Host Club Masquerade, Moderator: Patience

[Hywel Pendragon]

De docenten leken vaak in de waan te zijn dat de Grote Zaal met hun creativiteit en magie een mooie, aangename plek werd met evenementen zoals kerst en halloween. Een waan, want vandaag had de Grote Zaal zichzelf overtroffen in een manier dat je het niet meer herkende als Grote Zaal. Het had ongeveer dezelfde omvang, dat was waar, maar waar eerst de vaandels van de afdelingen hadden gehangen, hingen nu vaandels in compleet andere kleuren van afdelingen die niet bestonden. Paars voor ene 'Abalebam', zwart en wit geruit voor 'Narrenia', hyper van kleurtjes wisselend voor 'Wierspasts' en een doorzichtige vaandel waarvan je alleen de contouren zag als er een pluim rook langs gleed. Rook van de verschillende vuurspuwers die er door de ruimte verspreid stonden. Vuurspuwers in de zin van gargouilles die vuurpluimen in alle kleuren omhoog spuwden, maar ook ingehuurde menselijke narren in zwart, wit en rood. Het plafond van de Grote Zaal gaf zoals altijd de lucht weer - vandaag met rood-roze wolken van de zonsondergang en hier en daar een verdwaalde regenboog. Af en toe vlogen acrobaten in glanzende pakjes door de wolken heen, vingen elkaar op en verdwenen weer. Ze hingen aan onzichtbare trapezes - leken vanzelf te vliegen. Regelmatig gooiden ze wolken van goud- en zilverkleurige glitters naar beneden: aristocratische nepsneeuw.

Op de grond lag nu een zwart-wit geruite vloer van geverfd hout, dan een zacht tapijt met lage tafels - gejat uit Japan - waar mensen zich in de tapijten konden vleien om bediend te worden door de Host Club medewerkers of waar ze zichzelf konden bedienen met verfijnde hapjes die talrijk over elk horizontale oppervlak van de zaal verspreid waren, met uitzondering van de vloer. Op deze lage tafel stonden kleine, beschilderde theepotjes met thee in talloze smaken, op de volgende stonden flessen champagne en verderop, op een minder verfijnde en lage tafel, pullen die zichzelf steeds weer met boterbier vulden. Wat de smaak van de gast ook was, hier behoorde hij alles te vinden wat zijn hart begeerde, van etenswaren tot oogstrelers.

De vier wanden van de zaal hadden, met uitsluitsel van de apart gekleurde vaandels van de vier nietbestaande afdelingen, ieder een eigen seizoen. Verhitte dansers konden op temperatuur komen bij de muur van de winter, waarlangs echte sneeuw lag, koele drankjes in ijs gestald waren en ijssculpturen en hoge stoelen van ijs - met erover uiteraard kleedjes, want het zou tragisch zijn als iemand aan zijn stoel vastvroor - bij hogere ronde tafeltjes.

Bij de muur van de lente, die met de grote deur naar de Grote Hal, stonden fonteinen met gekleurd water, iedere kleur met een eigen smaakje - ook chocoladefonteinen, puur, melk en wit, naast grote bakken met vers fruit en bakken met ijsbolletjes. Er werden privé plekjes gecreëerd door ranke boompjes die bijna bogen onder hun zware last van roze en witte bloesem. Hier en daar zat een bloedrode of zwart bloesemknopje tussen, verdwaald in en zee van pastel. De grond was bezwaaid met gevallen blaadjes en een zoete geur steeg ervan op.
Naast de deur stond een tafeltje met een gastenboek en een zwarte zwanenveer. Zowel vertrekkende als komende gasten werden uitgenodigd er hun naam en eventueel een boodschap in te zetten.

Een aangename temperatuur hing permanent bij de muur van de zomer. Het was er lichter dan bij de andere wanden en er lag een bescheiden laagje zand op de grond. De juiste soort zand uiteraard - de ene die niet in je schoenen terecht kwam. Palmbomen stonden verdwaald tussen rieten tafels en rieten stoeltjes. Fruitsapjes en mixjes, acht soorten koffie, zandkoekjes - een selectie van de ruime zomerse voorzieningen die daar aanwezig waren, verspreid over de tafeltjes.

Dan als laatste de herfst - tegenover de zomer, en dus met de grote deur die naar het bordes leidde. De grond was bezaaid met gedroogde bladeren met kleuren die tussen roodbruin en lichtgeel alle mogelijke tinten aan namen. Als je eroverheen liep, kraakte het zachtjes. Af en toe zorgde een koele wind voor kleine tornado's van gescheurde stukjes herfstblad - een aangenaam geruis klonk dan van die kant van de zaal. Op stevige, mahoniehouten tafels stonden hoge bekers met chocolademelk, uiteraard met een laag zoete slagroom eroverheen. Een haag van geurige laagbloeiers zorgde ook aan deze kant van de zaal voor wat hoekjes waar men in alle rust, ongestoord, met elkaar kon praten.

De eerdergenoemde zwart met wit geblokte vloer bevond zich middenin de zaal: de dansvloer. Midden op de dansvloer was een laag, klein podiumpje waarop gemaskerde muzikanten schijnbaar moeiteloos de prachtigste nummers ten gehore brachten. Er danste nog niemand; de gastheer moest de openingsdans nog verzorgen.
Howell Pendragon en zijn garde van gastheren en -dames stonden verspreid door de zaal heen. Howell zelf stond bij de deur om elke gast persoonlijk te verwelkomen. Niemand moest het gevoel hebben ongewenst te zijn. Vanavond was een avond voor allen om zich te kunnen vermaken.
De toekomstige hertog van Cornwall was, zoals men van hem gewend was, gepast gekleed. Hij had een zwarte, driehoekige hoed (de punt aan de voorkant) met een witte pluim die naar achter wees. Het masker eronder was van een simpel zwart met zilveren versierselen erop en ging tot de punt van zijn neus. Onder de hoed uit kwamen enkele blonde plukken over het masker heen.
Over een strakke, lange, donkerblauwe overjas met witte kanten pluimmouwen - waar zijn handen gehuld in witte, zijden handschoenen uitstaken - droeg hij een zwarte mantel met een zilveren voering die over één schouder naar achter geslagen was. Uit de bovenkant van de jas stak zwart met zilveren kantwerk.
De broek eronder was een pofbroek met witte kousen eronder die in zwarte schoenen staken die een omhoog draaiende punt hadden. Ook hier waren de zilveren stiksels niet weg te denken.

Inmiddels begon de Grote Zaal al aardig vol te raken. Iedereen had uiteraard dankbaar de uitnodiging aangenomen om naar een Host Club feest te komen. De feesten waren normaal al behoorlijk exclusief met gasten die zorgzaam geselecteerd werden. Daarnaast was iedereen uiteraard benieuwd hoe een leerling de Grote Zaal ooit tot een goede plek voor zoiets als een gemaskerd bal kon maken. Ze konden zien dat Howell hierin zichzelf overtroffen had.

Patience: +6 voor het topic idee - I love it! Ik vind de beschrijving van hoe het feest eruit ziet echt geweldig. +3 voor de post. Hoewel de uitleg prachtig is, word het uiteindelijk iets langdradig.

[Donovan Grimes]

Een Masquerade, Dominic kende het van een groot feest van een goede kameraad van zijn vader. Het was dan ook niet heel vreemd dat hij na het zien van de uitnodiging op het prikbord naar de Uilenvleugel snelde en een brief naar zijn ouders stuurde. Ze moesten een kostuum voor hem weten te regelen, eentje die niemand anders zou hebben. Tevens moest er een masker bij zitten die hem onherkenbaar zou maken. De uil vloog weg met de brief aan zijn pootje en de Ravenklauwer banjerde weer over het terrein terug naar het kasteel.

Hij zou op zoek gaan naar de opperhost van de gelegenheid, mijnheer Pendragon. De naam was zeker niet onbekend onder de leerlingen van Europa's bekendste toverschool, want er volgden nog twee andere Pendragon's een studie op Zweinstein. Desondanks was Howell waarschijnlijk de bekendste, voornamelijk wegens het feit dat hij zich al enige tijd bezig hield met de Host Club. Tijdens het avondeten zag Croucher zijn kans schoon om op de blonde jongeheer af te stappen. Er was immers maar één vraag die in zijn hoofd bleef spelen, een vraag die zijn talent zou kunnen openbaren aan het grote publiek en niet alleen zijn familie.
"How... Pendragon?" Dominic wist niet zo goed hoe hij de oprichter van de club moest aanspreken en besloot het op een nette manier te doen. "Heb je nog muzikanten nodig voor de... masquerade?" Het antwoord was ja, zolang hij maar goed kon spelen.

En zo gebeurde het dat Dominic Croucher na zijn bord te hebben leeggegeten terugkeerde naar de leerlingenkamer van Ravenklauw, uit de keurig opgeborgen hutkoffer een map tevoorschijn toverde en hem open sloeg. Er zaten veel blaadjes in en enkele boeken. die vol met horizontale strepen stonden en rare tekens. Zwarte bolletjes met een stokje eraan bijvoorbeeld. En Dominic, die wist precíes wat hij ermee aan moest! Het was de bladmuziek voor de nummers die hij bij de Masquerade ten gehore zou gaan brengen. Niet alleen klassieke muziek van grootheden als Wolfgang Amadeus Mozart zouden gespeeld worden, maar ook de zogehete easy-listeningmuziek. Al met al hoopte Dominic op naamsbekendheid, niet beseffend dat dat nogal moeilijk zou zijn als hij totaal onherkenbaar achter de vleugel zou zitten...

De dertienjarige jongen had geluk dat de brief op tijd was aangekomen bij het grote landhuis van zijn ouders. Vermoedelijk was zijn moeder direct naar een winkel gegaan om een van de duurste kostuums te kopen. Het was van blauwkleurig satijn en er waren grote, gouden knopen op genaaid. De mouw van zijn blauwe jasje was omgevouwen en er kwam zodoende een witte blouse onderuit. Zijn broek was van grijs satijn en kwam tot halverwege zijn scheenbeen. Hij droeg zwarte kousen eronder die tot net onder zijn knie waren opgetrokken. Tot slot droeg Dominic zwarte lakschoenen, keurig opgepoetst tot zijn spiegelbeeld hem toelachte.

Iets voor de tijd die op de uitnodiging geschreven stond was Dominic gearriveerd in de Grote Zaal, die opvallend mooi was versierd en was opgedeeld in verscheidene thema's. Er waren sowieso al vier jaargetijden te onderscheiden, die ieder één zijde van de Zaal hadden. Het plafond was zoals gewoonlijk de lucht, maar nu hadden de grijze wolken plaats gemaakt voor róde wolken, waar van alles mee gebeurde. Alles bij elkaar maakte er een prachtig tafereel van, een mooie plaats om een feest te houden en zeer passend bij de Host Club. Je kon je hier alles vinden wat je hart begeert, zoals men wel vaker zei over deze club.

Afijn, Dominic begroette de enige blonde verschijning in de zaal die tevens ook een Host Club-badge op het kostuum gespeld had en begaf zich naar het podium. Hij trok de klep omhoog en pingelde een simpel liedje. Hij is in ieder geval niet vals, dat is mooi meegenomen, dacht Croucher, die de map neerzette op de daarvoor bestemde houder en schoof de kruk voorzichtig naar achteren. Hij nam plaats, terwijl hij zijn gezichtbedekkende masker vasthield. Met een vloeiende beweging sloeg Dommy de map open op de eerste bladzijde, waar het bekende "Für Elise" stond uitgeschreven in notenschrift. Hij zette zijn vingers klaar op de toetsen, zuchtte eens diep en begon te spelen. De stilte in de zaal was verdwenen. Steeds bleef Croucher in zichzelf zeggen: Geen fouten maken... Niet te hard spelen... Het moet áchtergrondmuziek zijn... Als dát maar goed ging!

Patience: Aah, hoewel Dominic er ondertussen niet meer is, krijgt de Raafse pianist toch nog +3 voor de post.

[Esmere Beithe]

Een kleine blonde Huffel gluurde met gigantische bruine ogen door de gaatjes van haar sierlijke donkerblauwe masker. Haar normaal al grote ogen waren nu groter omdat 1) ze de Grote Zaal nauwelijks herkennen kon, 2) er zoveel te zien was dat haar blikveld zich wel uit moest breiden en 3) omdat ze zo nerveus was dat ze bijna uit elkaar sprong van de zenuwen. Zelfs de prachtige muziek kon haar niet ontspannen, het was de Fur Elise en daar had ze zo'n hekel aan. Maar al was het haar lievelingsnummer geweest, dan had het waarschijnlijk nog niet kunnen helpen.

Ze was op een GEMASKERD BAL. Oh jeetje. Nu ging ze naar de hel. Hoewel, dat kon moeilijk erger zijn dan wat ze de komende paar uur te verduren zou krijgen. Let's face it: ze kende minder dan geen etiquette, had zero vrienden in het adelkringetje, en had bovendien geprobeerd Howell en Co. adders te voeren tijdens een diner. Okee, geen adders. Die waren giftig, dat was overdreven. Maar er was op zijn minst 1 slangetje geweest.

Waarom stonden haar ouders er dan ook op dat ze naar dit feest ging? Robin had een uitgesproken hekel aan de adel en alles wat ermee te maken had. Zo erg was het, dat hij voor Esmere een brief aan de Etiquettelerares had geschreven met een lange en beknopte uitleg waarom Esmere die lessen moest/mocht missen. Vorig jaar had ze geen les gevolgd. De adel was slecht nieuws. Allemaal mensen die dachten dat ze beter waren, enkel door wie hun ouders waren. Hijzelf had zich van het armste van het armste omhoog gewerkt tot bovengemiddeld, dus mensen die zomaar bevoorrecht waren en dat ook nog eens gepast vonden kon hij niet uitstaan.

Het idee van zijn dochter op zo'n feest zou die lieve man op zijn minst twee dagen aan het schuimbekken hebben gekregen. En nu had hij de brief geschreven die Esmere meldde dat ze maar moest gaan. Wat was er toch aan de hand met haar ouders? Hadden ze een zonnesteek opgelopen ofzo? Ze zaten momenteel in Perzie, dus dat zou best kunnen...

De outfit die de tweedejaars nu droeg, had bij de brief inbegrepen gezeten. Alsof ze nog niet genoeg kleding had gehad voor de rest van de eeuw in dat eerste pakket! Maar deze jurk was van een donkerblauw satijn, minder oosters, en erbij hoorden wit satijnen handschoentjes, een wit satijnen tasje, en een ketting en oorbellen van zilver met opaaltjes en diamantjes die schitterden in het licht, en flonkeringen wierpen waar Esmere maar ging.

Ja, haar ouders waren echt gek geworden. Straks stuurden ze haar nog een olifant! Zo een met een bakje erbovenop. Variatie op het paard. Kon ze alle feesten plattrappen.

Zenuwachtig liep ze naar binnen. Dol- en dolblij met het masker schreed ze naar de gastheer toe (die arrogante houding herkende je overal, al zou Howell in een ton gaan zitten) en maakte een diepe, soepele reverence, waarbij ze even haar ogen neersloeg. Tot zover wist ze het, maar... "Het ziet er prachtig uit hier, milord. Mijn overvloedige dank voor de uitnodiging" zei ze zachtjes. Langer wilde ze echt niet met die gast praten, dus na nog een beleefde reverence maakte het undercover engeltje zich uit de voeten. Ze verborg zich in een hoekje, tussen de boompjes (boompjes? Niet alleen haar ouders waren gek geworden. Nou ja, als Howell geen koning kon worden of er kwam een revolutie, kon hij altijd nog interieurarchitect worden. (Of het equivalent uit die tijd.) Hij had ongetwijfeld vele gebreken, maar wel oog voor detail.) en wachtte tot dit enge feest voorbij zou zijn, er geenszins op rekenend dat iemand tegen haar zou komen praten.

Ja, er was wel iemand die haar had gevraagd of ze misschien samen konden gaan. Als hij zou komen, zou hier nog best iets leuks uit kunnen vloeien. Maar Jesse Rathe was nergens te bekennen. Dus legde Esmere zich neer bij een rotavond, en probeerde elk sprankje hoop hardnekkig te onderdrukken. Hij zou niet komen. Natuurlijk niet.

Off: yes, I know, alles is veranderd... Moest even editen.

Patience: Je post liet me lachen bij sommige zinnen. Great job! +2

[Stuart Tusspot]

Ah. Het moment was eindelijk aangekomen om te schitteren voor Hikari. HIj moest laten zien dat hij wel degelijk welgemanierd was en ook best normaal kon denken. Daarom was hij toch maar niet als een meisje gegaan, wat hij eerst van plan was. Trouwens, wie weet kwam er een volwassen vrouw met de initialen K.V. toevallig langs en liet een bepaald voorval in herhaling vallen. En dat zou uitermate, traumatiserend zijn. Ook al was Hikari nu bang voor dat mens geworden. Hij had zich gekleed als een edelman uit Venetie in de 18e eeuw. Hij had een witte hoed op met een lange jade-donker groene pluim er aan. Zijn thema was donker groen met wit en zou daardoor niet in de buurt van de lente-afdeling komen, dat zou immers verschrikkelijk vloeken met het prachtige bomen. Hij zou hoogstwaarschijnlijk in de buurt van winter of herfst te vinden zijn. Wat -vond hij zelf- een van de betere plaatsen vond aangezien het er lekker koel was, met verkoelende drankjes in zijn handbereik.

Hij had een donker groen masker op en een Witte mantel dat met een met helder lichtgroene stenen bezet was gesp in de vorm van een lauriers blad. Daaronder had hij een minder donker-dan-zijn-pluim-gekleurd lange mouwen shirt met gouden manchette knoppen en net als de host-heer witte, zijden handschoenen. Een ivoor-gekleurd pofbroek met donkergroene kousen en keurig zwarte schoenen waren nog net zichtbaar onder de korte mantel, wat toch meer een cape was. Hij bedekte maar net de rug. Het masker had iets katachtigs. De tweeling had weer geklooid met een of ander drankje waardoor ze tijdelijk diep groene ogen hadden. Welke dus perfect over een kwamen bij zijn thema. De haarkleur was nog hetzelfde zeer donker rood haar. Dat met de dag donkerder werd. Terug naar het masker. Het was dus zwart gekleurd en van Suede. Sierlijke borduursels krulden van de zij kanten rond de ogen. Het masker bedekte slechts het halve gezicht.

De ogen achter het masker fonkelden van opwinding. Eindelijk was het dan zover. Hij was eindelijk een host. Omdat hij het zelf allemaal zo geweldig vond had hij Akira geweigerd van plaats te ruilen. Dit wou hij zelf meemaken. Hij was immers de Host, en Akira was dat blijkbaar niet. Dit was Eindelijk Hikari's kans om te laten zien wat hij kon. Geen manieren meer inhouden zodat ze expres brutaal over kwamen. Nee, hij was nu een heer. De meest galantste die hij ooit gespeeld zou zijn. Hij voelde zich ook helemaal op zijn gemak bij het aanzicht van de Japanse tafels. Hij was maar een keer eerder in het huis van zijn grootouders geweest, omdat de moeder verbannen was, en het maakte hem nostalgisch. De hele sfeer in dat huis was goed. Tot de grootouders zelf er waren. Ze waren aardig en beleefd tegen de tweeling, die zich toen ze 6 waren ook goed gedragen hadden, maar ze deden zo koel en uit de hoogte tegen hun moeder. Natuurlijk kon hen dat toen niks schelen. De eetzaal was ongeveer de helft tot drie kwart de grote van deze zaal. Het was blijkbaar gebruikelijk dat de hele familie in het huis bleef wonen, en aan de familiestamboom te zien was het een grote, adelijke familie. Maar genoeg over hun grootouders huis in Japan. Hij was nu in de Grote Zaal, in Engeland.

Het was dat hij zelf mee geholpen had aan de voorbereidingen, anders zou hij niet geloven dat leerlingen in staat waren dit zo voor elkaar te krijgen. Helaas ontbrak er een dansgroep van glamorgana's of zou Howell toch wel bezweken zijn aan zijn idee? Maar goed. Het was en bleef geweldig. De leerlingen zouden waarschijnlijk die glimmende ogen kijken als de eersteklassers altijd deden bij het voor het eerst zien van de Grote Zaal vlak voor de indeling. Dat was altijd zo leuk. Om te zien hoe die oogjes gigantische schotels werden. En dat zouden ze weer worden, maar dan niet alleen de eerste jaars maar ook ouderejaars.

Hier en daar begroette de nieuwe host de gasten beleefd. Hij boog voor de mannelijken en gaf ze een handdruk en een hand kus aan de dames. Ookal moest hij bij sommige gaten de neiging onderdrukken om het tegenover gestelde te doen. "Wat een eer dat u tijd heeft gemaakt in uw drukke schema."Zei hij tegen de leerlingen die in hetzelfde jaar zaten of hoger. Aangezien deze het ook druk hadden. Hoe Hikari het had klaar gespeeld om naast zijn eigen club, zijn huiswerk én met deze club te helpen, wist hij zelf ook niet meer. Het was in iedergeval alle tijd meer dan waard geweest. Hij poetste zijn badge nog even op alvorens hij de volgende gasten ging begroeten. Plots zag hij een meisje helemaal alleen en eenzaam onder de bomen staan. Hij zei de gasten vriendelijk gedag en liep op het gemaskerde engeltje af. Hij herkende het meisje om de een of andere reden wel. "Milady Beithe, wat een genoegen. Mag ik vragen waarom u hier eenzaam staat?" Oh dear hij stond in het code-rood gebied. De enige plaats waar hij niet wou staan. "Mag ik u iets te drinken aanbieden milady?" terwijl hij lichtelijk afkeurend keek naar de vleugel -eigenlijk de pianist er achter- omdat deze een wel heel erg commercieel stuk speelde als openings lied, hopelijk zou Eine Kleine Nachtmusik snel volgen of iets van Vivaldi voordat hij de pianist aan de kant schoof en er zelf op probeerde te spelen. -wat waarschijnlijk veschrikkelijk zou klinken-.

