet het,’ zei Harry. ‘Het zal je nooit lukken op Ronnieponnie tafelmanieren aan te leren.’
‘Hw jw kwp!’
Hermelien snoof en besloot een gesprek aan te knopen met Marcel, die tevergeefs probeerde om Willibrord uit een kom soep te vissen.

Toen iedereen eindelijk verzadigd was en de laatste etensrestjes van de gouden borden waren weggesmolten, stond Perkamentus weer op.
‘Dan rest mij jullie alleen nog een goede nacht toe te wensen!’
Ron sprong op om zich bij de rest van de Griffoendors te voegen en naar boven te gaan.
‘Ron!’
‘Wat nou weer?’
‘Je bent Klassenoudste!’
‘Goed dan,’ gromde hij. ‘Kom maar mee, stelletje dwergen, deze kant op.’
‘Ron, wees aardig! Wees vriendelijk tegen ze!’
Samen met Marcel slenterde Harry achter de rest van de Griffoendors aan. Haast Onthoofde Henk had besloten om het voortouw te nemen en hield een ware rondleiding door het kasteel.
‘Als je links kijkt, zie je rechts niets! Maar hier links is dus een beeld van Bertha het Buitenbeentje, heeft iemand die tovenaarskaart? Werkelijk enige vrouw!’
‘Zeg, Harry, stel nou dat Jeweetwel dood gaat, maar hij besluit om terug te keren als geest, dan zijn we niet veel verder, denk je ook niet?’
Harry keek Marcel met opgetrokken wenkbrauwen aan, maar dacht toen diep na. Op die vraag kon hij niet zo snel een antwoord vinden.
Het bordje op de deur van hun slaapzaal was vervangen en nu stond er vijfdejaars op. Harry wenste Fred en George een goede nacht en ging toen samen met Marcel naar binnen.
Simon Filister en Daan Thomas waren al bezig met het uitpakken van hun spullen. Zodra Harry binnen kwam, wierp Simon hem een kwalijke blik toe.
‘Hoi Daan, Simon,’ zei Harry.
‘Hoi Harry,’ zei Daan.
‘Hoe was jullie zomer?’
‘Goed, hoewel die van Simon minder was,’ antwoordde Daan.
‘Hoezo? Wat is er dan, Simon?’
‘Wat er is, Harry?’ snauwde Simon. ‘Door die verzinsels van jouw wilde ma niet dat ik terug ging naar school.’
‘Dus jouw ma geloofd het ministerie?’ vroeg Harry kwaad.
‘Ja, de Ochtendprofeet schrijft dat er niets aan de hand is,’ zei Simon.
‘Je moeder moet niet geloven wat die krant schrijft,’ snauwde Harry.
‘Praat zo niet over mijn moeder!’
‘Wat gebeurt hier nou?’
Ron stond in de deuropening en keek van Harry naar Simon.
‘Laat maar,’ snauwde Simon, die met een harde ruk de gordijnen van zijn bed dicht trok en verder geen woord meer zei.
De rest van de avond werd er niet meer over Voldemort gesproken en besteedden de jongens vooral aan het uitproberen van verschillende Smekkies in alle Smaken en het wisselen van tovenaarskaarten.
‘Wat een drama was het,’ zei Ron tenslotte. ‘Die eerstejaars worden steeds brutaler! Ik wilde dat ik een vloek over ze uit kon spreken zodat ze tenminste achter me aan blijven lopen.’
‘Je kunt de Imperiusvloek gebruiken,’ zei Marcel.
‘Dat is verboden,’ zei Daan. ‘Je weet toch nog wel wat Dolleman – ’
‘Eigenlijk was het – ’ begon Harry.
‘Hou je mond,’ zei Ron. ‘Dolleman zei alleen dat zie spreuk leuk is, zolang je er geen misbruik van maakt.’
Ondertussen had Marcel zijn toverstok gepakt en zat er nu geboeid naar te staren.
‘Ga je het echt doen, Lubbermans?’ zei Daan grijnzend. ‘Ik daag je uit. Vervloek Wemel maar, dan dwingen we hem om een spin levend op te eten.’
‘Dat waag je niet,’ siste Ron.
‘Denk je dat ik dat kan?’ vroeg Marcel twijfelend.
‘Als het fout gaat hebben we altijd Harry nog,’ zei Ron trots.
‘Ja hoor,’ zei Harry sarcastisch. ‘Ik weet overal de tegenspreuk voor!’
‘Goed, ik doe het,’ zei Marcel die zijn borst vooruit stak.
‘Wacht even,’ zei Ron. ‘Ik eet geen spinnen!’
‘Natuurlijk niet,’ zei Daan vlug. ‘Doe maar, Marcel.’
Marcel haalde diep adem, richtte zijn toverstok op Ron en riep toen luid: ‘Imperio!’
Even werden de ogen van Ron wazig, maar daarna knipperde hij en keek de rest grijnzend aan.
‘Hoe voel je je?’ vroeg Harry.
‘Goed,’ mompelde Ron. ‘Ontspannen.’
Marcel keek twijfelend naar zijn toverstok en toen weer naar Ron.
‘Heeft het gewerkt?’ stamelde hij.
‘Vast wel,’ zei Daan. ‘Ik ga slapen.’
‘Wat?’ vroeg Ron.
‘Slapen!’ herhaalde Marcel.
Vrijwel meteen liet Ron zich achterover vallen en begon luid te snurken.

--------------------

Now that I've yelled at people and stomped on dead faces, its time to touch teenage boys

Over Toverdrankjes en Ganzenveren: Draco is hopeloos in toverdranken en Sneep wijst hem iemand toe om te helpen: Loena Leeflang. Als dat maar goed gaat.
Imperio!: Één vloek. Heel Zweinstein. Wie houdt wie onder schot? En wie voorkomt een chaos?

Ohoh! Ik ben benieuwd waar dit naar toe zal gaan.
Ik ga dit verhaal zeker volgen! Het lijkt me heel leuk en het klinkt origineel! Je schrijft leuk, met Fred en George is het natuurlijk al veel leuker op Zweinstein.

Ik kijk uit naar je volgende stuk!


--------------------

Team Damon: Because real Vampire don't sparkle! <3

Voorheen bekend als snuffelfan

Leuk begin zeg! Er zit humor in en daar hou ik wel van, verder is het goed geschreven. Ik heb geen spelfout gezien

Hermelien snoof en besloot een gesprek aan te knopen met Marcel, die tevergeefs probeerde om Willibrord uit een kom soep te vissen.

Geweldig!

‘Zeg, Harry, stel nou dat Jeweetwel dood gaat, maar hij besluit om terug te keren als geest, dan zijn we niet veel verder, denk je ook niet?’

Hm, deze vindt ik echt goed. Ik moest er zelf ook even bij nadenken..

