Blind Date Picknick, Mod: Vidriart

[Taylor Brown]

Off: De picknick is alleen bedoeld voor mensen die zich hebben opgegeven in dit topic. Denk eraan, op de kleedjes liggen alleen de nummers, en je weet nog niet wie welk nummer heeft!

Taylor keek tevreden over het stuk terrein dat ze nu voor de tweede keer als picknick plaats had gebruikt. Alleen deze keer was het leuker, het was namenlijk een Blind Date Picknick. Ze had laatst een invullijst in de hal opgehangen en er waren 14 mensen die wel mee wilden doen, voornamenlijk Griffoendors en Ravenklauwers. Er was geen enkele Zwadderaar te bekennen en een paar verdwaalde Huffels. Hopelijk zouden ze het vandaag naar hun zin hebben met hun onbekende afspraakje. Ze had opnieuw de schattige, rood met wit geruite kleedjes gebruikt om op te zitten, 8 deze keer. 7 voor de lieve stelletjes en de laatste voor Taylor en mensen die absoluut niet tevreden waren en bij haar konden klagen of uithuilen. Op elk kleedje pastten met moeite 3 mensen en een picknickmand, dus deze keer zouden de mensen op de kleedjes meer ruimte hebben.

Het was een mooie dag voor het eind van de zomer. Een paar blaadjes begonnen al bij te kleuren, maar toch kon je gemakkelijk in een jurk of shirt zonder mouwen rondlopen. Ook was het niet te warm om wél met mouwen te lopen, dus voor de kleding was dit weer perfect. Deze keer was er geen Mary Edwards om haar te helpen met de voorbereidingen, Mary kreeg een date met Tristan en Taylor moest alles alleen doen. Ze vond het niet erg, later zouden mensen haar nog eens gaan prijzen om het leuke idee!

Ze had opnieuw de poort gebruikt om de gasten te verwelkomen: deze keer was hij versierd met rozenstruiken, waar prachtige rood en roze rozen in zaten. Het waaide een beetje en haar rossige krullen wapperden vrolijk in de wind. Ze had de moeite niet genomen om ze op te steken, het was toch niet echt een chique gelegenheid voor haar. Ze droeg een gele jurk die deze keer (ja Arden, ik kán me wel gedragen!) tot haar enkels reikte. Het was een mooie kleur geel, het was een beetje zacht oranje, maar toch ook weer geel. Als een banaan die al iets ouder werd, zonder de bruine vlekken. De dunne, zijden mouwtjes reikten tot haar elleboog.

Rustig wachtte ze de aankomende gasten af. Het was moeilijk om Maximus te koppelen aan iemand anders, vooral omdat deze persoon best wel aardig en knap was. Hij was verliefd op Jaike, maar als hij twee meisjes leuk vond en Taylor niet zou het nog moeilijker voor haar zijn! Ze moest toegeven, het was ook best moeilijk om Fabian een andere date te geven, ze kenden elkaar niet goed maar hij was wel... leuk. Ze kon er niks aan doen, was ze nu niet net zo arrogant als Jaike? Ohnee, zij had twee aanbidders en Taylor had 2 crushes, hoewel ze smoorverliefd was op Maximus en Fabian gewoon leuk vond. Taylor vond het helemaal niet erg dat hij het niet zo breed had, het ging toch om je innerlijk? Ze moest wel toegeven dat hij er leuk uitzag: ze viel bijna altijd op jongens met bruin haar.

Vid: leuke post, +2 hiervoor, en +2 voor het leuke idee van de blind date picknick

[Tristan Llewys]

Tristan had nooit gedacht dat hij er nog plezier in zou krijgen. Hij wilde helemaal geen plezier hebben. Hij had zichzelf voorgenomen dat hij geen plezier zou hebben zolang als thuis alles slecht ging. Hij wilde niet eens op school blijven. Hij kon niet geloven dat hij zo stom was geweest om zich door Anouk over te laten halen om mee te doen met de blind date picknick. Net wat hij kon gebruiken, een date. Dat had hij toch helemaal nog niet nodig? Vooral nu niet. Hij had zijn vader een brief gestuurd, een gefrustreerde brief over dit voorval. Zijn vader had hem echter een brief terug gestuurd die alles behalve medelijdend was. Hij had hem gezegd dat hij erheen moest gaan en plezier moest hebben, zoals het een twaalfjarig jongetje behoorde. Tristan wist ook wel dat zijn vader helemaal niet wilde dat hij verdrietig of boos was. Hoewel veel bedienden wel boos op hem waren dat hij zijn vader in de steek had gelaten, was zijn vader alles behalve boos. Alles wat hij namelijk wilde was dat Tristan blij was. Tristan wilde ditzelfde voor zijn vader en op het moment had hij in de gaten dat het zijn vader blij zou maken als hij zich zou gedragen vandaag en genieten van zijn blind date picknick.

Toen hij op was gestaan had hij toch wel het gevoel dat hij er zin in had, ondanks dat hij eerst zich niet eens had willen opgeven. Natuurlijk was hij nog steeds boos en verdrietig, maar voor vandaag zou hij die gevoelens wegstoppen en zich gedragen. Hij had zich gekleed in een wat nettere outfit - wel tweedehands - en hij had zijn haren zorgvuldig gekamd. Ze waren wat lang geworden, zo hij zich nu bewust werd, maar hij had geen tijd om ze te knippen en ergens maakte het hem ook niet zo heel veel uit. Hij stopte zijn toverstok in een binnenzak, niet dat hij verwachtte hem nodig te hebben, maar men wist maar nooit. Een second voordat hij wilde vertrekken vroeg hij zich af of hij toch niet beter in de leerlingenkamer kon blijven, maar toen herinnerde hij zich de brief van zijn vader en hij wist dat hij hem niet teleur kon stellen. Hij moest gaan. Het zou bovendien zeer onbeschoft zijn als hij nu ineens niet kwam opdagen. Hij gaf niet veel meer om wat mensen van hem dachten, maar hij kon dit zijn date niet aandoen. Bovendien maakte hij zich zorgen over wat Anouk zou doen als ze erachter kwam. Zij was immers degene geweest die hem had overhaald, bijna gedwongen zou je kunnen zeggen.