Patience: Ah, de beruchte tweeling die nu ondertussen onder de zoden liggen. Akira en Hikari. Ik heb Hikari altijd leuker gevonden - dunno why. Je posts zijn altijd beter als het alleen Hikari is en zo ook deze +3.

[Taylor Brown]

Taylor bevond zich al een tijdje in de Grote Zaal en had geholpen met alle voorbereidingen voor de Masquerade. Ze had er zo'n zin in: haar eerste feestje ín de Host Club. Straks mocht ze mensen vermaken en drankjes serveren en nog veel meer! Toch was er nog een bepaalde fantasie in haar hoofd, een die vast niet uit zou komen. Misschien, heel misschien, vroeg Maximus Brooklynn haar wel ten dans. Taylor droomde weg in haar gedachten, tot ze opschrok, alsof ze een glas water in haar gezicht gegooid kreeg. Juist, gedachten erbij houden jongedame!

Taylor zag er die avond fantastisch uit. Ze droeg een donkerbruine jurk die bijna zwart leek met een gouden badge erop gespeld. Hij was van boven een beetje laag uitgesneden en van onder reikte hij net tot haar knieën, het was een zwierig jurkje waarin je gemakkelijk kon dansen. Daaronder droeg ze, met tegenzin, een paar hakken in lichtgoud, het paste perfect bij haar jurk. Ze had zich voor de verandering helemaal opgemaakt en ze zat nu niet alleen verscholen onder een gouden vogelmasker, maar ook onder een hele laag poeder en lippenstift. Haar lange, rode haren waren los en erg glanzend, haar natuurlijke slag gaf net dat beetje extra. Sommige mensen op de gang hadden gezegt dat ze er erg mooi uit zag, en Taylor vond zelf ook dat haar make-over gelukt was. Ookal deed ze het schoorvoetend, ze moest en zou Maximus versieren. En ze moest natuurlijk niet herkenbaar zijn, niemand zou kunnen denken dat die vreemde Taylor Brown verscholen zat onder dat knappe meisje.

De zaal begon al aardig vol te stromen en Taylor zag de oprichter van de Host Club staan, Howell Pendragon. Ondanks dat ze hem een verwaand joch vond wuifde ze even en liep naar hem toe. 'Hallo, Howell.' zei ze, op een manier die helemaal niet bij Taylor pastte. Ze rechtte haar rug. 'Het is een geslaagd feest geworden, vind je ook niet?' Achter zich hoorde ze wat gepingel op de vleugel en zag een pluk donker haar erbovenuit steken. Ze had geen idee wie dat kon zijn, maar hij leek nog vrij jong. Zo maar eens even kijken dan. Tevreden glimlachend keek ze toe hoe ze de enthousiaste gezichten van de leerlingen in de menigte zag.

[Todd Lusher]

Todd had gapend naar het affiche gestaard wat aan het prikbord van de Ravenklauw leerlingen had gehangen. "Host Club Masquerade" had er gestaan, het zag er schitterend en vooral uitnodigend uit. Iedereen was welkom had er gestaan en Todd zag zichzelf al met zo'n masker op.
Hij had er veel mensen over horen praten en daarom zou het wel druk en gezellig moeten zijn.

Hij had, net zoals vele andere verwachtte hij, een brief naar huis gestuurd met de vraag of ze het wilde opsturen. Hij had erin geschreven dat er een gemaskerd bal zou zijn en hij zijn oude Halloween kostuum nodig had.
Afgelopen Halloween was hij samen met zijn zusje als een gemaskerd stel geweest, het zag er heel leuk uit en het was ook zeker grappig. De Dreuzels waren soms bang voor Halloween en dat vond hij altijd zo grappig aan het feest want er was niks engs aan, het was namelijk allemaal te verklaren.

Een wit masker zette hij als finishing touch op zijn gezicht en keek in de spiegel die in de slaapkamer stond. Hij zag er apart uit al vond hij zelf. Hij droeg namelijk een outfit die hij niet elke dag zou uitkiezen, maar vanavond zou iedereen er zo bij lopen. Net gelakte schoenen had hij aan en een stel kousen zaten om zijn kuiten heen. Een fluweelachtige kniebroek droeg hij met daarboven een witte nette blouse een een zwart bij passend colbertje. De blouse was veelste groot, op de groei gekocht ofzo, daarom stopte hij hem netjes in zijn broek en vouwde zijn mouwen om de mouwen van het colbertje heen. Een soort van strik droeg hij om zijn hals en op zijn hoofd sierde een zwart hoedje waar een wit lint aan zat.

Het was tijd om naar de Grote Zaal te gaan. Hij was best zenuwachtig, dit zou zijn eerste feest na het openingsfeest zijn. En niemand zou hem herkennen, wat misschien wel een voordeel was. Zo kon hij zonder zijn eerstejaars imago met ouderejaars praten. Hoewel aan zijn lengte wel te raden was dat hij een eerstejaars moest zijn.
Het witte lint van zijn hoed wapperde achter hem aan nadat hij alle trappen was afgegaan op zijn weg naar de Zaal.

De deuren stonden al open en hij werd verwelkomd door een jongen die hem de hand gaf. Todd kon niet zoveel uitbrengen door het feit dat de Grote Zaal er zo anders uitzag. Zijn blauwe ogen tuurden door het masker heen door de hele Zaal. Het was schitterend er was geen ander woord voor. Het was zo'n verandering! Er waren geen afdelingstafels te bekennen en het was duidelijk dat elke wand van de zaal één van de seizoenen presenteerde. Achter een schitterende piano zat een gemaskerde jongen het schone "Für Elise" van Beethoven te spelen.
Het zou bijpassend zijn als hij de vier seizoenen van Vivaldi zou gaan spelen, dacht Todd met een glimlach op zijn gezicht. Dit feest zou geweldig zijn, en als dat het niet was was deze herinnering aan de Grote Zaal meer dan voldoende voor hem geweest.

Er was ook iets wat hij minder leuk vond aan de verandering in de Grote Zaal en dat waren de vuurspuwers. Helaas voor Todd stonden ze door de hele Zaal verspreid en moest hij ze maar negeren, hoewel dat erg lastig was.
Hij besloot om richting de muur van de zomer te lopen want hij hield van de zomer besloot hij. En daarnaast had hij de zandkoekjes al zien liggen, maar misschien moest hij eerst aan één van de hosts vragen of je wel zomaar wat mocht pakken.
Dus uit beleefdheid stapte hij op een meisje af met rood glanzend haar, ze droeg een badge dus moest ze wel van de Host Club zijn.
'Ehm mevrouw?' bracht hij uit. 'Mag je zomaar alles pakken? Of moet je het eerst vragen?' Hij voelde zich zo stom, misschien ging ze he wel uitlachen omdat hij een domme vraag stelde.

Patience: Nah, he is not dumb, alleen onzeker en onwetend. Schattig. +2

[Anouk Rhate]

Minuten, uren, dágen had Anouk getwijfeld of ze wel of niet zou gaan. Ze had zelfs in het geheim een brief naar haar ouders gestuurd. Deze wisten wat voor een afkeur ze had aan etiquette en alles wat ermee te maken had. Maar het idee van dit feest was wel ongelofelijk leuk geweest. Een gemaskerd bal. Door Howell Pendragon. Ze kon het niet uitstaan. En waarschijnlijk zou het feest nog ontzettend geslaagd worden ook! De enige reden waarom ze had getwijfeld, was door deze afschuwelijke gast. Ze wilde eigenlijk helemaal niets met hem te maken hebben, wilde het liefst uit zijn buurt blijven -wat onmogelijk ging, doordat ze lessen met hem volgde- en wilde hem dus al helemaal niet bedanken, omdat ze mocht komen. Al was iedereen uiteraard welkom.

Uiteindelijk had ze een uil teruggekregen. De schooluil was ruw haar haren ingevlogen toen ze op het terrein zat. En het had nog pijn gedaan ook! Want aan de poten van de uil zat niet alleen een brief, maar ook een klein pakketje. Verbaasd had ze ernaar gekeken, maar eerst had ze de brief gelezen.

'Lieve Anouk,

Wat fijn dat je weer wat van je laat horen. We begonnen al te denken dat je was overleden. Het is toch harstikke leuk dat je bent uitgenodigd? Door de Host Club nog wel. Wij vinden dat je gewoon moet gaan en de vervelende jongen maar gewoon moet negeren. In het pakketje vind je nog een leuk cadeautje, doe er zuinig mee!'

Kort, maar krachtig. Ze zou gaan. Haar vingers hadden snel het pakketje opengekregen en vonden daarin een prachtige rode jurk. Met rode handschoentjes inbegrepen. Ze had er een tijd lang naar gestaard. Ze wilde niet dat iedereen begon te denken dat ze echt haar best had gedaan voor dit feest. Aan de andere kant, het was wel superleuk als iedereen haar aanstaarde, want de jurk was prachtig, dat bleef een feit. Uiteindelijk had ze dus besloten wél te gaan.

En nu, nu stond ze voor de deuren van hét gebeure. Binnen zou ze op Eveline wachten, met wie ze samen naar dit feest zou gaan. Ze zette een paar stappen richting de deuren. Ze had een masker op, een lichtblauwe, die prachtig kleurde bij haar rode jurk. Haar handschoentjes had ze netjes aangedaan en zelfs haar schoenen zagen er keurig uit. Het enige wat ze vreselijk vond, was dat ze haar haren absoluut niet los kon laten hangen. Dat kon gewoon echt niet. Zelfs zij vond dat niet kunnen. En daarom had ze het netjes opgestoken. Ze zou er wel aan wennen, toch? Ze stapte naar binnen. Tot haar schrik stond Howell bij de deur en ze kon weinig anders dan hem begroeten.

'Hoi Howell. Bedankt voor de uitnodiging.' Een beetje stijfjes knikte ze naar hem, alvorens ze rondkeek. Haar ogen rolden bijna uit haar kassen. 'Ohja, de zaal is werkelijk prachtig versierd!' Dit klonk al een stuk warmer en meer gemeend. Ze stapte door, zodat ze geen andere mensen in de weg zou staan en keek om zich heen. De zaal was in vier thema's ingericht en met een stukje dansvloer. Allerlei figuren liepen door de zaal en Anouk zag verscheidene mensen met een Host Club badge op. Verbaasd keek ze rond, niet wetend wat ze nou precies zag. Haar vinger streek langs haar masker. Ze had de neiging hem af te zetten, zodat ze beter kon kijken. Maar dit vertikte ze. Ze was best benieuwd hoeveel mensen haar in een keer zouden herkennen. Het was namelijk geen geheim dat Anouk ontzettend slordig was en absoluut niet volgens de etiquette. Om haar dan zo te zien, zou heel wat mensen angst aanjagen! Ze keek nog eens goed rond, bekeek de vuurspuwers en de vaandels even en zocht toen naar een bekend gezicht. En die vond ze. Eerst die van Taylor, een meisje dat pas net op school zat, maar nu al in de Host Club schijnbaar, en vervolgens die van Esmere. Snel liep ze op het meisje af.

'Goedenavond, Juffrouw Beithe.' Ze glimlachte naar het meisje en keek haar vrolijk aan. 'Grapje. Zo netjes ben ik nog steeds niet.' Haar blik ging naar een jongen, die bij haar stond. Het duurde even voordat ze hem herkende. Het was er een van de Zwadderaarse tweeling. 'Goedenavond,' begroette ze hem vriendelijk. Vervolgens keek ze om. Waar bleef Eveline nou. Ze kwam toch wel hè. Misschien had ze beter in de leerlingenkamer op haar kunnen wachten, maar aangezien ze het niet echt duidelijk af hadden gesproken, was Anouk maar vast gegaan. Ze zou het zo wel zien.

[Stuart Tusspot]

'Goedenavond, Juffrouw Beithe. Grapje. Zo netjes ben ik nog steeds niet.' Hoorde hij plotseling achter zich. Hij voelde zich niet aangesproken met de naam juffrouw Beith mocht dat zo overkomen. Hij reageerde op de naar hem gerichtte 'Goedenavond,' met een charmante glimlach en een diepzinnige glans in zijn ogen. "Milady, een waar genoegen dat u hier bent," zijn hersenen raakten bijna oververhit bij het proberen te achterhalen wat haar naam was. Hij had nog nooit werkelijk met haar gesproken of iets dergelijks. Hij wist dat ze nog een broer had, die hij ook nog nooit gesproken had. O, verdomd, wat was die achternaam nou? (De voornaam was niet belangrijk aangezien hij toch aan zou spreken met mevrouw -voer hier de achternaam in-) Ach ja, natuurlijk, Rhate. "Ik hoop dat u zult genieten van dit feest Lady Rhate." Zei hij verder met de zeer diepe charmante stem, waarvan hij nog steeds niet kon geloven dat het zo gladjes kon klinken. "Mag ik beide mejuffrouws iets te drinken aanbieden?" Vroeg hij nog op zo'n char-latans- -mante stem.

Hij wachtte op het antwoord en keek om zich heen. Waren er meerdere gasten zijn kant op gekomen? Nee nog niet, het was gelukkig nog niet zo druk. De vuurblazers maakten sommigen wel bang, en de Fur Elise plingelde nog steeds door de zaal. Kom nou toch met iets.... galants zoals de etude in C minor van Chopin. On the second hand die was een beetje te dramatisch en heftig. nee het moest lichtvoetig zijn en geen soapmuziek van die tijd, aangezien dat verschrikkelijke 'goede tijden, slechte tijden' lied nog niet bestond. Ja dat andere stuk van Chopin was geschikt. (Muwahahahahaha en verschrikkelijk moeilijk) Wailz in D-flat major Op.64 No.3 dat was de naam voluit. Waarom hij dat uit zijn hoofd wist, wist hij ook niet. Hij had het alleen zo vaak gehoord op zijn moeders theefeestjes. Onbewust neuride hij de melodie van het muziek stuk van Chopin, en bleef dit neurien toen hij voorbij de vleugel liep om iets te drinken te halen.

Zou Akira toch maar niet komen?

[Esmere Beithe]

Esmere was net van plan alle ideeen van haar rare ouders te negeren, naar haar slaapzaal te gaan en te doen of ze ziek was, toen er een lange jongeman verscheen, die er knap uitzag in zijn pak. Hikari Sakurai, haar grote vriend. Hij deed overdreven beleefd vergeleken met hun vorige ontmoetingen: bij elke daarvan werd 1 van de partijen door de ander als knuffelbeer behandeld. Esmere vond dat eigenlijk geen slechte traditie.

Maar jeetje, wat was hij lang! Om zijn ogen te kunnen zien in de gaatjes van zijn masker, moest het meisje op haar tenen gaan staan. Dat deed ze dus ook maar, en ze gluurde naar binnen. "Hoi! Uhm, excuses, goedenavond milord" lachte ze stralend. Ze zag de glimmende Host Club-badge op Hikari's borst, en meteen begon ze zich zorgen te maken. Hoe blij ze ook was dat ze iemand had die ze kende en mocht om mee te praten, ze mocht hem eigenlijk niet hier houden. Zij was saai, en hij moest van zijn feest kunnen genieten.

Voordat ze kon voorstellen dat hij haar maar in haar uppie moest laten staan treuren terwijl hijzelf lol ging maken, verscheen er echter nog een persoon die haar avond een stuk gezelliger kon maken. Haar klassenoudste en supervriendin Anouk Rhate. Wow, wat had zij geluk vanavond.

"Goedenavond juffrouw Beithe!" O help. Esmere begon al bijna te hyperventileren. Moesten ze de hele avond opgeprikt doen alsof ze elkaar nauwelijks kenden? Maar toen: "Grapje. Zo netjes ben ik nog steeds niet." Oh, dat was wel een opluchting.

Anouk begroette ook Hikari, en deze bood hen vervolgens wat te drinken aan. Waarop Esmere hem weer op een zonnige glimlach trakteerde. "Uhm, ja graag. En oh, dit is Anouk Rhate, en Anouk, dit is Hikari Sakurai." Ze had zo het idee dat Hikari wel wist wie hij voor zich had, Jesse en Anouk, hoewel ook een tweeling, waren niet al te gemakkelijk door elkaar te halen. Maar Hikari en Akira leken echt als twee druppels water, en met een masker op was het nog moeilijker te zien. Zelfs al had ze Anouk en Hikari praktisch met elkaar opgescheept het afgelopen Eindejaarsfeest, toen zij... Niet aan denken, verbeterde ze zichzelf. Maar de herinnering deed nu een stuk minder zeer dan eerst.

Zou ze het Anouk vragen? Ja? Nee? Kon ze dat eigenlijk wel doen? Weet je wat, ze zou het vragen, en dan verder uit haar hoofd zetten. "Komt je broer ook?" Te laat besefte ze dat beide haar gesprekspartners een broer hadden die zou kunnen komen. Nou ja, dan kreeg ze twee antwoorden.

Ze besefte dat ze nog steeds op haar tenen stond (thank God voor de lengte van haar jurk) en liet zich ietsje zakken. Langzaam begon ze zich te realiseren dat vanavond best plezierig kon worden. In haar achterhoofd spookte nog wel een naam rond van een zeker heerschap die gezegd had te komen, maar ze duwde hem weg. "Ik ben zo blij dat jullie er zijn!" zei ze blozend, "zonder jullie zou ik echt niet weten wat ik moest doen... Mijn eerste keer" gaf ze toe.

Patience: Ze is zo onschuldig en schattig. Ik wil haar gewoon opsluiten in een kamer en de sleutel weggooien zodat haar onschuldigheid voor altijd zal blijven bestaan :'D. +1

[Hywel Pendragon]

Glazig staarde Howell achter zijn masker vandaan richting het midden van de zaal. De laatste instrumenten werden er zachtjes gestemd terwijl de pianist, die zich hiervoor vrijwillig aan had gemeld, Für Elise speelde. Dominic Croucher. Uiteraard had de blonde Pendragon de Raaf horen spelen voordat hij hem werkelijk aannam. Hij was goed. De Host Master had een betere pianist kunnen krijgen, maar ergens had het idee dat een leerling achter de piano zou zitten hem wel aangesproken. Nu zag hij echter dat er enkele op z'n minst meewarige blikken werden geworpen richting de pianist. Hij speelde het niet verkeerd, voorzover Howl het stuk kende en nu hoorde. Wellicht vond niet iedereen het fijn om Beethoven te horen. Welnu, er zou muziek komen voor allen. Als ze nu niet tevreden waren, zouden ze straks verzadigd worden.

Aah, daar kwam geen idee wie het was. Maar ze maakte een diepe reverence - dat stemde de gemaskerde jongeheer voor haar neus uiteraard tevreden. Daarnaast zag ze er prachtig uit - zoals hij verwachtte dat de meeste mensen er vanavond uit zouden zien. Toen ze zich opgericht had, maakte hij een wederbuiging. "Mijn welgemeende dank. Geniet van alle geneugten die, naar ze u believen, hier aanwezig zijn. Als er iets is dat u niet bevalt, schroom niet om één van uw gastheren en -dames erop te wijzen." Toen ze verdween keek hij haar niet na, maar richtte zich meteen tot de volgende gast. Had hij gezien dat ze meteen tussen wat boompjes was verdwenen, dan had hij uiteraard een Host erheen gestuurd. Men moest vermaak hebben op een feest zoals dit, mensen om zich heen! Zij die te verlegen waren om mensen op te zoeken - om die mensen zou zich een menigte moeten vergaren. Als je ergens alleen wilde zijn, deed je dat maar in de slaapzaal. Vandaag was het tijd voor feest - masquerade!

Hij verschoof zijn gewicht van zijn ene op zijn andere been en vouwde zijn in handschoenen gehulde handen achter zijn rug samen. Tevreden keek hij rond. De Hosts waren al druk bezig. Over Hikari was hij buitengewoon tevreden. Hij had uitgebreid getwijfeld aan het aannemen van de helft van de tweeling, gezien hun gezamelijke reputatie, maar nu schaamde hij zich ervoor. De Sakuraï was buitengewoon beleefd. Had Howell opgemerkt dat de Host bij de net voorbij gelopen gaste was gekomen om haar uit haar eenzaamheid te helpen - en had hij doorgehad dat die gaste eerder in eenzaamheid was verzwolgen - dan was de Japanse jongen nog meer in zijn aanzien gestegen. Blijkbaar wilde het lot dat Sakuraï nog beter zijn best zou doen om opgemerkt te worden door Howell.
"Goedenavond, juffrouw Taylor," retourneerde de Host Master de groet na een glimp van haar gouden badge opgevangen te hebben. "Tot nu toe ziet het er geslaagd uit, inderdaad," was hij het met haar eens. Tot nu toe wel. "Hopelijk zullen alle gasten zich naar hartelust vermaken vanavond. Hoe verschrikkelijk zou het zijn als iemand zich zou vervelen bij zo'n gelegenheid." Hij wilde nog iets complimenteus toevoegen over het aangename pianospel van Croucher, maar op dat moment stapte een weinig grote - dus waarschijnlijk een eerste- of tweedejaars - jongen op miss Taylor af om haar wat te vragen. Howell richtte zich op de volgende gast.

