Vierdejaars: Groente, Les 1; De velden

[Scott Evergreen]

Groente
Vierdejaars; Les 1

Ingespannen tuurde Scott Evergreen, een knappe, licht gebruinde man van ondertussen 33 jaren oud naar zijn bureau. Nuja, niet naar zijn bureau, maar naar wat erop lag. Naar het ding wat op het bureaublad lag.

Een Bloemkool.

Een leek zou misschien denken dat dit een gewone bloemkool was. Nuja, als die leek niet zou weten dat bloemkolen nooit normaal waren. Bebloemde kolen, en hoe! Nauwkeurig gaf Scott de kool met zijn ganzenveer een duwtje, en wit vloeibaar spul kwam uit de plek waar hij de kool aangeraakt had. Het stolde echter meteen - het kostte niet meer dan twee seconden - en op die plek ontstond de zo bekende 'bloem' van de bloemkool - een spits, gerafeld, torentje. Een zucht ontsnapte uit zijn mond - het klonk erg als 'hmmmmmmpfh'.
Het kostte toch langer dan hij dacht om een bloemkool te laten stollen.

Echter, op dat moment klonk er een gedempte klap en wat gegil, en dat deed hem zijn hoofd inééns optillen en luisteren. Zijn olijfgroene ogen schoten naar het zakhorloge, dat hij met een gracieus gebaar uit zijn zak haalde.
Ow. Het derde uur was al vijf minuten begonnen. Helaas, zijn goddelijke eerste twee uur vrij waren alweer over. En nu was hij laat. Heel erg laat. Misschien zelfs voor sómmige leerlingen... té laat.

Hij haastte zichzelf overeind, rolde de bloemkool gauw in een juten zak - hij voelde de krop onder zijn vingers week worden - pakte zijn koffertje én de zak en stormde zijn kleine hutje uit. Dit... was niet goed. Hij had een briefje op Kas 3 gehangen, de Kas waar de vierdejaars normaal gesproken les zouden hebben, dat ze vandaag naar de velden zouden gaan. Die lagen achter de kassen, en als het goed was zou iedereen die met zijn of haar ogen dicht moeten kunnen vinden.
Maar misschien had hij zijn leerlingen overschat. Liever gezegd, waarschijnlijk had hij zijn leerlingen overschat. De meesten hadden nog niet eens het richtingsgevoel van een kalkoen.

Hij was dan ook niet verbaasd dat, aangekomen bij het groentenveld, daar maar 20% van zijn gebruikelijke klas stond. Even werd hij afgeleid door het feit dat de mais er prachtig uit zag, maar al snel richtte hij zijn onverdeelde aandacht weer op de leerlingen. Hij grijnsde zijn gebruikelijke glimlach, en wees naar een houten bankje waar ze op konden gaan zitten. Hij keek naar het verweerde bord, en zwaaide te vluchtig met zijn staf zodat niet alle medeklinkers van 'Dinsdag 6 september; Groente' op de goede plek stonden. Hij telde echter de leerlingen, en keek hen ietwat bezorgd aan.
Och nee, straks zouden ze zijn geweldigheid nog missen! En... de les natuurlijk. En ze zouden een blijvend trauma kunnen hebben. Welja. Hij kon toch niet les gaan geven voor zó weinig leerlingen? Hij deed zo zijn best zijn talenten hier met hen te... delen, en dan deden ze hem dít aan!
Wat een drama.

"Ehm... waar is de rest?"

Off: Oeeh, post 1150 XDD Maar eehm... Ja! Post maar gewoon dat je er al staat, of dat je verdwaald, en met gescheurde kleren aan komt strompelen, smekend naar water :'D Veel plezier en succes! <3

[Anouk Rhate]

Ooc; Zucht, ik wilde niet weer de eerste zijn T_T

Ic;
De eerste les van Kruidenkunde. Het was de eerste keer dat ze Scott weer zag, sinds de boekwinkel. Wat een gedoe was dat geweest. Eerst was het nog heel rustig, maar toen moest hij binnen komen. Meteen was de hele winkel vol geweest. Die arme Sheba. Zou ze het geweten hebben? Dat klonk alsof er iemand overleden was. Maar vervolgens, kwam die vréselijke Howell ook nog eens binnen. Hij drong zich gewoon naar voren! Bah, wat een schoft. Nee, Howell mocht ze niet, dat wist ze zeker. En daarmee was hij meteen een van de weinigen. Maar, het ergste was nog die die... half glamorgana. Bah, vreselijk mens. Dacht zeker dat ze door haar knappe uiterlijk meteen alles kon krijgen. Maar wat de relatie tussen haar en Scott was, begreep ze nog niet helemaal.

Maar nu. Nu had ze dus weer les van Scott. Nu was hij hopelijk weer normaal. Nouja, normaal was hij nooit, maar voor zover dat kon dan. En ze hoopte heel erg dat Howell ziek was. Hij zat in haar jaar en daar was ze niet blij mee. Verwend, rijk joch. Als iemand het minder verdiende om een troonopvolger te worden, was hij het wel! Hoe kon iemand zo doen tegen zijn... zijn... gelijke! Want dat was ze, vond ze.

Ah mooi. Ze was onbewust bij de juiste kas aangekomen. Ze drukte tegen de deur aan, maar hij gaf niet mee. Hierdoor knalde ze vol tegen de deur aan. Ze hoorde het glas breken. Nee! Dat was al de tweede keer dat ze hier een deur had gebroken! Jammerend keek ze naar de deur. Hij lag in misschien wel een paar duizend stukjes op de grond. Ze trok een pruillipje en keek om zich heen. Er was niemand te zien, toch? Ach, dan zou ze gewoon weggaan en iemand anders de schuld geven. Want dat ze hier niet moest zijn, wist ze nu ook wel. Ze viste het briefje tussen het glas vandaan en hing het één ruit verder. Zo, dat was vast goed genoeg. Meteen glipte ze weg, half giechelend. Dit was helemaal niets voor haar en ze kon de schade makkelijk betalen. Maar dit was veel spannender.

Goed, maar nu moest ze de velden nog vinden. Een eindje van de kas af keek ze om zich heen. 'Velden... kom dan!' Fluisterde ze. Op haar hakken draaide ze een rondje in het gras. Haar ogen zochten om zich heen, maar ze kon het niet echt vinden. Misschien moest ze... dáárheen?! Anouk deed een stap naar voren, maar twijfelde toen weer. Wacht! Ze wist het. Het was natuurlijk vlak bij het verboden bos. Daar had ze iemand wel eens over horen praten. Waarom deed Scott dan ook zo moeilijk! Ze hadden nog nooit les op de velden gehad. Ze begon richting het verboden bos te lopen.

[Jesse Rhate]

Een zucht ontsnapte tussen zijn lippen door. Bezweringen was in één woord vreselijk geweest! Zoveel schade had de jongen nog nooit aangericht bij het vak. Terwijl hij dacht aan de miljoenen dingen die hij verpulverd had, loodsten zijn benen hem naar zijn volgende vak. Wat was het erg geweest, nog nooit had Jesse zich zo geschaamd. Met rode oren had hij zich na de les bij Fleur Andes gemeld en geopperd om haar te helpen met opruimen. Gelukkig leek ze niet al te boos over al de schade, alsof ze het verwacht had. Maar dat hielp zijn zelfvertrouwen niet echt. Jesse had zich voorgenomen om de spreuk zo vaak mogelijk te oefenen. Tenminste als hij zeker wist dat niemand gewond zou raken én dat er niet teveel dingen kapot gingen.

Plots hoorde hij iets knerpends onder zijn voet. Sinds wanneer hadden ze op Zweinstein een kiezelpad? Verbaasd keek Jesse naar beneden en vervolgens om zich heen. Doordat hij zo in gedachten verzonken was, had hij helemaal niet door dat hij al bij Kruidenkunde aan was gekomen! Maar wat was het knerpende onder zijn voet? Vlug tilde de jongen zijn voet op en keek met een open mond naar een glazen deur die over de grond verspreid lag. Hij herinnerde zich niet dat die uit zoveel scherven bestond en concludeerde dat de deur gebroken was. Snel tilde hij zijn hoofd op en keek naar een open ingang. Lang volgen zijn ogen de lijnen van de deur, totdat ze bij een papiertje aankwamen. Snel las hij de tekst en wist hij dat hij helemaal niet bij de Kassen moest zijn! Waarom deelden ze zoiets niet mee aan het ontbijt? Dan kon hij tenminste gelijk naar de velden lopen.

Gefrustreerd liep Jesse Rhate naar de velden. Hij wist maar al te goed waar die lagen, maar wist niet hoe dat kwam. Misschien was het een keer geweest toen hij een sneeuwballengevecht had gehouden met Anouk. Misschien, zeker wist hij niet. In ieder geval, toen had hij in iets zachts gestaan en stond tot zijn grote schrik midden op de velden.