Nou, je hebt me zeker nieuwsgierig gemaakt naar het volgende stuk!

--------------------

Niemand is volmaakt, en daar ben ik het perfecte voorbeeld van.

whahahahha xD Geweldig idee, dit verhaal! Ik ben nu al benieuwd naar meer
Ze hebben nog niks door hea! En dat terwijl Ron snurkend neervalt zodra het woord "Slapen" valt
Daarbij vind ik het wel een mirakel dat Marcel ee verboden vloek uit weet te spreken... ik bedoel maar, hij kan nog geen rat in een theekopje veranderen.
Hehe.. ik bedenk me net iets... komt Omber ook in dit verhaal voor? Dat kan leuk worden Hopelijk wordt ze goed gek van al die vreemde gebeurtenissen
Ik hoop alleen niet dat Willibrord een giftige pad is trouwens... als hij in de soep duikelt... dan heeft madame plijster a snel veel werk te doen, en dan is et schooljaar en het Zwerkbal nog niet eens goed en wel begonnen.
Erg leuk stukje in elk geval. Ik ben echt benieuwd naar meer!
Dusss snel meer?

--------------------

If I had only known,I’d never hear your voice again
I’d memorize each thing you ever said And on those lonely nights, I could think of them once more
Keep your words alive inside my head If I had only known
I’d never hear your voice again.

Mag ik je een compliment geven? Ik vind echt dat je de personages ontzettend in hun originele staat, zoals Rowling had bedacht, weet te beschrijven en dat is echt een groot compliment waard: Ik zie het niet veel.

Ik verheug me op het volgende deel.

--------------------

Stephen Fry: It's in the Bible …
Alan Davies: I haven't read it!
Stephen Fry: You should—it's hilarious.
Fabulae Mortuorum

Hoewel zijn bed heerlijk warm aanvoelde en hij eigenlijk heel erg comfortabel lag, besloot Harry om toch maar op te staan. Dat was vooral te wijten aan Ron, die luid lag te snurken en nog in een diepe slaap leek te zijn. De gordijnen van Simons bed waren nog even dicht als de avond ervoor, Daan was al uit de veren en Marcel lag ver weggekropen onder zijn deken.
Vermoeid sloeg Harry de dekens van zich af, wreef de slaap uit zijn ogen en gaf Ron een duw, met als resultaat dat hij luid gromde, zich omdraaide en zijn hoofd onder zijn kussen stak.
‘Dan niet,’ bromde Harry slaapdronken en strompelde de slaapzaal uit om zich te douchen.
Zodra hij de deur met een klap achter zich dicht had getrokken, stoof Simon Filister zijn bed uit, kleedde zich in een noodsnelheid aan en rende de slaapzaal uit, om alleen te voorkomen dat hij Harry tegen het lijf zou lopen en weer een discussie met hem aan moest gaan.
Nadat ook Simon weg was, kwam Marcel langzaam overeind. Hij zag dat alle bedden al leeg waren, op die van hem en Ron na. Van onder het witte, donzen kussen zag Marcel wat rode haren tevoorschijn komen en hij krabde zich even achter de oren.
Vervolgens pakte hij voorzichtig zijn toverstok en staarde weer naar Ron.
‘Wat nou als…’ mompelde hij.
Ron begon weer te draaien onder zijn dekens en slaakte zo’n luid gesnurk uit, dat Marcel van schrik bijna uit zijn bed tuimelde.
‘Ron!’ piepte hij en greep zijn toverstok nog wat steviger vast. ‘Wordt wakker!’
Meteen schoot Ron overeind en even leek hij van de wereld. Toen keek hij Marcel aan, knikte tevreden en stond op.
‘Hoi Marcel!’
‘Hoi Ron…’
Marcel zat nog steeds naar zijn toverstok te kijken. Ron was ondertussen bezig om zijn gewaad aan te trekken en dat was het moment dat Marcel besloot dat hij zich dit jaar wat meer in de Duistere Kunsten ging verdiepen.
‘Zo naar het ontbijt, Ron,’ zei hij, iets zelfverzekerder dan normaal. ‘Daarna hebben we Gedaanteveranderingen.’
Ron mompelde iets instemmends en met het gevoel dat er niet veel meer fout kon gaan, verliet Marcel de slaapzaal.
Hij rende tien minuten later, met een hoofd als een biet, echter weer naar binnen, omdat hij helemaal was vergeten dat hij zijn pyjama nog aan had.

Met gefronst voorhoofd staarde Hermelien naar de voorpagina van de Ochtendprofeet, terwijl ze in haar thee roerde. Ze reageerde kortaf toen Harry naast haar kwam zitten en haar een goedemorgen wenste en toen Ron tegenover haar op een stoel plofte, hield ze de krant zelfs wat hoger voor haar gezicht.
‘Wat is er?’ vroeg Harry terwijl hij zijn bord vollaadde met eieren en spek. ‘Heeft Droebel weer een betoog gehouden over de veiligheid van de tovenaarswereld?’
Hermelien knikte alleen maar.
‘Ik durf te wedden dat hij ondertussen peentjes zit te zweten,’ ging Harry verder. ‘Jij ook wat spek, Ron?’
‘Nee…’
Op dat moment legde Hermelien haar krant meteen neer en keek Ron met grote ogen aan.
‘Pardon?’ vroeg ze. ‘Ron, gaat alles goed met je?’
‘Hè? Ja, prima,’ antwoordde Ron.
‘Weet je het zeker? Moet je niet even langs madame Plijster?’
Ron schudde alleen zijn hoofd. Op dat moment kwam Marcel de Grote Zaal binnen rennen, hoewel zijn loopje meer op een huppeltje leek.
‘Hallo allemaal,’ pufte hij. ‘Ron, al gegeten? Eet dat maar op.’
Vlug schoof hij een kom havermout naar Ron toe en wurmde zich vervolgens tussen Harry en Hermelien in.
Hermelien zat echter met verbazing naar Ron te kijken, die nu rustig zijn pap zat te eten.
‘Hermelien?’ vroeg Marcel.
‘Wat is er?’ vroeg ze.
‘Heb jij toevallig een nuttig boek over de Onvergefelijke Vloeken?’ vroeg Marcel in één adem.
‘Jawel,’ zei ze twijfelend. ‘Dat staat op de Verboden Afdeling. Eigenlijk mogen alleen de Zevendejaars daar komen, maar voor mij maken ze wel eens een uitzondering…’
Ze leek even te wachten op een opmerking van Ron, maar die bleef uit. Harry deed zijn mond open, in een poging de plek van Ron in te nemen, maar hij realiseerde zich dat hij het niet over zijn hart kon verkrijgen om nu al een opmerking te maken over Hermelien en de bibliotheek. Niet op de eerste schooldag.
‘Zou je het voor me kunnen halen?’ vroeg Marcel.
‘Waar heb je het voor nodig?’ vroeg Hermelien terwijl ze hem streng aankeek, daarna keek ze naar Harry.
‘Geloof me,’ zei Harry meteen en hij hief zijn handen op in verdediging. ‘Deze keer heb ik er echt niets mee te maken!’
‘Ik wil er gewoon meer over leren,’ mompelde Marcel. ‘Ook uit… persoonlijke overwegingen.’
Hij bedacht zich niet alleen dat hij meer kon leren over de manier waarop hij Ron had vervloekt, maar hij kon nu ook alles te weten komen over de Cruciatus Vloek, die zijn ouders bijna fataal was geworden.
‘Goed dan,’ zei Hermelien. ‘Maar ik wil hem aan het begin van de volgende maand weer terug. Het is een erg kostbaar boek.’
‘Dankje!’ piepte Marcel.
‘Graag gedaan,’ zei Hermelien terwijl ze opstond. ‘Als jullie me nu willen excuseren. Ik ga nog even naar de bibliotheek om iets op te zoeken voor de eerste les.’
‘Maar je weet niet eens wat we gaan doen!’ zei Harry opgelaten.
‘Jawel,’ antwoordde Hermelien wijs. ‘Ik ben extra vroeg opgestaan om alvast een praatje te maken met professor Anderling.’
‘Dat meent ze niet,’ zei Ron.
Hermelien glimlachte alleen en liep toen met geheven hoofd de Grote Zaal uit.
Zodra ze weg was keek Harry naar Ron en toen naar Marcel.
‘Zei hij dat uit zichzelf?’ vroeg Harry.
Marcel knikte langzaam.
‘Ron?’ vroeg Harry.
‘Wat is er?’ vroeg Ron. ‘Zullen we maar naar de les gaan?’
‘Dat idee kwam niet van hem,’ fluisterde Marcel, die door kreeg dat hij Ron ook via non-verbale magie kon beïnvloeden. Iets waarvan hij geen benul had dat hij dat in zich droeg.




