It Was A Beautiful Summer, Didn't you miss us? <3

[Sophia Ruskin]

"Kom nou maar mee," zei hij met een warme glimlach op zijn gezicht, terwijl hij een lok haar uit haar gezicht wegstreek. "Edward overleeft het heus wel een momentje zonder je." Bailey pruilde, maar hij negeerde het terwijl hij haar haar mantel aangaf. "Fleur heeft een drieling opgevoed, ze weet dan heus wel hoe ze voor één baby moet zorgen." Hoewel uiteindelijk één van de drie was gestorven, maar dat feit wilde hij nu niet bij Bailey benadrukken. Waarschijnlijk zou ze dan gillend rechtsomkeert maken, Edward uit de handen van haar collega trekken en grommen naar iedereen, inclusief hij, die ook maar naar Edward keek. Nee... het was nu niet de bedoeling dat ze met de baby tegen zich aangeklemd zou zweren dat hij nooit meer in haar bed zou slapen.

"Waar gaan we trouwens heen, Logan? Je weet toch dat ik verrassingen haat he, kunnen we niet gewoon iets leuks doen hier, binnen, met Edward?" begon Bailey te ratelen, maar hij wees nog een keer streng naar de mantel, zodat ze hem eindelijk, protesterend, omsloeg. "Maak je nou geen zorgen." Natuurlijk zou het leuk worden, dat was wel de bedoeling. Na heel wat keren dat hij het uitgesteld, was het vandaag eindelijk zover. Hij ging Bailey ten huwelijk vragen, maar sst! Het moest een volkomen verrassing zijn! Gelukkig was het vandaag een mooie dag, wel een beetje koud, maar het terrein zag er echt prachtig uit met de bomen die bont gekleurd waren. Hij had vandaag snel geregeld dat Fleur op zou passen (ze stonden zo ongeveer in de rij om op de enige baby op Zweinstein te passen, hoewel hij niet blijk was met álle aandacht die ze kregen), zodat hij met Bailey een wandeling kon maken over het terrein... en dan... nouja, dat bleef nog een verrassing.

Uiteindelijk kreeg hij haar eindelijk zover dat ze hun kantoor verlieten en door de gangen, die redelijk verlaten waren op deze zaterdagmiddag, naar de begane grond liepen om vandaar naar buiten te gaan. En hij had gelijk gehad, het terrein zag er geweldig uit met al de bomen en hun prachtige bladeren. Hij leidde haar richting het afgelegen pad dat ze toen, nu al bijna een jaar geleden, eens hadden genomen toen ze net bij elkaar waren en het toen nog winter was. Hij hoopte de slechte herinneringen aan dit pad te vervangen door de nieuwe herinneren die hij nu zou maken. En daarbij was dit pad het rustigste en zouden ze waarschijnlijk niet gestoord worden. Geen vervelende kindertjes die om hen heen zouden stuiteren en slechte vragen stelden... of, nouja, alles dat de sfeer zou verpesten.

"Is het terrein niet prachtig nu in de herfst?" Hij kneep even zachtjes in haar hand die hij in de zijne hield.

[Bailey Invernes]

Het was niet zo dat ze er niet van genoot over het terrein te wandelen met Logan, het was alleen zo dat ze veel liever in haar kantoor met Logan en Edward was. Hun kleine baby’tje was immers nog zo jong en breekbaar en ze was zo bezorgd dat hem iets zou overkomen in haar afwezigheid. Ze zou niet met die schuld kunnen leven. Maar op de ene of de andere manier had Logan haar toch overtuigd met hem mee te gaan voor een wandeling. Nu ja, overtuigen en lichtjes dwingen .. het was toch bijna hetzelfde. Hij deed trouwens heel erg raar de laatste paar dagen, hoewel vandaag echt wel het hoogtepunt was. Eerst probeerde hij haar met alle macht te overtuigen met hem te gaan wandelen en nadien zorgt hij ervoor dat Fleur op hun zoon zou passen zodat ze alvast dat argument niet meer had. En dat alleen maar voor een wandeling. Ze kon het niet helpen dat ze een beetje geërgerd was door zijn gedrag. Het stoorde haar dat ze haar pasgeboren zoon moest achterlaten bij iemand anders. Bij de elite was het gebruikelijk dat de zorg voor de kinderen in handen van een gouvernante werd overgelaten, maar zij wilde dat niet. Zij was niet van adel. Zij kwam niet uit een rijke familie. Zij wilde voor haar kind zorgen. Maar misschien was het ook wel een beetje overdreven dat ze elk moment van elke dag bij Edward wilde zijn. Een heel klein beetje.