"Goedenavond, geliefde gaste," sprak hij, en een glimlach brak door. Hij genoot ervan niet te weten wie er voor hem stond. "Het pleziert me dat u de uitnodiging aan hebt genomen - en nog wel zo prachtig gekostumeerd! Vooral uw masker ziet er betoverend uit."
Zijn blonde haar danste onder zijn hoed toen hij erkentelijk knikte als reactie op haar exclamatie over de inrichting van de zaal. "Geniet toch ten volle van de prachten die u hier zult vinden," waren zijn laatste woorden in haar richting. Vol verwachting draaide hij zijn hoofd om, klaar om de volgende prachtige gasten te kunnen begroeten.

Patience: Zoals altijd mooi geschreven <3. +2

[Arden Inverness]

Ze had haar ogen gesloten. Ze stond bij het seizoen sneeuw. Haar vingers gingen over de koude leuning van één van de hoge ijsstoelen. Ze had een plek uitgezocht waar niemand anders was. De rest van de Hosts waren druk bezig alles op tijd klaar te krijgen voor de Maskerade. Ze had zich even terug getrokken. Ze zou zo weer teruggaan om de rest te helpen, maar ze moest even alleen zijn. Ze was niet blij met de nieuwe aanwinsten van de Host Club. Hikari en Taylor Brown. Vooral niet met Hikari. De hele avond had ze zich ingebeeld dat hij naar haar staarde. Dat zijn ogen op haar lichaam priemden en zo door haar kleding kon kijken. Hij liet haar ongemakkelijk voelen en dat was iets waar Arden niet van hield. Ze was hem zoveel mogelijk uit de weg gegaan. Dan was er nog Taylor. Ze kende haar niet, maar dat wilde ze ook niet. Zelfs Arden Inverness zou het niet wagen om kleren aan te trekken die zeker de helft van haar lichaam blootliet! Van haar knieën tot aan haar enkels en meer dan genoeg bij haar decolleté! Als dat de leden van de Host Club waren, dan was het er slecht mee gesteld. Niet dat Arden nou de perfecte lid was, allesbehalve, maar ze was in ieder geval niet gekleed als een verboden minnares en ook geen gluurderige pervert!

Ze haalde diep adem toen ze Jaike haar naam hoorde roepen. Ze opende haar ogen en besloot terug te gaan. Blijkbaar was ze nodig. Ze ging op het geluid af, maar had bijna meteen spijt, aangezien ze de chocolade fontein een metertje naar links moesten verplaatsen want hij stond 'net niet helemaal perfect'.

Ze wist niet hoe ze het voor elkaar had gekregen, maar ze had haar jurk schoon weten te houden tijdens al het werk die ze had moeten verzetten. Ze streek met haar gehandschoende hand over de dunne witte stof heen. Gelukkig. De jurk was niet van haarzelf. Ze had deze van Jaike geleend en was er extra zuinig op. De jurk was een prachtig. Helemaal wit met goud borduursel en versieringen. Een hoge middel en een iets bollende rok. Een gouden strik om haar middel die achter was vastgeknoopt en korte pofmouwen die de rest van haar armen bloot lieten.

Ze liep naar een ronde tafel die bij het seizoen lente stond. Daar lag haar witte masker. Ze hield het ding even in haar handen en bekeek het. Er zat een grote witte veer aan die omhoog reikte. Arden hoopte dat het niet zou breken en plaatste het masker voor haar ogen. Ze had meteen een stuk minder zicht op de Grote Zaal die er deze avond prachtig uit zag. Ik moet toegeven, dacht ze. Dat Howell zichzelf en alle anderen overtroffen heeft. De seizoenen waren een geweldig idee geweest. Dat niet alleen, hij had aan alles gedacht. Het was zoveel weelde, comfort en luxe. Arden zou een dergelijk feest niet voor mogelijk hebben gehouden. 'Neeh, ik geloof het niet. Zulke feesten zijn alleen in sprookjesboeken,' had ze dan gezegd als iemand haar dit had verteld.

Naast het masker had ze haar Host Badge gelegd die ze niet meteen had willen dragen. Ze droeg de badge eigenlijk alleen op Host Club feesten. Verder lag hij in een lade en werd niet gebruikt. Ze zocht een goede plek op haar jurk en spelde het op, bang om de stof te beschadigen.

Alles aan de Grote Zaal was magisch, klonken haar gedachten, terwijl ze naar de rest van de Host Club leden schreed. Het zou niet lang meer duren of de gasten zouden binnen stromen. Ze moesten klaar staan om deze te begroeten. Op haar weg heen kwam ze een vuurspuwer tegen en met een kreet sprong ze opzij, toen deze een straal vuur de lucht in spoot.
"Ga weg!" riep ze. "Ben je gek!" Met haastige passen liep ze richting Jaike. Nee, ze had het niet op vuur. Ze rilde. Dat was het enige aan de avond dat niet magisch zou zijn. De vuurspuwers waren doodeng en ze had ze nog uit Howell zijn hoofd proberen te praten - wat jammerlijk was mislukt.

De avond begon en de eerste gasten schreden naar binnen. Arden begroette ze onbeholpen, verbaasd over de vele prachtige mensen. Ze herkende er geen en ze hoopte dat men haar ook niet herkende. Dat kon bijna niet. Ze zag er helemaal anders uit. Naarmate de zaal volliep en de muziek aan begon te zwellen, voelde Arden zich iets meer op haar gemak en klonk een stuk minder geforceerd bij haar begroetingen. De meeste leerlingen waren binnen en de begroetingen waren ongeveer over. Eigenlijk zou ze nu op leerlingen moeten stappen en ze voorzien van al hun behoeften, maar Arden had geen idee op welke leerling ze zou moeten afstappen. In plaats daarvan schreed ze naar Jaike en tikte haar op de schouder.

"Juffrouw Blackro-" Ze maakte haar zin niet af, want plots kreeg ze een regen van glitter over haar heen. Ze sprong snel opzij. Iiiek! Nu zat het allemaal in haar haren. "Ah, pluk het eruit! Ik wil niet de hele avond glitteren!" Ze wierp een duivelse en woedende blik op de stomme acrobaten boven haar. Rotzakken.

Sophia: Omg, I do like this post <3 +3 voor Zwadderich XD

[Taylor Brown]

Taylor draaide zich om, er stond een jongetje achter haar, vermoedelijk een eerstejaars. 'Je mag gewoon alles pakken hoor! Het is feest vanavond!' Een glimlach verscheen op haar gezicht. 'Jij bent toch een Zwerkballer van Ravenklauw?' Bestuderend keek ze het bruinharige jochie aan. Hij zag er over het algemeen schattig uit en hij leek aardig. Taylor voelde zich deze avond zo vrolijk, alles leek even perfect te zijn. Alleen was er een minpuntje, ze had Maximus nog niet gezien. Wie weet was dat ook wel geen minpuntje, hij kon haar avond nog wel eens gaan verpesten. Dan was ze weer zenuwachtig en blozend, dat kon ze nu niet gebruiken want ze moest haar best doen als Host.

Een plotselinge rebelsheid overspoelde Taylor. In plaats van zich aan de Etiquette en al de andere zooi te houden pakte Taylor Howell's hand en trok hem mee de dansvloer op. De glimlach veranderde nu in een stralende lach waarbij haar lippen van elkaar raakten. 'Kom op dansen, die gasten redden zichzelf wel!' Ze mocht hem niet eens, maar Meneer de Kroonprins was natuurlijk gewend dat jongens de meisjes ten dans vroegen en niet dat de jongens meegesleurd werden. Achja, wat maakte het uit: hij moest ook maar eens leren lol te hebben!

Patience: Wooei, go get him girl! Show him who's tha boss. +2

[Jesse Rhate]

Een Masquerade bal. Wát moest hij in Merlijns baard aantrekken? Jesse Rhate had verbaasd naar de uitnodiging in zijn handen gestaard. De uitnodiging was van de Host club -daar zat Howell toch in?- en hij snapte niet waarom hij was uitgenodigd was. Dat was alleen niet erg belangrijk. Belangrijk was wát hij aan ging trekken. Het moest er goed uitzien natuurlijk. Dus. Tjaa. Hij had eigenlijk helemaal niet iets voor zulke gelegenheden! Waarom zouden ze ook in Merlijns baard een masquerade bal op Zweinstein organiseren? Dat was toch niet logisch? Toch ging Jesse erheen. Er kwamen waarschijnlijk veel meisjes heen! En het zou vast en zeker leuk worden. Dus schreef Jesse Rhate een brief naar zijn ouders met de mededeling dat hij was uitgenodigd voor dat bal. Zijn lieve ouders stuurden hem een kostuum op.

Vol afschuw keek de jongen naar de sprei van zijn bed. Nou, hij keek niet helemaal naar zijn sprei. Hij keek naar de kleding die over de sprei verspreid lagen. Zijn ogen volgden de lijnen van het kledingstuk. Het was eer zeer net gewaad -zo net had hij het nog nooit gezien-. Een gewaad die door de rijkste mannen werden gedragen tijdens een bal. Het gewaad was zwart en leek erg ingewikkeld te zijn om aan te trekken. Daarom begon Jesse zijn eerste pogingen al ruim een uur voordat het bal begon. Twijfelend kleedde hij zich uit en toen hij in zijn ondergoed stond, keek hij nog eens volg walging naar het gewaad. Zo zou echt iedereen weten wat voor een afkomst hij had. De jongen kreunde lichtjes. Okay, hoe deed je zo een ding aan? Bijna was Jesse naar Anouk gestapt omdat hij echt geen flauw idee had hoe je het kledingstuk aan moest trekken. Maar toen hij de kleding van dichterbij had bestudeerd, leek het best wel simpel te zijn. Gewoon net als een schoolgewaad. Alleen zaten er meer officiele frutsels aan, meer knoopjes en een raar dasje. Dus trok Jesse snel het gewaad aan en zat vervolgens een half uur aan het dasje om deze op de juiste manier om zijn nek te plaatsen.

Met dichtgeknepen ogen stond de jongen voor de spiegel. Hij was té bang voor zijn spiegelbeeld, vooral omdat hij bang was dat het gewaad gewoon afschuwelijk net over zou komen. Gelukkig had hij nog een leuk masker! Voorzichtig gluurde Jesse tussen zijn wimpers door naar zijn spiegelbeeld. Eigenlijk viel die wel mee. Okay, hij was net, maar.. Het stond hem niet echt afschuwelijk ofzo en dat dasje had hij nog best goed geknoopt. Daar zou hij ook niet meer aankomen, want dan zou de jongen het vast en zeker weer helemaal verpestten.
Goed, nu moest hij zijn haar doen en zijn masker vinden, want bij een masquerade bal was het natuurlijk wél de bedoeling om met een masker te komen en je moest onherkenbaar zijn. Nou, die omherkenbaarheid zou vast en zeker lukken. Niemand was van hém gewend om zich te vertonen in zoiets.. Zoiets als wat hij aanhad. Een rilling trok door zijn ruggengraat. Jesse streek wat plooien uit het gewaad en haalde snel een kam door zijn haren. Gelukkig dat hij vandaag geen badhairday had!

Doordat hij zolang bezig was geweest met het twijfelen, het aantrekken van zijn gewaad en het dasje goed omdoen -en even voor de spiegel staan- was hij nu te laat voor zijn afspraakje! Want ja, Jesse Rhate had het voor elkaar gekregen om met een meisje naar het bal te gaan! Hij had gedacht dat dat wel gepast zou zijn, al helemaal als hij zo ongelofelijk net gekleed ging!
Daarom schrok jesse zich helemaal rot toen hij een blik over de klok liet glijden. Zachtjes kreunend greep hij zijn masker en rende naar de leerlingenkamer. Zover hij kon rennen in het gewaad. Een snelle blik door de leerlingenkamer zei al genoeg. Het meisje waarmee hij ging was al weg. Natuurlijk, waarom zou ze op hem wachten! Ten eerste kenden ze elkaar helemaal niet zo goed. Ten tweede hij was afschuwelijk te laat en dames mochten te laat komen en heren absoluut niet. Nu, die regel had de jongen zeker weten verbroken.

Aarzelend stapte Jesse Rhate de Grote Zaal in. Deze had een totale make-over ondergaan. Het leek erop dat de zaal in vijf delen gesplitst was. In het midden was de dansvloer en daaraan grensden vier vlakken. Eén met zand, één met blaadjes, één met ijs en één met fonteinen. De jongen keek ongelovig naar de gedaanteverwisseling. Hoe had de Host Club in Merlijns baard zoiets voor elkaar gekregen mét toestemming van de leerkrachten? Twijfelend zette Jesse enkele stappen naar het gedeelte met zand. Hij schonk zichzelf een glaasje drinken in en speurde de zaal naar zijn afspraakje af. Als hij wist waar ze was, ging hij zich melden bij een Host.

Maar met wie had deze jongeheer afgesproken? Dat was simpel. Hij kende haar langer dan alleen die dag, ook al had hij haar nooit gesproken. Het was Esmere Beithe. Het meisje waarmee hij in problemen was gekomen door een nogal te laat bezoekje naar de Uilenvleugel. Het was in het begin erg gezellig geweest totdat ze betrapt werden. Vanaf toen hadden de twee elkaar vaker gesproken en Jesse had zelfs voorgesteld om met zijn tweeën naar dit ongelofelijk knap versierde bal te gaan.

Patience: YAY! En daar is Jesse. Esmere stond al te wachten op haar 'prins'. +3

[Hywel Pendragon]

Hij kreeg de kans echter niet om een volgende gast te kunnen begroeten, want nauwelijks enkele seconden later greep iemand hem bij de hand en begon hem richting de dansvloer te slepen. Hij verloor zijn evenwicht bijna en moest grote stappen nemen, eerst voorovergebogen, om de persoon bij te houden. Hij identificeerde haar als Taylor toen hij haar stem hoorde en zag de lach op haar gezicht toen hij haar eenmaal bij kon houden. “Kom op, dansen,” zei ze. “De gasten redden zichzelf wel!”

De blauwe ogen van de Host Master schoten paniekerig heen en weer achter zijn prachtige masker. De eerste dans. De eerste dans die de rest van de gasten het start signaal gaf ook te mogen dansen. De eerste dans waarvan hij had gedacht dat hij die met miss Elizabeth, zijn verloofde, zou gaan doen. Hij had verwacht van zichzelf dat hij haar meteen zou herkennen aan haar gracieuze manier van lopen en vast prachtige kostuum en magnifieke masker op het moment dat ze binnen zou komen lopen – maar hij had haar nog niet gezien. Aangezien er geen mogelijkheid was dat zijn ogen hem zouden bedriegen, en dat ze al wel binnen was gekomen zonder dat hij haar had herkent, moest het dus zo zijn dat ze er nog niet was.

Er was geen manier om het enthousiaste meisje dat hem meesleepte op een subtiele wijze te vertellen dat het hem beter leek om nu niet te dansen – nog niet te dansen. Uiteraard wilde ze met hem dansen, want welk meisje wilde dat nu niet. Maar to-
Ze waren net naast het midden van de dansvloer aangekomen, want in het midden stond het kleine orkest. De aanwezige dirigent keek Howell vragend aan. De blonde jongen knikte ongelukkig, toen met meer zekerheid. Waarom nu ook niet? Wellicht weerspiegelde het enthousiasme van deze Host wel die van allen in de zaal – koesterden ze allen het verlangen om te kunnen dansen. “Laten wij dansen,” bevestigde de gemaskerde jongen wat laat. Hij draaide de hand die Taylor vasthield zodat hun beider vingers naar boven wezen – licht verstrengeld. De andere hand legde hij op haar zij. De muziek begon.

Patience: Tja, you have to make the best of it. +1

[Isa Boleyn]

Een maskerade. Isa was nog nooit eerder op een gekostumeerd bal geweest, maar ze twijfelde er geen moment aan dat ze zich zou amuseren. Ze hield van bals en bijeenkomsten. Met haar dertien jonge jaren had ze al heel wat sociale evenementen meegemaakt en ze was dan ook verheugd geweest toen bleek dat er op Zweinstein een Host Club was, die dit soort evenementen organiseerde. Dat ze dit feest zou attenderen, was dan ook vanzelfsprekend. Echter, de extase die ze eerst had gevoeld, begon plaats te maken voor twijfel. Dit zou geen exclusief feest zijn voor de adel – ze kon zich van het feest van Howards nog herinneren hoe erg boeren pummels de sfeer konden bederven. Bovendien wist ze niet goed wat ze aan moest trekken. Een kostuum, zoveel was duidelijk geworden uit de uitnodiging, maar het moest niet Halloween-achtig zijn. Echt veel duidelijkheid schepte dit niet.

Uiteindelijk had Isa besloten als hofdame te gaan. Anne en Mary Boleyn, mensen waaraan ze gerelateerd was, waren dat ook geweest. Anne Boleyn was zelfs de moeder van Queen Elizabeth geweest! Dat ze uiteindelijk was onthoofd, samen met haar broer, omdat ze beschuldigd werden van incest, was een iets minder charmant feit. Hoewel deze twee nakomelingen van Sir Thomas met schandaal aan hun eind waren gekomen, maakte Queen Elizabeth alle blaam op de Boleyn naam weer goed. Isaura was trots op haar afkomst.

Ze had in een brief naar haar ouders verzocht om het mooiste kostuum dat zij konden vinden, met, als het kon, een prachtig masker. Mensen wisten misschien niet wie zij werkelijk was, het masker behoorde haar anonimiteit te verschaffen, maar ze wilde toch dat iedereen haar kostuum bewonderde. Zodra ze het pakket van haar ouders had geopend, had ze ook geweten dat dit zou lukken. De jurk was werkelijk prachtig, met verticale blauwe en witte strepen. De mouwen waren lang en waren bij haar schouders, ellebogen en polsen bedekt met zwart kant. Het zwarte kant dat over haar schouders liep, bedekte eigenlijk de hele bovenkant van het lijfje, tot de hoog gesloten nek toe. De rok van de jurk stond uit door middel van een kleine hoepel en iets boven de zoom liep een band zwart kant. De bijpassende muiltjes waren blauw, maar ze betwijfelde of iemand die te zien kreeg, daar de jurk tot de grond kwam.

Het pronkstuk was haar masker, dat was niet te ontkennen. Het masker was wit, met blauwe versiersels en aan de zijkanten staken blauwe veren uit. Het kleine meisje was meteen naar de spiegel gerend, om het zich voor te houden. Het masker had de contouren van haar gezicht mooi gevolgd en het blauw van ogen werd benadrukt door haar masker. Ze wist natuurlijk niet hoe spectaculair de andere gasten er uit zouden zien, maar dat zij een bijzonder kostuum had, was haar wel duidelijk.

Op de avond van het bal had ze zich al vroeg terug getrokken in het slaap gedeelte. Normaal gesproken had ze dienstmeisjes die haar kleedden en reepresentabel maakte, maar hier op Zweinstein had ze die luxe niet. Natuurlijk waren er de huiselfen, die ook als een soort bedienden gezien konden worden, maar ze zou liever sterven dan dat ze hen toe liet met hun vieze, groene tengels aan haar te zitten. Dit had echter wel tot gevolg dat het beduidend langer duurde dan normaal om zich klaar te maken.

Uiteindelijk was ze tevreden. Haar jurk zat goed, het masker zat op haar plaats en de voorste paar plukken van haar zwarte krullen had ze naar achter gebonden, zodat ze niet in haar ogen zouden vallen. Of ze geheel onherkenbaar was, wist ze niet. Haar manieren, donkere krullen en kleine gestalte zouden misschien wel teveel weg geven, maar echt zorgen kon ze zich daar niet om maken. Het zou vast een fantastisch feest worden, zo hield ze zich voor. Ook al zouden er ongemanierde gasten zijn.

Ze liep door het kasteel, volledig opgedoft. Sommige mensen staarden haar verbaasd na. Uit bewondering, stelde Isa vast, niet omdat het beeld van een dertienjarige hofdame met masker hen vreemd voor kwam. Bij de grote zaal aangekomen werd ze welkom geheten door een blonde jongen met een hoge hoed. Hij complimenteerde haar kostuum en leek ook erg onder de indruk te zijn van haar masker, iets wat ze wel had verwacht. Daarop gaf zij hem een complimentje over de zaal, die er werkelijk fantastisch uit zag. Met het verzoek toch vooral te genieten van alle pracht en praal, liep ze door naar de tafel met de theekopjes. Ah, misschien had ze zich zorgen gemaakt om niets. Deze jongeheer leek haar iemand met perfecte manieren. Het zou zo maar eens kunnen dat alle boerenpummels de uitnodiging hadden geweigerd en dat alleen de mensen uit hoogste kringen dit feest attendeerden. Zij zou de ongemanierde leerlingen niet missen, zoveel was duidelijk.