--------------------

Now that I've yelled at people and stomped on dead faces, its time to touch teenage boys

Over Toverdrankjes en Ganzenveren: Draco is hopeloos in toverdranken en Sneep wijst hem iemand toe om te helpen: Loena Leeflang. Als dat maar goed gaat.
Imperio!: Één vloek. Heel Zweinstein. Wie houdt wie onder schot? En wie voorkomt een chaos?

leuk verhaal, je schrijft vlot met veel humor erin, ook een leuk onderwerp, het is me alleen een raadsel hoe je erop kwam

‘Maar je weet niet eens wat we gaan doen!’ zei Harry opgelaten.
‘Jawel,’ antwoordde Hermelien wijs. ‘Ik ben extra vroeg opgestaan om alvast een praatje te maken met professor Anderling.’

super, ik zie het Hermelien zo zeggen

Hoewel ze hadden gehoopt dat het dit jaar anders zou zijn, waren de meeste vijfdejaars van Griffoendor niet verrast om de Zwadderaars bij Gedaanteveranderingen aan te treffen.
Marcel maakte een schietgebedje, voordat hij achter Draco Malfidus langs sloop en zo ver mogelijk van hem af ging zitten.
Harry besloot om alleen Korzel en Kwast een verveelde blik toe te werpen, voordat hij Ron met zich mee trok naar hun vaste tafeltjes in het midden van het lokaal en Hermelien stak haar neus in de lucht en liep met geheven hoofd de Zwadderaars voorbij, de opmerkingen van Patty Park negerende.
Professor Anderling wachtte niet op stilte, maar pakte haar toverstok en hoefde daar maar twee keer mee tegen haar bureau te tikken, voordat iedereen doodstil werd.
‘Vandaag ga ik jullie voorbereiden op de transformatie van een levend wezen naar een ander levend wezen. Wie weet op welke manieren dit kan gebeuren?’
Vrijwel meteen schoot de hand van Hermelien omhoog en omdat zij altijd zo snel was, had de rest van de leerlingen al na hun eerste jaar besloten om het maar gewoon op te geven.
‘Mevrouw Griffel.’
‘Een mens kan zichzelf veranderen in een dier, als hij dat zou willen, dit worden faunaten genoemd. Ook kan een mens in een ander mens veranderen bij het gebruik van Wisseldrank, maar dat kan niet gebruikt worden om in een dier te… veranderen…’
Bij haar laatste woorden zakte Hermelien een beetje onderuit in haar stoel, omdat de herinnering naar de kattransformatie haar nog altijd dwars zat.
‘Dat is helemaal juist, vijf punten voor Griffoendor.’
De Griffoendors keken elkaar even grijzend aan, terwijl de Zwadderaars ijzige blikken naar hen wierpen.
‘Wij gaan ons echter nog niet bezighouden met faunaten en voor Wisseldrank moeten jullie bij professor Sneep zijn. Dit jaar leren jullie onder andere om een vogel door middel van een ingewikkelde spreuk, van ras te veranderen.’
Ze draaide zich om en wees met haar toverstok naar het bord, waarna er instructies op verschenen.
‘Wemel!’
Ron en Harry draaiden zich geïrriteerd om toen ze de ijzige stem van Malfidus achter hen hoorden. De blonde Zwadderaar keek hen grijnzend aan.
‘Met een beetje geluk Wemel, kan je tegen het eind van het jaar je eigen kop transformeren. Zal je moeder vast goed doen.’
‘Hou je kop, Malfidus,’ snauwde Ron, die rood aanliep.
‘Wemel! Malfidus!’
Professor Anderling wees, met een strenge blik in haar ogen, op het bord. Ron keerde Malfidus de rug weer toe, maar kneep zijn ganzenveer haast fijn.
Toen uiteindelijk de bel ging – alleen Hermelien had haar parkiet in een kraai kunnen veranderen – sjokte Ron stilletjes achter de rest aan het lokaal uit.
‘Trek het je niet aan Ron,’ zei Hermelien sussend, terwijl ze zijn blik naar Malfidus volgde.
‘Soms wilde ik dat hij gewoon voor altijd z’n kop kon houden,’ gromde Ron.
‘Wind je nou maar niet zo op,’ zei Hermelien. ‘Kom op, we komen nog te laat voor Bezweringen.’
Zuchtend besloot Ron om achter Harry en Hermelien aan te lopen, Malfidus nog altijd in de gaten houdende.
Marcel had alles van een afstandje bekeken en ging nu vlug naast Ron lopen.
‘Alles goed, Ron?’ vroeg hij. ‘Lach eens.’
Vrijwel meteen verscheen er een brede grijns op Rons gezicht. Zijn ogen stonden echter nog steeds op onweer.
‘Ik haat hem,’ mompelde Ron. ‘Ik haat hem echt. Waarom kan ik hem nou nooit eens echt een lesje leren?’
‘Dwing hem dan,’ piepte Marcel, die wist dat hij nu een bevel opperde.
‘Dat doe ik,’ zei Ron.
Ze hielden stil voor de deur van het Bezweringen, waar de rest van hun klasgenoten al stonden te wachten op de piepkleine professor Banning. Ze hadden les met Ravenklauw.
‘Daar is ie,’ siste Marcel en hij knikte naar Malfidus, die met Korzel en Kwast richting de bibliotheek liep.
Ron greep zijn toverstok, keek nog even of niemand hem in de gaten had, richtte hem op Malfidus toen hij voorbij liep en mompelde vlug: ‘Imperio!’