Eindelijk, daar was het! Zoals hij al verwacht had, stonden er niet veel mensen bij de velden. Met een zelfvoldane grijns liep hij naar het groepje dat er al stond. Ondertussen -helaas- geraakte wat losse aarde onder zijn voeten, in zijn linker schoen. Mokkend bleef hij stilstaan en trok zijn schoen uit. Natuurlijk was het onmogelijk voor de jongen om op één been te blijven staan, dus viel hij prompt om. Fijn. Nu was alles onder het aarde! Daar ging de nut van zijn douche vanochtend! Mokkend klopte hij beide schoenen uit en trok deze vervolgens snel aan. Jesse sprong op en keek woedend naar het groepje leerlingen enkele tientallen meters van hem vandaan. Snel klopte hij zijn gewaad af en rende hij naar de les.

Geen Scott Evergreen te vinden. Dat was mooi, dan was zijn actie niet straffend geweest. Met zijn armen over elkaar staarde Jesse woedend voor zich uit, terwijl hij zich afvroeg waarom hij in Merlijns baard niet op één been kon staan. Dat was toch niet zó moeilijk?!
Zijn overpeinzingen werden gestoord door de professor Evergreen. Deze kwam aangelopen en zorgde ervoor dat hij kon zitten op een bankje. Het was niet heel erg comfortabel, maar beter dan niets.

"Ehm... waar is de rest?" De vierdejaars Huffel haalde zijn schouders op. Wist hij veel waar ze waren! Op de toilet ofzo? Misschien waren ze net als hij gevallen door aarde in hun schoenen, misschien waren ze verdwaald. Wát maakte het uit?

Scott: I liked your post! +1 voor Huffelpuf <3

Scott Evergreen paste dit bericht aan op Mon 16 February 2009, 22:41

[Hywel Pendragon]

Waar de rest van de leerlingen stom genoeg was om zichzelf problemen op de hals te halen, stond Howl uiteraard al lang en breed, braaf bij de velden te wachten. In de bomen verderop, en zittend op enkele maïskolven, kwetterden en floten lieve schattige donzige vogeltjes om het hardst. Want dat was wat vogeltjes deden, weet je. Fluiten. Enzo. En ook alleen in de zomer. Alleen Merlijn wist wat vogeltjes uitspookten in de winter, waar ze het de hele winter zó druk mee hadden dat ze zelfs de tijd of energie meer konden vinden om een leuk liedje te fluiten. Dáár kwam de menselijke winterdepressie vandaan. Gebrek aan zonlicht? Ach, dat waren allemaal fabeltjes. Het was de schuld van vogels. Alles was de schuld van vogels. Winterdepressie, armoede, wereldhonger. Geen wonder dat de Chinezen over iets van honderd jaar massaal mussen dood zouden schieten. Zíj zouden het dan doorhebben, het wereldwijde complot van de vogels. Uit dat volk kwamen slimme mensen voor. En minder slimme, moet natuurlijk gezegd worden, voor het geval sommige mensen zich aangesproken gaan voelen.

Het blonde wonder der natuur – já, dat is Howell – staarde beschuldigend naar de kwetterende krengetjes. Enkele zaten op een vogelverschrikker, zag hij nu. Hij huiverde. Als hij zelf niet als de dood voor vogelverschrikkers was geweest, had hij het musje dat het volgende moment plots in de mond van de vogelverschrikker verdween, keihard uitgelachen. Vogelverschrikkers waren eng. Vogelverschrikkers die behekst waren door uiteraard zeer getalenteerde tovenaars zoals Evergreen, waren doodeng. Dood. Eng. Mus. Dood. Als de dood voor. Haha.
Welnu, bij het zien van de musetende vogelverschrikker, keerde de Zwadderaar zich van het maïsveld af. Het getsjilpt van de vogeltjes klonk schril nu. Waarschijnlijk apprecieerden ze de actie van de vogelverschrikker niet zo. Maar aan de andere kant kon het ook schril zijn omdat ze zich allemaal strijk lachten. Wellicht had iedereen die opgegeten mus gehaat, want het was een irritante, vals fluitende mus geweest die altijd zacht scheetjes in het maïs liet als hij dacht dat niemand het doorhad. Maar de mussen wisten het. Ze roken het. Men dacht misschien dat die grappige gaatjes in hun snavels voor de sier waren, of zodat ze door hun neus regen of cola konden drinken – maar néé! Die mus had dood-door-musetende-vogelverschrikker verdíend.

Maar wat deden mussen tijdens de winter? Wat hadden deze mussen tijdens de winter gedaan? Howell wierp nog een snelle blik richting het maïsveld. Hij was net op tijd om te zien hoe de vogelverschrikker een mus door zijn neus probeerde te duwen. Hij had niet eens een neus. De mussen klonken nu erg schril. Deze mus hadden ze dus héél erg gehaat. Deze mus had vast iets ergs gedaan afgelopen winter. Erger nog dan stille scheetjes laten in het maïs. Misschien had hij wel boertjes gelaten door zijn snavelgaten. Of snotbubbeltjes. En dan had hij ze laten knappen in het gezicht van een toevallig voorbij vliegende mus, zodat die bedekt in snot, zijn vleugels vastgeplakt, jammerlijk ter aarde stortte en in de sneeuw bevroor. Een snottige ijslolly voor een voorbijkomende vos. Nee, in dat geval was het niet erg dat deze mus door de nietbestaande neus van de vogelverschrikker werd gedouwd.

Overigens hebben we het steeds over de vieze gewoonten van mussen omdat stofjes nu eenmaal een veel saaier leven hebben en geen snot kunnen produceren. Nuja, dat denken mensen dan. In feite zijn stofjes deel van de wereld en de wereld produceert snotjes. En de woorden rijmen bijna op elkaar. Dat zegt echt alles.

Howell noemde iedere klasgenoot die hij spotte zonnig bij de achternaam, uiteraard met de gepaste titel ervoor. En dan zijn geliefde docent, vijf minuten te laat. De docent die ervoor had gezorgd dat Howell vijf minuten van zijn leven had verspild om na te denken over de moraal van mussenmoord-door-vogelverschrikker. Maar alleen al de oogverblindende grijns – alle mussen stopten voor enkele seconden met fluiten, zó verblindend was de grijns – die de man tevoorschijn toverde toen hij, na zich duidelijk gehaast te hebben, bij de velden aankwam… ja, alleen al voor die grijns vergaf de blonde jongen hem. Zo’n oprechte, aardige glimlach die jonge zwangere in het geheim gehuwde ex-bibliothecaressen konden verleiden tot nachtelijk half-naakt zwemmen in het Grote Meer tot… nuja, dat was ongeveer alles wat het deed.

De getergde ziel van de Kruidenkunde docent liet zichzelf zien toen de arme man zijn bezorgdheid over de afwezigheid van een groot deel van de vierdejaars liet blijken in de woorden: “Ehm… waar is de rest?”
“Dramatisch, oh zo dramatisch ten onder gegaan in de klauwen van die vogelverschrikker,” kweelde Howell dramatisch, denkend dat Evergreen het had over de twee vermoorde mussen. Zijn vinger priemde in de richting van de moordenaar. Die nieste net op dat moment wat veren uit. “Ah, de tragiek van verloren jonge zielen. Maar, als ik zo vrij mag zijn, ik meen dat de verenballen het verdiend hebben – weet u wat ze wel niet in de winter doen?!”

Scott: +3 voor geweldige post over... mussen XDD

Scott Evergreen paste dit bericht aan op Mon 16 February 2009, 22:47

[Alessia Philips]

Dit was haar eerste les kruidenkunde. Ze had er wel naar uitgekeken, maar niet alleen door het vak op zicht. Want ze hadden les van het oppermachtige opperhoofd van griffoendor. Alessia opende de deur naar buiten, en vertrok naar de kas waar de vierdejaars normaal zaten.
Ze had het eerste uur vrij gehad omdat dreuzelkunde niet meer in haar pakket zat, en daar was ze meer dan blij over. Het was niet dat ze geen respect had voor hen, want ze moesten zich notabena redden zonder magie, maar ze waren arogant en te zelfvoldaan. Dat vond zij van diegene die ze had ontmoet, wat er niet veel waren.
Maar ze was blij dat ze wat had kunnen uitslapen. Het uur daarna had ze spreuken en bezweringen gehad, wat een behoorlijk saaie les bleek te zijn. Normaal vond ze dat vak interessant, maar deze keer dus duidelijk niet.

Het roodharige meisje liep naar kas nummer drie, en bemerkte tot haar grote verbazing dat er een deur miste. De grond ervoor lag bezaaid met scherven, en behoedzaam liep ze in een grote boog om de deur die er niet meer was. Wie zou dat in godsnaam hebben gedaan? En was het per ongeluk of had iemand iets tegen het vak, scott of misschien griffoendor? Dat laatste was het waarschijnlijk niet, want dan zouden ze wel iets anders kapot hebben gemaakt.

In haar ooghoek zag ze een blaadje wapperen. Het was op een raam geplakt, en nieuwschierig las ze wat erop stond. Het was voor de vierdejaars bedoeld, met de mededeling dat ze les hadden bij de velden van zweinstein in plaats van in kas nummer drie. Met een lichte zucht liep ze door, nu moest ze nog verder lopen, hoe konden ze haar dat aandoen? Als ze dat van tevoren had geweten had ze haar bezem wel genomen, of dat nu mocht of niet.