Toch bleef ze om de zoveel tijd achterom kijken naar het kasteel zodra ze op het terrein waren. Niet dat ze verwachtte dat het in vlammen zou opgaan of dat er hysterische leerlingen uit zouden komen lopen of zo. Nee, helemaal niet. Ze zuchtte en richtte haar ogen weer voor zich uit. Ze moest gewoon die belachelijke angst van zich afgooien. Alles ging goed met Edward en ze kon dus vrij genieten van haar tijd met Logan alleen. Ze beet op haar lip. Was dat waarom hij dit geregeld had? Ze staarde naar zijn perfecte gezicht en bruine haar en ze wist dat ze daar weinig op tegen zou hebben. Na de bevalling had haar lichaam immers heel erg lang pijnlijk aangevoeld.

Ze was even te lang in gedachten verzonken om te merken dat ze opnieuw op hetzelfde pad liepen als zoveel maanden geleden toen ze in een sneeuwballengevecht waren uitgebroken en .. ze uit elkaar waren gegaan. Ze dwong zichzelf eraan te denken. Het lag immers in het verleden en ze waren nu samen en gelukkig, dus het verleden maakte niet meer uit. Zo lang ze maar gelukkig waren. Alleen was ze wel heel erg nieuwsgierig naar de reden waarom hij haar net naar deze plek bracht. Vond hij dat niet te pijnlijk? Of was het gewoon omdat het afgelegen lag? Ze bloosde hevig bij de gedachte. “Prachtig.” Zei ze en om de een of de andere rare reden voelde ze zich zenuwachtig. Het maakte haar onrustig dat ze niet wist waarom ze daar waren en dat zorgde ervoor dat ze eindeloos wilde gaan praten, maar dat was dan weer belachelijk en dus beet ze op haar onderlip om het te verkomen.

[Sophia Ruskin]

Haar enige antwoord was "Perfect." waardoor Logan zich begon af te vragen waar Bailey eigenlijk aan dacht. Meestal ratelde ze maar door, maar op dit moment was ze stil. Was de plek misschien iets te vol met slechte herinneringen? Of was het dat ze alleen maar aan Edward kon denken? Hoeveel hij ook van zijn zoon hield, het was lichtelijk irritant dat zijn pogingen om een romantische sfeer te creëren werden verstoord door Edward. Hij wist dat vrouwen nogal bezitterig waren over hun kinderen (zijn oudste zus had naar hem gegromd toen hij iets te "ruw" omging met zijn eerste neefje), maar hij hoopte toch echt dat het wat minder zou worden. Nouja, Bailey zou waarschijnlijk boos op hem worden als ze zijn gedachten kon lezen, dus het was maar goed ook dat ze dat niet kon.

"Dit was één van mijn lievelingsplekjes in de herfst," vertelde hij haar. Dat hij daarmee bedoelde dat hij hier altijd meisjes naar toe nam liet hij maar even achterwege, dat zou waarschijnlijk de sfeer nog meer verpesten. "De kleuren van de bomen zien er altijd geweldig uit." Hij stopte even met lopen en raapte een blad op van de grond, die helderrood was gekleurd. Zonder er verder over na te denken stak hij het blad tussen de lokken van Bailey's haar. Snel streelde hij even met zijn vinger over haar wang en boog zich toen voorover om haar een zachte kus te geven. Ze zag er prachtig uit, maar wanneer zag ze er nou niet zo uit?