--------------------

Now that I've yelled at people and stomped on dead faces, its time to touch teenage boys

Over Toverdrankjes en Ganzenveren: Draco is hopeloos in toverdranken en Sneep wijst hem iemand toe om te helpen: Loena Leeflang. Als dat maar goed gaat.
Imperio!: Één vloek. Heel Zweinstein. Wie houdt wie onder schot? En wie voorkomt een chaos?

Oeps, ik heb even wat gemist..
Forgive me..
Erg leuk weer!

Marcel maakte een schietgebedje, voordat hij achter Draco Malfidus langs sloop en zo ver mogelijk van hem af ging zitten.

Hahaha, geweldig

‘Alles goed, Ron?’ vroeg hij. ‘Lach eens.’
Vrijwel meteen verscheen er een brede grijns op Rons gezicht.

Komaan zeg, ze zullen toch wel door hebben dat er iets niet klopt?

Ron greep zijn toverstok, keek nog even of niemand hem in de gaten had, richtte hem op Malfidus toen hij voorbij liep en mompelde vlug: ‘Imperio!’

Oei oei, dit gaat echt helemaal fout

Ik verheug me al op het volgende stukje

--------------------

Niemand is volmaakt, en daar ben ik het perfecte voorbeeld van.

Tegen de tijd dat de eerste helft van de dag erop zat en iedereen richting de Grote Zaal liep voor de lunch, had Harry besloten dat Ron zich redelijk goed staande hield onder de invloed van de Imperius Vloek en hij moest toegeven dat Marcel zichzelf ook goed in de hand kon houden.
Wat Harry echter nog niet door had, was dat Ron nu ook Draco Malfidus onder schot had, wat erin resulteerde dat Malfidus een beetje lusteloos aan de tafel van Zwadderich zat en op de één of andere manier niet wist hoe hij zijn vork vast moest houden.
Harry ging naast Hermelien zitten, tegenover Ron en Marcel. De toverstok van Marcel lag naast zijn bord en Ron zat tevreden zijn toast met marmelade naar binnen te werken, zonder het idee op te wekken dat er iets aan de hand zou moeten zijn. Toch hield hij Malfidus scherp in de gaten.
‘Ik vind het geweldig,’ mompelde Hermelien, terwijl ze pompoensap inschonk. ‘Professor Kist vertelde me net dat we volgende week gaan beginnen over de geschiedenis van de huiself executies, aan het eind van de achttiende eeuw. Dat is heel erg interessant!’
‘Hermelien,’ zei Harry. ‘Wanneer houd je er nou eens over op? Niemand gaat je serieus nemen met je S.H.I.T.’
‘Oh, om heel eerlijk te zijn denk ik dat er nog wel eens iets heel boeiends kan gaan gebeuren,’ zei Hermelien streng. ‘Professor Omber werkt voor het Ministerie en als ik haar mijn bezwaarschriften nou eens laat lezen.’
‘Omber!’ zei Harry vol afschuw. ‘Dat mens is er alleen maar op uit om de hielen van Droebel de kussen. Ze was bij de hoorzitting, weet je nog?’
‘Maak je niet zo druk,’ antwoordde Hermelien wijs. ‘We hebben morgen de eerste les van haar en dan kan ik meteen beoordelen of ze geschikt is voor mijn bezwaarschrift.’
‘Wat staat erin?’ vroeg Marcel.
‘Oh, van alles eigenlijk. Ik heb eerst uitgezocht waarom huiselfen eigenlijk worden ingezet als slaven en wat hun grondslag is. Het zijn erg wijze en machtige wezens, wist je dat?’
Marcel knikte alleen maar en richtte zich weer op zijn pasteitjes.
Ondertussen hield Ron onder tafel zijn toverstok in zijn hand geklemd en keek strak naar de tafel van Zwadderich.
‘Ik heb een idee,’ fluisterde hij tegen Marcel.
‘Oh?’ Marcel keek hem enigszins benauwd aan.
‘Als we op weg gaan naar Kruidenkunde, dwing ik Malfidus om Patty Park te beheksen, moet je eens zien hoe hilarisch dat gaat worden.’
‘Is dat wel zo’n goed idee?’ piepte Marcel, die voorzichtig zijn toverstok weer in zijn handen nam.
‘Natuurlijk, het is meesterlijk.’
‘Waar hebben jullie het over?’ vroeg Hermelien, die ze met toegeknepen ogen aankeek. ‘Ron, je bent toch niet van plan om op de eerste schooldag al rotzooi te gaan trappen?’
‘Wie zegt dat?’ vroeg Ron verontwaardigt.
‘Oh, werkelijk, Ron!’ riep Hermelien. ‘Soms heb ik echt het idee dat je niets om Griffoendor geeft. Ik heb vandaag tien punten verdiend omdat ik professor Banning kon vertellen hoe een tegenbezwering voor een kietelspreuk werkt en ik wil niet dat jij die punten weer weg gaat spelen!’
Ron besloot geen antwoord te geven en omdat de pauze bijna voorbij was, stond Hermelien al op om naar Kruidenkunde te gaan.
‘Ik ga alvast naar professor Stronk,’ zei ze. ‘Kom je ook, Marcel?’
Marcel, wiens favoriete vak Kruidenkunde was, liet zich dat geen tweede keer vertellen en sprong vlug op en liep achter Hermelien aan de Grote Zaal uit.
‘Kom je ook, Ron?’ vroeg Harry.
‘Ja,’ gromde Ron.
Ze liepen de Grote Zaal uit en Harry wilde al via de openstaande deuren naar buiten gaan, toen Ron bleef staan in de hal. Enigszins verbaasd liep Harry terug.
‘Ben je iets kwijt?’ vroeg hij.
Ron schudde alleen zijn hoofd, terwijl hij de deuren van de Grote Zaal nauwlettend in de gaten hield. Het duurde niet lang voordat de Zwadderaars ook naar buiten kwamen en zodra Malfidus met zijn gevolg hen voorbij was gelopen, volgde Ron hen op een drafje. Harry had geen andere keus dan hen gewoon achterna te lopen.
‘Let op,’ mompelde Ron, die zijn toverstok op Malfidus had gericht.
Harry zag, terwijl ze verder liepen, dat ook Malfidus zijn toverstok stevig in zijn hand geklemd had. Toen Harry weer naar Ron keek, zag hij dat deze nu zachtjes woorden aan het mompelen was.
Er klonk een verveelde gil en het geluid van boeken die op de grond vielen.
‘Verdorie, Leeflang!’ riep Patty Park. ‘Kijk toch eens uit!’
Loena Leeflang bukte meteen om haar spullen op te rapen, op het moment dat Malfidus zijn toverstok op Patty Park richtte. Hij mompelde wat woorden en een kleine flits schoot uit zijn toverstok, mocht net op dat moment Patty Park verveeld aan Loena Leeflang voorbij lopen.
Even werden de ogen van Loena wazig, maar toen stond ze op – met haar armen vol boeken en perkament – en liep de hal uit.
Draco keek twijfelend naar zijn toverstok.