Maar ach ja, wat kon ze eraan doen?
Toen ze aankwam bij de betreffende plaats merkte ze op dat de professor, haar -maar helaas moest ze hem delen- afdelingshoofd er nog niet was. Hoe kon dat nu? Normaal was hij toch altijd redelijk op tijd? En dan dacht zij dat zij maar net op tijd zou zijn... Alessia keek om zich heen en observeerde de leerlingen om haar heen. Ze kon niet verkeerd zijn, want anders waren er niet zoveel andere leerlingen, toch? Ja oke het waren er niet echt zo heel veel, nog niet eens de helft...

Toen ze weer richting de kassen keek zag ze Evergreen aan komen lopen. 'Hij' was dus toch te laat?! Hij zou zich moeten schamen, en dan werden leerlingen wel altijd geacht om op tijd voor elke les te zijn?! Maar echt kwaad kon ze niet worden, aangezien hij veel betekede en veel betekend had voor griffoendor.
Hij wees naar een bank waar ze op konden gaan zitten die ze daarnet nog niet had zien staan. Blij dat ze niet recht hoefde te blijfen staan plofte ze neer op de bank. Comfortabel was anders maar het kon ermee door. En daarbij, als ze te comfortabele stoelen zouden pakken zou niemand wakker kunnen blijven in een les, dus dat wa ook niet goed. Misschien wilde hij hiermee zeggen dat het een middelmatig saaie les zou worden?

"Ehm... waar is de rest?" Vroeg Scott. Alessia keek om zich heen, maar had geen idee waar de rest was. Onderweg was ze niemand tegengekomen, ook niet in het kasteel. En dus keek de roodharige weer naar scott. Als hij zou moeten wachten tot iedereen er was, zou de les bijna of helemaal voorbij zijn.

[Scott Evergreen]

“Ah, de tragiek van verloren jonge zielen. Maar, als ik zo vrij mag zijn, ik meen dat de verenballen het verdiend hebben – weet u wat ze wel niet in de winter doen?!”
Het zwartharige model keek jongeheer Pendragon met knipperende oogjes aan. Wat was dit? Een... onbeleefde Howell? Wat? Hoe kon dit? Wat voor wereldverscheurende tragedie had zich met zijn blondharige lievelingsleerling afgespeeld? Dit was... een drama!
Een interessant drama, dat wel.
"Alhoewel u van adel bent, is het niet netjes uw medeleerlingen als 'verenballen' af te schilderen, Heer Pendragon" begon Scott met nieuwsgierigheid en een minieme grijns in zijn stem. "En daarbij ehm... gaat het u geloof ik ook niet aan wat ze in de winter doen. Maar... verloren?" Scott's olijfgroene ogen flitsten in de richting waar Pendragons uitgestoken hand naar wees. Jean-Piere, een van zijn vogelverschrikkers, pulkte met een lange strohalm in zijn pompoenen' neus. Als je het over beleefdheid had. Nuja, niets aan te doen.
"Maar... ga zitten, ga zitten!" gebiedde hij, terwijl hij Howell met een hand op zijn volmaakte schouder naar de houten bank leidde.
Drie leerlingen.
Hij moest het er maar mee doen. De rest was waarschijnlijk aan het verdwalen in het Verboden Bos op het moment. Welja.

Hij raspte zijn keel, en terwijl een melodramisch gevoel zich door zijn aderen begon te verspreiden begon hij zijn voordracht.
"Vandaag... we beginnen deze les met het onderwerp 'Groente', en zullen volgende les 'Fruit' gaan behandelen. Nu... groente. Jullie kennen allemaal de bekende aardappelen, komkommers, wortels en sla - niet te spreken over de tientallen anderen groente die wij, magische gemeenschap, en dreuzelgemeenschap kennen - maar er zijn zeer zeker verschillende differentiaties te maken binnen deze groentegroepen. Natuurlijk kennen we de 'gewone' dreuzelvormen; de tamme stukjes courgette die bij jullie allemaal wel eens op het bord gelegen hebben. Maar naast deze tamme vorm - nuja, ik zég tam, maar ik bedoel natuurlijk de dreuzelvorm van deze groente, die zogezegd door tovenaars gecreëerd is, maar hier komen we later op - hebben we ook nog de 'wilde' vorm van de groente. De groente in zijn basisvorm, hoe zij gevonden werd in de bossen tussen struiken en onder zorg van tovenaars uitgroeide tot de vorm die de meesten van jullie kennen. De vorm, ik heb het nu niet over smaak of eigenschappen van de groente. Nu is het kweken van de 'wilde' vorm van groente verboden in Engeland, en je moet er een vergunning voor hebben. Echter, wanneer de wilde vorm eenmaal gevangen en bereid is, heeft deze een zeer aparte smaak. Ze zijn dan ook erg geliefd over de hele wereld. Echter, maar enkele bedrijven hebben de licensie om ze te kweken. Toevallig heeft het bedrijf van mijn wijlen vader, nu van mij en mijn zwager, die licensie."
Hij grijnste superieur - wat? Stopten er in de verte vogeltjes met zingen? - voordat hij verder ging met zijn verhaal.
"Nu zullen maar enkelen van jullie ooit in de gelegenheid geweest zijn een wilde groente te proeven, en wanneer jullie dat gedaan hebben zullen jullie het waarschijnlijk niet doorgehad hebben. Nuja..."
Zijn ogen schoten over het klasje.
"Of had iemand ervaringen die hij of zij met de rest wilde delen? Wie kan de smaak van een Wilde Groente beschrijven?"

Off: Well, just think of something <3
De punten voeg ik pas toe aan het einde van de les, dus hoewel ze hier al staan zul je ze niet bij de volgende update vinden^^

[Hywel Pendragon]

Met een verschrikte frons staarde de jongen zijn favoriete docent aan. Het kon toch niet zo zijn dat ook hij door de Gekkemensenziekte getroffen was – de ziekte die zoveel docenten al velde?! Dacht Scott Evergreen, de grote schrijver zonder sociaal leven; met een bijzonder knappe vrouw, nu werkelijk dat de mussen zijn leerlingen waren? Misschien… misschien had de man ze zelfs zelf omgetoverd? Terwijl de vaste hand van de Kruidenkunde docent hem naar één van de zitbankjes begeleidde, wierp de blonde jongen een vluchtige blik over de menselijke leerlingen die aanwezig waren. De Rhates en Philips. Dan had Evergreen dus… oh! Zoveel leerlingen in mussen omgetoverd! Van sommigen vond hij het niet zo erg: Inverness, Giacova, Hoffman… maar Eveline ook! Waarom had hij er dan niet meteen ook de Rhates bij kunnen doen?
Howell twijfelde er niet aan dat de man scherp in de gaten hield wie zijn favoriete pupil wel en niet mocht – hij zou nooit Eveline ook in een mus omgetoverd hebben. Daarnaast, dan zou hij de Rhates ook omgetoverd moeten hebben. Nee, kwam Howell tot de conclusie. Evergreen heeft geen leerlingen tot mussen getoverd. Maar hij denkt wel dat de mussen leerlingen zijn.

Enigszins bezorgd liet de klassenoudste zich op de bank zitten, vooral toen Evergreen vervolgens een verhandeling over groente begon. De blauwe ogen van de jongen werden nog iets groter. Er waren net mussen gesneuveld waarvan Evergreen geloofde dat het leerlingen waren, en hij begon een verhaal over… groente?!

Okay.

Met groeiende interesse luisterde de adellijke jongen naar de woorden van de Kruidenkunde docent. Hijzelf had geen idee van de verschillende soorten groente. Toen hij klein was, had hij wel eens een rondje door het hele huis gemaakt – tot dramallama van zijn gouvernantes – en op zo’n tour was hij ook door de grote keuken gekomen, maar hij was er nooit geweest terwijl de bedienden er echt kookten. Hij had zelden groenten gezien, anders dan ze er in de bereide vorm uitzagen: in stukjes, gekookt, op zijn bord. Voorzover hij wist kwamen ze… tam, zoals Evergreen dat zei, uit de grond. Toch? Er was blijkbaar een wilde vorm… en die moest je… vangen. Howell zag zijn voetknechten al met vlindernetjes achter een gillende komkommer aanrennen, en lachte zacht achter zijn hand.
Plots was het helemaal stil – de schril tsjilpende mussen waren opgehouden met fluiten. Verwonderd keek de Zwadderaar om zich heen, zijn blauwe ogen zoekend naar de oorzaak van de stilte. Aah. De onmisbare grijns van Scott Evergreen verblindde iedereen in de buurt. Howell miste bijna de volgende woorden van de man, gebiologeerd starend naar diens stralende gebit. Hij hoorde echter genoeg om zich bij de laatste groep mensen te kunnen voegen: zij die het vast wel eens geproefd hadden maar er nooit van wisten. “Wellicht… smaakt het iets pittiger?” gokte hij. Zijn blonde krullen dansten licht op en neer in de wind. Verderop begonnen de vogels weer te fluiten.