Goed... waarschijnlijk was dit het moment. Ineens werd hij zenuwachtig, wat als Bailey nee zou zeggen en helemaal niet met hem wilde trouwen? Hij haalde diep adem, om zichzelf te kalmeren. Nee, zo moest hij niet denken. Hij moest het gewoon doen, dan zou alles wel goed komen. Zijn linkerhand, de hand die niet met die van Bailey verstrengeld was, gleed alvast in de zak van zijn mantel, waar hij het doosje met de ring erin in zijn hand sloot. "Ik... ik wil je wat vragen."

[Bailey Invernes]

Logans woorden bereikten dan wel haar oren maar haar hersenen hadden het al veel te druk met andere zaken om haar te laten begrijpen wat hij zei. Zaken zoals haar hart en zenuwen kalmeren. Ze kon dan ook niet anders dan een nerveus lachje uitstoten toen hij het blad in haar blonde haren stak – wat een cliché (<3) – en toen hij zich voorover boog om haar te zoenen greep ze hem bij zijn hemd vast om ervoor te zorgen dat hij niet ophield. Nu dit was een goede manier om haar te kalmeren. Nadat de kus geëindigd was – het was werkelijk zonde dat mensen nog moesten ademen – zuchtte ze gelukzalig en ging op de toppen van haar tenen staan zodat ze in zijn oor kon fluisteren dat ze meer van hem hield dan van het leven zelf.

Al haar kalmte vloog echter de deur uit toen hij zei dat hij haar wat wilde vragen. Hij klonk zenuwachtig. Alleen .. Logan was nooit zenuwachtig. De laatste keer dat ze hem zo had gezien was die nacht op het dak toen hij haar terug wilde krijgen en de keer daarvoor was toen hij haar ging vertellen dat hij verloofd was hoewel hij toen eerder verslagen dan echt nerveus was. Dus moest het wel belangrijk zijn. Ze dacht aan hoe hij diep ingeademd had, ze keek naar zijn gestalte, naar zijn hand die iets in zijn mantelzak leek te omklemmen en plots was het alsof alle lucht uit de ruimte was verdwenen – en dat terwijl ze in open lucht stonden. Haar hart deed pogingen om uit haar borstkas te springen en het klopte zo luid dat ze het in haar keel voelde en dat het in haar oren suisde. Ging hij – nee, vast niet. Ze keek verlangend naar hem en ze had zin om op en neer te springen van opwinding. Haar droom kwam eindelijk uit.

Natuurlijk was dit niet hoe ze het zich voorgesteld had. Hij had het goed gedaan in het opzicht dat hij er geen grootse bedoening van gemaakt had, maar dat hij het haar gewoon vroeg .. maar waarom hier? Wilde hij hiermee alle slechte herinneringen hier uitvegen? Het was best ironisch dat hij haar ten huwelijk wilde vragen op de plaats waar ze altijd wandelden in de tijd dat ze hun relatie geheim hielden. Het voelde fout op een manier. Het voelde alsof hier al teveel momenten van hun leven plaats gevonden hadden die dan later ergens anders bekend geraakt werden. Maar toch was ze opgewonden omdat ze wist dat ze ja ging zeggen, maakt niet uit waar hij haar vroeg of hoe hij het deed. Ze was sowieso al van hem in elke betekenis van de term. Het kon ook geen kwaad dat ze kriebels voelde bij de gedachte dat ze hem dan eindelijk haar echtgenoot kon noemen, hoewel ze beide al zo verloren aan elkaar waren dat een huwelijk maar bijkomstig leek. Inwendig zat ze bijna te squealen en ze kon het niet helpen dat ze haar armen om zijn nek wierp en hem passioneel kuste. De drang was te groot. Ze liet de zoen voortduren totdat haar adem op was en haar lippen beurs waren. Daarna drukte ze nog enkele korte, maar verlangende kussen op zijn mond. “Sorry.” Glimlachte ze met een twinkeling in haar ogen. Het speet haar helemaal niet. “Ik liet me even meeslepen. Je wilde me wat vragen?”