Voordat hij naar het terrein ging, liep hij richting kassen. Doordat hij zijn vader vroeg altijd geholpen had in de tuin, wist hij redelijk veel van bloemen af. Hij wilde iets meenemen naar de date, zodat hij niet met lege handen aan zou komen en hij wist precies wat. Hij wist dat bloemen een bepaalde betekenis hadden, hoewel niet iedereen zich bewust was van die betekenissen. Het mag duidelijk zijn welke betekenis de rode roos had, maar hij was niet van plan om deze mee te nemen. Bij de kassen plukte hij een enkele gele roos. Terwijl een rode roos liefde symboliseerde, was de gele roos veiliger. Hij betekende nog niet zo veel als wel vriendschap. Dat was er nog niet eens, maar het ging om het idee. Hij vond gewoon dat het onbeleefd zou zijn om met lege handen te komen aanzetten. Nadat hij de bloem geplukt had, liep hij over het terrein naar het gedeelte waar ze zouden picknicken. Vanuit de verte kon hij al vanalles zien liggen op de grond. Hij liep naar binnen door een romantisch versierde poort en hij vond het bewonderenswaardig wat miss Brown allemaal gedaan had. Het was toch een hele onderneming om zoiets te organiseren.

Op dat moment wist hij zeker dat hij zich vandaag zou gedragen, iets wat hij de laatste paar weken niet meer gedaan had. Met een blik rond het terrein kon hij zien dat hij de eerste aanwezige was en hij wilde nog niet naar zijn kleedje gaan. Daarom liep hij richting Taylor, een glimlach op zijn gezicht, iets wat ook al een tijdje niet meer gezien was bij de kleine blonde jongen. Hij hield de roos in zijn rechterhand, half achter zijn rug terwijl hij liep, maar hij was wel voorzichtig dat hij zich niet zou prikken aan de doorns. Hij kwam tot stilstand bij de derdejaars huffel en knikte met zijn hoofd, als teken van groet.

"Het ziet er mooi uit." Verklaarde hij naar de ouderejaars.

Vid: een mooie post, +2 punten hiervoor

[Ariël Silvester]

Ariël stond voor de spiegel in de slaapkamer van de derdejaars. Ze draaide zich rond en bekeek de jurk. Nee, deze werd het niet, groen stond haar niet bepaald ontzettend goed. Ze liep naar de kast en gooide die met een zwierig gebaar open. Ze bekeek haar lange rij jurken. Bij een date moest je er wel op je mooist uitzien. Tenminste zij vond van wel. Of de date nou voor liefde of vriendschap was, dat maakte haar niets uit, het uiterlijk vond ze best belangrijk. Ze pakte een lichtblauwe jurk uit de kast en bekeek hem even. Ze trok de groene uit en de blauwe aan. Ze ging weer voor de spiegel staan. Nee, dit was ook niet wat ze precies zocht. Ze zuchtte en plofte neer op haar bed. Ze draaide haar hoofd opzij en keek de kast in. Plots zag ze wat ze zocht. Het was een leuke rode zomerjurk. Ze ging rechtop zitten en keek even naar haar horloge. Ze schrok, ze moest wel een beetje opschieten. Ze pakte de rode jurk uit de kast en trok hem zo snel mogelijk aan. Hij stond haar prachtig.

Ariël glimlachte tevreden en ging op haar bed zitten. Ze trok een lade van haar nachtkastje open en keek bedenkelijk. De lade zat vol met armbanden in verschillende kleuren. Ariël deed vaak armabanden om, dat hoorde gewoon bij haar. Ze pakte er een paar rode, zilveren en witte armbanden uit en pastte ze om haar armen. Ze stonden leuk bij de jurk. Net toen ze de lade dicht wou doen rolde er nog een armband uit. Ze buktte zich om het hem te pakken maar stoptte toen. Ze pakte haar schrijfblok van haar nachtkastje en begon te schrijven.

Er glinstert iets in het gras
maar als ik dichterbij kom,
is het weg, is er niets.

Was er dan geen glimworm,
geen glasscherf?

Zijn er dingen,
glinsteringen
die ik niet kan oprapen
en in mijn zak kan steken?

Soms wil ik de wind
in mijn handen vangen,
het knipoogje van mijn vriendin
vasthouden,
de zachtheid
van mijn moeder.

Zijn er dingen,
glinsteringen
die ik alleen
echt kan zien
en bewaren
als ik mijn ogen sluit?

Tevreden keek ze naar het gedicht en glimlachte. Ze pakte de gouden armband van de vloer, deed hem om haar arm. Pakte een rode haarband van haar nachtkastje en vertrok uit haar slaapkamer.

Ariël huppelde vrolijk over het terrein. Haar zwarte hakjes tikte niet op de grasgrond maar dat was nou eenmaal zo. Ze voelde een opgewonen gevoel in haar buik. Het was spannend om niet te weten met wie je uitging. Je wist niet hoe je je aan moest passen voor die persoon dus had ze besloten maar zichzelf te blijven. Gewoon zichzelf en dan zag ze het allemaal wel. Het was wel goed dat ze hier aan meedeed. Dan kon ze nieuwe vrienden maken. In de verte zag ze al twee mensen staan. Bij de mensen lagen allerlei vrolijke kleedjes op grond. Ze zag Taylor en een jongen die ze nog niet kende. Ze glimlachte naar ze. "Hallo allemaal" begroette ze de twee vrolijk terwijl ze door een poort van rozen liep. Het was allemaal prachtig versierd. Bewonderend keek ze om zich heen. "Wouw Taylor, dat heb je echt prachtig gedaan."