--------------------

Now that I've yelled at people and stomped on dead faces, its time to touch teenage boys

Over Toverdrankjes en Ganzenveren: Draco is hopeloos in toverdranken en Sneep wijst hem iemand toe om te helpen: Loena Leeflang. Als dat maar goed gaat.
Imperio!: Één vloek. Heel Zweinstein. Wie houdt wie onder schot? En wie voorkomt een chaos?

De eerste week van het schooljaar zat er alweer op en op de vrijdagavond was het zoals gewoonlijk gezellig druk in de Leerlingenkamer van Griffoendor.
Harry zat in een comfortabel fauteuil bij het raam en las voor de zoveelste keer Zwerkbal door de eeuwen heen. Een eindje verderop zaten Simon Filister en Daan Thomas een potje knalpoker te spelen en een stel eerstejaars stond gefascineerd over een grote sterrenkaart gebogen. In het midden van de ruimte stonden Fred en George hun nieuwste uitvindingen aan de man te brengen, terwijl Leo Jordaan vliegensvlug alle bestellingen noteerde op een lange rol perkament.
Omdat alles er normaal uitzag, besloot Harry om zich weer op zijn boek te richten, toen het portret van de Dikke Dame open vloog en Hermelien door het portretgat klauterde. Ze liep meteen naar Harry toe en ging tegenover hem zitten. Ze leek nogal van streek.
‘Is er iets?’ vroeg Harry.
‘Het is niet te geloven,’ zei Hermelien. ‘Ik heb Omber mijn bezwaarschrift laten lezen en ze vertelde me dat het vol onzin stond en dat wij mensen nu eenmaal boven andere wezens stonden!’
‘Dat verbaasd me niets,’ antwoordde Harry, opgelucht dat er niets ergs was gebeurd.
‘Natuurlijk ben ik meteen naar professor Anderling gegaan, maar volgens haar heeft Omber een bepaalde kijk op dingen,’ ging Hermelien verder. ‘Het deed me wel goed om te zien dat Anderling haar in ieder geval ook niet mag.’
‘Ik geloof dat zij niet de enige is,’ mompelde Harry bruusk.
Hermelien wilde haar mond open doen om antwoord te geven, maar besloot dat de discussie hopeloos was.

Ondertussen, in de leerlingenkamer van Zwadderich, zat Draco Malfidus met gefronste wenkbrauwen naar zijn toverstok te kijken. Hij wist nog steeds niet zeker of zijn spreuk effect had gehad. Hij wist niet eens waarom hij opeens de noodzaak voelde om Patty Park te vervloeken.
‘Patty,’ mompelde hij terwijl hij een boek pakte.
‘Wat is er?’ vroeg de nors kijkende vijfdejaars vanaf de andere bank bij het haardvuur.
Draco gooide het boek op de grond.
‘Raap op.’
Even staarde ze hem met stomheid geslagen aan, maar richtte zich daarna weer op haar huiswerk voor Bezweringen.
‘Alsjeblieft zeg,’ snauwde ze. ‘Je denkt toch niet dat ik me ga verlagen tot iets als een huiself?’
‘Nee,’ antwoordde Draco en hij raapte het boek achteloos weer op.

De volgende dag scheen er een late zomerzon over Zweinstein heen en de vierdejaars van Ravenklauw gingen met goede moed op weg naar Kruidenkunde.
Loena liep op een paar meter afstand van haar klasgenoten en was blij toen Ginny zich bij haar voegde, die net uit de kerkers kwam van een huiveringwekkend uur Toverdranken.
‘Ik haat Sneep,’ siste ze. ‘Hij heeft tien punten van Griffoendor af getrokken! Alleen omdat ik niet wist dat ik het schors van de Wiggenwilg moest verbrokkelen in plaats van versnipperen.’
‘Ik geloof dat het niet veel uitmaakt,’ zei Loena glimlachend.
‘Vast niet,’ antwoordde Ginny, terwijl ze de kassen binnen liepen.
Een groep vijfdejaars van Zwadderich en Huffelpuf kwam net naar buiten en Ginny zwaaide even naar Joost Flets-Frimel, voordat zij en Loena haastig opzij moesten springen voor Korzel en Kwast, die de weg vrij maakten voor Draco Malfidus.
‘Uit de weg, stelletje Flubberwurmen,’ bromde Kwast.
‘Alsjeblieft,’ zuchtte Ginny. ‘Kom Loena, ik heb geen zin om mijn les te missen vanwege dit stuk verdriet.’
Ze wierp Draco een kwalijke blik toe voordat ze de kas binnenliep. Loena twijfelde even voordat ze verder liep, maar Draco had haar al tegengehouden
‘Als ik jou was, Leeflang, zou ik Wemel wat meer in toom houden. Ze heeft nogal een grote mond.’
Loena knikte alleen en liep toen vlug achter Ginny aan. Ginny was echter al ver weg, de kassen in, samen met de rest van de klas. Verward keek Loena om zich heen, toen de Dikke Monnik door het glas heen kwam zweven.
‘Ze zijn in kas vier,’ zei hij. ‘Opschieten! Stronk had iets leuks voor jullie vandaag!’
Vlug haastte Loena zich naar kas vier en voegde zich snel weer bij de rest. Ginny had haar handschoenen van drakenleer al aan en Loena volgde haar voorbeeld.
Professor Stronk, die nog altijd mollig was en een vrolijke blos op haar wangen had, tikte met haar toverstok tegen het tafelblad om stilte. Haar heksenhoed, waarvan soms leek dat deze met mos was begroeid, stond scheef op haar hoofd.
‘Trampolinetulpen!’ riep ze. ‘Kom, allemaal om de tafel heen!’
Opgewonden dromden de leerlingen om de grote, houten tafel heen en iedereen keek verwachtingsvol in de bakken die voor hen stonden. Deze waren gevuld met grote bloembollen, die onrustig in de aarde lagen de trillen.
‘Het is aan jullie om ze te verpotten,’ zei Stronk. ‘Maar pas op! Het zijn linke dingen, voor je het weet springen ze uit je handen en ze zijn er niet vies van je een opdonder tegen je neus te geven. Succes!’
Loena greep in de bak die voor haar stond en pakte een flinke bloembol vast. Even hield het bruine ding stil in haar hand, maar begon zich toen hevig te verzetten.
‘Hou ‘m vast!’ riep Ginny, die aan kwam hollen met een verse bak aarde.
Loena greep de bol nog wat steviger vast en dat had ze juist niet moeten doen. De bol schoot los, viel op de grond, stuiterde omhoog en raakte Loena recht tegen haar neus.
‘Donders!’ riep ze en ze greep haar neus vast.
‘Loena! Hij ontsnapt!’
Ze keek op en zag dat Ginny nu achter de stuiterende bol aan rende. Zij was echter niet de enige, bijna iedereen had er moeite mee om hun bol in de nieuwe aarde te krijgen. Kasper Krauwel moest er zelfs een uit zijn broekspijp vissen.
Loena scheurde haar ogen van het spektakel af en rende achter Ginny aan, die nu al in kas vijf was en in een gevecht leek te zijn met de beruchte Trampolinetulp.
‘Ginny!’ riep Loena. ‘Ginny! Niet doen! Je maakt hem alleen maar van streek!’
Maar Ginny luisterde niet. Ze lag op de grond en probeerde verwoed de bloembol onder zich in bedwang te houden, maar hij leek steeds onder haar door weg te schieten.
‘Ginny, lig stil!’
Het leek wel alsof Ginny niet eens hoorde wat Loena riep en ten einde raad trok Loena haar toverstok tevoorschijn.
‘Laat hem los, dan verzwak ik hem!’ zei ze. ‘Ginny, laat los! Los! Imperio!’
Ze had het geroepen nog voordat ze het door had, maar zodra de zilveren straal Ginny had geraakt en Loena nog één keer ‘los!’ riep, liet Ginny de bol los en stond ze op.
Vlug schoot Loena nog een verlamspreuk naar de Trampolinetulp en raapte deze toen op van de grond.
‘Laten we deze maar terugbrengen,’ zei ze.
Ginny knikte opgelaten en liep achter Loena aan, terug kas vier binnen.