Scott: +2 voor je post en +1 voor het antwoord ~

[Anouk Rhate]

Oh nee... wat een idioot was ze ook. Met een pruillip stond ze voor het Verboden Bos. Was het nu links of rechts? Ze wist het echt niet! Uiteindelijk gokte ze en liep op een sukkeldrafje de linkerkant op. Maar al snel kwam ze erachter dat het hier echt niet was. Dus keerde ze om en liep de rechterkant op. De struiken en bomen kwamen haar absoluut niet bekend voor en daarbij vond ze het ook niet erg prettig om in haar eentje zo vlak bij het Verboden Bos te lopen. Was het dan ín het Verborden Bos? Nee, ze ging daar echt niet in. Nu niet. Boos draaide ze zich om en begon aan haar terugweg, richting de kassen, om daar nog maar eens het briefje te bestuderen.

Bij de kassen hield ze stil. Het briefje hing nog steeds waar het behoorde te hangen, ná haar wijziging en de ruit lag er nog gebroken bij. Anouk fronste en twijfelde. Uiteindelijk besloot ze dat als er áchter de kassen ook niets was, dat ze dan naar de leerlingenkamer zou gaan. Huiswerk was er toch nog genoeg en een les Kruidenkunde missen was niet zo'n ramp. Alsof ze er goed aan deed om een les over planten te volgen? Ach ja. Eerst maar eens om die kas heen lopen.

Ze begon aan haar toch om de kas heen. Af en toe moest ze over een grote plant heen stappen, of om een plant heen lopen. Knarsetandend bereikte ze uiteindelijk de achterkant van de kas en keek op. Haar blik was de hele tijd vrij gefocust geweest op de grond, waardoor ze niet had gezien dat ze op de juiste plek aan was gekomen. Nog net hoorde ze de vraag van Evergreen. Snel snelde ze naar het groepje toe -waren er maar dríe leerlingen!- en keek Evergreen verontschuldigend aan.

'Sorry meneer.' Hij snapte vást wel waarom ze te laat was. Hoe had zij in Merlijns naam moeten weten waar de kassen waren? Of nee, waar de velden waren. Anouk liet haar blik over de aanwezigen gaan. Jesse, haar lieftallige broertje, een grifje die ze herkende als Alessia Philips en dan had je nog... Howell Pendragon. De meest irritante Zwadderaar die je maar kon vinden op deze grote school. En hij zat in háár jaar. Graag zou ze hem nog eens vervloeken of wat dan ook, maar ze was Klassenoudste en daarbij een dame. En voor één keer had ze geen zin om zich lager dan haar klasse voor te doen, als het om Pendragon ging. Hij was het niet waard, hoe hoog hij dan ook stond. Hij was het simpelweg niet waard... Haar gezicht betrok toen ze hem zag. Zolang ze niet bij hem in de buurt hoefde te komen tijdens deze, of één van de andere lessen, vond ze álles best.

Scott: +1 voor leuk postje xD

Scott Evergreen paste dit bericht aan op Tue 20 October 2009, 18:28

[Zac Davids]

Daar liep hij dan, Zac Emmanuel Christobal blablablanogwatnamen Davids, over het terrein met een grote charmante glimlach op zijn gezicht. En hij was op weg naar..*tromgeroffel* Kruidenkunde. Kruidenkunde, dat vak klonk hem als muziek in de oren. Met zijn boeken in zijn hand, die hij in de vakantie al even door had gelezen -wat niet normaal was voor zijn doen- en wat hij nu ook weer bewonderend door zijn vingers liet glijden. Het was voor het eerst geweest dat hij een schoolboek voor een les had ingekeken en het had hem niet teleurgesteld. Niet dat hij het vanaf nu vaker zou gaan doen. o nee alsjeblieft niet maar Kruidenkunde was gewoon een uitzondering. Zac was niet van het leren, hij leerde uberhaupt bijna nooit, maar dat was bijzaak. Hij begreep maar niet dat er mensen waren die leren leuk vonden. Hoe kon je leren leuk vinden? Een vraag waarbij je teveel moest nadenken en dus sloeg hij hem maar over.

Leren was dus niet zijn ding, nou dan kun je je vast wel voorstellen welke mensen hij toch werkelijk mysterieus en vreemd vond. Nee? Echt niet? Fout, het waren geen Meermensen, het waren gewone Ravenklauwers. Nou ja, gewoon zo kon je ze toch niet noemen. Ravenklauwers waren licht gestoord. Nou ja, kon je dat wel zo noemen. Hij kon zijn broer niet bepaald licht gestoord noemen natuurlijk en hij moest toegeven dat professor Andes het hoofd van Ravenklauw toch best aantrekkelijk en charmant was en hij had natuurlijk net nog met een Raafs meisje zitten flirten waarvan hij niet eens wist hoe ze heette, alleen dat ze ongelofelijk knap was, en zijn vader had misschien heel toevallig ook in Ravenklauw gezeten.. ok dan! Ravenklauwers waren dan misschien niet licht gestoord, maar sommigen waren in zijn ogen gewoon een beetje....raar.

Dan had je natuurlijk de Huffelpuffers, zover hij wist niet bepaald de aantrekkelijkste afdeling. De mooiste meisjes kon je er niet vinden, hoewel er een heel aantrekkelijke Huffelpuffer in zijn klas zat, ze was dan wel Klassenoudste (dat moest op zijn nadeellijstje) maar wat kon hem dat nou schelen. Huffelpuffers waren dan wel heel lief, en hun eerstejaartjes waren zeer knuffelbaar net als zijn zusjes. Maar alle eerstejaars waren zo'n beetje knuffelbaar, zelfs die van Griffoendor en hij had liever gehad dat ze hier met stoere blikken waren binnengewandeld en ook zo verder door het leven waren gegaan, maar helaas de eerstejaars van Griffoendor waren ook schattig, en klein. Ach wat waren die kinderen van tegenwoordig tot klein. Waar was hij eigenlijk ook al weer? O ja, Huffelpuf nou daar viel verder niet zoveel over te vertellen behalve dat ze een brullend afdelingshoofd hadden die je bespette met druppeltjes kwijl als je te dicht bij hem stond wanneer hij schreeuwde en gelijk een grote kans had op gehoorbeschadiging .

Wat had je dan, ah zijn afdeling. Zwadderich! O nee, dat was zijn afdeling niet. Waarom hij niet was ingedeeld bij Zwadderich was een groot, zeer groot raadsel. Tenminste af en toe, want ik werkelijkheid was hij een Halve Zwad. Nou, Zwadderich was het heerlijke arrogante Zwadderich met heerlijke bijdehante eerstejaars die zelfs nu al het liefs andere eerstejaars pestten en dan het liefst die van Griffoendor wat hij stiekem af en toe zelfs niet heel erg vond. In Zwadderich zaten de meeste mensen van adel, in Griffoendor vond je er naast hem niet bijster veel maar hij vond dat dat hem juist een beetje bijzonder maakte. En dan had je nu, zijn enige echte afdeling. Het dappere Griffoendor. Nou, hij moest het nog zien hoor, die eerstejaarstjes zagen er niet bepaald heel dapper uit. Een gemeen plannetje kwam in hem op. Hij zou op een nacht een briefje sturen naar de eerstejaars, en ze dan meenemen naar het Verboden Bos, om op jacht te gaan naar Weerwolven.

Helemaal opgewonden door zijn geweldige plan bereikte hij de kassen. Zoals gewoonlijk zag hij de dingen die andere wel zagen over het hoofd en zag niet het briefje dat op de deur van de kas hing. Hij trok aan de deur, duwde tegen de deur hij wist nooit of hij moest duwen of trekken, maar de deur gaf geen centimeter mee. Hij zuchtte een diepe zucht en staarde doelloos naar een lange bloem die leek te ademen. Toen kwam er een geniaal idee in hem op. Er moest nog een andere ingang zijn! En dus begon hij om de kas heen te lopen en achter de kas stonden, ehm zaten mensen op houten bankjes en stond ook zijn geweldige Afdelingshoofd met zijn geweldige stem en superieure uiterlijk, waar hij stiekem een beetje jaloers op was een interessant praatje te houden over Groenten. Hij luisterde met geduld. "Wellicht...smaakt het iets pittiger," sugereerde een Zwadderaar genaamd Howell. "Het spijt me professor, ik heb vrees ik niet u hele verhaal gehoord over dit interessante onderwerp, maar om het over u vraag te hebben, het is een zeer vreemde smaak. Ik kan het niet echt goed uitleggen, maar het is werkelijk een beetje appart. Ik dacht eerst dat het de kruiden waren die ze bij de groenten hadden gedaan, maar dat bleek later niet zo te zijn."