Vid: leuke post, en leuk idee van dat gedichtje, +3 voor griffoendor

[Laurens Mc Wood]

Laurens moest zichzelf dwingen om naar het terrein te lopen. Hij had helemaal geen zin gehad in dat hele dating gebeuren maar hij moest van Maddie. Zij had gedacht dat het hem wel goed zou doen. Aangezien hij de laatste tijd meer met zijn gedachten bij zijn zusje zat. En hij teveel terug getrokken was. En nu was het moment daar en moest hij naar het terrein toe. Hij zuchtte diep. Hij was benieuwd met wie hij opgescheept zou zitten. En of de persoon in kwestie wel aardig zou zijn. Misschien hadden ze wel een hoop lol! Ach hij moest er maar het beste van maken! Hij hoopte in ieder geval dat Alex er geen probleem van zou maken als ze hem zou zien. Hij was absoluut niet opzoek naar een nieuwe liefde hij wilde gewoon wat meer mensen kennen van school.

Uiteindelijk stond hij dan nu op het terrein. Hij was er blijkbaar sneller dan hij had gedacht en had niet eens het idee gehad of hij nou er zeker van was hoe hij nu gelopen had. Maar dat boeide niet! Hij moest naar zijn date! Dadelijk zat ze al te wachten en hij wist dat je een dame niet kon laten wachten! Ineens besefte hij dat hij zichzelf niet eens meer gecheked had in de spiegel! Hij had een zwart gewaad aan getrokken met een soort van strik in zijn nek, die gemaakt was van een sjaal. Hij had ook een zwarte broek aan met een witte blouse en nette schoenen. Als je twee jaar terug naar Laurens keek had hij veel zelfgemaakte kleding aan die elk jaar vermaakt werden. Ze waren nooit rijk geweest en ook niet arm maar veel mooie kleding konden ze zichzelf niet veroorloven. Maar na het overlijden van zijn opa hebben ze veel geld gekregen.

Hij trok nog snel even zijn gewaad recht en liep op de kleedjes af. En zag al drie mensen staan. Het waren Taylor en Tristan van Huffelpuf die hij alleen maar van naam kende omdat ze beiden aan zwerkbal deden en Ariël van zijn afdeling stond er. ‘Netjes gedaan Taylor!’ Zei hij met een glimlach. ‘En hebben jullie er ook zin in?’ Zei hij toen hij zich naar de andere wendde.

Off: Sorry weinig inspi! <_<

[Mary Edwards]

Het was een vrije zondag en de zon scheen door de wolken. Het was warm voor wat dit meisje zich van de ochtend kon herinneren, normaal was het altijd heel wat kouder en ook nog heel wat donkerder, maar gelukkig was dat deze ochtend niet het geval. Het was een prachtig gezicht als je keek hoe al de dauw op de bomen en planten lag. Alle bomen waren prachtig gekleurd voor deze tijd van het jaar, de zomer. Het seizoen om op vakantie te gaan, bruin te worden, en weer heerlijk genieten van de buiten lucht, en picknicken. Zodat ze haar vrienden kring kon uitbreiden, en heerlijk gezellig kon eten op een kleedje, Het kleine meisje verheugde zich er al op.

Als je goed luisterde hoorde je bijna niks. Bijna, je hoorde kleine voetstapjes op de tegels en je hoorde vogeltjes fluiten. Als je keek naar het terrein was het bijna verlaten. Bijna, Er huppelde een klein meisje door het gras, ze droeg een Lief schattig jurkje en witte slippertjes. Ook had het kleine meisje zoals ze wel vaker had een lintje in haar losse haar gebonden zodat het niet in haar gezicht zou hangen. Het kleine meisje droeg over haar jurkje een cape, met een capuchon. Om de paar meter bleef ze even stil staan en keek om zich heen. In haar zak van haar tas zat haar lieve kleine katje die het kleine meisje mee had genomen, omdat het beestje zo aan het huilen was toen het kleine meisje vertrok. Het kleine katje probeerde telkens uit het tasje van het meisje te kruipen en ze alles van de buitenwereld te zien. De kleine Mary probeerde haar katje bij haar te houden en huppelde verder. Haar cape wapperde terwijl ze huppelde, Maar Mary had een doel om hier te zijn.

een paar dagen daarvoor had de kleine Mary zich opgegeven voor ene blind date, dat betekende dus gewoon dat de lieve Mary een date zou hebben met nog een onbekend iemand, in eerste instantie was de kleine Mary bang geworden, straks zou ze misschien wel oog in oog komen te staan met een zwad, of met iemand die ze absoluut niet mocht. De lieve Mary raakte even in paniek toen ze er weer aan dacht maar plots bedacht ze weer waar ze mee bezig was, Ze was zich aan het terug halen waarom ze hier naar het terrein ging. Het was dus dat ze zich op had gegeven voor een blind date, en die zou vandaag zijn. Ze had een nummer opgekregen en dan zou ze daar moeten zoeken naar een kleedje waar haar nummer op lag, tenminste zo begreep de lieve Mary het.

De kleine Mary voelde zich vogelvrij. Het kon haar niet schelen wat een nader van haar vond. Haar enige vrienden op dit moment waren de zon en de wind. Ze liet ze maar praten ze ging liever onderuit, dan dat ze moest leven met een ander op haar huid. Ja ze was vogelvrij, Ze was aan haar eigen vrijheid gehecht, niemand kon dat van haar afpakken dat was van haar en haar alleen, en die vrijheid zou ze voor een deel willen behouden, maar delen met een ander waar ze van hield, vond ze goed, zolang ze nog maar een deel vrijheid zou hebben.

Nog voordat Mary kon kiezen welke kan ze op ging stond ze al op het veldje waar kleedjes lagen en ook al wat kinderen stonden. Ze keek ieder aan en kende alleen maar Taylor, maar daarvoor was ze hier. Het kleine meisje wist van zichzelf dat ze nummer 10 had gekregen, dus na iedereen gedag te zeggen besloot ze op zoek te gaan naar een der kleedjes waar haar nummer op zou liggen. Na even wat te zoeken vond ze een kleedje waar haar nummer 10 lag, ze keek verder en zag dat ze met nummer 15. Ze was erg benieuwd wie het was, en aangezien het niet zo heel gepast was, liep ze een eindje terug, ging met haar witte jurkje op het gras zitten, en keek naar de wolkjes die langzaam voorbij gingen.

Vid: +2 punten voor deze mooie post ^^

[Lynn Taylor]

Uh – Oh. Who’s gonna be my Blind Date?