[Hywel Pendragon]

Bij Merlijn. Bij Merlijn, de grond was erg ver weg. En bij Merlijn hij zat op een groot uitgevallen toverstok met wat takken eraan. Alles wat hem van een onvermijdelijke dood scheidde was deze klote tak! Hij piepte angstig en keek naar voren. Die idioot van een afdelingshoofd had bedacht dat zijn geweldige klassenoudste in het Zwerkbalteam moest, vandaar dat hij zich nu stevig vastklemde aan zijn bezem en voor de doelpalen zweefde. Hij was wachter – dat had hem de meest veilige positie geleken. Daarbij hoefde je niet zoveel op en neer te vliegen en… ja, dat was het eigenlijk allemaal wel. Hij was helaas nog niet zo goed ingelicht over het feit dat agressieve freaks van het andere team een harde, rode bal in de mandpalen achter hem moesten mikken en dat híj degene was die die bal moest stoppen.

De jachersch – Howl vond het maar een rare term, maar had er niet naar gevraagd omdat hij niet over wilde komen als iemand die niet buitengewoon intellectueel en aantrekkelijk was. Hoe dan ook, die jachersch waren nu aan het overgooien met de rode bal – de slurck – en de blonde wachter stond zich druk te maken over hoe hij hier weg zou kunnen komen zonder dat zijn eer aangetast werd, zodat hij op een ander moment ergens kon oefenen. Dan zou hij de volgende training als beste van allemaal vliegen en iedereen zou weer meer dan ooit van hem houden en zien dat hij werkelijk óveral talent voor had. Maar… op dat moment kwam de slurck op hem af. Eén van de jachersch riep: “Sorry, Howell, verkeerd gemikt!” en Howl keek dom naar het rode ding dat met een lome boog zijn richting op kwam. Wat moest hij doen? Met uitpuilende ogen zag hij toe hoe het ding met een zachte tok tegen zijn hoofd ging. Hij had zijn handen niet opgeheven om zijn hoofd te beschermen, bang dat hij van de grote tovertak zou donderen en had niet ontweken, bang dat hij – origineel! – van de tovertak zou vallen. Zo kopte hij het ding recht in één van de doelmanden. “Ik… heb een hele grote splinter!” hoestte Howl er met moeite uit. Hij had toch zijn hand iets verschoven op de tovertak toen de bal zijn hoofd raakte. Ach en wee! “Veel bloed, kan niet laten zien. Ziekenzaal, ehh, speel maar door!” riep hij met een schelle stem, terwijl hij met moeite daalde en een crashlanding maakte. De tovertak sleepte hij met zijn goede hand over de grond mee en hij holde keihard het zwerkbalveld af, en stadion uit, zijn splinterhand in zijn zak. Onderweg struikelde hij enkele malen bijna.

Buiten het stadion haalde hij opgelucht adem, tot hij een stem een eindje achter hem hoorde. Was een teamgenoot ook gedaald, uiteraard bezorgd om Zijne Awesomeness? Met een gilletje begon de jongen weer te rennen, zich beseffend dat hij tegenwoordig wel erg vaak over het terrein rende. “SPLINTER, SPLINTER, IK HEB EEN SPLINTER! BLOEOEOOED!” gilde hij suggestief, al rennend, niet echt richting het kasteel. Maar dat maakte niet uit, zolang hij maar weg was bij dat stadion. Hij keek zo vaak achterom, dat hij niet doorhad dat hij recht op een volwassen paartje afholde dat net in een innige kus verstrengeld was. Op het moment dat de vrouwelijke helft van het paar zich losmaakte van de ander, holde Howl recht tussen de twee door – meer tegen de twee aan – en ging vol op zijn giecheltje. De tovertak had hij tijdens de val verloren en na een eigen boogje van het ding, ramde die zichzelf tegen het hoofd van de blonde, mislukte wachter. Met zijn mond in een banaanvormige kromming, de zijkanten naar beneden, en tranen in zijn ogen – van de wind D< - draaide hij zich om en keek naar boven. Tegen de lichte lucht kon hij zo niet uitmaken wie de silhouetten boven hem toebehoorden. “Ik heb een splinter,” herhaalde hij zielig, wie het ook waren, en wapperde de vinger met de mini splinter boven zich heen en weer.