Scott: +3 voor grappig postje XD

Scott Evergreen paste dit bericht aan op Tue 20 October 2009, 18:29

[Alison Richardson]

Blegh, waarom kon ze dit vak niet gewoon vallen? Je had er toch niets aan? Het enige wat je leerde waren een hele hoop plantennamen kennen en hoe je ze moest verzorgen en dat was gewoon een hele hoop troep en je werd er vuil van. Waarom moest Alison dit in hemelsnaam volgen? Je had toch het voetvolk om zulke vuile klusjes te doen? Die arme ratten (letterlijk bedoelde ze dit dus wel) deden toch niets anders dan de hele dag in het vuil liggen rollen, Arden Inverness was het perfecte voorbeeld voor iemand die Kruidenkunde kon volgen. Het vak was gewoon beneden de stand van mensen van adel en daar was de vierdejaars hevig van overtuigd. Waarom zou zij haar prachtige kleren vuil maken om een stomme plant wat langer te doen laten leven? Het was stom, ontzettend niet Alison-achtig en een immens vuil karwei waar zij niet van hield. Om die redenen deed de dertienjarige dan ook bijzonder weinig moeite om ook maar iets te doen voor het vak. Het boeide haar niet en de enige reden waarom ze de lessen niet dwarsboomden, was omdat ze dan strafwerk zou krijgen en Evergreen kon haar dan laten tuinieren of zo! Het zou een nachtmerrie worden voor haar als ze zo'n strafwerk zou krijgen, niet alleen zouden haar kleren vuil worden (ook al was het maar haar schoolgewaad en zo) maar haar nagels zouden ook onder het vuil geraken!
"Oh mijn god, stel je voor dat ik een nagel zou breken!?"

Geschokt om de gedachte alleen al, bleef Alison staan maar het was niet de enige reden waarom ze voor Kas 3 bleef staan. Voor een of andere idiote reden had Evergreen besloten om de les van vandaag niet in de Kas te houden, maar op het grasveldje achter de kassen!
"Dit meen je toch niet? Hoe heeft die idiote Evergreen het in zijn hoofd gehaald om zijn les op dat stomme grasveldje te houden in plaats van in Kas 3 zoals dat normaal de bedoeling was?" De nijdige vierdejaars stampte met haar voet van woede op de grond en plots kwam er iets in haar op.
"Als meneer Evergreen zijn les op het grasveldje wilde houden, dan gaat hij die ook krijgen! De vraag is of ik die wel op tijd ga aankomen, laat staan zelfs bijwonen! Eigenlijk kan deze les nog best wel interessant worden, groenten is dus het onderwerp van vandaag?" Met een gemene grijns stapte Alison langs Kas 3 om zo op het grasveldje te komen. Ze hield haar pas expres een beetje in, zodat het wat langer duurde dan normaal en zette een neutraal gezicht op.
"Gegroet professor Evergreen, het spijt me u te storen terwijl u de les al hebt begonnen, zie ik. Maar wegens het feit dat ik pas het briefje heb gelezen dat we les zouden krijgen op dit grasveldje, ben ik helaas te laat gekomen voor de les. Zou ik alsnog deel mogen nemen aan de les of heeft u liever dat ik mij beschik voor vandaag?" Ze was haar uitleg begonnen met een kleine reverence en haar intonatie bij het woord helaas was ook allesbehalve neutraal, de minachting droop er gewoon van, maar daar schonk Alison Richardson geen aandacht voor. Het was dan ook algemeen geweten dat zij dit vak beneden haar stand vond...

[Michelle Evergreen]

Het was een vloek, werkelijk, om opgescheept te zijn met een echtgenoot die noch interesse noch smaak voor interieurdesign leek te hebben. In feite was dit gewoonweg het universum dat Michelle Evergreen wilde straffen. Het was karma dat haar wilde laten boeten omdat ze knap, slim én rijk was. En daarbij ook nog eens tamelijk bescheiden en heel erg populair. Maar om nu terug te komen om die armzalige boer die zich gelukkig zou moeten prijzen om zich háár man te mogen noemen; Niet alleen had hij haar achtergelaten – hij haar achtergelaten ja! – in Frankrijk, maar nu dat ze hier was en zijn woonaccommodaties had laten slopen om er een veel mooier, groter gebouw te laten neerplanten, had hij nauwelijks een woord willen wisselen over die plannen. Het was alsof het hem gewoon niet kan schelen waar ze woonde. Hij was net een oermens. Die hadden ook al genoeg aan een stukje grond om op te slapen. Nu ja, meneer verkoos waarschijnlijk toch een zacht bed – minus de piepende veertjes – want de hemel mocht het verbieden dat zijn perfecte huidje geschaafd was. Alsof hij al niet ruw genoeg was door al zijn tijd door te brengen in dat gekke, van de insecten krioelende, broeierige stinkhol van een kassen. In feite zou hij zich grondig moeten laten schrobben elke dag na zijn lessen voordat hij zelfs maar toegelaten mocht worden van haar aan te raken.

Niet dat zijn hele oermensgedoe altijd slecht was, maar dat is dus allang niet meer PG-rated en was dus niet geschikt voor haar om te denken. Hoe dan ook, ze zou er eens snel verandering in brengen dat geen interesse in haar toonde – tenzij ze natuurlijk schaars gekleed voor zijn gezichtsbeeld verscheen, nee hoor, dan sleurde hij haar weer als een oermens naar bed. Maar nu kleedde ze zich op haar allerbest – oh wee, als dat smerige gras haar schoenen verpestte! – en snelde zich een weg naar de Kruidenkundelessen met een paar staaltjes voor de nieuwe vloer van hun nieuwe huis. Zonder te kloppen, wandelde ze binnen en zonder de leerlingen een blik waardig te gunnen, liep ze op haar Scott af. “Zo, iek dacht dat u ook vast wel een mening had over ons toekomstige ‘uis en omdat iek onze beslissingen zo snel mogelijk moet doorgeven, kwam iek maar even naar ‘ier om het je te vragen.” Ze schonk hem een mierzoete glimlach doordrenkt van venijn. Het was pas toen dat ze het lokaal een blik schonk en haar blik viel op die alleraardigste jonge Pendragon. Hem schonk ze een vriendelijkere versie van haar beroemde glimlach. Haar omgeving negeerde ze. Rotplanten. Rotinsecten. Rothitte.

[Scott Evergreen]

Regel 1: Howell gaf altijd het goede antwoord.
Regel 2: Als Howell niet het goede antwoord gaf, was het toch het goede antwoord.
"Pittig?" Scott had een moment nodig om zichzelf bij elkaar te vegen. Deze jongen... hij moest zo vaak in de gelegenheid zijn gebracht om Wilde planten en kruiden, groenten en fruit te eten, en toch kon hij de florerende geur niet beschrijven? De verslavende subtiliteit van de vorm, die men week maakte bij enkel de gedachte eraan? Het wateren van de mond, en de kracht die de vruchten na een maaltijd aan een man gaven? Hadden ze gedacht dat Poppeye gewone spinazie at?
Blijkbaar.
Maar regels waren er, en hoewel hij lichtjes hoofdschudde wist hij een bevestigende grijns op zijn gelaat te toveren. "Uiteraard, Heer Pendragon. 5 Punten voor Zwadderich. Davids negeerde hij. Zijn generositeit reikte tot de oude families van Zweinstein, met Pendragon bovenaan. Niet verder.

"Nuja, in elk geval. Vandaag zullen jullie du..."
Twee leerlingen staarden hem schuldbewust aan, of dat was tenminste wat hij in hun gelaatstrekken zag. Het liefst had hij de Huffelse KO weggestuurd, maar ze was al gaan zitten en het was voor hem onmogelijk openbaar onderscheid te maken tussen de leerlingen. Vandaar dat hij ze met een arrogant hoofdknikje naar hun plaatsen maande, en verder sprak.
"Vandaag zullen jullie zelf aardappels gaan uitgraven in het veld achter mij. Wilde aardappels zijn erg gevaarlijk, maar ik ga ervan uit dat jullie ze aankunnen, na vier jaar kruidenkundelessen. Jullie zullen gebruik moeten maken van een verstijvingsspreuk om de vergiftigde en bewegende stengels boven de grond te ontwijken. Als jullie dat hebben gedaan hebben jullie precies 12 seconden om zoveel mogelijk aardappels uit te graven, en aan elke plant zitten ongeveer 22 aardappels. Jullie verstijvingsspreuk werkt alleen boven de grond, dus de aardappels in de grond zullen gaan proberen zich dieper in te graven terwijl jullie bezig zijn. Groepjes van twee a drie personen graag. Het groepje dat het voor elkaar krijgt minder dan een hele plant in het overige lesuur uit te graven zal een onvoldoende krijgen, dus ik wil dat jullie snel doorwerken.