Lynn had eigenlijk nog nooit écht nagedacht over liefde. Natuurlijk had ze – net als ieder meisje van haar leeftijd – wel eens vlinders in haar buik gehad. Of het ook échte liefde was dat betwijfelde ze. De blondine had meisjes zien wegkwijnen als – bijvoorbeeld – Luca naar hen keek. Diezelfde meisjes deden er vervolgens alles aan om bij hem in de smaak te vallen, maar dan ook écht alles. Lynn had gezien hoe de meisjes zich plotseling anders gingen gedragen. Ze lieten hun vriendinnen – als Luca ze niet mocht – zó vallen en werden dan vrienden met de meisjes die hij wél mocht. Zo was de Ravenklauwer niet! Ze kon zich niet voorstellen dat ze haar vriendinnen in de steek zou laten voor een één of andere jongen. Oftewel: Ze was dus nog nooit écht verliefd geweest. Dat kwam voor een deel doordat ze het grootste gedeelte van de dag bezig was met – natuurlijk – de lessen, het leren én het maken van huiswerk. Het meisje had gewoon bijna nooit tijd om jongens beter te leren kennen! Anderzijds kwam het door het feit dat de mééste jongens – tenminste dat dacht ze – haar niet zo zagen zitten. Ze was véél te druk én gestoord om een serieuze relatie mee te beginnen. Ergens vond ze dat wel jammer! Toen Lilly het nog met Luca had – al weer een tijdje geleden – had ze af en toe jaloers naar hen zitten kijken. Niet dat ze zelf zó ontzettend graag iets met de Zwadderaar wilde, maar meer omdat ze zelf óók wilde weten hoe het voelde om van iemand te houden. En dan niet ‘het houden van’ wat je voelt als je aan je ouders of zusje denkt, maar écht het houden van een jongen. Misschien dat daar vandaag verandering in zou gaan komen!

Een tijdje geleden had de blondine zich ingeschreven voor – hoe kan het ook anders - een ‘Blind Date Picknick’. In eerste instantie had ze er niet zo veel voor gevoeld om samen met – misschien wel een vreselijke – jongen op een kleedje te zitten en samen met hem diepzinnige gesprekken te voeren terwijl ze samen ‘genoten’ van een hapje en een drankje. Maar toen de blondine de namen van de jongens – het ging natuurlijk alleen maar om de jongens – had bekeken, had ze besloten om zich óók op te geven en een sprong in het diepe te wagen. Ze zou pas op de picknick zélf horen aan welke jongen ze gekoppeld was. Het was gewoon één groot avontuur! En omdat ze een ‘stoere’ meid was, ging de blondine het avontuur niet uit de weg. Daarom had ze – voordat ze zich zou begeven naar de plek waar de picknick plaats zou vinden – een paar uur – althans zo leek het – voor de spiegel gestaan om zich er van te verzekeren dat ze er goed uit zag. Natuurlijk was het niet helemaal perfect – het blonde meisje was er niet aan gewend om zó lang voor de spiegel te staan – maar zag ze er beter uit dan normaal. Haar lange haar – wat normaal gesproken meestal in een staart zat – hing nu los over haar schouders en ze had een lichtblauw – ze moest er toch een beetje als een Ravenklauwer uitzien – jurkje aan. Het was niet écht een dure jurk, maar het zag er – volgens haar moeder – méér dan elegant uit. De blondine beet op haar lip, zou ze niet afsteken bij de rest van de meisjes? Ze zag vaak meisjes lopen in adembenemende kleding die zij zich nooit zou kunnen veroorloven. Het meisje wierp nog eenmaal een blik in de spiegel en verzekerde zich er van dat ze er even knap uit zag als elk ander meisje en verliet vervolgens de leerlingenkamer.

In de buitenlucht was het een stuk frisser dan binnen de beschermende muren van het Kasteel. Er stond niet veel wind, maar de enkele windvlagen die er waren zorgden ervoor dat haar gouden lokken zachtjes bewogen. Ze voelde zich een beetje vreemd. Er zat een ‘knoop’ in haar maag die met elke pas die het meisje deed weer een beetje strakker werd. Hetzelfde gevoel wat ze had gehad toen ze – vijf jaar geleden – op het kleine krukje had gezeten en de Sorteerhoed op haar hoofd had gezet. Een gevoel wat je kreeg als je een belangrijke toets moest maken. Een zenuwachtig gevoel. In de verte – op de plek waar de picknick plaats zou vinden – kon ze al een paar figuurtjes zien bewegen. Figuurtjes die de andere deelnemers – en natuurlijk de organisator – van de picknick zouden kunnen zijn. Héél misschien dat één van die figuurtjes degene was waarmee ze vanmiddag één kleedje – die hoorden natuurlijk gewoon bij een picknick – moest gaan delen. Ze naderde de groep die – zo telde ze – uit vijf personen stond. Ze kon hun gezichten inmiddels herkennen en zag tot haar grote opluchting dat het voornamelijk meisjes waren. Dat was véél beter dan ze had verwacht! Vannacht had ze gedroomd dat het enige meisje was dat was komen opdagen en dat ze dus geacht werd om met alle jongens te picknicken. Ware horror! Ondertussen was de blondine op een paar passen van het groepje verwijderd en zette ze een glimlach op. De anderen hoefden toch niet te weten dat ze best wel zenuwachtig was? Bovendien was ze waarschijnlijk één van de oudste leerlingen die zich had opgegeven! Néé, de anderen hoefden niet te weten hoe ze zich voelde.