Dit vermoeden dat de minder gefortuneerde leerlingen niet aanwezig waren, werd snel tegen gesproken. Een klein meisje trok aan de hand van de jongen met de hoed en sleurde hem zowaar de dansvloer op. Zeer merkwaardig. Zoiets zou niet op een van de bals voorkomen die georganiseerd waren voor haar normale kennissen. Tenzij Arden Inverness aanwezig zou zijn, natuurlijk, je wist maar nooit wat voor vreselijke voorvallen er dan plaats zouden vinden. Vooropgesteld dat ze niet halverwege weg vluchtte, om je alleen te laten met twijfelachtig gezelschap, zoals ze wel vaker leek te doen. Isa bekeek het schouwspel van de twee hosts, die de openingsdans begonnen. Ze bleef voor de tafel met de thee staan, hopend dat iemand weldra aan zou bieden haar een kopje in te schenken. Het was toch zeker niet de bedoeling dat ze dit allemaal zelf deed? Daar waren de gastheren en dames toch voor?

Patience Arduaine: Zoals altijd; vlekkeloos. +2

[Taylor Brown]

Taylor was nog nooit eerder op een bal geweest en had dus ook nog nooit eerder met een jongen gedanst. Maar ze was ook weer niet zenuwachtig om te falen, de avond was om plezier te hebben en dat lukte vast wel. Ze moest van binnen lachen om Howell's ongemakkelijke reactie. Uiteraard had hij verwacht de dans te openen met zijn verloofde en de rest van de avond met rijke meisjes van stand te dansen. Niet met een idioot die een jurk aan had die de rest van het kasteel vast veel te kort vond. Je kon het modieus noemen, ze vond het gewoon prettiger zitten en zo heel kort was hij niet eens. Er zat wel een beetje koepel in, dus ze zag er over het algemeen best sjiek uit.

Toen hij zijn hand op haar zij legde en de muziek begon hoopte ze vurig dat hij zou leiden, zij kon er immers niets van. Howell zag er overigens best elegant uit en hij zou vast wel goed kunnen dansen, met zijn opvoeding. Ook al was deze dans nogal tegen de Etiquetteregels en de gebruikelijkheden in, Elizabeth was er toch nog niet en de dans moest een keer geopend worden.

[Elizabeth Pendragon]

“Kom, laten we gaan!” riep Elizabeth enthousiast. “We zijn al onvergefelijk laat! Howell zou me nooit vergeven als ik niet op tijd zou zijn voor de openingsdans!” Elizabeth was buitengewoon enthousiast over het gemaskerde bal. Ze was al een aantal feesten van de school, maar ook ruimschoots buiten school bijgewoond. Ze waren allemaal erg aangenaam geweest, maar met maskers zou het net dat extra iets geven. Iets waarvan ze al een tijdje droomde, opgaan in de massa. Even, voor heel even zou ze niet Elizabeth Howard, dochter van de hertog van Norfolk, en verloofde van erfgenaam van de hertog van Cornwall zijn. Voor één klein vluchtig moment zou ze Het meisje met de masker zijn, niets meer dan dat. Gehuld in mysterie en geheimzinnigheid. Geen mens die haar zou herkennen. Ze had haar moeder gevraagd om een geschikte baljurk met bijpassend masker, en zo gezegd zo gedaan, er kwam een meest betoverende jurk haar kant op gevlogen. Ze kon niet anders dan haar moeder eeuwig dankbaar zijn voor haar gevoel voor mode en smaak. Ze had daar werkelijk een oog voor. Elizabeth deed dagelijks haar best om haar moeders smaak te evenaren. Zelf gaf ze de voorkeur aan pasteltinten, haar moeder was het daar mee eens. Jongedames behoorden geen opzichtige kleuren te dragen. Ze moesten rein en zuiver zijn. Bedeest en onschuldig. Als je fel rood droeg, was je duidelijk geen van allen. Hoewel het voor een gemaskerd bal natuurlijk wel kon, dat was het moment dat je even buiten het boekje kon gaan. Misschien werd je nog wel gecomplimenteerd door je uitdagende kledingkeuze!

Nu moet je weten dat Elizabeth niet van plan was om haar decadente jurk te dragen, nee ze had sinds kort een vriendschap gesloten met een eerstejaars huffelpuffer, Louise Barton. Ze waren tot de conclusie gekomen dat ze elkaars kleding vanavond gingen aan doen, voor het extra effect! Elizabeth was meteen weg geweest van het idee. Maar toen ze de jurken van Louise had gezien, had ze er vol ontzag naar gekeken. Ze had nooit beseft dat er nog steeds mensen waren die in armoede leefden. Haar jurken waren niet modieus te noemen, en de staat was redelijk vervallen. Er was niets om trots op te zijn aan haar jurken. Maar dat benoemde Elizabeth natuurlijk niet. Het zou onbeleefd zijn om nu nog terug te trekken. Ze aanvaarde haar lot en had een van Louise’s jurken uitgekozen. Bovendien had er in de uitnodiging gestaan dat ze zich ook beneden hun stand mochten kleden. Hoe kon ze beter in de massa gaan dan nu? In ruil daarvoor had ze Louise haar nieuwe jurk gegeven, ze zou hem toch maar een keer aan doen. Ook had ze Louise haar haren laten opsteken. Toen het boerse meisje had geprotesteerd dat ze dat niet kon, had Elizabeth haar schouders opgehaald. Een niet-perfect kapsel paste perfect bij haar nieuwe, niet-perfecte jurk.
Louise had gelijk gehad, ze kon inderdaad geen haren op steken, blijkbaar had ze het zelfs nog nooit gedaan. Elizabeth had de prachtige, lange blonde haren van Louise tot in de puntjes verzorgd. Ze zag er nu uit als een dame van stand. Ze waren de prinses en de bedelaar. Elizabeth was vandaag de bedelaar. Ze voelde een warm gevoel van moed en zenuwen in haar buik, het was zo ongewoon. Ze deed het masker op en nu zou ze voor niemand nog herkenbaar zijn, hoopte ze.

Samen met Louise liep ze de grote zaal binnen en voor een moment staarde ze naar de meest geweldige versierde zaal ooit. Niets kon dit overtreffen. Het moest gewoonweg het werk zijn van haar verloofde. Niemand kon beter dan hij. Niemand had zo’n oog voor feesten en partijen. Ze was werkelijk onder de indruk. Er klonk prettig pianospel en Elizabeth zocht de ruimte af naar Howell. “Heb je al de kans gehad om mijn verloofde te zien, Louise? Hij heeft blond haar.”
Ze zag een blonde jongen dansen op de dansvloer met een meisje met en wel hele korte jurk. Ze voelde haar hart zwaar worden, alsof het verscheurd werd. Danste Howell daar met een ander meisje? Ze stond op het punt om in tranen uit te barsten en om nooit, maar dan ook nooit meer hier terug te komen. Het was haar recht om de openingsdans te doen! Haar vader was de hertog van Norfolk! Totdat Louise haar er op attent maakte dat er een blonde jongen in het zand stond. Er viel een pak van haar hart, letterlijk. Zo voelde het. Ze kon weer vrij ademen. Natuurlijk! Haar verloofde zou op haar wachten, hij zou trouw naar haar zijn! Hoe kon ze zo iets slechts denken. Hij had edelmoedig de dans aan een ander gegeven, zodat hij op haar kon wachten. Niets meer kon haar gelukkiger maken dan dit.
“Schrijf jij anders alvast iets in het gastenboek, Louise? Zet er mijn meest hartelijke complimenten in! Dan ga ik even naar mijn Howell.”

Ze liep zonder echt op antwoord te wachten naar de jongen toe die in het strandzand stond. “Oh, Howell!” zuchtte ze compleet gelukkig terwijl ze zijn armen om hem heen sloeg en zich stevig tegen hem aan drukte. Ze wilde zo wel voor eeuwig blijven staan. “Het feest is echt geweldig, je hebt jezelf overtroffen, durf ik te zeggen!” zei ze enthousiast toen ze hem los liet. “Maar genoeg over dat, wat vind je van mijn outfit? Heerlijk is het niet?” zei ze met een stralende lach terwijl ze zijn hand pakte. En zich tegen hem aan drukte. “Zullen we wat te drinken halen?”

Patience: Well well, Howell staat te dansen.. Duss... I wonder who she is hugging. +2

[Hywel Pendragon]

Hij leidde haar uitstekend, zoals van hem verwacht werd. Hij kon merken dat zij niet veel ervaring had met dansen, maar het zat ‘m uiteindelijk altijd in de goede leiding, dus ze zagen er samen vast niet als een onbeholpen danspaar uit.
Onder de dans praatte hij niet meer zochten zijn ogen de zaal af. Toen hij zag hoe miss Boleyn verwachtingsvol naast één van de theetafeltjes stond, probeerde Howl met enkele suggestieve hoofdbewegingen zijn mannelijke Host erop te attenderen dat hij naar haar toe moest gaan. De mensen waar hij bij stond, vermaakten zichzelf wel – het waren er meerdere, terwijl hij Boleyn alleen liet staan. Howell vermaakte zich daarentegen niet, hoewel hij in het gezelschap was van een Host. Daarnet had het hem nog niet zo schokkend geleken om de openingsdans met één van zijn Hosts te doen, in plaats van met Elizabeth. Nu begon hij zijn twijfels te krijgen. Een strak, onaangenaam gevoel in zijn maag. Toch toverde hij voor miss Brown een glimlach tevoorschijn toen hij zich van haar losmaakte, nadat de laatste tonen van de muziek vervlogen waren. Hij maakte een buiging voor haar. “Laten wij nu de dansvloer ter beschikking van de gasten stellen,” stelde hij voor. Zonder verder op antwoord te wachten, draaide hij zich om en haastte zich weer richting de ingang. Hij voelde zich een slechte gastheer dat hij het voor zoveel gasten moeilijk had gemaakt om hem te begroeten. En hij had de openingsdans niet met Elizabeth gedanst! Hij schaamde zich verschrikkelijk. Zijn wangen brandden achter zijn masker. Bij Merlijn, wat was hij blij dat zijn geniale brein op het idee van een gemaskerd bal was gekomen. De laatste keer dat hij zo rood was geworden, was toen hij tegenover Eveline Cooper twee jaar geleden op de kop in een coupé had gelegen. Zou Eveline ook komen?

Bij de ingang stond een prachtig geklede dame het gastenboek te tekenen. Ze had de maat van een dwerg, merkte Howell toen hij zo onopvallend mogelijk over haar schouder tuurde naar wat ze neerzette. …complimenten van Elizabeth Howard, schreef het meisje – dacht hij toch – net op. Geschokt keek hij weer recht vooruit. Een steelse blik. Nee, het was niet Elizabeth. Dit meisje was kleiner. Wellicht was dit één van haar bediendes. Oh! Ja, hij had over haar gehoord. Zijn verloofde had hem verteld over ene Louise Barton, een eerstejaars uit haar afdeling. Maar voor hetzelfde aantal galjoenen was het heel iemand anders die het leuk vond om zomaar iemands naam in het gastenboek te zetten.

De blonde jongen draaide zich langs het schrijvende meisje, met zijn rug tegen de muur naast het tafeltje met het gastenboek. “Het verheugt me dat miss Howard zo complimenteus is. En ik moet u zeggen dat u werkelijk een zeer smaakvolle jurk heeft, juffrouw. Wellicht kan ik u een drankje aanbieden?” Het onaangename gevoel in zijn onderbuik verkilde. Als dit wel een dienstertje van zijn verloofde was, had zijn lieve verloofde gezien hoe hij de openingsdans aan een ander weg had gegeven. Dat was onvergeeflijk.

Patience: No, dun worry. She is busy hugging someone else. +1

[Stuart Tusspot]

Hikari liep onrustig heen en weer, hij wist niet welke drankjes ze lekker zouden vinden. Misschien bosvruchten punch? Of frisse fruit-punch? Of misschien toch maar pompoensap? Nee dat was te standaard. Hij besloot om beide smaken mee te nemen. Met een glas in ieder hand pareerde hij terug naar de twee dames. "Omdat ik niet weet welke drankjes jullie het lekkerst vinden heb ik bosvruchten punch en frisse fruit-punch meegenomen." Bij de naam van de punch tilde hij het desbetreffende glas op. Hij reikte de glazen aan liet een iemand beslissen welke ze wouden, de andere had helaas pech, en keek toe hoe ze beide de eerste slok namen. Maar zijn host-sensor ging af. Hij draaide zich bij wijze van intuïtie om en zag daar een hulpeloze gast staan bij de thee tafel. Hij keek naar beide dames. Die vermaakten elkaar wel. Ze schenen elkaar toch te kennen. "Mijn oprechte excuses, ik zie dat ik mijn plicht moet veervullen bij iemand anders. Ik wens jullie nog een fijne dans avond en veel plezier." Hij maakte een elegante buiging en liep naar het onschuldig en hulpeloze schepseltje. "Mijn excuses dat u zolang moest wachten, milady. Welke soort thee zou u willen?" Verontschuldigde hij zich aan de jonge zwadderaar, Isa Boleyn misschien. Het was moeilijk te zien. Hopelijk vergaf Howell het hem als hij een paar keer verkeerde namen zei, hij kende weinig mensen en herkende ze nog minder door de maskers. Hij wachtte geduldig tot Isa een keuze gemaakt had. Toen hij omkeek omdat het orkest begon zag hij dat Howell zat te dansen. Hij trok een wenkbrauw vragend op. Niet dat je dat zou zijn achter het masker maar goed. "Het was toch de bedoeling dat hij zou openen met zijn verloofde?" Mompelde hij. "Nou ja, hij zoekt het zelf maar uit." Mompelde hij verder en richtte zijn aandacht weer op de milady.

Akira keek vragend naar de kledij die zijn moeder hem opgestuurd had. Was ze menens? Moest hij in een baljurk dansen? Notabene een jurk waar ook best veel rondingen in moesten? Zou dat verklaren waarom hij er ook sokken bij gekregen had? Oh he, een briefje. "Lieve Nora," Oh, dat verklaarde het. De jurk was voor Nora. Hij staarde naar de brief. Zo'n liefdevolle brief had hij nog nooit van zijn moeder gekregen. Misschien Hikari wel. Hij wist het niet, het enige wat Hikari altijd verborgen hield voor Akira waren de brieven die persoonlijk naar hem gestuurd werden. De brieven voor hun beide lazen ze wel samen. Akira slikte. Wat als de brieven naar Hikari ook zo waren? Was hij dan altijd de gehate? Waarom? Wat had hij gedaan? Hij heeft wel vaker de schuld op zich genomen van de grappen die Hikari had uitgehaald, maar was dat dan juist niet iets goeds? Was het een reden om hem zo liefdeloos te behandelen? HIj wist het niet. De zin in het feest was nu ook totaal verdwenen. Hij pakte de jurk voorzichtig in en liep met het pakketje naar de leerlingenkamer. Misschien dat hij Nora ergens zag. Hij zag haar niet zitten. Moest hij dan naar de meisjes slaapzaal? Hij slikte. Dat had hij nog nooit gedaan. Hij stapte voorzichtig de trap op naar de meisjes slaapzaal, halverwege aangekomen verdwenen de tredes en viel hij keihard neer op de grond. Het pakketje gelukkig niet onder zich belandend. Okay, dus daarom kon er nooit een jongen de meisjeszaal in. Maar waarom konden meisjes dan wel naar de jongens kamer? Ze konden toch ook... rare dingen doen? Ze konden toch gedwongen worden door jongens om... rare dingen te doen? Vrouwen waren net zo bedriegelijk als jongens. Nee, ze waren nog veel bedriegelijker. Ze waren sluwer. Eva had het bewezen, Pandora ook. Het waren allemaal vrouwen die de oorzaak waren van onheil. In iedergeval. De leerlingenkamer was toch leeg. Hij was al laat omdat hij moest nadenken over de jurk. "NORAAAAA!" Schreeuwde hij hopend dat ze naar buiten kwam.

Een halfuurtje later liep hij met Nora naar de Grote Zaal. Hij had een net, edelijk pak aan, het had waarschijnlijk veel gekost. De thema kleuren waren kobalt blauw met zwart. Hij had een zwarte hoed met een grote lichtblauwe pluim eraan en een blauwe mantel. Hij had lichtblauwe handschoenen en Zwarte laarzen aan die glommen van de schoongepoetstheid. De rest van zijn kleren eronder waren ook volledig zwart. Hier was hij zijn moeder dankbaar voor want zo zou hij niet veel opvallen. Hikari had niks mogen vertellen over het plan van de Grote Zaal dus hij was werkelijk verbluft toen hij zag hoe mooi versierd het was. Howell had zichzelf -alweer- overtroffen. "Wow." Was alles wat hij uit kon brengen. Hij durfde niet naar Nora te kijken sinds ze in een jurk was gekleed. Hij was bang dat hij... ongemanierde dingen zou doen in het openbaar met haar. Zoals omhelzen terwijl ze niets hadden. shame on you als je dacht dat Akira nog barbaarser was Wacht, maar nu mocht het toch? Hij was immers de broer van Nora. Dan mocht het wel toch? Zonder opzij te kijken pakte hij voorzichtig haar hand. Gelukkig had hij een vlindermasker op. Je zou niet kunnen zien dat hij knalrood was. Nee, hij was de broer van Nora, de broer godverbiedhetvloeken. Dus dit was geheel acceptabel. Juist. Het voelde niet goed maar dat negeerde hij.

"Wilt u iets te drinken milady?" Vroeg Akira maar omdat hij zich toch wel verplicht voelde om Nora te amuseren. Hij had immers voorgesteld samen te gaan. Als broer en euh... zus. Het was nog steeds weird. Om verliefd te zijn op een meisje die een paar maanden later opeens je zus werd. Zou het dan nog wel mogen iets te beginnen met haar? Hij wist dat neven en nichten met elkaar trouwden in de hogere kringen zodat het bloed niet bezoedeld zou worden of iets dergelijks. Was Nora trouwens volbloed? Nee, halfbloed toch? Zoiets, ze sprak nauwelijk over haar geschiedenis. En Akira hield dat maar zo. Als ze het hem zou vertellen dan vertelde ze het hem wel. En trouwens, wat maakte het uit wat voor bloed ze had? Vrolijk begroette hij zijn broer die de Host uit hing. "Sorry dat ik zo laat ben. Narita stuurde de jurk naar mij op en het pak naar Nora en ik kon Nora niet vinden." Zei hij met een glimlach. "En groene ogen staan je werkelijk beeldig." Grapte hij erbij. Akira had voor de grap blauwe ogen genomen.

Patience: Ow, dat is inderdaad een probleem. Verliefd zijn op iemand die later een soort zus blijkt te zijn! Drama! +3

[Anouk Rhate]

Ze glimlachte charmant naar Hikari toen deze antwoordde op haar goedenavond. Ze was niet gewend dat ze werd aangesproken met 'milady,' maar vanavond vond ze het niet erg. Het hoorde erbij en het was ook wel schattig. Niet specifiek van Hikari, maar in het algemeen. Esmere stelde hun aan elkaar voor en opnieuw glimlachte Anouk beleefd. Nu wist ze tenminste wie van de tweeling het was. Vervolgens keek ze om zich heen. Er waren al aardig wat mensen, maar van de meesten had ze echt geen flauw idee wie het was. De maskers verborgen de gezichten zodanig dat de voor haar toch al redelijk onbekende mensen, helemaal onbekend werden. Hikari bleef in zijn nette rol als gastheer en vroeg of ze beiden een drankje wilden. Hoe moest je daar netjes op reageren?

'Ja, dat lijkt me lekker...' Het kwam er ietwat aarzelend uit, maar het was tenminste met meer dan één woord gesproken. Anouk keek de jongen van onder haar masker even onderzoekend aan, besefte zich toen dat het niet netjes was om te staren en keek naar Esmere. Deze stelde een vraag of haar broer ook nog kwam. Of misschien stelde ze hem aan Hikari? Ze keek de jongen even aan, maar deze leek geen antwoord te geven. In plaats daarvan ging hij op zoek naar de drankjes. Anouk wendde zich weer naar Esmere.
'Jesse komt nog. Wacht je op hem?' Ohoh, had haar broertje alweer een nieuw iemand aan de haak geslagen? Ze was benieuwd, ze zou het in ieder geval in de gaten houden. Oh, Jesse mocht doen wat hij wilde. Maar hé, ze was een meisje hoor. Ze vond het leuk om haar broertje een beetje te pesten.

Ze keek om zich heen en zag Jesse net binnen lopen. Eveline Cooper was er nog niet, het meisje waarmee zij had afgesproken. Anouk vond dat kind echt aardig. Ze was zo gek als een deur, waardoor haar aanwezigheid altijd wel lachwekkend was. Ze zocht om zich heen, maar vond haar echt niet. Haar blik gleed weer naar de ingang. Howell werd net weggesleept door een meisje, van de Host Club. Tenminste, ze had een badge op haar borst gespeld. En zover zij kon zien was het Taylor Brown. Ze begonnen de openingsdans en Anouk keek vragend toe. Ze zag die twee nou niet echt snel sámen. Vlak daarna kwam iemand naar binnen gelopen. Ze volgde het meisje met haar ogen en zag tot haar schrik dat deze zomaar Jesse begon te knuffelen? Met open mond keek ze toe, vergetend dat dit ongepast was. Wie had Jesse nou weer zo ver gekregen? Onbewust moest ze grinniken. Misschien was hij dan alweer over Lilly heen? Trouwens, waar wás Lilly eigenlijk? Ze keek om zich heen, maar vond haar niet. Dat meisje zou ze toch wel herkennen?