Patience: Geniaal! Itz zo funneh! +5

[Sophia Ruskin]

Voordat hij ook maar de moed kon opbrengen om de woorden uit zijn mond te duwen, zoende Bailey hem. Het verbaasde hem, maar hij zoende haar passioneel terug, terwijl hij zich diep in zijn gedachten afvroeg waarom ze hem zoende. Zou ze... zou ze iets vermoeden? Waarschijnlijk was het de intuïtie van vrouwen of zoiets, maar het zorgde er wel voor dat hij zich iets ontspande. Maar... wat als ze nou iets anders dacht, stel dat ze dacht dat, wist hij het, hij haar wilde vragen of hij het kantoor in een andere kleur wilde verven of zoiets. Oh hemel, de zenuwen waren weer terug.

"Sorry." Haar woorden brachten hem terug bij de werkelijkheid. "Ik liet me even meeslepen. Je wilde me wat vragen?" Logan probeerde tegelijkertijd een soort grijns/glimlach op zijn gezicht te plakken en te proberen zijn hand waarin het doosje met de ring zat niet teveel te laten trillen. Beide pogingen mislukten. Hij had er een hekel aan om zenuwachtig te zijn, maar hij kon het ook niet helpen. Hoewel hij ergens wel wist hoe klein die kans was, was hij gewoon bang dat ze hem uit zou lachen en dan er direct achter na zou zeggen dat ze al met Scott ging trouwen en dat hij moest verdwijnen uit haar leven. En dat Edward niet zijn zoon was. Ja... die kans was heel heel heel heel heel erg klein, maar toch was Logan er bang voor.

En toen kwam daar de redding. Nouja, als je onder redding een blonde klassenoudste uit Zwadderich met wat problemen in zijn hoofd en blijkbaar nu ook in zijn vinger verstaat. Verbaasd stapte Logan naar achteren en keek toe hoe Howell haast neergeslagen werd door zijn eigen bezem. Zie je nou dat je beter toe kon kijken dan mee kon spelen? "Ik heb een splinter," was het simpele antwoord van Howell dat alles verklaarde. Niet dus. Eigenlijk kreeg Logan nu de neiging om bits te zeggen dat hij dan naar de ziekenzaal moest gaan en niet zijn romantische moment moest verstoren... maar dat zou Bailey vast geen goede reactie vinden. Nou!

Logan zuchtte diep, in de hoop dat hij in die paar miliseconden alle medeleven die hij had in zijn stem te stoppen. "Als u een splinter hebt, lijkt het me beter dat u naar de Ziekenzaal gaat, jongeheer Pendragon." Alsof de zuster om zoiets nutteloos lastig gevallen wilde worden. "Ik veronderstel dat u zelf wel de weg kunt vinden, of bent u zo ernstig gewond dat ik u naar de ziekenzaal moet dragen?" Hij kon het beetje sarcasme niet uit zijn stem houden, omdat die vraag zo belachelijk was dat zelfs Howell daar geen ja op zou antwoorden. Hopelijk. Hij wierp ondertussen Bailey een verontschuldigende blik toe, hoewel hij het ook niet kon helpen dat er vandaag blonde zwadderaars met een splinter in hun vinger uit de lucht vielen.