Met grote ogen staarde het meisje naar de kleedjes die op grond lagen. De valse grijns die ze had opgezet veranderde in een gemeende glimlach. “Wauw, het ziet er fantastisch uit!” Ze keek naar de Huffelpuffer die dit allemaal had georganiseerd. Het meisje met de ‘mooie’ voornaam – Taylor als voor/achternaam is natuurlijk gewoon dé bom! – had er vast veel werk aan gehad. Het vreemde gevoel verdween een beetje toen ze naar de gezichten van haar metgezellen keek. Die waren vast en zeker net zo verrast als zij! Ook zag ze de nummers die op de kleedjes lagen. Zó zou het dus gaan. Iedereen had een nummer gekregen en moesten bij ‘hun’ nummer gaan zitten. Euh. Welk nummer had zij ook alweer? Door al het leren was ze het nummer dat ze gekregen had vergeten! Ze zuchtte, verstrooid zijn is ook een vak apart. Lynn glimlachte liefjes naar Taylor. “Taylor. Door alle haast en opwinding ben ik mijn nummer vergeten! Jij hebt die lijst vast wel bij je, of niet soms?” Ze beet op haar lip, een gewoonte die steeds vaker voorkwam als ze zenuwachtig was. Als Taylor het niet dan hadden ze een probleem! Dán moest het meisje wachten tot iedere deelnemer op zijn – of haar – plaats zat en dan was het waarschijnlijk dat het overgebleven nummer háár nummer was.

Note: Niet vergeten om belangrijke dingen voortaan op te schrijven!

Vid: mooie post! 3 punten hiervoor.

[Taylor Brown]

De eerste gast was aangekomen! Ze kende de jongen een beetje, hij zat bij haar in het Zwerkbalteam. Welke positie hij bekleedde wist ze geen eens, realiseerde Taylor zich. Misschien tóch maar eens beter opletten. Maar mensen zagen er zo anders uit als ze geen Zwerkbalgewaad aanhadden! Vooral zijzelf, met haar gigantische helm. Taylor reageerde op Tristan's knikje door terug te zwaaien. "Hallo, Tristan. Bedankt voor het compliment! Ik hoop dat je een leuk dag zult hebben met je date! Mag ik alvast hinten? Ze zit in jouw jaar!" Hopelijk zou hij niet meteen raden dat haar vriendin Mary Edwards zijn date was. Had hij haar naam soms op de lijst zien staan? Hij had zich immers als laatst opgegeven. Maar, hij kwam er over enkele minuten toch wel achter, dus het zou niet uitmaken.

Maximus' date Ariël Silvester kwam al spoedig na Tristan. De jaloezie borrelde op in Taylor's buik en ze moest moeite doen om zich zometeen te gedragen. Misschien zou het wel een ontzettend gemeen mens zijn en zou Maximus haar absoluut geen kans geven om met haar te picknicken. Wie weet, misschien kwam hij straks nog bij haar terecht om op haar schouder uit te huilen. Helaas was het meisje even lief en vrolijk als in de lessen en was er geen reden om kwaad op haar te zijn. Ze zou er natuurlijk niets van snappen als ze heel chagrijnig ging doen. Taylor had Ariël immers zelf gekoppeld aan Maximus. Want hij verdiende een leuke, vrolijke date. Dus Taylor groette het meisje even enthousiast terug. "Wauw Taylor, dat heb je echt prachtig gedaan!" had ze gezegt. Wáárom moest ze nou zo aardig doen! Het liefst zou ze haar haten, net als ze Jaike haatte. Terwijl Ariël Maximus nog geen eens kénde. Het moest niet gekker worden. Taylor forceerde een hartelijke glimlach en reageerde op Ariël's compliment. "Ontzettend bedankt, Ariël - heb je liever dat ik juffrouw Silvester zeg? - en het is me een genoegen je te verwelkomen op mijn Blind Date Party. Ik hoop dat je het uiterst-" Taylor begon te stamelen en minder geloofwaardig te worden. "Dat je het uiterst leuk gaat krijgen met je date." De laatste woorden kwamen er met veel moeite uit.

De volgende gast kwam aangelopen. Gelukkig, ergens was ze toch bang geweest dat er niemand op zou komen dagen en dat iedereen haar voor de gek hield met hun naam opschrijven. Dat zou natuurlijk ook kunnen! Dat sommigen voor de grap hun naam op hadden geschreven en niet kwamen, of dat er mensen het hele feestje vergeten waren. Dat was dan heel erg jammer voor hun date's, want dit was niet een feestje waar je alleen kon gaan zitten en andere mensen ontmoeten: die hadden het zelf te druk. "Hallo Laurens!" groette Taylor de jongen die ze kende van de brunch die hij had georganiseerd, waarna er liefdesdrank in de taart bleek te zitten. Ze was niet boos op de jongen, het was eigenlijk best een goede grap! Ze had al heel wat Griffoendors ontmoet, en tot nu toe vond ze ze allemaal aardig! "Hoe gaat het er mee? Bedankt, trouwens! Welkom op de Blind Date Party, jouw nummer ligt daarachter ergens, dacht ik.."

En Mary was er ook al weer. "Mary! Echt heel tof dat je je hebt opgegeven! Veel plezier met je date, straks! Ik weet zeker dat hij komt!" Uiteraard was haar date er al, misschien zou ze het door hebben. Tristan kende ze haast niet en Mary ook niet heel erg goed, dus ze had eigenlijk geen flauw idee of ze bij elkaar pastten. Vervolgens kwam Lynn, de Klassenoudste van Ravenklauw er ook aan. Taylor kende haar nauwelijks, ze wist alleen dat haar voornaam en Lynn's achternaam overheen kwamen en dat ze Klassenoudste was. Blijkbaar was ze net zo rumoerig als ze van andere mensen gehoord had, want het oudere meisje was haar nummer vergeten. Taylor beantwoordde Lynn's glimlach en zei "Hallo Lynn, als het goed is heb ik de lijst inderdaad bij me. Als je een ogenblike hebt..." Taylor haastte zich weg, naar de tas die op haar picknickkleedje lag. Haar bleke, stompe vingers baanden zich een weg door alle onzin die er in zat. Ze zou de lijst toch niet kwijt zijn? Dan was er een probleem voor Lynn en haar taak als chaperonne op deze picknick. Hebbes!