'Ik geloof dat ik Jesse heb gevonden.' Ze draaide zich naar Esmere en wees naar Jesse. Ze had geen tijd om er nog iets aan toe te voegen, want voor ze het wist, stond Howell alweer naast hun. Anouk pakte een drankje aan -de frisse fruit-punch- en bedankte hem vriendelijk. Ze nam een slokje en knikte goedkeurend. Deze was zeker erg lekker! Howell draaide zich om en Anouk volgde nieuwsgierig zijn blik. Bij een tafel stond iemand in zijn of haar eentje. Anouk kon het vanaf hier niet precies zien. Howell leek erheen te willen en bood zijn excuses aan.

'Geen probleem.' Antwoordde ze. 'Het was leuk je te leren kennen,' en dat meende ze. Ze hoopte de jongen later deze avond nog eens tegen te komen. Maar dat zou zichzelf wel sturen, wist ze. Howell boog en liep naar het eenzame kind. Anouk volgde heel even zijn bewegingen en keek toen weer om zich heen. Er waren alweer wat meer gasten binnen gekomen en sommige probeerde Anouk te ontcijferen. Helaas lukte dat niet geweldig. Ze keek naar het danspaar op de vloer en hoopte dat iemand haar vanavond ook nog ten dans zou vragen. En waar bleef Eveline nou?

Patience: Leuke post, maar als ik kijk naar deze post en naar de latere Anouk posts, zie ik echt vet veel verbetering! And that's a good thing. Zupah :'D. +2.

[Taylor Brown]

Howell had, zoals Taylor al verwachtte, ervaring met dansen en was een uitstekende leider. Toen de muziek afgelopen was grinnikte Taylor: "Je kan goed dansen hoor." Howell was haastig weggelopen en Taylor liep door naar Anouk. "Hoi!" zei ze enthousiast "Vermaak je je een beetje?" Ze zag dat Anouk met open mond naar Jesse staarde, die geknuffeld werd door een meisje. Ze herkende het meisje ergens van, ze zocht achter het masker en plotseling schoot haar te binnen wie het was "Maar dat is Elizabeth Howard! Pendragon's verloofde! Sinds wanneer heeft zij wat met Jesse?" Taylor's mond hing inmiddels ook open. "Ga jij niet dansen?" vroeg ze aan Anouk.

Na een tijdje liep ze door naar de tafels om mensen te helpen en ze zag al gauw een meisje staan, een Zwadderaar waarvan ze de naam niet wist. "Zal ik U een kopje thee in schenken? Zo ja, wilt U er suiker in? We hebben overigens ook heerlijke gerechten, daar verderop staan de Belgische Bonbons. Wilt U er misschien een bij de thee?" Ze probeerde dit alles zo beleefd mogelijk voor te stellen. Was ze niet te opdringerig? Maar ja, beter te opdringerig dan verwaarlozend niet waar? Ze had nog weinig bekenden gezien: Anouk, Howell, Jesse en Elizabeth. Het zouden er toch meer moeten worden, ze had Maximus nog niet gezien. Ook haar vriendinnen Roisin, Fiona en Nina waren nergens te bekennen. Zouden ze allemaal in de leerlingenkamer zitten? Hadden ze de uitnodiging niet ontvangen of hadden ze gewoon geen zin? Ze hoopte geen van beide, de uitnodigingenservice moest perfect zijn en het feest wás gewoon perfect, wie zou dat nou weigeren!


Off: Yes, het is me gelukt. Howell schaamt zich x'3

[Scott Evergreen]

De schemering begon in te vallen terwijl hij, verkleed en wel, de roestige sleutel van zijn zogenaamde voordeur met luid gekras omdraaide en moeizaam zijn weg begon te maken over het verraderlijke terrein. Moeizaam, omdat hij zich niet echt in de… positie bevond te lopen. Verraderlijk omdat het terrein vol zat met konijnenholen en doornstruiken. Die in het ontbrekende licht niet echt te zien waren. En lopen zónder die opstakels al een te moeilijke opdracht was.
Toen hij meters verder dan ook met een dramatische uitroep struikelde en reddingsloos op zijn buik terecht kwam was er niet heel veel meer te doen dan heen en weer wiegelen en afwachten tot een of andere boskabouter hem kwam redden.
Het was dat moment dat hij besefte dat hij, in zijn hele leven, eigenlijk nog nooit zoveel zelfmedelijden had gehad op dat moment. Nuja, met uitzondering van het levensverwoestende incident met de enige ter wereld die zich zíjn Mevrouw Evergreen mocht noemen. Maar de prachtige, nachtblauw-ogige Michelle met haar zilveren haren die blonken als de wassende maan was niet bepaald iets waar hij nu over wilde nadenken. Een klein worpje maakte zijn weg door het gras, niet meer dan twee centimeter van zijn gezicht verwijderd, en in afkeer verdubbelde Scott, ondanks zijn dikke, rode, gestippelde buik de inspanningen om zichzelf weer op twee pootjes te krijgen. Het lukte hem uiteindelijk om óm te rollen, zodat hij waarschijnlijk op het wormpje terecht kwam.
Oh yeah. Hij zat echt te wachten op geplette wormen op zijn kostuum.

Het was ongeveer drie kwartier later dat hij met chagrijnige blik – niet dat iemand die zag achter zijn groene masker – en vernauwde ogen – die wel – de verlichte Hal binnenstapte die hem naar de Grote Zaal zou leiden. Hij zag er verbazingwekkend goed uit – nuja, hij zag er natuurlijk áltijd verbazingwekkend goed uit – zeer zeker voor een persoon die zojuist onbespreekbare dingen gedaan had om weer overeind te komen. Scott keek nog eenmaal naar zijn prachtige outfit. Het was dat hij in de Lerarenkamer had gezeten, en wat leraren het over een of ander Host Club verkleedpartijtje hadden gehad. Nu, Host Club verbond hij uiteraard gelijk met de knappe en geweldige – die eens net zo geweldig als híj zou worden – Howell Pendragon, blond, geliefd door medeleerlingen en uiteraard zijn lievelingsleerling – hoe kon het ook anders. Dus uiteraard was hij gelijk aan het werk gegaan. Met een date zoeken voor dit geroemde feest. Nu was er niet zoveel keus (Vincents – te betweterig. MacArthur – te plakkerig met mensen wiens achternaam uit drie letters bestaat. Jasmin – te onbekend en te oninteressant om echt contact mee te zoeken. Bailey - … Bailey. Kon hij zich niet openbaar mee vertonen) dus Andes was het geworden. Nuja… Fleur. Het was hem verboden haar met Andes aan te spreken.

Fleur was zeer zeker niet zijn laatste keus geweest, hoewel deze lijst van mensen die het níet werden aardig lang was. Maar Fleur was een mooie keuze. Knap, getrouwd, én ze vond hem leuk. Erg leuk.
Hoeveel aantrekkelijker kon ze nog worden?
En ze stond op hem te wachten.

Zijn neergelaten aura werd iets minder zwart bij het aanzicht van zijn ‘schoone dame’. Nuja. Voor zover aardbeien Schoon konden zijn en níet Scott Evergreen heten. Desalniettemin veranderde zijn gezicht in een grijns met twinkelende oogjes toen hij zijn wederaardbei zag, en zelf in zijn brede, rode pak naar haar toeschuifelde. Het was niet zozeer mogelijk te bewegen in een aardbeienpak, laat staan een buiging maken, zoals hij poogde te doen toen hij bij Professor Fleur aankwam. Het groene hoedje met sprietjes die het topje van de aardbei moesten voorstellen vielen bijna van zijn hoofd toen hij het bij een hoofdknikje hield.
“Prof- fleur! Ik moet zeggen dat u er wonderbaarlijk uitziet vanavond. Het was een zeer goed idee – van mij om dit te regelen. Ik mis enkel de... slagroom." Een jongensachtige grijns flitste over zijn gezicht.
"Ik hoorde dat u uw kantoor bent kwijtgeraakt? Wat verschrikkelijk! Al uw paperassen en huidcrèmes enzo! Degene die dát op zijn vuile geweten heeft zou gestraft moeten worden. Maar Grinch heeft geen enkel idee, niet?” Hij grijnsde en verzette een paar stappen. Het aardbeienkostuum was net een beetje te krap. Met een dramatisch gebaar pakte hij haar hand, en begon haar richting Grote Zaal te slepen.

Een paar leerlingen voor hem ging de Zaal binnen. Ze zagen er… Scott knipperde bij de aanblik van hun kleding. Geen… kostuums? Enkel… een masker? Onder zijn (overigens prachtige) groengestippelde aardbeienmasker begon zich een laag schaamte te vormen die enkel aandikte op het moment dat hij de zaal inkeek en daar niemand in kostuum zag. Enkel… maskers.
Helaas voor hem had Fleur het niet bepaald door, en trok nu hem – wie had ooit gezegd dat de rollen zich mochten omdraaien? – naar de drempel.

Op de drempel. Van de Grote Zaal.
Twee leraren in aardbeienkostuum.

Scott Evergreen paste dit bericht aan op Mon 9 February 2009, 00:59

[Richard Stratford]

Fiona keek naar het mededelingenbord dat in de leerlingenkamer hing. Ze zag daar een papier dat haar niet eerder was opgevallen. Ze ging naar het medelingenbord om hem wat nader te bekijken. Ze zag dat er die avond een masquerade in de Grote Zaal zou zijn, van een ene hostclub. Dat leek Fiona wel wat. Fin liep naar de slaapzaal om te kijken of ze misschien nog ergens een jurk had, die daar geschikt voor was. Gelukkig, ze had nog een mooie zwarte jurk met kant. Alleen ze ontdekte dat ze geen masker had. Ze liep terug naar de leerlingenkamer en ze zag de zesde jaars die haar de weg naar de kassen had gewezen.
'Gaat u naar de masquerade misschien?' vroeg ze.
'Ja, toevallig wel. Ik zou met een vriendin gaan, maar die wilde toch niet.'antwoordde ze. 'Heb je misschien een masker nodig?'
'Ja, dat klopt. Ik heb wel een geschikte jurk, maar geen masker inderdaad.' zei Fiona.
'Mijn vriendin zou gaan met een zwart met goude masker. Wil je hem misschien lenen?' vroeg de zesde jaars Huffel. 'Het licht er natuurlijk aan de kleur van je jurk.'
Fiona vertelde dat ze een zwarte jurk met kant had. Het meisje antwoorde daarop dat ze het maskertje mocht lenen. Fiona bedankte haar hartelijk en nam het masker aan. Daarna ging ze naar de slaapzaal om haar om te kleden voor het bal.

Eenmaal met de omgekleed liep ze de de trap op de Grote Hal in. Ze zag dat er niemand meer was. 'Het is zeker al begonnen'. Ze liep de grote zaal in en inderdaad, er werd al gedanst. Fiona ging aan de kant zitten en wachtte tot de dans afgelopen zou zijn. Fiona vond al die dansende gemaskerde paren heel mooi om te zien. Ineens hoorde ze schuifelende voetstappen. Ze keek naar de ingang en kon het bijna niet laten om te proesten van het lachen. Op de drempel stonden twee aardbijen.

[Eveline Cooper]

Eveline kwam met een giechel de grote zaal binnen, haar zwarte schoentjes tikkend op de zware stenen. Nog nooit in haar leven had ze zoveel moed getoond, nog nooit had ze zich zo stoer en gewaagd gevoeld, nog nooit had ze …

een broek gedragen!

Ze giechelde nog eens, vooral omdat haar outfit verder ging dan gewoon een broek. Ze had een soort beige Louis XVI kostuum weten te bemachtigen, inclusief hoge witte kousen en zwarte schoentjes. Alleen een bijpassende hoed ontbeerde ze, maar ze had een prachtig wit met goud bewerkt masker, inclusief lange neus, die alle nood aan hoed deed smelten als ijs voor de zon.

Kortom: Eveline had zich verkleed als man, iets wat ze nog nooit eerder had gedurfd. Haar masker kon dan ook de constante rode kleur op haar wangen niet verbergen, het enige dat toonde dat ze zich er stiekem wat voor schaamde. Was het niet té gewaagd? Wat als mensen echt dachten dat ze een man was?
Dat wilde ze ook weer niet.
Gelukkig had ze nog haar magere, stuntelige en ergens stiekem wel vrouwelijke postuur. Zelf al zouden mensen denken dat ze een jongen was, ze zouden op z’n minst er even moeten over nadenken.

Samen met enkele andere gasten wandelde de Huffel opgetogen de Grote Zaal binnen. Zorgvuldig ontweek ze de twee gestoorde mensen in aardbeienkostuum –ouderejaars of leraren? – en wreef ze verward door haar korte, rode haren. Haar blauwe ogen scanden de grote zaal af, door de glazen die ze magisch had ingebouwd in haar masker.
Dit had ze niet verwacht.
Het was de bedoeling dat ze met Anouk Rhate zou komen, zodat ze niet zielig alleen hoefde rond te dolen en iemand zou kunnen praten in haar plaats. Alleen was iedereen gemaskerd en bleek het een onmogelijke taak om mensen te herkennen. Daarbij had ze de Klassenoudste nog niet gezien in haar balkleed, dus wist ze ook niet wat ze in het oog moest houden. Blond haar, dat was het enige dat ze met zekerheid kon zeggen.
Maar er waren er zo veel! Zowel mannelijk als vrouwelijk, Eve wist met zekerheid dat ze zelf Howl zou kunnen verwarren met Anouk in deze situatie.

Wat verdwaasd en met een rood hoofd schuifelde ze dus maar naar een zijkant van de zaal. Als Anouk hier al was, zou die ooit wel verschijnen.
Ooit.

Patience: I loved her so much. Jammer dat ze er niet meer is als karakter. +3 voor Huff

[Esmere Beithe]

Esmere was heel tevreden met zichzelf. Ze had lol in het feest, ze babbelde gezellig met de twee ouderejaars die zij haar beste vrienden noemde (wat de ouderejaars in kwestie daarvan vonden, liet ze buiten beschouwing, alhoewel ze zichzelf wel vleide met de op zich niet onlogische conclusie dat zij haar ook wel een beetje mochten) de Grote Zaal zag er prachtig uit. Wat kon ze nog meer van deze avond verlangen? Tsja, ze had echt geen idee...

Hikari kwam terug met de drankjes. Wat lief van hem om die te halen, heel gastheer-achtig en uitzonderlijk gemanierd. Esmere liet Anouk kiezen, pakte het andere drankje aan met een stralende glimlach en een "dank je" en nam een snel maar gracieus slokje: ze had opeens ontzettende dorst.

Ze hapte naar adem toen het drankje door haar keelgat ging. Jeetje, zat hier drank in ofzo? Dat zou dan haar eerste keer zijn. Ach wat, dat zou Hikari niet doen, dacht ze, hoewel ze uit ervaring wist dat in elk geval Akira het niet zo nauw nam met alcohol en minderjarigen. Maar dat maakte niet veel uit, die tweeling hield gewoon van gestoorde feesten. Iets wat blijkbaar niet voor alle tweelingen leek te gelden, aangezien...

Anouks stem onderbrak haar gedachten. "Jesse komt nog. Wacht je op hem?" Het idee leek haar niet bepaald te plezieren, en Esmere dankte de goden voor het masker dat in elk geval een deel van de roserode blosjes verborg, die nu naar boven kropen en haar wangen kleurden. Snel sloeg ze haar ogen neer. Maar ze kon ook niet liegen, en haar vriendin wilde waarschijnlijk een antwoord, wat zij had gezegd leek toch wel samen te gaan met een gemeend vraagteken.

Oepsie. Waarom, oh waarom, had Esmere die oliedomme vraag dan ook gesteld? Zo'n reactie als die van Anouk was logisch en voorspelbaar, ze had hem kunnen zien aankomen en het was dan ook haar eigen stomme schuld. "Uhm, ik vroeg het eigenlijk aan Hikari... Je ziet die twee niet vaak apart." Ze lachte onschuldig. Het was geen leugen, niet echt, maar toch. Ja, eigenlijk was het wel een leugen. Een volbloed leugen.

Een die ze niet kon vertellen aan haar aller-allerbeste vriendin. Dus hakte het meisje een knoop door, een boel knopen. "Maar, ja, ik wachtte eigenlijk wel op Jesse. We, uhm, zouden samen hierheen gaan. Dat was wel leuk geweest." Oh, een actrice was zojuist uit haar dop gekomen. Het enige teken van stress en teleurstelling dat Esmere liet blijken, was dat ze nog een slok nam van dat rare spul uit haar beker.

De tranen die in haar ogen sprongen hadden dan ook enkel te maken met het brandende gevoel in haar keel, en ze besloot verstandigerwijs de rest van het drankje maar te laten staan. Alhoewel de nasmaak wel lekker was, en ze het ook iets minder koud had zo.

"Ik geloof dat ik Jesse heb gevonden." Esmere keek ogenblikkelijk op, alsof de naam aan onwillekeurige touwtjes trok, en ze volgde Anouks blik. Ja, dat was Jesse. Dat masker deed niets aan zijn herkenbaarheid. Dat zei niet veel, want Esmere had tot nu toe iedereen die zich achter zijn masker verstopte kunnen benoemen. Ze herkende bijvoorbeeld ook Elizabeth Howard, hoewel die een jurk droeg waarvan de wereld niet gedacht had dat het kleine koninginnetje daar zelfs maar naar zou kijken, en hoewel Esmere en Elizabeth exact 1 woord gewisseld hadden, ook al deelden ze jaar, afdeling, lessen, en slaapzaal. Sommige mensen kunnen beter uit elkaars vaarwater blijven, sommigen doen dat automatisch. In ieder geval keek Esmere dus naar haar langverwachte en eindelijk gearriveerde vriend die omhelsd werd door de verloofde van de grootste kwal van de school.

...

Juist ja. "Jep, dat is hem" beaamde het kleine Huffelknuffeltje. Ze zag Taylor Brown net verdwijnen en hoopte dat ze niet iets ontzettend belangrijks gemist had. "Anouk, weet je zeker dat je niet ergens anders heen wilt ofzo? Ik ben waarschijnlijk vreselijk saai." De Masquerade leek ineens niet zo leuk meer, maar Anouk moest een fijne avond hebben. Esmere stond erop; een geweldige avond voor al haar vrienden, koste wat het kost. "Ik zou dat echt niet erg vinden hoor." Echt wel. Maar dat hoefde Anouk niet te weten, die mocht zich in geen geval geremd voelen door haar vriendin.

Ze draaide zich om en zwaaide eventjes naar Jesse. Het kon hoe dan ook geen kwaad. Toen draaide ze zich weer naar Anouk.

Patience: Aawh gossie. Het is niet wat het lijkt! D: +3

[Jesse Rhate]

Geïnteresseerd keek Jesse Rhate de zaal door. De zaal was zo onherkenbaar voor hem geworden, dat hij gewoon alles in zich op moest nemen. Ook liet de jongen zijn blik nieuwsgierig over de gasten gaan. Waar zou Esmere zijn? Was de vraag die hij zichzelf steeds vroeg. Het lukte hem maar niet om haar te vinden. Even bleef zijn blik op Anouk hangen, ze zag er goed uit in het jurkje. Ze zou vast veel enthousiaster zijn over haar kostuum dan hij was over de zijne. Ze zou vast zelfs zijn kostuum leuker vinden dan hij vond. Even zuchtte de jongen en keek weer verder. Eén Host begon te dansen met Taylor Brown. Dat was een meisje uit Huffelpuf, derdeklas, kon hij zichzelf vertellen. De Host was een jongen en even moest hij zich concentreren om op de naam te komen. Het was die arrogante jongen, die bij toverdranken zijn plek zomaar had ingenomen. Even verscheen er een bittere blik in Jesse zijn ogen. Hij mocht hem niet, maar wilde wel graag dat daar snel verandering in kwam. Hij wilde dat hij zo snel mogelijk goede vrienden met die jongen werd. Waarschijnlijk werd dat lastig aangezien het een achterbakse, arrogante Zwadderaar was.

De overpeinzingen van Jesse werden verstoord. Een meisje kwam aanlopen en wierp zich in zijn armen. Hij verstond iets wat leek op: “Oh, Howell!” Howell? Hij was Howell niet. Ze had vast Jesse gezegd. Zijn oren namen hem in de maling, het kwam allemaal doordat hij zonet zo pissig was op Howell. Maar dit maakte alles goed. De heerlijke omhelzing was ontspannend. De drijver van Huffelpuf voelde zich goed. Waarom hij het als normaal achtte dat hij omhelsd werd? Jesse Rhate was er heilig van overtuigd dat het Lilly Andes was die hem op dit moment knuffelde. Lilly wilde hem vergeven. Ze wilde hem terug! Zijn hart maakte een sprongetje van geluk, terwijl de vlinders in zijn buik snel rondvlogen.
Zo bleef Jesse even staan, totdat hij iets opmerkte. Dit meisje was wel heel erg klein om Lilly te zijn. Misschien wel iets te klein. Geschrokken keek hij haar aan toen ze los liet. Als dít echt niet Lilly Andes was, dan had hij een nachtmerrie.