--------------------

Now that I've yelled at people and stomped on dead faces, its time to touch teenage boys

Over Toverdrankjes en Ganzenveren: Draco is hopeloos in toverdranken en Sneep wijst hem iemand toe om te helpen: Loena Leeflang. Als dat maar goed gaat.
Imperio!: Één vloek. Heel Zweinstein. Wie houdt wie onder schot? En wie voorkomt een chaos?

Haha, Lonneke, dit is echt een superorigineel idee _O_ I love it. Zoals als eerder werd gezegd, vind ik het heel knap dat je de kijk van Rowling op haar bedachte personages overneemt en niet totaal verandert. Ik heb alleen wel wat mierenneukerige foutjes gevonden.

‘Dus jouw ma geloofd het ministerie?’ vroeg Harry kwaad.

‘Het zal je nooit lukken op Ronnieponnie tafelmanieren aan te leren.’

Dat verbaasd me niets,’ antwoordde Harry, opgelucht dat er niets ergs was gebeurd

Ik ben in ieder geval benieuwd naar meer!

Haha, dankje voor het oplettend oog, Bijn


Het enige geluid dat de stilte doorboorde was het gekras van ganzenveren op perkament en het gepreek van professor Kist. Professor Kist, de enige dode leerkracht op de school, zweefde voor het bord en las met zijn eentonige stem het verloop van de slag tegen de reuzen in 1465 op. Af en toe stopte hij, herhaalde een jaartal of een belangrijke naam, waarna de leerlingen zuchtend hun ganzenveren weer in de inkt doopten en begonnen te schrijven.
Niemand zei ooit een woord tijdens de lessen Geschiedenis van de Toverkunst, waarschijnlijk omdat iedereen na de eerste vijf minuten van de les in slaap was gevallen of met totaal andere dingen bezig was. Zelfs Hermelien Griffel was niet optimaal met haar aandacht bij deze lessen.
Nadat Harry zijn ganzenveer weer had neergelegd en achterover wilde leunen, klonk er een luid gerinkel van glas dat op de grond uiteen spatte. Marcel Lubbermans had zijn inktpotje omgegooid toen zijn elleboog onder zijn slapende hoofd wegschoot en zijn gewaad zat onder de inkt.
‘Goed, dat was het wel,’ verzuchtte Kist, die zijn papieren neerlegde. ‘Huiswerk is een opstel over alles wat ik zojuist heb verteld.’
Met die woorden zweefde hij weg door het bord en hees iedereen zichzelf uit hun stoelen, opgelucht dat het saaiste uur van de dag weer voorbij was.
Langzaam slenterden de Griffoendors naar de leerlingenkamer om hun spullen weg te leggen voordat ze naar de Grote Zaal gingen voor het avondeten. Harry en Ron konden echter niet verder komen dan het portretgat, waar ze werden opgewacht door Hermelien en Ginny.
‘Niet goed,’ mompelde Harry, die Hermeliens gezicht zag.
‘Misschien neem ik mijn tas gewoon mee naar de Grote Zaal,’ zei Ron, die aanstalten maakte om terug te lopen.
‘Ronald Wemel!’
Zijn gezicht vertrok zich even, want Hermelien klonk op dat moment heel erg als zijn moeder.
‘Wat is er?’ vroeg Harry.
‘Ik wil uitleg,’ zei Hermelien hees. ‘Ik weet niet of jullie het door hebben, maar ik heb het idee dat er wat mensen zijn hier die bij elkaar meer schoolregels hebben verbroken dan wie dan ook.’
Harry haalde zijn wenkbrauwen op en keek naar Ron, die Ginny aan stond te gapen.
‘Vertel,’ mompelde Harry, die sterk het vermoeden had dat Hermelien hen door had.
‘Ginny hier is onder de invloed van de Imperius Vloek,’ brieste Hermelien. ‘En ik wil weten wie dat heeft gedaan!’
Ginny giechelde alleen en Harry moest een lach onderdrukken, nu bleek dat Ginny ook al behekst was. Hermelien zag er alleen niets leuks in en keek hem woedend aan.
‘Oh, kom op,’ zei Ron, die zijn ogen van zijn zusje had afgescheurd. ‘Met mij gaat alles ook prima.’
‘Jij ook?’ stamelde Hermelien.
‘Alleen weet Ronald Wemel hier het redelijk goed onder controle te houden,’ zei Harry alsof het de normaalste zaak van de wereld was. ‘Misschien komt dat ook wel omdat…’
‘Omdat wat?’ vroeg Hermelien. ‘Wat, Harry? Oh, nee, ik weet het al!’
Ze keek hen nu vol afschuw aan.
‘Ik kan niet geloven dat jullie Marcel hierin betrokken hebben!’
‘Hoe weet jij nou weer dat Marcel ermee begon?’ vroeg Ron ongelovig.
‘Omdat hij de laatste tijd wel erg veel bij jullie was,’ zei Hermelien. ‘En jij dan Harry? Wie heeft jou onder schot?’
‘Niemand,’ zei Harry schouderophalend. ‘Mag ik er nu langs? Ik heb honger.’
Vlug gaf hij het wachtwoord aan de Dikke Dame en klom door het portretgat. Ron liep achter hem aan, maar richtte zich eerst nog tot Ginny.
‘Doe er wat aan,’ zei hij en knikte naar Hermelien. ‘Ze gaat nog eens naar Anderling en ik hoef nog maar één keer iets uit te halen, of ik word van school getrapt.’
Ginny knikte achteloos, ze was blijkbaar nog niet gewend aan de invloed die de vloek op haar had.
‘Ginny, ik waarschuw je,’ zei Hermelien, die verwoed in haar tas zocht naar haar toverstok.
Ginny hoorde echter alleen de woorden van Ron in haar hoofd nagalmen en had haar toverstok al op Hermelien gericht.
‘Imperio!’