2. Maddie Castillo - Griffoendor
3. Rosenne Buttercup - Griffoendor
4. Ariël Silvester - Griffoendor
5. Calinna Mistral - Ravenklauw
6. Todd Lusher - Ravenklauw
7. Jesse Rhate - Huffelpuf
8. Maximus Brooklynn - Huffelpuf
9. Anouk Rhate - Huffelpuf
10. Mary Edwards - Ravenklauw
13. Fabian McTure - Griffoendor
14. Lynn Taylor - Ravenklauw
15. Tristan Llewys - Huffelpuf

Taylor rende zo snel mogelijk terug naar de vijfdejaars Ravenklauwer. Het was moeilijk om de woorden er uit te krijgen, ze was buiten adem. Uiteindelijk kwamen de twee woorden "Heb hem." toch nog uit haar mond en ze liet de lijst van vijftien personen zien, waarbij ze Lynn op haar plek als nummer 14 wees. "Ik weet zo gauw niet waar je nummer ligt, dan moet je zo maar eventjes zoeken." Taylor hijgde nog steeds, wat er vast ontzettend onbeschoft uit zag. Ze glimlachde en verontschuldigde zich tegenover Lynn. "Sorry, heb een beetje hard gerend."

Vid: plus 1 punt voor een leuke post

[Calinna Mistral]

Calinna liep woest door haar slaapkamer ze was weer bijna al haar spullen kwijt woendend was ze op zich zelf op de kamer best raar eigenlijk dat je kwaad kon zijn op een slaapkamer of het nou kon of niet Calinna was het.
Een paar dagen terug had je je kunnen opgeven voor een blind date piknick Calinna was absoluut niet opzoek naar een liefje die haar dan overal zou volgen of zo ze moest er niet aan denken! nee Calinna wou graag iets nieuws doen en dit leek haar wel wat. Maar nu het dan puntje bij plaatje kwam was ze zo zenuwachtig geweest dat ze vergeten was waar ze haar jurk haar brostel en zelfs haar schoenen had neer gelegt.

Zuchtend staarde de gestreste raaf uit het raam ze zouden vast al begonnen zijn en haar date zat vast al een hele tijd te wachten tot ze eindelijk kwam. Wat moest ze nu veel had ze niet mee een paar jurken wat broeken en truitjes maar niet meer. De mooie jurk was ze kwijt en ze kon niet in een broek naar de piknick gaan het was immers een soort van feestje en meisjes hoorde eigenlijk al geen broeken te dragen. Hopeloos liet ze zich neer ploffen op het bed en bleef een tijdje zitten tot ze een lange witte lap uit haar koffer zag steken het was de doek waar ze in het begin al haar kleding scheurde die door midden in gestopt had voor zweinstein. Inees kreeg ze een idee snel pakte ze de lap en bond deze om haar midden. Nu scheurde ze ook een stuk van haar spijker broek af en bond deze om de lap heen zo dat die vast zat. Als laaste trok je een wit mauwloos truitje aan en bond daar weer een riem omheen in het midden nu had ze haar eigen jurk gemaakt en kon ze naar de piknick.

Toen ze even later snel wat slippers die ze nog wel kon vinden had aangetrokken rende Calinna het terrein op de zon scheen en het was toch nog goed gekomen Calinna was hele maal gelukkig toen ze zag dat het nog niet begonnen was en liep glimlachend op Tylor af 'hallo waar kan ik gaan zitten begrote ze spontaan.

Calinna Mistral paste dit bericht aan op Fri 6 March 2009, 13:46

[Anouk Rhate]

Oh nee! Ze had vandaag een date! Anouk keek geschrokken in de spiegel. Hoe kon ze zich nou vertonen op deze manier aan die... ehh, jongen. Haar wenkbrauw trok zich automatisch op in de spiegel, toen ze naar zichzelf keek. Snel stak ze haar tong uit en draaide zich om. Onder het bed griste ze haar hutkoffer vandaan. Had ze nog een leuke jurk. Oh please, laat me nog een zomerjurkje hebben! Snel griste ze al haar kleding uit haar hutkoffer en keek naar de lege bodem. Had ze wat? Had ze ook maar iets dat ze kon dragen tegenover haar onbekende date?

Als ze nou geweten had wie het zou zijn! Misschien had ze dan wat minder moeite hoeven doen... Anouk sloot haar ogen even en graaide nog eens door de jurk met spullen. Ah, hebbes. Een lange zomerjurk spreidde ze uit in haar handen. Hij was absoluut prachtig en niet té net. Hij was volgens de kledingregels, dat wel. Anouk glimlachte en begon zich snel om te kleden. Even herinnerde ze zich hoe ze Tristan had gepusht zich op te geven voor dit date gebeure. Het jochie had er niet veel zin in gehad, maar Anouk had niet opgegeven. Het zou goed voor hem zijn, eens wat met andere mensen te doen. Naar haar idee ging hij veel te weinig met vrienden om. Ze leek zijn moeder wel!

Hoewel haar haren nog niet helemaal perfect zaten, vond zij het goed genoeg. Ze rende bijna naar beneden, maar bedacht zich nog net op tijd dat als ze zou vallen, ze nog niet jarig was. Dit was een oude jurk van haar moeder en dus absoluut niet geschikt om...Anouk dingen mee te doen. Haar mondhoeken krulden omhoog, terwijl ze haar voetstappen hoorde galmen in de gang. Verderop ging de deur open en sloot zich weer. Ze zag nog net een meisje naar buiten stappen. Zou deze zich ook opgegeven hebben voor de blind date? Hoeveel mensen hadden zich eigenlijk opgegeven? Zij was nummer negen, dus dat betekende dat er toch best wel wat mensen waren. En wat nou als er een oneven aantal qua jonegns en meisjes was? Anouk fronste. Stel nou dat ze ineens tegenover een meisje zou zitten... Dat idee amuseerde haar niet zo.

Een beetje laat, naar haar idee, liep ze richting de groep. Er waren al een eental mensen. Anouk herkende er een paar. Ze glimlachte bemoedigend richting Tristan. Ach, dat arme jochie. Durfde niet tegen haar in te gaan en zat nu verplicht hier op een date... Misschien werd het nog wat? Vervolgens liep ze door naar Taylor en begroette haar.