"Nu, ik zal het even voor jullie voordoen, zodat jullie weten wat de bedoeling precies is... Je pakt je staf, en dan..." Hij wees op een van de dichtstbijzijnde aardappelplanten, waarvan er ongeveer een per vierkante meter stond. Zachtjes mompelde hij de spreuk en de plant verstijfde, waarna hij zich op zijn knieen liet vallen en grimmig in de aarde dook met zijn handen. Vrijwel meteen trok hij iets uit de zwarte humus wat op een wriemelende mol leek, maar dan donkerpaars van kleur.
"Dit, is een wilde aardappel. Wanneer jullie deze heb-"
Voor de tweede keer werd hij gestoord, en deze maal stond hij klaar om de persoon een flink pak huiswerk te geven. Toen hij echter geïrriteerd opkeek veranderde zijn gezichtsuitdrukking van de gemeende irritatie naar shock, en vervolgens naar iets wat moest doorgaan voor desinteresse. De angst stond echter in zijn ogen te lezen.
Ze kondigde zichzelf niet eens aan.
“Zo, iek dacht dat u ook vast wel een mening had over ons toekomstige ‘uis en omdat iek onze beslissingen zo snel mogelijk moet doorgeven, kwam iek maar even naar ‘ier om het je te vragen.”
"Oh. Ehm..."
Natuurlijk zou hij haar moeten wegsturen. Natuurlijk had hij haar de mond moeten snoeren, en had hij haar aan de kant laten gaan om de les in stijl af te maken. Maar hij had een paarse, wriemelende aardappel in zijn hand, en ze keek hem aan met die nachtblauwe ogen, vertrokken in een grimas, en zelfs de mussen waren stil. Hij kostte hem enkele moeite om zijn blik uit die van haar te wringen, maar toen dit na enkele eeuwigdurende seconden toch gelukt was gooide hij de aardappel in een van de meegebrachte emmers en mompelde hij snel tegen de leerlingen een 'Nouja-succes-in-elk-geval'. Alsof hij niet meer succes nodig had.

Terwijl ze morrelend opstonden draaide Scott zich lichtjes om naar Michelle en greep haar bij de pols. Meters sleepte hij haar mee, totdat ze net om de hoek van de zandweg stonden en hij haar vragend aankeek. Hij slikte voordat hij kon spreken.
"Mrs. Evergreen. Wat doet u hier en wat is er zo belangrijk dat dit niet een half uur kan wachten?" siste hij door zijn tanden, zijn hoofd niet verder dan vijftien centimeter van het hare. Natuurlijk had hij haar gehoord. Hij zou geen woord van haar willen missen. Maar er moest toch wel wat anders achter deze achterlijke interruptie zitten dan de inrichting van hun huis, was het niet?

Edit: Yaaay, post 1818 <33333

Scott Evergreen paste dit bericht aan op Thu 18 June 2009, 15:02

[Hywel Pendragon]

Rhate moest natuurlijk weer belachelijk laat de les komen verstoren. Ze waren allemaal hetzelfde, die plebse monsters. Zonder haar een blik waardig te keuren ontving Howell de vijf punten met een trotse glinster in zijn blauwe ogen. Het was volstrekt normaal dat hij per woord dat hij zei een punt kreeg, toch was het een fijn gevoel. Een andere jongen, een Griffoendor leerling, waagde een poging om ook punten te krijgen door nog iets toe te voegen over dat de smaak zo moeilijk te beschrijven was. “Pittig,” herhaalde Howell trots. Misschien zou hij nog een punt krijgen. Oh. Nog iemand kwam de les verstoren, maar dit was Alison uit zijn eigen afdeling, dus hij vergaf haar meteen voor hoeveel moorden ze ook had gepleegd.
“Een goede dag, miss Richardson,” wenste hij haar met een zonnige glimlach toe. Evergreen was ondertussen over aardappels begonnen. “Oh, pardon professor.” Ah, waarschijnlijk zou hij nog zeven punten krijgen voor de stralende glimlach die nu op de docent gericht werd. Een eind verderop stopten de vogeltjes even met fluiten. Oh, Merlijn, ze moesten aardappels uitgraven. Wat dacht de man dat Howell was, één of andere boer? Met ogen als schoteltjes keek de adellijke jongeman toe hoe de wereldberoemde schrijver zich vol zorg ontfermde over het knock-out krijgen van een aardappelplant. De Pendragon overwoog te vragen naar een drijvers knuppel op het moment dat twee benen, uiteraard met stof eroverheen, zijn blikveld binnen kwamen wandelen. Zijn ogen klommen via de knieën en de, daar, via de buik en de eh, dat, naar het gezicht omhoog. Zijn hart maakte een sprongetje toen hij recht in het volmaakte gezicht van Mrs. Evergreen keek, die hem op dat moment een drop dead gorgeous glimlach gaf. Als Howell niet zo’n man was geweest, zou hij flauw zijn gevallen. Maar hij was een man en gaf de prachtige vrouw een schaapachtige, mannelijke glimlach terug, maar hij wist niet of ze dat nog gezien had, want ze keerde zich naar haar man toe en zei hem iets dat Howell niet eens verstond. Hij staarde gebiologeerd naar de manier waarop haar lippen bewogen. Zo… ingewikkeld… knap… dat ze kon… praten…

Met wat gemompel richting de leerlingen sleepte Evergreen zijn vrouw aan haar elleboog bij hen vandaan. Wut! Als ze verderop stond, konden ze haar minder goed zien. Daarnaast, wat kon er nou zo belangrijk zijn dat hij, de favoriete student van ongetwijfeld beide leden van het koppel, het niet mocht horen. Hij zou straks de koning van het Britse Rijk worden – alles wat zijn burgers zeiden interesseerde hem, vooral als ze zulke… wiegende… bewegingen… met… Hij drukte zijn ogen dicht, schudde zijn hoofd en hobbelde toen op een drafje achter het stel aan. De twee stonden echter al onverwacht snel stil om de hoek van de zandweg en de lieve, blonde jongeman botste dan ook recht op het tweetal. “Oh, mijn oprechte spijt, meneer en mevrouw Evergreen. Ik wilde alleen even zeggen, wat plezant dat ik u zo vaak tref op Zweinstein. Goed gezelschap in dit kasteel is zeldzaam. Oh, waar zijn die staaltjes voor? Mijn tante, de moeder van Joseph – ook uit Zwadderich – heeft recent haar hele balzaal opnieuw laten doen, mijn moeder en zij liepen voortdurend met staaltjes rond! Wat een gelukkig mens zult u zijn, professor, dat u mee mag beslissen,” babbelde de jongen stralend.

Scott: +3 voor leuke post XDDDD

Scott Evergreen paste dit bericht aan op Tue 20 October 2009, 18:30

[Michelle Evergreen]

Het was een ware shock voor Michelle om te beseffen wat voor emoties er door de ogen van haar echtgenoot speelden toen hij haar zag. Uiteraard was hij verbaasd dat ze er was, ook de angst was voor haar te begrijpen – ze was nu eenmaal mooi, slim én rijk en dat was intimiderend voor veel mensen – maar wat ze niet snapte was de aanwezigheid van bepaalde emoties. Geen liefde – niet dat het koppel dan ook verliefd was – maar ook geen lust of wat dan ook. Het was alsof hij haar werkelijk liever niet dan wel zag en laten we eerlijk wezen, ze was toch echt wel geweldig om naar te kijken. Het .. stoorde haar, moest ze toegeven, want van alle mannen wilde ze toch net wel door haar echtgenoot bekeken worden alsof ze .. nou ja, jullie snappen wel wat ik bedoel. Andere vrouwen zouden dat natuurlijk meer wensen van hun minnaar, maar ja, die had ze niet meer. Misschien was ze te onzeker of misschien kende ze Scott niet meer zo goed als dat ze hem vroeger kende. Oh, die glorieuze eerste weken van hun relatie. Al die gevoelens en die glimlachjes en al die dagen en nachten (in bed) samen. Toen, ja toen, kende ze hem door en door. Maar nu .. Wilde hij haar eigenlijk nog wel? En wilde hij haar op dezelfde manier als vroeger? Vast niet, gezien hij toen nauwelijks zijn handen thuis kon houden. Ze zuchtte. Waarom had ze nu ook al weer zulke gedachten? Ze wist immers dat er geen liefde tussen haar en Scott verspild was. Waarom wilde ze dat dan zo graag dat hij haar wilde?

Hoe dan ook, het feit was dat ze beiden vooraan die klas stonden en elkaar aan het aanstaren waren. Hij met zijn angstige olijfgroene ogen en zij met haar trieste, maar vastberaden nachtblauwe. En toen, opeens, sleurde hij haar mee, weg van de leerlingen en in feite deed hij dit niet zodat hij onbespreekbare dingen met haar kon doen maar wel zodat hij met haar kon praten. Spijtig toch. Zonde, zonde.

Daar stonden ze dan, buiten de les, waar hij vrijelijk zijn lichte woede op haar vrijliet. Wacht eens even .. hij negeerde haar, letterlijk negeren, al enkele weken lang en nu was hij geïrriteerd dat ze naar zijn les was gekomen zodat hij haar niet langer kon negeren?! Haar eigen bloed begon lichtjes te koken. “Iek kwam u un vraag stellen en iek dacht zo dat u me anders thuis weer ging negeren, dus kwam iek naar ‘ier.” Sneerde ze terug, haar Franse accent dikker dan ooit nu ze zelf kwaad was. Het was echter zo dat door haar woede ze steeds dichter bij hem gaan staan was bij elk woord, om elk woord dan ook te benadrukken. Dat had als resultaat dat er nu nauwelijks enkele millimeters afstand was tussen hun gezichten. Zo dicht dat ze dezelfde lucht moesten delen. Geïrriteerd staarde ze naar hem. Ugh, wat kon die man haar kwaad maken! Stomme, idiote rotvent met zijn stomme, idiote huis en zijn stomme, idiote lessen en zijn stomme, idiote olijfgroene ogen die zo diep leken en .. opeens, zonder dat ze ook maar wist wat haar overkwam, had ze haar lippen tegen de zijne gedrukt. Het was .. natuurlijk. Het voelde goed en heel even was haar verstand op nul gezet terwijl ze simpelweg haar echtgenoot kuste.