De Grote Zaal was gevuld met leerlingen die opgewekt zaten te eten en te praten. Angelique Jansen zat ongeduldig met haar vork tegen de rand van haar bord te tikken en leek blij te zijn toen Harry en Ron de Grote Zaal binnen kwamen lopen.
‘Harry!’ riep ze. ‘Goed, daar ben je! Morgen beginnen de trainingen en ik neem het grootste deel van het schema van Plank over. We houden binnenkort ook selectietrainingen voor een nieuwe Wachter.’
‘Mag ik mee?’ vroeg Ron hoopvol terwijl hij zich tussen Harry en Daan inperste.
‘Wil je het erop wagen?’ vroeg Harry, die kippenpootjes en een grote gepofte aardappel op zijn bord schepte.
‘Kan nooit kwaad,’ mompelde Ron. ‘Alles goed, Marcel?’
Marcel zat hem een beetje vreemd aan te kijken, maar schudde toen zijn hoofd.
‘Ik snap het niet,’ siste hij. ‘Iedereen die tot nu toe – je weet wel – die blijven perfect onder invloed! Maar jij… je doet weer zo normaal.’
‘Je bent niet dwingend genoeg,’ zei Ron doodsimpel, alsof Marcel hem uitleg vroeg over toverschaken.
‘Denk je?’ vroeg Marcel, de teleurstelling was in zijn stem te horen. ‘Ik ben ook nergens goed in.’
‘Probeer het gewoon!’ zei Ron. ‘Hier, ik eet niets tot jij het zegt.’
‘Wacht,’ zei Harry. ‘Hij is weer normaal, Marcel, ik denk dat je hem gewoon opnieuw moet vervloeken.’
‘Wie wordt hier vervloekt?’
Fred en George Wemel hadden hen een eindje verderop in de gaten zitten houden en keken nu vragend naar het gezelschap aan tafel.
‘Niemand,’ zei Marcel vlug.
‘Geintje zeker, Lubbermans?’ zei George. ‘Laat maar zien.’
‘Nee,’ zei Marcel vastbesloten.
‘Goed dan, doe het dan maar vanavond in de leerlingenkamer,’ zei Fred. ‘Minder druk van de rest!’
Marcel haalde opgelucht adem toen de Wemel tweeling weer in gesprek raakte met Leo Jordaan.
‘Meer dwingend dus,’ mompelde hij. ‘Ron, ik beveel je die kom met jus leeg te drinken!’
Ron trok een gezicht, maar kon zijn hand maar moeilijk in bedwang houden en langzaam sloten zijn vingers zicht om de rand van de kom.
‘Nu,’ gromde Marcel, die zijn eigen kracht uit zijn tenen moest halen.
En met het gezicht als een oorwurm sloeg Ron het spul achterover. Zodra hij de laatste slok op had – iedereen aan de tafel van Griffoendor zat ondertussen te kijken – steeg er een luid applaus op. Ron was echter al halverwege de hal, omdat hij zijn maaginhoud niet meer binnen hield.
Tevreden stopte Marcel zijn toverstok terug in zijn zak.






--------------------

Now that I've yelled at people and stomped on dead faces, its time to touch teenage boys

Over Toverdrankjes en Ganzenveren: Draco is hopeloos in toverdranken en Sneep wijst hem iemand toe om te helpen: Loena Leeflang. Als dat maar goed gaat.
Imperio!: Één vloek. Heel Zweinstein. Wie houdt wie onder schot? En wie voorkomt een chaos?

Graag gedaan, en een tof stukje weer! Ik vind het leuk dat je niet alles heel erg beschrijft (wel qua geluid e.d. maar niet qua hoe iets eruit ziet) want zo kan de lezer zelf ook wat invullen in het verhaal ^^

‘Ginny, ik waarschuw je,’ zei Hermelien, die verwoed in haar tas zocht naar haar toverstok.
Ginny hoorde echter alleen de woorden van Ron in haar hoofd nagalmen en had haar toverstok al op Hermelien gericht.
‘Imperio!’

Geniaal :'D.

Oh oh, dat gaat echt de verkeerde kant op.
Ron spoort niet helemaal volgens mij, gaat-ie Marcel advies geven over hoe hijzelf onder dwang moet worden gehouden...

@Bijn; Dat stukje is inderdaad geniaal xD

--------------------

Team Damon: Because real Vampire don't sparkle! <3

Voorheen bekend als snuffelfan

Ik ga dit verhaal ook volgen, het idee is origineel en het is superleuk geschreven. Er zitten ontzettend grappige stukjes in.

--------------------

Vamires suck:
Edward: Do you like the wether?
Becca: I don't like cold things.

Voorheen bekend als Iink

Weerwolf #6

De luchten boven Zweinstein waren grijs en de regen kwam in grote vlagen naar beneden. De paden op het terrein waren modderig en leerlingen die een binnenplaats over moesten steken, deden dat met een sprintje met hun tassen boven hun hoofd.
De vijfdejaars hadden echter andere dingen om zich zorgen over te maken. Professor Omber, die meer over katten en borduursels af leek te weten dan van de Zwarte Kunsten, weigerde hen enige vorm van les te geven. Hoewel de leerlingen aan het einde van het jaar hun S.L.I.J.M.B.A.L.-en moesten halen, vroegen ze zich af of dat mogelijk was door de hoofdstukken uit Toverkunst voor Beginners uit hun hoofd te leren.
‘Jullie lezen hoofdstuk vier een aantal keer en schrijven deze dan zes keer over.’
Harry keek Omber vuil aan toen ze dat zei en hoopte dat Hermelien haar vinger op zou steken, om de vrouw zou vertellen dat ze daarmee nooit genoeg zouden leren.
Helaas voor Harry – en de rest van Griffoendor – was Hermelien de afgelopen week ongelofelijk stil geweest en had ze bij niet één les haar hand opgestoken of het goede antwoord kunnen geven. Ze deed alleen wat haar gevraagd werd en leek pas in haar element als Ginny in de buurt was. Dat bracht het probleem met zich mee dat Ginny alleen maar goed functioneerde wanneer Loena er was en Loena reageerde alleen maar duidelijk wanneer Malfidus ergens rondliep, wat erin resulteerde dat alleen in de Grote Zaal normale gesprekken werden gevoerd, gezien op die momenten iedereen bij elkaar in de buurt was.