'Hoi Taylor! Het ziet er leuk uit! Ik ben benieuwd...' Ze glimlachte en liep daarna door naar de kleedjes. Snel zocht ze haar nummer op. Bij nummer negen zakte ze neer, kijkend naar het nummer tegenover haar. Hè, jammer, die herinnerde ze zich niet van de lijst. Afwachtend draaide ze zich half om, op haar kleedje. Haar benen waren naast haar lichaam gevouwen. Op deze manier keek ze gespannen toe, want wie zou er tegenover haar komen zitten?

Zou Luca zich hebben opgegeven?

Vid: plus 2 voor een mooie post

[Jesse Rhate]

Met een grijns van oor tot oor van Jesse Rhate opgestaan. Met een top humeur had hij zich aangekleed en langzaam had de jongen door de kerkers richting de Grote Zaal gelopen. Daar had hij verbazend langzaam zijn ontbijt opgegeten, met maar één ding aan zijn gedachtes. Nuja twee eigenlijk. Maar zonder het eten meegerekend maar één. En dat was bijzonder. Hoewel jongens stonden er wel om bekend om maar aan één ding tegelijk te kunnen denken. Nuja, dan was Jesse gewoon anders.
Maar dat ene ding dat zijn gedachtes helemaal veroverd had, was een bijzondere picknick die die middag zou plaats vinden op het terrein. Als hij het goed had, om één uur 's middags. Jesse stond erom te popelen. Hij had er helemaal zin in. Want die picknick was niet zomaar. De picknick was speciaal georganiseerd omdat er een Blind date iets was! Eerst had de jongen helemaal niet geweten wat het was. Maar daar had hij Anouk voor natuurlijk. Die het volgens hem heel grappig had gevonden dat hij het niet wist, wat hem natuurlijk behoorlijk had gefrustreerd. Maar toen hij dan uiteindelijk de betekenis van Blind Date had achterhaald, had hij een dansje van blijdschap kunnen maken. Natuurlijk was dit niet het geval geweest, maar het kón!

Wat hield Blind Date dan in? Nuja het was een date, dus een afspraakje met een meisje. Maar niet zomaar! Van tevoren wist niemand met wie ze die blind date mochten meemaken. Soms was het zelfs zo dat je de persoon tegen over je niet eens kende! Dat was natúúrlijk een reden om vreselijk zenuwachtig te worden. Maar natuurlijk had Jesse daar geen last van. Nee, hij wilde maar al te graag die blind date nu uitvoeren. Zolang hij niet met Anouk zou worden opgescheept. Dat zou wel vervelend zijn. Dan zou het niet eens een blind date zijn!
In gedachtes liep hij van de leerlingenkamer naar het terrein. Doordat hij niet echt oplette waar hij liep, raakte de Huffel al snel de weg kwijt. Natuurlijk had de jongen daar geen idee van en toen hij dan ook bij een deur uit kwam die hij nog nooit in zijn leven had gezien, begon er een belletje te rinkelen.

Verward draaide Jesse zijn hoofd van links naar rechts. Waar was hij? Met een binnensmondse vloek draaide de Huffel links af. Dit deed hij expres want zijn richtingsgevoel gaf aan dat hij rechts moest. En aangezien hij wist dat dat sowieso fout zou zijn -zijn richtingsgevoel gaf het aan!- en omdat de vorige keer dat hij zijn richtingsgevoel had gebruikt, ongelofelijk verdwaald was geweest. Koos hij dus uit wijsheid links. Met een lichte glimlach liep de jongen lichtvoetig door de gangen. En ja! Daar was de trap die hem naar de begane grond zou leidden. Niets zou deze dag kunnen verpesten! Jesse geloofde er zelfs heilig in dat deze dag een geluksdag was! Er zou niets ergs gebeuren, hij zou zelfs niet met Anouk gekoppeld worden! Daar was de jongen helemaal zeker van. Natuurlijk moest hij op dat moment struikelen over de laatste traptrede en lag even later languit op de grond. Even bleef hij liggen, tot de pijn en de schrik waren weggevloeid. Vervolgens stond hij mokkend op, streek zijn kleding schoon en haastte zich naar het terrein.

Met een lach liep Jesse de zon tegemoet. Een zwoele bries streek door zijn haren en even voelde hij kippenvel. Niet omdat het zo koud was, maar omdat hij genoot. En op de een of andere onverklaarbare reden, kreeg hij dan kippenvel! Eerst had hij zich afgevraagd of er echt niet iets mis was met zijn lichaam. Er begon namelijk ook opeens allemaal haren op vreemde plekken te groeien! De Huffel snapte daar helemaal niets van, hadden alle jongens dat? Maar hij had zichzelf beloofd dat het waarschijnlijk allemaal goed zat, dat er helemaal niets mis was. Dat die haren ooit zouden verdwijnen wanneer hij kaal werd. Want iedere jongen werd toch kaal?

Mensen! Er waren mensen! Vrolijk liep hij de mensen tegemoet die al bij de picknick plaats stonden. Eerst gleden zijn ogen over de rood met wit geblokte kleedjes waarop een picknick mand stond. Een warme stroom vloeide vanuit zijn hart door zijn lichaam. Wat had hij hier zin in! Nieuwe meisjes ontmoeten! Dat was het beste wat hem ooit kon overkomen!
Nadat even geïnteresseerd naar het patroon van de geblokte kleedjes te hebben gestaard, richtte hij zich tot iedereen die al aanwezig was. Natuurlijk was Anouk er, en Taylor! Taylor, dat lieve meisje dat alles had georganiseerd! Hij moest haar later echt even bedanken voor de moeite en voor het leuke idee natuurlijk! Voor de rest was Tristan -een jongen uit zijn zwerkbalteam-, twee onbekende Raafjes en twee onbekende Grifjes aanwezig. De laatste waar zijn blik op viel wan Lynn. Die kende hij nog wel half. Dat was een klassenoudste uit Ravenklauw die het vorige jaar bij hem in de coupé had gezeten, toen het schooljaar voorbij was.

Jesse glimlachte vrolijk naar iedereen. "Heey!" Té enthousiast? Hij stapte naar Taylor toe. "Wat noemde je nou net op? Ik heb het volgens mij net gemist.." Met een vragende blik keek hij haar aan. "Trouwens echt zo'n leuk idee, dat blinde daten!"