Het meisje begon te spreken en de nachtmerrie van Jesse werd werkelijkheid. Dit was de stem van Lilly niet. Dit was.. Hij slikte even. Dit was Elizabeth Howard, zoeker van het Huffel team. Rood van de schaamte keek hij haar aan. Zij leek nog niets door te hebben. “Het feest is echt geweldig, je hebt jezelf overtroffen, durf ik te zeggen!” zei ze enthousiast toen ze hem los liet. “Maar genoeg over dat, wat vind je van mijn outfit? Heerlijk is het niet?” Hij stond aan de grond vastgenageld. Wat moest hij nu zeggen? Dat ze de verkeerde voor zich had? Maar veel tijd om iets te zeggen, kreeg hij niet. Ze pakte zijn hand vast. Gekweld keek Jesse naar haar stralende glimlach en voelde hij hoe ze zich tegen hem aandrukte. Waarom had ze niets door? “Zullen we wat te drinken halen?”

De Huffel probeerde alle moed die hij op dat moment in zijn lichaam had, bij elkaar te schrapen om te vertellen dat er een gigantisch misverstand was. "Eeh," begon hij en wist bijna zeker dat hij het nu verklapt had. Dat hij verklapt had dat hij Howell niet was. Dat moest wel, want zijn stem klonk totaal niet als die van Howell. "Elizabeth.." stamelde hij zachtjes. "Je.. U.." Hoe in Merlijns baard moest Jesse dit aan haar vetellen? Gewoon meteen zeggen? Zou dat niet te bot zijn? Nuja, het moest. Het was een afschuwelijk misverstand en het was Jesse zijn schuld niet geweest. Dit moest afgehandeld worden en wel nu. "Elizabeth, we hebben een afschuwelijke fout begaan. Ziet u, ik ben Jesse Rhate, de nieuwe drijver in het Huffelse team. Ik dacht dat u Lilly Andes was. Mijn welgemeende excuses dat ik u omhelst heb." Smekend keek hij haar aan. Zolang ze niet zou flppen, hem niet in zijn gezicht zou slaan en het totaal zou begrijpen, was het goed. Wát moest ze wel niet van hem denken?

Even werd zijn aandacht getrokken door een meisje die naar hem zwaaide. Dus dáár was Esmere! Oh nee! Dan had ze waarschijnlijk gezien hoe hij Elizabeth had geknuffeld. Jesse Rhate schaamde zich diep, maar zwaaide snel terug. Zodra Elizabeth alles zou begrijpen en naar Howell zou gaan, zou hij meteen naar haar toe lopen en zeggen wat voor een misverstand er was plaats gevonden. Ook zou hij moeten liegen en dat voelde niet goed aan.

Patience: Gosh, en dat terwijl het Elizabeth was die hem 'pakte', voelt Jesse zich alsof hij iets fouts heeft gedaan. +3

[Joseph Pendragon]

Vrolijk en prachtig verhuld liep Jaike de grote zaal in. Jaike was wel gewend dat het er speciaal verhult uit zag maar nu had Howell zich wel overtroffen. Ze keek goedkeurend rond en knikte met zelfde blik nog op haar gelaat naar Howell. Het zag er goed uit, maar ze had geen zin om de jongen nogmaals de hemel in te prijzen dus liet ze het voor wat het was. De jongen had al een genoeg grote ego, en wilde niet medeplichtig zijn als hij de koning van Groot Brittannië beleeft zou aanspreken of hij van zijn troon af wilde gaan. Dat zou niet zo denderend voor haar reputatie zijn, laat staan die van haar familie naam. Die mocht ze never nooit ten schande maken.

Samen net Arden had ze alle voorbereiden getroffen om er prachtig en magisch uit te zien. Ze bekeek Arden nog evne in een simpele blik. Ze kreeg er een trots gevoel van. Samen zagen ze er prachtig uit, en dat kwam door haar hele collectie. Daar mocht ze toch best trots op zijn? Het was zo gezellig geweest. Hoe kon ze ooit overwogen hebben dat er wat waar kon zijn van de verhalen. Zo had ze maar weer geleerd, ga nooit uit van vooroordelen. Want dit meisje was aardig, gezellig en soms iet wat aan de negatieve kant. But who cares? Jaike niet, die zag het niet. Ze hoorde het niet. Niet omdat ze te veel met zichzelf bezig was, maar omdat ze gewoon te naïef was om te zien dat Arden zich soms kapot ergerde. Of chagrijnig was. Of een sarcastische opmerking maakte. Misschien was die eigenschap helemaal niet zo erg.

Jaike had wat kleine dingetjes gedaan van de voorbereiding. De grote voorwerpen en klusjes liet ze aan de mannen over, of de wat mindere onder hun. En dan bedoelde ze vooral de mensen die het zelf lieten zien dat ze minder waren, in hun doen en laten. Soms heb je gewoon de uitstraling dat je minder bent. Dan is het bijna logisch dat je als mindere word behandeld. Arden daarin tegen liet zien dat zij een deel van de wereld uit maakte. En Jaike kon het verder niets schelen, Arden stond voor haar gelijk. Het was misschien vreemd dat Jaike dat zo zag. Echter dit had ze nog over gelaten van haar oma. Die had het haar geleerd.

Het meisje keek vrolijk hoe er van allerlei mensen binnen kwamen. Er kwamen van allerlei kostuums voorbij. Er waren ook vuurspuwers, viel haar op. Blijkbaar was Arden die op opgevallen. Ze gilde er iets tegen en kwam weer richting haar lopen. Ze had het niet zo op vuur dus, of misschien was ze bang voor de prachtige jurk die ze aanhad. Jaike kon het zich niet inbeelden hoe erg, dat haar witte satijnen jurk kapot zou gaan. Zwarte walmen op haar rode strik die om haar taille geknoopt was. Aan de achterkant zat hij bevestigd. Ook het donker rode boven ‘hesje’ dat met gouden knopen was vast gemaakt. Haar haar was opgestoken met gouden knipjes en schuifjes. Voor haar ogen zat een rood masker dat ook bevestigd was met twee gouden knipjes. Gelukkig waren ze betoverd, en als het masker los zou laten zou het blijven zweven. Op haar hoofd stond een prachtige rode hoed, met 3 spierwitte veren, en 1 roze veer erop. Prachtig, al vond ze het zelf. Onherkenbaar waren ze. Niemand kon zien wie er achter het masker zou zitten, magisch en geheim. Heerlijk mysterieus. Al was het duidelijk dat het meisje van stand was, dit kon je zien aan haar gedrag en manier van doen. Ze kende etiquette en ze kende de adel wereld.

“Hmm?” Wilde ze antwoorden tot het meisje weer begon te gillen. Ook Jaike werd beladen met glitters. “AAAH!” Gilde ze mee. Terwijl ze een verwoede poging deed om snel opzij te stappen. Ze nam haar mooie hoed af en schudde hem even uit. De meeste glitters dwarrelden eraf. “Mijn jurk!” Sprak ze treurig en wat zeurderig. Die kreeg ze er nooit meer af! Naja dat mochten de maids mooi thuis doen. Als haar moeder boos zou worden zou ze eerlijk zeggen dat het kwam door de acrobaten en dat ze er zelf niets aan kon doen. hoe moest ze het uitleggen dat iemand haar jurk had geleend? Jaike bedacht, ze zal geen namen noemen. Dan kwam alles goed. ‘gewoon iemand van stand’. Haar moeder zou niet verder vragen, want zo interessant was het meisje niet?

Het meisje stond er nog steeds, geen Maximus of Twan die zich vermomd had tot een man van stand. Jammer, ze had graag met hun gedanst, al had hij haar niet kunnen ontdekken. Natuurlijk zodra ze zouden dansen zou hij haar herkennen zonder dat ze zich hoefde te verhullen. Haar manier van dansen wist Maximus vast nog erg goed, aangezien zij het hem deels geleerd had. Jammer, geen speur van Maxje. Hij had zich natuurlijk ook kunnen verkleden. Maar ze zag geen enkele jongen die erg op Maximus leek. Natuurlijk.. kon hij verkleed gaan als meisje! Maar kan kon ze toch niet met een meisje gaan dansen! Dat was toch absurd! Hopend dat Maximus gewoon te laat was, en als jongen te voor schijn zou komen, bleef ze rond kijken of ze ergens nodig had. Ze zag een misverstand tussen Jesse Rhate en iemand die niet herkenbaar was. Het was een meisje als jongen, wie zou daar het lef voor hebben? Lilly natuurlijk! Maar Jaike zou niet laten merken dat zij vrouwe Blackrose was. Haar wenkbrauw schoot omhoog toen, duidelijk leraren, aardbeien binnen kwamen lopen. Dit was toch wel het vreemdste kostuum wat ze had gezien. Als ze maar geen onrust verzorgde, liet Jaike het maar hoe het was.

Ze zuchtte even. Het was op zich wel jammer dat ze zichzelf niet kon verhullen. Nu kon ze niet niemand praten en was ze nog al, eenzaam. En daar hield Jaike niet van, en was ze ook niet gewend. Ze greep Arden haar hand en kneep even erin om haar aandacht te vragen. “Lady” Begon ze als grapje alsof ze elkaars uitnodiging waren, “Zullen wij ons verplaatsen naar de tafel. Ik zou graag mijn dorst willen lessen” Ze liep netjes naar de tafel en haalde een glaasje van de tafel af en dronk het netjes slokje voor slokje leeg terwijl ze zwijgend rond keek. Waarschijnlijk moest ze zo leuke drankjes en hapjes gaan uitdelen. Het voelde vreemd dat zelf te doen, omdat ze gewend was dat het bij haar gebeurde. Misschien was het ook wel goed om je beter te kunnen inleven in andere standen. Haar ouders zouden zeggen: Dat is helemaal niet nodig. Jij hoeft hun niet te begrijpen maar zij jou. Haar oma had goedkeurend geknikt. Jaike koos dan stiekem toch voor haar oma. Stiekem, en stiekem hoopte ze op een dans.

Patience: JAIKIE! Ik ben blij dat ze terug is! :'D. +3

[Emily Thorn]

Een feest. Nora Noan ging naar een feest. En dan ook niet zomaar een feest, nee, het was een gemaskerd bal. De meest vreselijke feesten die er bestonden. Nora zat op de rand van haar bed en staarde naar de muur. Ze dacht aan al die keren dat ze gedwongen naar de feesten van haar tante moest. Het gedans, de dronken gasten, de idiote spelletjes... Haar tante en nicht die als kleine meisjes giechelend rondhuppelden... En dan zij erachteraan. In de lelijkste, schattigste, meest roze frutseljurk die ze hadden kunnen vinden. Nora sidderde even bij die flashback. Waarom had ze ook alweer gezegd dat ze mee zou gaan? Ja, oké, ze zou samen met Akira gaan en er waren waarschijnlijk geen dronken leerlingen en ze zorgde er zelf wel voor dat ze niet in een roze poppenjurk hoefde te gaan, maar toch! Het was een feest! Nora haatte feesten!

Ze zuchtte en stond op. Ze kon Akira natuurlijk niet in de kou laten staan. Ze moest gewoon even doorbijten en proberen vrolijk te zijn. Misschien dat het uiteindelijk allemaal niet zo erg zou zijn. Het was tenslotte Zweinstein. Er stond vast weer iets vreemds te gebeuren en ze had al veel te veel gemist. Niemand kende haar. Ze kenden haar alleen maar als het vermiste meisje en dat was natuurlijk ook niet bepaald goed. Nora greep naar het pakket achter haar. Daar zou waarschijnlijk haar jurk in zitten. Ze staarde naar het ding dat ze had uitgepakt. Een pak?! Dat kon niet goed zijn... Ze kon niet in een pak naar een feest toe. Ze was een meisje! Ze wist dat dit werd gezien als een goede grap voor een feest, maar Narita zou toch wel begrijpen dat dat echt niets was voor Nora? Of… Was deze van Akira ofzo? Ze keek even naar de naam boven aan de brief. Ja, inderdaad, van Akira. Ze rolde met haar ogen. Had ze de verkeerde naam op het pakket geschreven… Nora las de brief verder niet. Het was onbeleefd om de brieven van andere mensen te lezen. Zuchtend pakte ze het pak op. Nu maar naar Akira brengen. Hopelijk was hij in de leerlingenkamer, want het zou vervelend zijn om naar de jongensslaapzaal te moeten. "NORAAAAA!" Werd er vanuit de leerlingenkamer geschreeuwd. Ah,… Hij had het ookal ontdekt. Mooi zo. Al zou het wel heel erg grappig zijn om Akira in een jurk te zijn. Nora lachte even bij de gedachte. ‘Ik kom al!’ schreeuwde ze terug. ‘Wat is er met de trap…’

Even later was ze weer in de slaapzaal en staarde ze verbijsterd naar de jurk in haar handen. Hij was lang, lichtblauwe heel erg mooi, maar veel te… opzichtig voor Nora. Ze kon zoiets toch niet dragen? Bovendien zou ze dan een korset aan moeten en die had ze niet… Of… Ze keek wat achterdochtig in haar hutkoffer en sloeg toen met haar hand tegen haar voorhoofd. Ze had er dus wel één. Nora rolde met haar ogen. Het moest maar. Ze trok het korset aan en trok aan het lint. ‘Aaah! Te hard!’ klonk er verstikt uit haar keel. Ze was korsetten niet gewend. Bij haar tante weigerde ze die altijd aan te doen, maar Narita was niet haar tante. Bovendien was de brief die ze voor haar had geschreven hartstikke lief en zo… Zo moederlijk. Ze glimlachte even. Narita was haar stiefmoeder, Akira en Hikari waren haar stiefbroertjes. Ze had nu echt een familie.

Ze ging voor de spiegel zitten, maar keek er niet in, dat deed ze nooit. Net als bij haar andere voorbereidingen voor feesten vertrok haar gezicht in een grimas en stak ze haar haren zo zorgvuldig mogelijk op. Alles ging automatisch, ze keek niet eens meer naar haar spiegelbeeld. Dit had ze al zo vaak gedaan. Het ging precies hetzelfde bij haar voor elk feest. Ze had nog nooit een echt feest gehad buiten haar tante om, dus vandaar de grimas. Nora stond op. Oké, haar gedaan, make-up gedaan, jurk zat goed, laatste blik in de spiegel… WOW! Ze struikelde bijna over haar lichtblauwe hakken. Dit kón haar niet zijn, dat was onmogelijk! Al was alles waarvan ze zei dat het onmogelijk was wel degelijk mogelijk. Die jurk was mooier dan ze had gedacht, ookal was hij vrij simpel. Maar dat was eigenlijk juist goed! Er waren niet teveel details, maar hij was zo mooi. Alleen… De rok was vrij wijd… En haar korset was strak… Dus bepaalde vormen waren best wel goed te zien… Maar kennelijk hoorde dat, dus dat maakte niet uit, toch? De meisjes op de feesten van haar tante droegen ook zulke jurken, maar dan vele malen erger. Maar toch… Ze zag er veel ouder uit zo. Ze grinnikte even. Het klonk hoog en meisjesachtig. Niemand zou haar herkennen. Misschien was het niet eens zo heel erg dat ze ging. Nog even keek ze in de spiegel. Haar haar zag er niet eens vreselijk uit! Twee pijpenkrullen hingen langs haar wangen. De rest van het haar was netjes opgestoken. Ze wist niet eens dat ze dat kon! Nou ja, ze had het al zo vaak gedaan en haar tante had nooit commentaar… Wat vrij zeldzaam was… Misschien kon ze gewoon voor één dag doen alsof ze een dame was. Ze pakte haar rijk versierde (dat dan weer wel) masker en liep de deur uit.

Helaas bedekte haar masker alleen haar ogen, daarom was het mogelijk om te zien hoe rood ze werd. Akira zag er knap uit. Ookal zag Nora zijn gezicht niet door het masker. Maar… Hij keek haar niet aan. Waarom niet? Was er iets aan de hand ofzo? Misschien was het toch te… Wat hadden ze in Merlijnsnaam gedaan met de Grote Zaal?! Even staarde Nora met open mond naar de versieringen. Zo mooi, maar toch ook zooo overdreven. Iets minder had eigenlijk ook wel gemogen. Het was wel een leuk idee zo met die seizoenen, maar toch. Plotseling voelde ze iets waardoor haar hoofd binnen een seconde tomaatrood werd. Akira hield haar hand vast! Met grote ogen keek ze naar haar hand in zijn hand. Wat dacht hij in hemelsnaam dat hij aan het doen was?! Oh, wacht… Akira was haar broer, stiefbroer om precies te zijn. Dan was het eigenlijk wel normaal. Aan de ene kant was het fijn dat Nora nu zo vaak bij hem kon zijn, maar aan de andere kant. Ze was verliefd op hem en nu hij haar broer was… Ze sidderde even. Dat zou incest zijn. Maar aan de andere kant, Akira was geen echte familie van haar en het kwam wel vaker voor. Nora schudde haar hoofd. Hier moest ze niet aan denken. Ze moest gewoon proberen te genieten van het feest, of in ieder geval proberen te doen alsof ze het leuk vond.

Akira bood haar iets te drinken aan op een vreselijk beleefde manier. Nora glimlachte naar hem. ‘Misschien straks. We zijn er tenslotte net.’ Gelukkig keek hij weer naar haar. Misschien dat het dus toch gewoon toeval was dat hij haar op de weg naar de Grote Zaal toe niet aankeek. Hij had niets gezegd over hoe ze eruit zag, maar dat was eigenlijk wel goed zo. Nora zou toch niet weten wat ze daarop zou moeten zeggen. Akira legde aan zijn tweelingbroer uit waarom ze te laat waren. ‘En hij kon de Meisjesslaapzaal niet binnenkomen, toch Akira?’ Vroeg ze met een lichtelijk duivelse glimlach. Wie had ooit gedacht dat de trap in een glijbaan zou veranderen als een jongen de slaapzaal in probeerde te komen. Dat was maar goed ook. Stel je voor dat ze zomaar de slaapzaal binnen zouden komen als ze… Nou ja, in ieder geval het was goed. Even keek ze rond. Misschien waren er verder nog mensen die ze kende. Maar ze had niet echt heel veel contact met andere mensen en ze zou ze nu toch niet herkennen. Maar wacht… Wie waren dat?! Heel even lachte ze. Twee leraren in aardbeienkostuum? Welke leraren waren dat? Het was in ieder geval niet Grinch of Comprendre… Was het Matthews? Nah, zijn haar was bruin en wat er onder het hoedje vandaan kwam was toch echt zwart. Nora’s ogen werden groot. Zou het Evergreen zijn?

Patience: Yesh, it is Evergreeen. +3

[Maximus Brooklynn]

Als er een jongen wordt geboren zal ik een man van stand moeten trouwen om mijn stand te behouden.

Ookal hoorden jongens van dertien daar nog helemaal niet over na te denken, toch maakte Maximus zich er al een paar weken druk om. Het was een zin die Jaike in een brief had geschreven in de zomervakantie en ookal leek het een gewone mededeling, voor deze jongen betekende het meer. Als het zijn vriendin een zusje erbij kreeg was er niks aan de hand, dan kon ze trouwen met wie ze wilde zonder haar stand kwijt te raken. Maar als Miss Blackrose een broertje kreeg, dan verviel haar eigen stand en moest ze een man van adel trouwen. En hijzelf was helemaal geen adel. Zijn grote liefde had het allemaal aan hem uitgelegd en eigenlijk vond hij het nergens op slaan. Wat had je er aan om van stand te zijn? Juist, niks dus. Dat was tenminste de mening van de Klassenoudste die nu met grote ogen naar zijn spiegelbeeld keek in zijn slaapzaal. Zijn haren netjes plat tegen zijn hoofd aan en een adelkostuum met schouderopvulling waardoor hij er nu een stuk ouder uitzag. Donkerblauw fluweel, vergulde knopen en rushes. Zelfs nog een hoed met een witte en een rode veer en een blauw masker met gouden rand. Mr. Brooklynn begon te grijnzen, waarna hij begon te lachen. Het was belachelijk hoe hij aan dit kostuum was gekomen. Niet te geloven. Zijn vader Carlos had het van een collega kunnen lenen. Zijn moeder Jane had de rushes erop gezet en de rest van de afwerking, zodat de jongen er nu echt als een jongeheer van stand uitzag. Nu de etiquette nog... maar gelukkig had hij hier als gentleman al op geoefend.

Een paar minuten later arriveerde de gemaskerde Klassenoudste in de grote zaal. Grinnikend liep hij langs twee leraren die eruit zagen als aardbeien. Veel moeite om te ontdekken wie het waren deed de jongen niet. Nee, hij wilde zo snel mogelijk zijn vriendin Jaike vinden. Hij had het al helemaal uitgedacht in zijn hoofd. Hij zou háár natuurlijk meteen herkennen, maar zij hem niet. En dan zouden ze samen dansen, zou zij zich afvragen wie die jongen van adel toch was. Ze moest het hem nu toch wel vergeven dat hij haar niet had uitgekozen bij de zwerkbaltry-outs?!? In ieder geval, dan zou hij in haar oor fluisteren wie hij was.
Waar Maximus alleen géén rekening mee had gehouden, was dat alle meisjes op elkaar leken met maskers op en opgestoken haren. Hij liet zijn blik even naar de danscirkel afglijden, waar hij Howell zag dansen met een meisje dat hij zo gauw niet herkende. Die verdomde maskers ook... hoe moest hij nu ooit zíjn Jaike vinden? Mokkend liep de jongen verder. Hij was al slecht in het herkennen van mensen en die maskers bevorderden dat niet echt! Langzaam verplaatste hij zich richting de drankjestafel, goed om zich heen kijkend. En ineens raakte hij iets warms. Geschokt deinsde de adelvermommer achteruit. Toen hij keek, zag hij een dame in een witte jurk. Ze had een rode strik om haar middel en een rood masker op. "Het spijt mij zeer, dame. Mag ik deze dans van U om het goed te maken?"