En toen opeens voelde ze iets tegen haar botsen en ze rukte zich los van Scott om recht te kijken naar Howell Pendragon. Tegelijk werd ze overvallen door opluchting en teleurstelling. Het had zo .. juist gevoeld om Scott te kussen, maar tegelijk was ze dodelijk bang voor de emoties die die ene kus in haar had losgemaakt. Hij kon haar opnieuw verlaten. Hij hield niet van haar. Hij .. verdomme, die rotzak! Zij was Michelle Evergreen, niet één of ander onzeker vrouwmens dat smachtend zat te wachten totdat manlief ’s avonds naar haar toe kwam, al dan niet terugkomend van een minnares.

Ze glimlachte dan ook vrolijk naar de leerling. “Et is mij evenzeer een groot genoegen u weer te treffen, ‘eer Pendragon.” Zijn volgende woorden deden haar nog meer genoegen en ze vocht tegen de neiging om zelfvoldaan naar meneer Evergreen te kijken. “Oh, de staaltjes zijn voor de nieuwe vloer van ons –“ Ze gaf Scott een betekenisvolle blik. “’uis. Iek dacht zo dat zijn oude utje niet meer geskikt was voor twee personen en nu heb ik permissie aan de skolhoofden gefraagd om een nieuw uis te bouwen. Leuk, n’est-ce pas?”

[Scott Evergreen]

Off: Dramadramaaa *kuch*

On: Haar ogen begonnen boosaardig te flikkeren bij het horen van zijn boze woorden, en Scott slikte. Een boze Michelle. Er was niets angstaanjagender en opwindender dan dat.
“Iek kwam u un vraag stellen en iek dacht zo dat u me anders thuis weer ging negeren, dus kwam iek naar ‘ier.”
Bij elk woord kwam ze dichtbij, en bij elk woord nam het gevoel van gevaar toe. Er gingen in Scott´s hoofd meerdere lichtjes knipperen en alarmbellen rinkelen, maar zijn lichaam leek niet te willen luisteren. Hij leek met zijn plek te zijn vergroeid, niet in staat weg te rennen maar ook niet in staat te blijven staan. Hij was zorgvuldig te werk gegaan. Hij had haar zoveel als mogelijk genegeerd en gepoogd zijn ´gewone´ leven door te zetten. Het was dat hij deze jarenlange training had gehad, maar anders had hij het nooit kunnen volhouden. Hoe vaak had hij niet gedacht naar huis te gaan? Weg te rennen van zijn huidige leven, en zich te verstoppen in haar zilverblonde haar? Op te geven – alles op te geven, waar hij deze harde periode voor gewerkt had? Hij moest toegeven, het gevoel van vrijheid was niet zo subliem geweest als hij had gedacht. ‘Missen’ was niet het goede woord voor de pijn van eenzaamheid en verlies die hij had geleden. Maar zíj was de oorzaak van zijn lijden in alle opzichten, zíj was degene die hem had verjaagd uit het huis dat eens zogenaamde liefde en vertrouwen had gewaarborgd, en zíj was degene die blijkbaar best zonder hem kon. Het enige wat hij kon doen om te proberen het gat te dichten was haar weg te volgen, en zich te scharen bij de rijen vrouwen die stonden te wachten zich in zijn bed te nestelen. Ach, de weg van de eenzame held was… eenzaam.

Maar goed. Het was hem dus gelukt haar te ontwijken, haar blikken en opmerkingen, haar venijn en eenzame verlatenheid. Hij wist dat hij het niet had aangekund als hij haar recht had aangekeken. Hij wist dat zijn zelfvertrouwen zou wankelen als ze hem direct zou confronteren met … zichzelf. Hij wist dat hij zijn leven van de afgelopen jaren niet zou kunnen voortzetten. En hij wist dat zij niet weg zou gaan voordat ze bereikt had wat ze wilde bereiken, wat blijkbaar zijn plek in haar huishouden was. Maar hoe kwam het dan dat hij nu haar toch recht aanstaarde, staarde in de ogen die de prachtigste kleur nachtblauw waren, gelegen in haar perfecte gezicht, zou het niet verwrongen zijn met de pijnlijkheden van het moment? Ineens merkte hij van zichzelf dat ze wilde dat ze hem toe zou lachen met dat kleine uitdagende glimlachje dat hem altijd gek maakte van verlangen. Alsof hij geloofde dat het ooit weer zou worden als het was. Alsof ze de verbittering ooit uit hun relatie zouden kunnen vissen.

Hij wist niet wie van hen zich eerst de lippen op die van de ander plantte. Maar toen het gebeurde was het als een felle botsing van twee verwrongen zielen. Wild, heet en wanhopig. En toch zat er ook een andere smaak aan, iets dat leek op een langverwacht thuiskomen. Alle gedachten werden uit zijn hoofd geslagen en de wereld vergeten. Ineens was enkel zij daar nog. Totdat ze ineens de grond onder zijn voeten wegsloeg en zich losrukte. Scott gulpte geluidloos naar adem, gefixeerd op dat wat eens zijn zin van leven was (en mnee, dat was niet Howell *fluit*). Hij leek niet in staat haar los te laten, en toch had ze hem weggeduwd. Nogmaals nam hij een grote teug lucht, en wist zijn masker van gezichtsuitdrukking aan te passen naar een geschikte van het moment. Of hij ook in staat was de fanatieke uitdrukking van zijn ogen uit te wissen was maar de vraag.

Er viel een soort stilte, waarbij blijkbaar verwacht werd dat hij iets zei. Hij zocht naar uitgesproken woorden, en vond in zijn onbewustzijn iets van Pendragon over ‘meebeslissen’. Maar waarover? Hij wierp een korte blik op Michelle, voordat hij zich op de geliefde Zwadderaar richtte.
“Ehm…ja” sprak hij vaag, ietwat gebroken. “Ja, ik heb het maar getroffen…”
Hoe was ze in staat zo vrolijk te glimlachen? Hoe kon ze zo makkelijk omswitchen? Betekende dit dan… niks?
Stomme, hopeloze vrouwen ook. Ze zeiden dit, en bedoelden dat. Wat moest hij nou? Was ze hier enkel om hem totaal kapot te maken en achter te laten als een volkomen gebroken wrak?
Het was wel haar stijl. En ze was er toe in staat. En hij was er genoeg slachtoffer voor. Nooit, nooit zou hij haar kunnen vertrouwen, dat had hij toch wel uit het verleden geleerd?
Maar waarom wilde hij haar dan zo graag vertrouwen? En haar in zijn armen sluiten?

[Hywel Pendragon]

Oh jéé. Hij had een privémoment van stop elkaars tong achterin elkaars keel maar bummer dat werkt niet als je het tegelijk probeert dus maken we maar protesterende ‘mmhmm’ geluiden die de ander opvat als aanmoediging. Het was een wonder dat mensen niet doodgingen aan die manier van… speekseluitwisseling. Aan de andere kant… de beide Evergreens waren bewonderenswaardige mensen. Zij konden erg veel.

Mevrouw Evergreen leek niet op z’n minst gestoord door de blonde engel die hun kus bruut verstoorde. De schaapachtige, domme glimlach deed Howls hele gezicht weer oplichten door haar eerste woorden. Het genoegen was wederzijds! Zijn blauwe ogen dwaalden maar langzaam – langs uh, bepaalde… uh, já – van het prachtige, volmaakte gezicht van de echtgenote van de Kruidenkunde docent naar beneden, naar de staaltjes die ze vast hield voor de nieuwe vloer van hun huis. Wilde ze soms zeggen dat het huis van hen was? Dat hij, de zoon van de hertog van Cornwall, daar niet welkom zou zijn?
“Een eh… nieuw huis is inderdaad geschikt,” stamelde hij, enigszins beledigd. “Het zou niets minder dan een schandaal zijn als de schoolhoofden niet hadden toegestaan dat u beide een nieuw huis krijgt, uiteraard op kosten van de school,” vervolgde hij gesterkt. Zelfs als ze hem niet in hun huis wilde hebben, zou hij sterk blijven. Hij zou gewoon met zijn neus tegen het raam gedrukt naar binnen staren in de hoop een glimp van een van beide, en uiteraard het liefst van Michelle Evergreen op te vangen.

De beroemde schrijver beaamde dat hij het getroffen had, maar met weinig passie. Bijna ongelovig keek de jonge Zwadderaar naar de man. Hijzelf toonde meer passie voor zijn Elizabeth, terwijl zij in vergelijking met de verschijning van Mrs Evergreen… nuja, ze waren niet te vergelijken. Hij moest ze niet vergelijken, want hij zou met Elizabeth trouwen en met haar de rest van zijn leven in geluk doorbrengen. Dromen over andere dingen was niet alleen ongepast, ook was het een zonde tegen zijn verloofde. Hij zou best ’s nachts onopvallend het huis uit kunnen glippen om met zijn neus tegen het raam van de Evergreens te kunnen staan.