Toen Harry en Ron halverwege de dag richting de kassen liepen voor Kruidenkunde, hoorden ze stemmen uit een ongebruikt lokaal, waar de deur op een kier stond.
Harry legde zijn vinger op zijn lippen als teken dat Ron stil moest zijn en samen slopen ze naar de deur om te luisteren.
‘…. Nog nooit zoiets meegemaakt, Severus, het lijkt wel alsof er iets met ze aan de hand is.’
‘Het is mij ook opgevallen, hoewel het een opluchting is niet steeds onderbroken te worden door Griffel.’
‘Zou er iets aan de hand zijn?’
‘Minerva, er is altijd iets aan de hand, hoe je het ook wend of keert.’
Er klonk geschraap van stoelen die naar achteren werden geschoven en Harry en Ron liepen vlug verder, alsof ze net voorbij kwamen.
‘Zouden ze het doorhebben?’ vroeg Harry.
‘Geen idee,’ mompelde Ron. ‘Ik zou het ook vreemd vinden als Hermelien opeens stopte met praten.’
Ze liepen de gang uit en wilden net de deur naar het trappenhuis openen, toen ze een zacht gemompel hoorden. Harry draaide zich om en zag een stukje terug een deur van een bezemkast, waar een groot, ijzeren slot aan bungelde. Voorzichtig liep hij terug, met Ron achter zich aan.
Het gemompel werd duidelijker en het leek een vrolijk gemompel te zijn, alsof iemand daarbinnen een heel erg gezellig gesprek aan het voeren was.
‘Lijkt me niets om ons zorgen over te maken,’ zei Ron schouderophalend.
Harry had er echter geen goed gevoel bij en haalde zijn toverstok tevoorschijn. Het hele idee dat er iemand in een bezemkast zat met een slot erop, baarde hem zorgen. Daarnaast voelde hij een steek van medelijden en kon hij meer dan goed begrijpen hoe de persoon daarbinnen zich moest voelen. Harry kon zich alleen niet herinneren dat hij ook vrolijk had zitten mompelen toen de Duffelingen hem in de bezemkast opgesloten hadden.
‘Wacht even, Ron.’
Hij richtte zijn toverstok op het slot en zei: ‘Alhohomora!’
Het slot ging open met een ‘klik’ en Harry deed vlug de deur open. Tot zijn grote verbazing zat niemand minder dan Loena Leeflang op een omgekeerde emmer heen en weer te wiegen, terwijl ze zachtjes zong.
‘Hallo Harry!’
‘Loena, wat doe jij hier nou?’ vroeg Harry.
‘Oh, ik kwam Draco Malfidus tegen en hij vertelde me dat ik hier moest gaan zitten en morgen weer naar buiten moet komen, dus als je nu de deur weer dicht zou willen doen?’
‘Loena, je kunt hier niet tot morgen blijven zitten,’ zei Harry ongeduldig. ‘Kom naar buiten.’
Ze keek hem even aan alsof ze hem gelijk ging geven, maar tenslotte bleef ze gewoon op haar plek.
‘Nee, ik blijf hier.’
‘Heel goed,’ zei Ron en hij smeet de deur weer dicht. ‘We zijn al te laat voor Kruidenkunde. De volgende keer dat ik Malfidus tegen kom zeg ik hem dat hij de rest van de week in zijn ondergoed rond moet lopen.’
Harry wierp nog één blik op de bezemkast, maar toen hij Loena’s zweverige stem weer hoorde opklinken, besloot hij maar om Ron te volgen naar Kruidenkunde.
Zodra ze door de deur naar het trappenhuis waren verdwenen, kwam Draco Malfidus achter een standbeeld van een oude heks vandaan en tikte met zijn toverstok op het slot, dat weer dicht ging. Daarna trok hij zijn gewaad uit en vertrok in zijn ondergoed naar Bezweringen.


--------------------

Now that I've yelled at people and stomped on dead faces, its time to touch teenage boys

Over Toverdrankjes en Ganzenveren: Draco is hopeloos in toverdranken en Sneep wijst hem iemand toe om te helpen: Loena Leeflang. Als dat maar goed gaat.
Imperio!: Één vloek. Heel Zweinstein. Wie houdt wie onder schot? En wie voorkomt een chaos?

Wat een heerlijk, vermakelijk verhaal! Geweldig leuk, ik wil meer, meer, meer!
Op verschillende punten heb ik echt grinnikend zitten lezen en hoewel ik niet alle personages volledig i.c. vind, is het toch allemaal wel goed in te beelden en heb je een fijne schrijfstijl die lekker leest. Vooral die laatste zin van dit hoofdstuk: hilarish!
Ga vooral zo door, zou ik zo zeggen!

--------------------

Geen zwart zonder wit,
Geen kou zonder warmte,
Geen nacht zonder dag,
Geen Stok des Doods zonder Sleutel der Liefde.

Super leuk verhaal , heb het echt met veel plezier gelezen. Ga zo door, ik ben benieuwd hoe het afloopt.

Super leuk verhaal , heb het echt met veel plezier gelezen. Ga zo door, ik ben benieuwd hoe het afloopt.

Kun je dan misschien ook vertellen wat er zo leuk aan is, of waarom je met zo veel plezier hebt zitten l;ezen?

--------------------

Ik knik en kijk hem na terwijl hij de trap op loopt. Ik kan het niet nalaten om mijn blik over zijn achterste te laten glijden.
Het verhaal van Remus en Tops tijdens HBP

Wat een leuk hoofdstuk weer! Ik heb het met plezier en een lach op mijn gezicht gelezen. Vooral Loena in dat bezemhok is erg grappig!
En dat laatste zinnetje is - zoals Blossom ook al zei - hilarisch! Ik zie het al helemaal voor me hoe Draco in zijn ondergoed rondloopt! xD
Ik kijk uit naar je volgende hoofdstuk!

--------------------

Team Damon: Because real Vampire don't sparkle! <3

Voorheen bekend als snuffelfan