OFF: Max vraagt het aan Jaike. En denk erom Jaike, je mocht Max niet meteen herkennen xDDD

[Jane Yoxall]

Het was doodnormaal dat ze zenuwachtig was. Dat was iedereen. Toch? Oké, voor Fleur was dit feestje wel even heel anders. Ze was niet uitgenodigd, ze was vast niet eens toegestaan op het feestje. Scott had haar meegevraagd, en als een beleefde getrouwde dame had ze ja gezegd. Ja gezegd zonder na te denken. Ja op een vraag die haar zo enorm in de knoop bracht. Fleur ging naar een feestje voor mensen van adel, een feestje van die arrogante Pendragon. De soort feestjes die ze vroeger ook altijd moest bezoeken. Ze had niet veel van de feestjes meegemaakt, of jawel ze had braaf iedereen te woord gestaan af en toe gedanst maar voor de rest zichzelf vooral onzichtbaar gemaakt. Ze was een braaf meisje, een meisje dat zeker een perfecte partner zou hebben. Een vrouwe die zou luisteren naar haar man. Niemand had verwacht dat Fleur uit de familie zou worden gehaald. Toch was het echt gebeurd. Fleur was nadat ze voor Samon en haar kinderen had gekozen uit de familie gezet. Dag adel leven, hallo eigen leven. Eigenlijk vergat ze het meestal dat ze van ‘’adele’’ afkomst was. Het was alleen nu bij haar opgekomen omdat ze zich een paar minuten van te voren had bedacht dat als Howell haar zou betrappen op zijn feestje ze een probleem had. Oké, ze wist niet zeker of hij het wist maar dan nog. Nou ja Fleur haalde diep adem en keek in de spiegel. Ze hadden afgesproken als aardbeien te gaan een masker op en niemand die haar herkende. Gelukkig.

In ieder geval kon je duidelijk afvragen waar dit afdelingshoofd mee bezig was. Ze was getrouwd, en ging uit met een andere man. Ze was uit de familie gebant, maar durfde toch naar een feestje te gaan. Ze was verkleed, terwijl niemand verkleed was. Maar dat wist ze nog niet. Daar zou ze later achter komen. Met een rode blos op haar gezicht, haar prachtige masker betoverd en haar o zo geweldige aardbeienkostuum liep ze richting de hal. Ze was zenuwachtig. Ze moest het toegeven. Fleur Andes was als de dood voor dit afspraakje met Scott. Stel nou dat haar dochter erachter kwam, stel nou dat haar dochter het wist en het aan Samon vertelde. Hoe moest ze zich er dan uit praten? Lieverd je weet toch dat ik afdelingshoofd ben? Ik moest het feestje in de gaten houden en dat moest met Scott Evergreen. Wees nou niet boos. Ik hou van je, dat weet je toch? Een leugen. Het was een leugen want ze hoefde helemaal niet te controleren. Langer tijd om na te denken had ze niet. Scott Evergreen arriveerde en zijn stem klonk door haar hoofd heen.

‘’De slagroom?’’ Vroeg ze ondeugend, haar gezicht verstrakte toen ze over haar kantoor hoorde. Het was inderdaad een walgelijk iets! Haar kantoor, haar geliefde lokaal alles weg. En niemand wist wie het had gedaan. ‘’Geen enkel idee nee. Ik snap ook niet dat de schoolhoofden er niks aan doen. Ze hebben me zelfs maar laten logeren bij professor Vincents. Het is geen gebruikelijke manier van mij om mijn ongenoegen zo te laten blijken, maar mijn kantoor is toch-..’’ Fleur haar stem haperde bij het zien van de grote zaal (die overigens prachtig was versierd). Elke leerling was niet verkleed. Met het schaamrood op haar gezicht trok ze de man naast haar mee naar de drempel van de zaal. Haar gezicht draaide zich naar het afdelingshoofd van Griffoendor. Het schaamrood was op haar gezicht te zien. Maar ze ging zich niet absurd gedragen! Niemand wist immers wie ze waren. Ze zagen er toch helemaal verhuld uit!

OOC: Sorry voor de late reactie Dail. Het is niet veel maar tenminste iets [aa].

[Elizabeth Pendragon]

Was hij zo sprakeloos van haar sprankelende aanwezigheid? Was hij verlegen geworden door haar? Dat leek haar zo onwaarschijnlijk, Howell was namelijk een man van de wereld. Iemand die overal verstand van leek te hebben. Hij was zonder twijfel een echte goede echtgenoot te noemen. Hij was leuk, knap en grappig. Bovendien wist hij hoe hij met vrouwen moest omgaan en hoe ze behandeld diende te worden. Ze had een verfijnde verloofde gekregen en dankte god op haar knieën daarvoor. Hij was geen lompe boer, geen decadente bruut die dacht dat vrouwen bezit waren. Nee hij was verfijnd, een gevoelige jongeheer die ook dacht aan haar gevoel. Ze kun niet geloven dat het leven ooit nog beter zou worden dan dit. Ze voelde de hunkering, dat zijn lippen de hare weer zouden roeren, net als hij gedaan had op het verlovingsfeest, haar eerste zoen. Die zou ze nooit vergeten. Het was het meest goddelijke moment in haar leven geweest, en dat was heel wat. Ze was nog liever bij hem dan dat ze hier op zweinstein was. Nog liever bij hem dan thuis. Ze wilde overal zijn waar hij was. Hij was haar man, haar verloofde. Ze greep zijn hand nogmaals wat steviger vast. Ze was dolgelukkig en niets, helemaal niets die deze droom kapot kon maken. Want de wereld lag aan hun voeten, en dat op een respectabele leeftijd van twaalf en veertien jaar.

Toch vond ze het vreemd, Howell was nooit zo lang stil, integendeel, hij praatte vaak nog liever dan dat zij dat deed. “Eeh..” Eeh? Howell was nooit sprakeloos! Hij wist altijd precies wanneer hij wat moest doen! Maar wacht, wát? Wat kraamde hij voor onzin uit? Hij was niet Howell .. maar Jesse Rhate?! Elizabeth werd dieprood van schaamte. Wat een ongemakkelijke situatie! Onvergefelijke en bovenal erg schaamtevol, wat een plagerij! Het spreekt voor zich dat ze hem direct los had gelaten toen ze zijn woorden had gehoord en ze keek de jongenman in kwestie aan. “En u liet mij zo lang in onwetendheid!” was haar antwoord, helemaal verbaasd. “Bent u nou een gentlemen? Het zal vast nog eeuwen duren voordat het schaamrood van mijn wangen is verdwenen.” Gekwetst in haar prille trots was het jonge meisje. Ze zette een stap achteruit. Eigenlijk voelde ze de drang om hem in zijn gezicht te slaan, zo behandelde je een jongedame niet! Maar dat was niet netjes, bovendien had ze haar broers en Howell om haar eer te verdedigen. Ze moest weg hier, weg bij Jesse Rhate. Voordat andere mensen hun samen zouden zien, wat zou iedereen wel niet denken. Wat zou Howell wel niet denken. Haar arme, goede echtgenoot-in-spé. Ze keek naar zijn mooie blauwe kostuum, het was echt iets voor Howell geweest, ze wist niet dat Jesse zich zo zou kleden, maar, aan de andere kant was het een gemaskerd bal. Ze zag er zelf ook niet echt, alledaags uit in haar boerenjurkje.

Ze draaide zich om en liep weg bij de jongeman, ze kon zijn aanwezigheid niet langer verdragen. Ze ging terug opzoek naar Louise, haar nieuwe dienstmeid, maar ook tevens een nieuwe vriendin. Kon dat eigenlijk? Vrienden zijn met je bedienden? Elizabeth hoopte van wel! Want ze vond Louise namelijk erg aardig. Ze wist nog precies waar ze haar had achtergelaten, bij het gastenboek. Ze liep direct tussen de mensen door naar het gastenboek en herkende haar eigen japon direct. Ze leek zo aan de achterkant net op Catherine met haar blonde haren en die luxueuze japon. Maar ze wist zeker dat het Louise was omdat het haar japon was geweest. En ze had gezelschap, van een jongeman nog wel! Wat spannend voor haar! Gelukkig dat Elizabeth haar kwam vergezellen, want.. dan kon ze haar chaperonne kon zijn. Alleen met een jongeman was niet goed als je niet voor elkaar bestemd was. “Het spijt me Louise, dat ik zo lang weg bleef.” Zei Elizabeth toen ze bij het tweetal aan kwam. “O, ik zie dat je gezelschap hebt, met wie heb je het genoegen..?”

Patience: Ze had hem gewoon moeten meppen. I wub drama! +2

[Jesse Rhate]

Beschaamd had hij zijn ogen neergeslagen. Waarom had hij zo lang gewacht? De waarheid moest altijd meteen verteld worden. Deze situatie liet dat duidelijk merken. Jesse keek Elizabeth met rode wangen aan terwijl ze reageerde op zijn woorden. “Bent u nou een gentlemen? Het zal vast nog eeuwen duren voordat het schaamrood van mijn wangen is verdwenen.” Gekwetst keek de Huffel haar aan. Begreep ze dan niet dat het ook moeilijk voor hem was? Dat hij had gedacht dat het Lilly was. Dat zou heerlijk zijn geweest. Dat zou zijn leven waarschijnlijk veranderen. Maar God was blijkbaar niet zo goedgezind en liet de arme Huffel maar piekeren. Jesse zuchtte zachtjes en keek het meisje tegenover hem weer aan. Snapte ze écht niet dat hij gedacht had Lilly te omhelzen? "Het spijt me diep," verbazend genoeg was zijn stem helder en krachtig. Dat had Jesse nooit van zichzelf verwacht in deze situatie. Zijn ogen gleden over het gezicht van Elizabeth en hij vond inderdaad schaamrood op haar wangen. Iets wat ook op zijn wangen te vinden was.

Het duurde niet lang voordat ze hem verliet. Gelukkig maar. Jesse keerde haar ook de rug toe en daarbij ook Esmere. Hij moest even de situatie op een rijtje zetten en dat ging vast niet lukken bij Esmere. Dus stapte hij naar een tafeltje waar hij wat te drinken in kon schenken. Blind schonk hij zichzelf een glas in en dronk eruit zonder de drank te proeven. Ondertussen vlogen zijn gedachten elke kant uit terwijl ze juist netjes op een rijtje moesten liggen. Gefrustreerd luisterde hij naar de vele stemmen in zijn oren en schudde af en toe zijn hoofd. Het was niet totaal zijn schuld geweest! Elizabeth was begonnen. Okay, hij had eerder kunnen zeggen dat hij Howell niet was, maar.. De reden was toch wel begrijpelijk?!

Eindelijk luisterden de gedachtes naar hem, in plaats van dat hij naar zijn gedachtes moest luisteren. Het werd ook tijd dat ze wat kalmeerden en dat punt was nu van toepassing. Jesse kon eindelijk helder nadenken terwijl hij zijn laatste slokje sap opdronk. Het smaakte naar pompeoen. Lekker. Maar het was niet belangrijk wat hij dronk, hij moest nu terug naar zijn werkelijke afspraakje voor dit bal. De Huffel keerde zijn rug naar de drankjes toe en zette zijn beker op een willekeurige tafel neer terwijl hij naar zijn afdelingsgenoot liep.

"Hallo Esmere," sprak hij met een glimlach. "Excuseer dat ik niet direct naar je toe ben gekomen." Jesse boog even en rechtte vervolgens zijn rug. "U ziet er werkelijk prachtig ui." complimenteerde hij haar. "Blieft u deze dans." Het was een raadsel hoe hij plots zo etiquette achtig gedroeg, maar het zou vast wel goed zijn. Jesse hoopte vurig dat Esmere zijn domme fout met Elizabeth zou vergeten en een fijne avond met hem zou beleven. Dat ze die avond in bed stapte met een goed gevoel dankzij hem. Dat zou fijn zijn, vond de Huffel.

Patience: Blieft xDD... Doet me denken aan food. Dunno why. +1

[Hywel Pendragon]

Zijn ogen dwaalden kort door de Grote Zaal terwijl hij het prachtig geklede meisje de kans gaf om te reageren op zijn aanbod. Verderop zag hij iemand in een enigszins armzalige jurk een jongen met goede smaak voor kleren knuffelen. Anders had hij zich misschien geërgerd aan hun gebrek voor tact in het openbaar, waar waarschijnlijk allemaal kindertjes rondliepen die geen liefde hadden, of juist liefdesverdriet hadden, maar nu voelde hij alleen de ijsklomp in zijn maag vergroten. Waar was Elizabeth?

Natuurlijk kon hij goed dansen, bedacht hij toen plots, terugdenkend aan Taylor Brown’s opmerking. Hij was vanaf zijn jongste jaren intensief gedrild op alle gebieden die aandacht nodig hadden als je uit een upper class gezin komt. Te kunnen dansen was één van de benodigde vaardigheden. Howell had geluk, aangezien hij - anders dan voor veel andere dingen, hoewel hij dit nooit toe zou geven - een aanleg ervoor had. Andere mensen hadden het talent voor het rond lopen in aardbeien kostuums.
Howell knipperde verbaasd met zijn ogen, zijn aandacht even niet bij het kleine - vermoedelijk - meisje voor hem dat namens Elizabeth het gastenboek getekend had. Nee, hij staarde ongelovig naar de twéé aardbeien die in de deuropening van de Grote Zaal stonden. Het waren mensen in pakken, toch? Dat hoopte hij van harte, want – gezien we ons op Zweinstein bevonden – het konden ook hele andere dingen zijn. Terwijl hij probeerde zijn aandacht weer terug te brengen bedacht hij wat theorieën: 1. Evergreen had per ongeluk twee aardbeien uit zijn moestuin gemuteerd – misschien zelfs expres, omdat hij enorme honger had, maar vervolgens was hij vermoord en opgegeten door de aardbeien (de ironie). 2. Evergreen had per ongeluk twee aardbeien uit zijn moestuin gemuteerd omdat zijn sociale leven zo tragisch onsociaal was. 3. Evergreen… waarom moesten al zijn theorieën met Evergreen beginnen? Waarom legde hij, de meest intelligente leerling op school, een link tussen enorme aardbeien en Evergreen? Ofwel er moest een link zijn, ofwel hij dacht angstaanjagend vaak aan de knappe docent en moest dus nodig naar de klassenoudsten badkamer. Pudum-psshjt.

Voordat het meisje de kans kreeg om te antwoorden, of voordat ze gebruik maakte van de erg lange kans die ze al gekregen had, kwam er een ander meisje bij hen staan – oh, degene met het dienstmeisjes kostuum die eerder zo enthousiast een welgeklede jongeman – vermoedelijk – had omhelsd. . Deze keer was het niet vermoedelijk vrouwelijk. Haar gratie van lopen en interessante keuze van outfit kon alleen maar van een vrouw gekomen zijn. Wie het was, wist Howell echter niet. Toen ze haar stem liet horen- toen ze haar stem liet horen! Zijn blauwe ogen stonden geschokt achter zijn prachtige masker. Zonder enige twijfel was dit Elizabeth Howard, zijn verloofde. Het meisje met wie hij de openingsdans had moeten dansen. Het meisje dat net met iemand anders in een innige omhelzing had gestaan. Moest hij kenbaar maken wie hij was? Zou ze weten dat hij net de openingsdans met een ander had gedanst? Zou ze weten dat hij gezien had dat ze een ander had omhelst, op een manier die niet gepast was voor een verloofd meisje? Of behoorde hij haar in zalige onwetendheid te laten? Voor die openingsdans leek dat wel aantrekkelijk… maar dat ze iemand anders omhelsd had zoals ze dat had gedaan – dat raakte hem diep!

“Aah, behoort het niet de bedoeling te zijn dat men onherkenbaar is op een feest als dit?” vroeg hij met een lagere stem dan hij normaal had, nadat hij uiteindelijk zijn besluit had gemaakt. Hij hoopte dat de korte, onzekere trilling erin niet opgemerkt werd. Ondertussen had hij vluchtig zijn Host Master badge achter zijn hand afgehaakt en hopelijk even onopvallend als de trilling in zijn stem geweest was, in zijn zak gestopt. Hij schraapte zijn keel. “Ik bood deze jongedame net een drankje aan. Uiteraard zal ik dit aanbod uitstrekken tot het u ook betreft? Is er iets dat ik u kan brengen?” En terwijl hij voor hen beide een drankje en een versnapering zou halen, zou hij kunnen nadenken over hoe hij Elizabeth erover zou informeren dat hij had gezien dat ze een vreemdeling had omhelsd zoals hij wilde dat ze hem zou omhelzen – hoewel hij dat er natuurlijk niet bij zou zeggen. Hij had nog enige trots. Véél trots. Hoe hoger men op de sociale ladder stond, hoe harder en tragischer men kon vallen. Dit was de eerste keer dat Howl’s voet van een trede van die sociale ladder afgleed, hoewel het slechts in zijn eigen hoofd was.

Patience: +3

[Arden Inverness]

Arden volgde Jaike naar de tafel waar heerlijke dranken en spijzen op de gasten stonden te wachten. In tegenstelling tot haar nieuw verworven vriendin nam Arden niets. Ze had geen dorst, noch honger. Toch knaagde er iets in haar onderbuik. Het was het feit dat ze aan het werk moest. Dat ze gasten moest vermaken, maar dat ze nog op niemand was afgestapt. Howell zou ontevreden zijn als ze hier bleef staan, alleen met Jaike. Dat kon ze niet hebben. Als hij zich van haar ontdeed mocht ze wat restte van de rekening contant betalen. Oftewel een erg lange en hoge schuld bij Howell Pendragon. Zijn vernielde toverstok helemaal geïmporteerd uit Duitsland was geen goedkoop ding geweest. Ah, the sweet memories - NOT!

"Jaike." Ze prikte Jaike in haar zij om zo haar aandacht te trekken. "Ik denk dat we maar e- Ehh?" Arden zette een pas achteruit toen iemand tegen Jaike aanliep. Onoplettende, ongemanierde, ongehoorde, onthingie van een schoft die... Net zijn excuses aanbood en Jaike ten dans vroeg. Pudum-Psssjht.
Bummer. Nu had Jaike iemand om te vermaken en mocht zij zelf nog iemand uitzoeken. Waarom botsten er voor het gemak even geen mensen tegen haar op! Bespaarde haar het gedoe en alles. Ze bekeek de jongen. Ze wist niet wie het was, masker en alles. Hoed met een veer. De kleuren die hij bij elkaar had gekozen waren wat vreemd. Een rode en witte veer met een blauw masker. Donkerblauwe kleding met rushes. Arden had het mode verstand van een goudvis, maar ook zij wist dat rood/wit niet echt stond bij twee verschillende kleuren blauw. Hij was ook klein van stuk, met brede schouders. Vreemd. Maar al met al, zag de jongen er goed uit. Zolang hij maar geen rare dingen achter dat masker van hem had zitten. Het leek veilig genoeg om Jaike achter te laten bij deze gast. Ze maakte een kleine buiging voor de jongeheer.

"Als u mij wilt excuseren." Elkaar voorstellen leek haar onnodig, aangezien ze toch op haar weg ging. "Jaike, een prettige avond. We zien elkaar vast wel weer." Met deze woorden verliet ze de Huffelpuffer en ging ze op jacht zoek naar een slachtoffer gast om te vermaken.

Al snel had ze er één gevonden die er wat zielig alleen uitzag. Een dunne schriele jongen met prachtige kleren aan die een beetje beige waren. Hij leek te zoeken naar iemand en haalde zijn kleine hand door zijn korte rode haren. Arden fronste haar voorhoofd. Ze kende niemand met korte rode haren behalve dat ene rare Huffelkind dat contact had met Howell. Dat meisje die altijd had rond gelopen met een knuffelbeer. Ze had geen zin om die tegen te komen. Dat kind was zo verschrikkelijk verlegen dat het gewoonweg irritant was. Arden likte haar lippen. Nee, als ze haar zou zien, zou ze die gewoon voorbij lopen. Ze zette de gedachte van zich af en liep recht op de jongen af. Op iets meer dan een halve meter afstand hield ze halt.

"Kan ik u ergens mee helpen Jongeheer? De Host Club is er om te voorzien in elke behoefte." Blablabla. De jongen was echt schriel. Het was haast geen jongen te noemen.