Misschien moest hij maar even een hartig woordje met de docent praten over gepast gedrag. De man behoorde enthousiast met zijn vrouw over staaltjes te babbelen, niet wazig te mompelen – zonder het minste glimpje van energie! – over het feit dat hij het wel enigszins getroffen had. “Mmn, mag ik professor Evergreen even van u lenen, mevrouw?” vroeg hij zijn eigenaresse met een lieve glimlach.

Scott: +2 voor leuke post XDD

Scott Evergreen paste dit bericht aan op Tue 20 October 2009, 18:31

[Lucia Giacova]

Nu moesten ze wát?

Lucia knipperde zo vaak met haar schattige, groene oogjes dat er na een tijd onverklaarbare vlekjes haar zicht slechter maakte. Het was niet dat ze zich verveelde en daarom met haar oogjes begon te knipperen, maar ze kon niet geloven wat haar afdelingshoofd zo net had gezegd. Of eigenlijk hen had opgedragen om te doen.
Eerst werd ze nog verplicht om naar een overbodige uitleg te luisteren. Alsof mensen niet konden lezen in die tijd! Onbewust deed het haar denken aan haar thuisfront, waar de meesten inderdaad niet konden lezen. Haar buurjongens en meisjes konden het in iedere geval niet, maar zij waren dan ook arm. Heel arm. Haar kledij kostte zelfs nog meer dan een jaarinkomen van hun gezin.

Die overbodige uitleg, dus. Ze werd verplicht om naar hem te luisteren. Niet alleen als brave leerling, maar ook nog eens als voorbeeldige Klassenoudste. Ze moest dus een voorbeeld geven. Daarbij hoorde in slaap vallen, irritant doen, praten of andere dingetjes dus niet bij. Luisteren, notities maken en vooral aandachtig blijven. Niets voor haar, dus. Vooral omdat ze de uitleg overbodig had gevonden, had het haar veel moeite gekost om aandachtig te luisteren. Ze werd wel even aandachtig toen Howell iets zei. Misschien antwoordde hij op een vraag van Mr. Evergreen. Ze wist het niet. Het kon haar niet schelen. Het enige wat ze wilde, was verder dromen. Ongestoord dromen en vooral geen stemmen van Howell horen.

Maar nadat zijn uitleg gedaan was, hoopte ze dat hij gewoon doorging met zijn overbodige uitleg. Als hij niet doorging, dan moest ze zelf aan de slag. Het laatste wat ze wilde doen, was haar handen vuil maken. Thuis hadden ze een tuinman om in de grond bezig te zijn. Nu moest zij dat doen..? Zweinstein ging van haar nog een arbeider maken en daardoor kreeg ze vuile handen. Bah. Er zat eigenlijk niets anders op dan gewoon groepjes te vormen. Dan konden de andere het werk doen, terwijl zij instructies gaf. Dat was toch gewoon ideaal?

Lucia keek rond haar heen en besloot dat ze kon Alessia en Anouk konden vragen. Huffels stonden bekend voor hun harde werken en Alessia, een van haar vriendinnen, kon ze toch niet zomaar links laten liggen?
"Hé, Alessia en Anouk. Zullen wij een groepje vormen en dan aan de slag gaan?" De beide leken nog niemand gevonden te hebben, dus het zou wel kunnen. Terwijl ze net, zoals haar, plannen had gemaakt om met iemand anders te werken. Misschien wilde Anouk samen werken met haar tweelingbroer. Ze keek even naar hem, maar lang was dat niet. Lucia haar nieuwsgierigheid zorgde ervoor dat ze naar haar afdelingshoofd was gaan kijken. Er had ineens een vrouw hem onderbroken in zijn uitleg, toen hij toonde hoe ze aan 't werk moesten gaan. Nu stonden ze apart en Howell stond er bij. Ze rolde met haar ogen. Het zal weer eens niet. Overal was die Pendragon te vinden.

"Misschien kunnen we beter beginnen. Je hebt gehoord wat hij zei. Als we niet doorwerken, krijgen we een onvoldoende." Ook al klonk ze lichtelijk geïrriteerd, het had wel indruk op haar gemaakt. Het had hem veel te lang genomen om zijn uitleg te doen.

Off: Ik heb maar gedaan alsof ze er al de hele tijd was. =)

Scott: +3 voor goede post.

Scott Evergreen paste dit bericht aan op Tue 20 October 2009, 18:32

[Fabian McTure]

Hinkelend op een been en met een uitroep van frustratie wankelde Fabian de Grote Zaal uit. Zijn schoen! Zijn mooie schoen! Zijn prachtige, almachtige schoen! Nee - stop. Als de schoen nog perfect was geweest, dan was het erg geweest. Dan had hij die leering, die stomme Eerstejaars, gevoerd aan vleesetende tuinbonen! Maar de schoen was lelijk en oud. Die tuinboon, dat moest hem eraan denken: hij moest naar Kruidenkunde! Gorchelend en met boze blikken leunde hij tegen de kille, stenen muur aan. Hij wreef over de achterkant van zijn voet en zond moordende blikken naar mensen die hem aankeken. Wie stapt er nu achterop een schoen? Gewoon op de hak?

Zuchtend bekeek hij zijn schoen. Hij was bruin, versleten en lichtelijk vies. Je zag nu nog een extra kale plek op de achterkant. De zool liet al een beetje los. Hij stopte de volgende zucht ver achter in zijn keel en keek weer boos rond. Vlug trok hij de schoen aan en snelde het Terrein op. Een kleine windvlaag, speciaal voor hem geschapen, kwam hem tegemoet en deed zijn haar wapperen. Speciaal voor hem. Dat ene wat hij nu net nodig had om een beetje weer in zijn humeur te komen. Gewoon een vlaag wind. Met een beetje meer moed begon hij aan de snelwandeling richting de kassen. Hij had geen idee of hij laat was of niet. Anders moest het maar zo zijn. Dat schoentrappende, paarse mormel was toch zeker wel een goed exuus?

In de verte zag hij zijn klas staan. Ze leken al bezig te zijn. Schande! Hadden ze niet eens op hem gewacht? Kruidenkunde was altijd al iets vaags voor hem geweest. Hij wist niet of hij er van hield. Aan de ene kant wel, natuur was prachtig - en dan humoristische (lees ook: moordende) planten met magische eigenschappen! Het gaf een goed gevoel om ze te kunnen beheersen. Aan de andere kant leek het ook nutteloos, omdat hij later toch niet iets met planten wilde gaan doen. Maar als het Langdradig Weekblad je besloop, dan had je maar beter die les Kruidenkunde kunnen meemaken waarin je kon horen hoe je aan hem moest ontsnappen! Het was dus gewoon vaag. Maar wel aardig leuk. Aardig.

Hij hoorde de klas nu al kibbelen en liep naar ze toe. Maar wacht. Wacht! Wacht! Dit was vreselijk. Hij was in een horrorfilm beland. Duivels! Zijn afdelingshoofd, zijn gewaardeerde afdelingshoofd en die vrouw van Fabeldieren (zijn vrouw?) stonden.. nou. Je weet het al. Met wijd open ogen stond hij aan de grond genageld. Het duizelde hem. Maar stop. Waarom vond hij dit zo erg? Hij had al wel een keer eerder iemand zien zoenen. O ja. En zelf bijna, maar (het gezicht van Taylor zweefte zwak voor zijn ogen) dit was anders. Dit was een leraar, en Scott was best aardig, en om hem dan dit te zien doen.. Dat klopte niet!

Ander probleem: wat als ze zich losweekten en hem zouden zien staan? Hij zou hen nooit meer aan durfen te kijken! Gelukkig kwam er een oplossing genaamd Pendragon. Nooit gedacht dat die stukken venijn oplossingen konden zijn. Oe die zin rijmde. Deze keer was Howell een uitkomst. Zijn vieze blonde haar en inktvisogen - zijn ego: een oplossing! Hij botste namelijk tegen de twee duifjes op. Hijzelf probeerde zich te verenigen met de lucht en er zo blauw mogelijk uit te zien. Als een standbeeld hoorde hij hun conversatie aan. Voorzichting deed hij een paar stappen naar rechts. Hij had nu geen behoefde aan een gesprek met deze mensen. Snel liep hij naar het veldje met leerlingen toe. Een paar deden al een poging tot.. wat? Hij had werkelijk geen idee. Hij schoot Anouk aan en tikte haar op haar schouder. 'Wat moeten we doen? Hoe laat is het? Leuk om je weer te zien! Hoe gaat het?' Dat waren te veel vragen ineen. Hij stak zijn handen in zijn zakken en wachtte op haar antwoord. Er was wel een voordeel: het was niet opgemerkt dat hij te laat was.

Scott: +3 voor het beledigen van Howell Pendragon *dies* Geniaal XDDDDDDDDDDDD

Scott Evergreen paste dit bericht aan op Tue 20 October 2009, 18:34