[In case you did not noticed yet, I'm talking to you Eveline >D]

Matthias:+3 voor Zwadderich. Tegen elkaar opbotsen bespaart gedoe, xD

[Taylor Brown]

Maar weer eens op zoek naar iemand om te vermaken. Was er op het hele feest geen danspartner die zo gek was om met haar te dansen? Blijkbaar niet, anders was er toch wel iemand op haar afgestapt? Was haar masker niet onherkenbaarmakend genoeg? Want als je niet wist dat dat vreemde, bleke kind van Huffelpuf erachter zat, zag ze er toch best mooi uit. Toch? De blonde jongen, waarvan ze bijna zeker wist dat het Jesse was aangezien Anouk er net met open mond naar stond te staren, vroeg een ander, blond meisje ten dans. Zou Jesse, als hij Jesse was, haar herkennen? Misschien wou hij straks ook nog wel even met haar dansen. Of was hij nog te beschaamd van de kus die ze hem gegeven had? Dat was toch weer goedgepraat, of niet? Of was hij soms verliefd op dit kleine meisje?

En waar was Maximus nou? Zou hij haar echt ontwijken? Dat.. dat kon hij niet maken! En als ze nou gewoon vrienden werden, en vergaten dat zij verliefd op hem was... Nee, vergeten zou ze niet kunnen: het zou nooit goed gaan. Hij wou waarschijnlijk niks met haar te maken hebben omdat ze zo rood werd en geen normaal woord meer kon uitbrengen toen ze hem zag. Shit, als ze nu maar niet uit het Zwerkbalteam werd gezet! Dat zou ze niet overleven! Ze zou voor de allereerste keer van haar leven gebruik maken van haar positie als dochter van de Earl of Cardiff, en een aantal enge mannen achter hem aansturen. Zwerkbal ging overal voor, voor haar trots, voor haar club T.O.S.M.S. en voor Maximus. Behalve voor haar vrienden: liever geen Zwerkbal dan geen Nina, Roisin, Fiona, Regina en Jesse.

Taylor keek rond, op zoek naar andere mensen. Daar liep een ander meisje met een host club badge, zo te zien ook hopeloos op zoek naar een gast. Misschien die jongeman daar, oh, shit, de andere host zag hem al. Wie nog meer...? In de hoek stonden twee mensen! Taylor liep er zo vlug mogelijk op af en zag dat geen van beide een Hostbadge had, misschien wilden ze wel wat te drinken. Taylor liep zo snel, maar deftig mogelijk als ze kon naar hun toe. Wat nu? Oja, een reverence. Taylor maakte een sierlijke reverence en zei: "Goedenavond juffrouw en... juffrouw. Wat een genoegen om u te mogen ontvangen op dit verfijnde feestje. Kan ik u enigzins helpen met lekkernij en drank?"

Patience: +2

[Elizabeth Pendragon]

Arme Louise, ze was helemaal sprakeloos geworden. Misschien was het toch niet zo’n slim idee geweest om Louise mee te nemen naar zo iets groots als een host club feestje, de grootsheid was namelijk werkelijk groots! Ze was uiteraard helemaal verbaasd en ze was niet meer gewend dan boeren dorpsfeestjes, dit was inderdaad heel iets anders te noemen. Elizabeth kon het slecht haar kwalijk nemen dat haar fragiele breinstatus dit allemaal niet zo snel kon verwerken. Ze had de volledige respect en eerbied daarvoor. Nu had ze direct een antwoord op haar vraag: Is het heus dat zij uit de 3de stand minder begaafd zijn? het antwoord scheen een ja te zijn. Toch hoopte ze ergens ze bevriend konden zijn met bediendes, ze zou het eens aan iemand met verstand na vragen. Iemand die ouder en wijzer was dan zij, zoals haar verloofde wellicht.

Mannelijk gezelschap was iets waarvoor Louise nog helemaal niet klaar was, dat bleek wel. Nu zag ze het als haar taak om haar van deze kwelling te verlossen. Ah, mannelijke gedeelte van het gezelschap sprak. Hij had een geile aangename, zware stem en Elizabeth keek hem verwonderd aan, waarna ze bedacht wie deze man kon zijn. Onfortuinlijk kon ze zo snel niet op het juiste antwoord te komen. Maar ze kon de man wel charmant noemen met zijn pakkende opmerking. Haar lippen vormden onwillekeurig tot een klein, vermakelijk glimlachje. “Ik geloof inderdaad dat zo iets de bedoeling van dit alles zou moeten zijn.” Ah, mannen. Alsof ze nog niet genoeg had van gemaskerde mannen. De schijn van een gemaskerd bal leek haar uiterst aangenaam, maar nu werd ze de speelbal van gegoede mannen, van Jesse Rhate tot deze jongeheer. De volgende keer zou ze haar binnenkomst met meneer Pendragon doen, zonder twijfel. Waar was haar geliefde Howell? Ze kon zich niet voorstellen dat hij niet aanwezig was zonder haar eerst daarover in te lichten. Wellicht was hij haar ook aan het zoeken. Drinken, ah dat was zeer zeker geen overbodige luxe. Elizabeth bekeek hoe een acrobaat door het luchtruim vloog en wendde zich tot de onbekende jongeman. Drinken, wat wilde ze drinken? Ze liet haar ogen door de zaal gaan, ze zou niet in de buurt van meneer Rhate willen zijn, in het zand gedeelte. Nee, het was beter om hier ergens in de buurt te blijven, haar oog viel op de fontein met gekleurd water. “Ik moet u eerlijk bekennen dat die fontein met dat gekleurde water me een waar genot lijkt.” Ze bood hem, nonchalant haar arm aan. “Ik ben keurig in staat om met u mee te lopen naar de drankjes, danku.”

Terwijl ze richting de fontein liepen opende Elizabeth haar mond. “U moet zonder twijfel in goede aard liggen bij de host master.” Als men nog niet had ontdekt dat ze geen boerin was, zou ze waarschijnlijk wel herkend worden aan haar upperclass, kakker accent. Iets waarvan Elizabeth geen idee had. “Ik had namelijk het genoegen om te aanschouwen dat u de openingsdans uitvoerde, mag ik u overigens uw lichtheid des voets complimenteren?”
Graag wilde ze het genoegen mee maken dat hij zou antwoorden op haar vragen, zodat ze zijn stem kon horen en wellicht kon ontrafelen met wie ze het genoegen had. Ze keek naar de blonde lokken. Ze kon onmogelijk opnieuw dezelfde fout maken en denken dat dit haar verloofde Howell Pendragon was, zijn stem leek er namelijk niet eens op! Oh, maar natuurlijk! Het was Leon Marks, de vriend van haar oudste broer, Henry Howard. Zou hij enig idee hebben wie er achter dit masker van een dienstertje was verscholen? Ze hoopte dat hij zich snel herkenbaar maakte, wat een plagerij!

Patience: En Leon Marks deed hier al zijn intrede - al voordat hij echt bestond! +2 voor de post.

[Scott Evergreen]

Uiteraard was zijn hoofd zo rood als een aardbei geworden en zou hij wel een dozijn aardbeien tegen de dichtsbijzijnde muur kunnen werpen om zijn boosheid te uiten en had hij ineens zin in aardbei. Maar hij was zélf een aardbei, dus dat ging allemaal een beetje moeilijk. Terwijl hij slikte en zijn hand zich om die van zijn aardbeienwijfje vouwde stapte hij zo aardbei-achtig als mogelijk de zaal binnen, die vast niet gebouwd was voor alle fruit- en groente soorten van dien.
Er waren maar een beperkt aantal keuzemogelijkheden die hij nu kon uitvoeren, maar allen leken even vervelend te eindigen voor ofwel hem, ofwel de sfeer, ofwel... hem. Hij moest met Fleur praten. Privé. Maar dat ging niet. Want ze waren aardbeien, en niemand mocht zijn stem horen, want dan zouden ze hem herkennen. En Fleur mocht ook niet praten, want dan zouden ze háár herkennen - hoewel de kans dat ze hém zouden herkennen groter was daar zijn populariteit toch wel boven die van de Bezweringen docente uitsteeg. Maar hij moest haar zo privé mogelijk spreken, en de enige mogelijkheid daartoe was waarschijnlijk op de dansvloer. Of in het toilet, maar dan zou een van hen tweeën naar het andere toilet moeten en dat zou bij ontdekking ietwat... onaangename scenario's voortbrengen. Dus zo besloot hij, in niet meer dan een paar seconden, dat ze moesten gaan dansen. En dus sleurde hij, gepanikeerd en in haast, haar de dansvloer op. Later pas besefte hij dat dat ronduit onbeleefd was, en vroeg hij haar nog een snel "Oh-schoone-dame-mag-ik-deze-dans-van-u?" Maar toen stonden ze al op de vloer. En was hij bezig de normale danspositie aan te nemen.
Uiteraard zijn grote, ronde, roodbespikkelde buiken niet geschikt voor een positie waar het gebruikelijk is een ruimte van enkel dertien centimeter vrij te houden (hoewel Scott een gebruikelijke vijf aanhield, omdat méér niet praktisch was voor het... dansen). En uiteraard had Scott Evergreen daar even niet overna gedacht toen hij zijn galante dame naar zich toetrok. En uiteraard was het effect daarvan ietwat... stuiterend.

Zijn prachtige groenbruine ogen kregen dan ook een zweem van verbazing toen hij uit puur enthousiasme naar achteren afkaatste van dat wat hij vanavond tot zijn date mocht rekenen en tegen een stel onschuldige - nuja, deze term was waarschijnlijk niet helemaal van toepassing op de desbetreffende leerlingen - kinderen aanviel. Deze schreeuwden - uiteraard vanuit bewondering, hoewel ze niet eens wísten dat hij het was... ach, de populariteit! - maar Scott's gedachten vlogen eerder naar háár. Aangezien Fleur ook aan het vallen was. En aangezien dit in slowmotion leek te gebeuren doordat ze naar achter zwaaide en zwierde en het dikke pak niet zeker wist of het nu de doorslag naar voren of achteren zou geven. Maar Scott was dapper en moedig (ach, wie had nu ooit kunnen voorspellen dat de karaktereigenschappen van Griffoendor tóch nog aan hem toegeschreven zouden worden?) en krabbelde overeind terwijl hij zich optrok aan het stel leerlingen, rende de paar meter zo snel als het waggelende kostuum dat toeliet, en gooide zich met een kleine schreeuw onder de plek waar Fleur op dat moment op de grond zou gaan neerkomen.
Uiteraard was de stuiterigheid van zijn kostuum niet minder geworden, zodat de twee botstende aardbeiige stuiterigheden van elkaar stuiterden en de knappe leraar, hoewel aardbei, nu met extra stuiterkracht de grote zaal door stuiterde en al stuiterend tot stilstand kwam bij een grote fontein, aan de voeten van twee knappe leerlingen, die met elkaar een gesprek voerden waar een zweem 'adel' in verborgen zat. Niet dat Scott dat hoorde.
Die lag op de grond zichzelf te vervloeken en zich af te vragen waar zijn aardbeienhoedje was zodat zijn warrige zwarte haar niet te zien was en probeerde wat heen en weer te wiegelen zodat hij Fleur kon zien die vast ook weggestuiterd was. Al stuiterend. Maar misschien lag hij verkeerd.
Het was pas toen dat hij omhoog keek naar zijn 'ensemble', eigenlijk met de vraag op zijn lippen of ze hem niet even konden helpen. Totdat hij het heerschap leek te herkennen. Die blonde krullen... die waren... die móesten...
"Howell Pendragon" sprak hij geluidloos. Gelijk hield hij op met wiegelen en legde zijn aardbeienhoofd op de grond. Hartstilstand.
Niet dat iemand ooit van een aardbei met hartstilstand had gehoord.

[Esmere Beithe]

Het was typisch Esmere om niet te merken wat er zich om haar heen afspeelde. Typisch Esmere om glazig naar leraren in aardbeienkostuums te staren en zich niet eens te realiseren dat wat ze zag vrij ongewoon was. Dat misschien leraren niet elke dag aardbeienkostuums aantrokken om publiekelijk Mr. & Mrs. Happy Strawberry te gaan spelen. Het enige wat door haar hoofd ging toen haar blik over het fruitduo gleed was een vage gedachte in de trant van "ah, meneer Evergreen en professor Andes zijn er ook." Als ze helemaal alert was geweest had ze haar leraren Kruidekunde en Bezweringen waarschijnlijk niet eens herkend, wat een soort van paradox was. Maar ze zou zich niet hebben kunnen voorstellen dat Evergreen, die zielige bal arrogantie, het over zijn hart zou kunnen verkrijgen zijn knappe gezicht te verstoppen.

En dat was niet typisch Esmere, zo'n gedachte over een leraar. Okee, Scott Evergreen was niet bepaald haar favoriet, maar over het algemeen ging ze toch altijd uit van het standpunt dat de man goed was van binnen en enkel leed onder de gevolgen van een traumatische jeugd. Of hij was gewoon te veel verwend door al die sneue personages die hem aanbaden. Of het was een irritante gozer met grootheidswaanzin. Ho stop. Zo dacht ze normaal gesproken ook niet! Normaal gesproken was Evergreen een prima leraar Kruidenkunde, met een ziek- ach laat ook maar. Het moge duidelijk wezen; de Huffel had een verschrikkelijk slecht humeur, waardoor al haar schattige kanten wel uit haar karakter weggepoetst leken. Misschien kwam het door de drank.

Sure, dat gebeurde echt na drie slokken. Waarschijnlijk had de donder-en-bliksemwolk boven Esmeres blonde hoofdje meer te maken met de knuffel die zich achter haar rug plaatsvond, en was ze haar frustratie aan het afreageren op haar gemuteerde leraar zodat ze dat niet onder ogen hoefde te zien, wat erg zielig en oneerlijk was. En sowieso hoefde ze zich er niet over op te winden. Het was een totaal onlogische, pathetische reactie, en eigenlijk moest ze zich schamen en wegkruipen in een hoekje.

Maar ze stond al in een hoekje. Een hoekje waarin ze perfect kon horen wat er zich afspeelde tussen Jesse en Elizabeth. Blijkbaar berustte de hele scene op een vergissing. Hoe Elizabeth in godsnaam Jesse aan had kunnen zien voor haar verloofde Howell Pendragon vroeg Esmere zich ernstig af, maar dit was blijkbaar wel wat er gebeurd was. Echter vond het kleine meisje niet dat haar slaapzaalgenote Jesse zo uit hoefde te schelden. Zij had hem omhelsd!

Esmere wreef door de gaatjes in haar masker in haar ogen en voelde zich langzaam weer rustig, lief en herkenbaar worden, wat maar goed was ook. Ze voelde zich compleet belachelijk, maar realiseerde zich dat niemand iets had gemerkt van haar minder civiele gedachten. Wel zat er een klein stemmetje in haar hersens dat ervoor zorgde dat ze zich schuldig voelde. Misschien zou ze het ooit nog goed kunnen maken met de mensen die ze zojuist had uitgescholden. Zie je wel dat het de drank was!

Net had het minimeisje besloten het feest te verlaten en zichzelf slaapzaalarrest te geven bij wijze van straf, toen Jesse tegenover haar stond. "Hallo Esmere." "Hoi" mompelde Esmere verlegen. Ze was weer braaf.
"Excuseer me dat ik niet direct naar je toe gekomen ben."
De tweedejaars voelde de kleur weer naar haar wangen stijgen. Zij moest eerder sorry zeggen, maar ja, dat wist hij niet. "U ziet er werkelijk prachtig uit." Ze kleurde dieper: nu waren er drie aardbeien in de zaal. Ging Jesse nu ook al zo beleefd doen? Zij werd juist minder beleefd van bals als deze, blijkbaar. "Dank je, jij ook." Het was niet duidelijk of haar vriend het gehoord had. Toch lastig, die maskers. "Blieft u deze dans?"

Esmere sloeg heel even haar ogen neer, ervan overtuigd dat haar vuurrode hoofd nu roder was dan een aardbei. Ja, maskers hadden zo hun nadelen, maar... Gelukkig kon Esmere wel dansen. Het was een van de weinige adeldingen die ze geleerd had. En sowieso was Jesse de heer, dus hij zou moeten leiden. Ze glimlachte stralend. "Ja leuk!" Te enthousiast. Te springerig. Hopelijk lette niemand op. Maar het moment dat ze Jesses hand pakte was ze vergeten dat Anouk naast haar stond, was ze alles vergeten wat er die avond was gebeurd.

Oh jee. Esmere had duidelijk een erg slechte smaak.

Patience: Die laatste zin in de eerste alinea; briliant! +4 voor de post.

[Jesse Rhate]

Het viel hem nu pas op. Twee mensen in een aardbijen kostuum waren de Grote Zaal binnen gedrongen. Met twee grote ogen bekeek hij de aardbeien maar kon niet helemaal de vinger op het juiste plekje leggen. Wie waren dat? Beter gevraagd.. Kwamen er nog meer? Misschien was de halve school wel als aardbei verkleed! Dan kwam er een invasie van aardbeien en dat zou hij ook in een aardbeien kostuum moeten! Ongelovig staarde hij naar de deuren van de Grote Zaal. Hij wachtte op meer rood. Op een kostuum die in zijn handen gedrukt kon worden. Eigenlijk. Een aardbeien kostuum was niet zo erg.. Even keek Jesse naar zijn eigen kledij. Het was veel te netjes! Gretig keek hij weer op. Aardbeien kostuum.. KOM HIER! De Huffel had de neiging om naar de deuren van de grote zaal te rennen en aan de aardbeien te vragen of ze nog zo'n kostuum hadden. Hij wilde er één! Alles beter dan wat hij nu aan had!

Toen Esmere weer iets mompelde -zei ze nu dat hij er ook goed uit zag?- keek Jesse eindelijk terug naar zijn gezelschap. Even schrok hij zich dood. Het meisje was erg rood en even dacht hij dat ze ook een kostuum had gekregen. Hadden ze hem dan overgeslagen? Dat zou een schande zijn! Maar nadat hij beter had gekeken, zag hij dat ze gewoon rode wangen had. Het was toch niet zo warm? Of wel soms. Even hield hij zijn adem in en voelde. Het was niet echt warm. De adem kwam er in een zucht uit. Goed. Nu hij wist dat er geen andere aardbeien waren, kon Jesse zich op zijn gesprek focussen. Wat ook behoorlijk belangrijk was, want hij moest zich goed gedragen. Als een echte heer. Stiekem wilde de jongen zich bewijzen tegenover zijn moeder, ook al was deze er nu niet. Het ging om het idee en misschien zou Anouk het wel vertellen. Onwillekeurig ging Jesse grijnzen bij deze gedachte, terwijl iemand iets tegen hem zei. Verdorie! Waarom kon hij nou nooit eens luisteren en zich focussen op de belangrijke dingen?

"Ja leuk!" Klonk het enthousiast uit Esmere haar mond. Dat deed hem meteen helemaal vrolijk worden. Weer boog hij zich en keek haar met een stralende glimlach aan. Jesse vond het geweldig dat ze er zo blij mee was. Haar hand raakte de zijne aan en voelde hoe hij de hand meteen vast pakte. Dat moest, dat hoorde. Anders was het lastig te dansen. Vervolgens rechtte hij zijn rug en leidde Esmere naar de dansvloer. De openingsdans was al gebeurd, dus het mocht. Hij mocht gewoon dansen nu, toch? "Vind je het nog een beetje leuk?" vroeg Jesse voorzichtig aan Esmere.

[Joseph Pendragon]

off: toestemming van godmode..

Na haar glaasje netjes leeggenipt te hebben wachtte ze op een slachtoffer. Ze moest toch iemand vinden om aan te vragen of ze hem of haar kon plezieren in een drankje, hapje. Het liefst wilde ze hun plezieren met een dans. Dansen, haar passie. Graag zou ze dat doen. dan plezierden ze hun beide en dat was de allerbeste optie. Natuurlijk hield ze er van om deel te nemen aan de host club. Het was aan de andere kant ook weer vreemd, aangezien ze gewend was zelf geplezierd te worden. Echter daarom wist ze precies wat ze zou moeten doen. Omdat ze wist hoe haar hofdames tegen haar zich gedroegen. Netjes, elegant, overal toe bereid. Het ging om haar, en nu om de gasten.

Jaike keek naar Arden die in haar zij had geprikt. Ze wilde net antwoorden toen zee een stoot tegen zich aan voelde. verwonderd keek ze om, en zag daar een nette heer. Zeker van adel, het zag er charmant uit. Ze wilde net wat over zeggen maar bedacht zich weer, hun waren de gast. Zij moest hun plezieren en niet anders om. Ze knikte beleefd en luisterde naar zijn vraag. Ze legde haar hand in de zijne en antwoordde netjes. “Natuurlijk geef ik u graag een dans” Ze had expres de heer niet onderbroken om zich naar Arden te wenden. Dat zou zeer onbeleefd zijn. Met haar hand in de zijne kon ze zich rustig even naar haar vriendin wenden.

“Hartelijk bedankt, U ook een prettige avond. Het zou mij een genoegen zijn U weer tegen te komen” Ze voegde er een snelle knipoog aan toe, aangezien ze wel heel bekakt praatte. Dat moest wel in het bijzijn van deze heer, maar wilde Arden laten weten dat ze niet tegen haar in de hoogte wilde doen. Ze liet zich meevoeren naar de dansvloer, en liet zich leiden. Algauw nam haar dominantie het over, hoe graag ze het ook wilde. Zij mocht niet leiden, maar hij deed het ook niet! Jaike merkte een foutje in de dans op. Één klein stapje, en ze wist wie deze adelman was. Van adel was hij niet, maar beleeft en lief was hij wel. Maximus..