Vid: Plus 2 voor een leuke post

[Rosalinde Pendragon]

Het was niet alsof ze één of andere zonde begaan had, behalve de regels te breken. Maar die regels waren alleen bedoeld voor het ongemanierde deel van de leerlingen dat zulke dingen nodig had om in staat te zijn een beetje fatsoenlijk te functioneren in de maatschappij. Zíj, heerseres der poppen, Rosalinde Pendragon, had zulke dingen natuurlijk niet nodig. Als zij in de leerlingenkamer van Zwadderich iets – uh, of iemand in brand wilde zetten – dan was dat geheel volgens háár regels en zíj was de dochter van the Duke of Cornwall dus ze mocht doen wat ze wilde. Als Duke’s dochter stond ze boven de rest van de Society, en zeker boven [HARHARHAR] de soort van Society die niet eens Society genoemd mocht worden die weinig Societyish over Zweinstein spookte.
Daarnaast zag ze het probleem niet echt. Iedereen haatte Arden Inverness toch? En Rosalinde had gehoord dat de bastaard al herhaaldelijk in de fik had gestaan, dus nog een keertje maakte toch niet zoveel uit? Het was in ieder geval zo dat zíj Arden haatte en als zíj iets vond, moest de rest van de school dat ook vinden want ze was de dochter van the Duke of Cornwall! Had ze dat al gezegd? Nee? Nou, ze is de dochter van the Duke of Cornwall!

Anyway, nu was ze dus erg snel weggerend van de leerlingenkamer van Zwadderich waar ze perongeluk enkele dingen in brand had gestoken toen ze iets anders wilde doen wat allemaal heel goed bij haar stand paste enzo. Had het niet iets met thee te maken gehad? Want thee, ja thee enzo. [HARHARHAR]
Het paste niet bij haar stand om te rennen, maar aangezien ze liever niet verzwolgen werd door de massa van Zwadderaars met hooivorken en fakkels, zette ze er nu toch stevig de pas in, haar handen bij haar jurk om te voorkomen dat ze zou struikelen. Ze zou naar de leerlingenkamer van Huffelpuf zijn gerend, maar ze was het wachtwoord vergeten, dus het leek haar veiliger om een publieke ruimte op te zoeken.

Die publieke ruimte bleek uiteindelijk het Terrein te zijn. Inmiddels had ze de boze horde Zwadderaars al wat dichter op de hielen, maar gelukkig zorgde ze ervoor dat die weer wat versloomden door spreuken over haar schouder af te vuren – waarvan de helft natuurlijk mislukte, ze was nu eenmaal een meisje van stand – en vandaar dat ze als eerste aankwam bij een picknick-achtige bedoening die zich ergens op het Terrein had geplaatst. Zich niet interesserend voor de mensen of dingen die ze om zou gooien, stampte ze er recht doorheen, haar neus in de lucht en met haar modderige, dure schoenen sporen achterlatend ("Ik stuur jullie de rekening nog wel voor het vernielen van mijn schoenen!" riep ze nog over haar schouder, terwijl ze verder ging met stampen. Het was natuurlijk de schuld van die onderdanige mensen dat haar schoenen geruïneerd waren! Hadden ze maar een beter plekje uit moeten kiezen.) Ze mochten blíj zijn dat Rosalinde Pendragon zelfs maar langs kwam op hun zielige partijtje. Langs, want ze rende meteen weer door. Een vluchtige blik achterom vertelde haar dat de deur van de Grote Zaal naar het bordes nog niet open was nadat ze hem dicht had gegooid. Waren ze haar kwijtgeraakt? Omdat ze het niet zeker wist, rende ze toch door, in ieder geval weg bij die plebse picknick.

Vid: Leuke post xD +3 punten

[Hunter Silvershore]

Zuchtend stond Hunter die ochtend voor de spiegel. Voor de tweede keer dat jaar had hij een stijlvolle outfit uit de kast gehaald en ergerde hij zich aan het veel te strakke jasje. De blonde Griff vroeg zich voor de zoveelste keer af waarom hij zich bij Merlijns paarse badeendje had ingeschreven voor een blind date picknick. Misschien was het wel omdat hij Taylor best aardig vond en haar evenement wilde steunen, misschien. Maar Hunter had zich vooral ook ingeschreven om nieuwe mensen te leren kennen. Niet dat hij op zoek was naar een vriendinnetje, verre van. Hij had de laatste tijd gemerkt hoe zijn broer Seth veranderd was sinds hij een 'dame het hof was beginnen te maken' zoals die het zelf noemde. No way dat hij zo zou veranderen door een meisje. Hij vond zichzelf een beetje te jong om echt met zo'n dingen bezig te zijn. Toegegeven, er liepen best wel knappe meisjes rond op school, maar tot nu toe had hij nog nooit de opgewekte vlinders van verliefdheid gevoeld.

De hoed die bij de outfit paste, lag nog steeds op zijn bed en Hunter besloot om voor één keer het ding eens niet op te zetten. Hij had een hekel aan hoeden en zou er zich toch alleen maar aan ergeren. En het hele punt van een blind date picknick was toch dat je je goed voelde en jezelf kon zijn, niet? Dus kon hij even goed het vestje ook dumpen. Hunter trok het strakke ding uit en hing het weer in de kast. Nu had hij enkel een net wit hemd aan boven zijn zwarte broek. Om toch maar te kunnen ademen, deed hij de bovenste knoopjes weer los en glimlachte opgelucht. De derdejaars Griff knoopte een rood sjaaltje om zijn hals, dat stijlvol, maar toch nonchalant was en bovendien goed kleurde bij de rode lok in zijn haar. Hunter liet zijn blik nog even bedenkelijk over de outfit glijden en knikte toen relatief tevreden. Zo zou het maar moeten. Hij moest er nu ook weer niet té fancy uitzien, anders zou zijn blind date een totaal verkeerd beeld krijgen van zijn persoonlijkheid. Blind date... Het woord impliceerde meer dan vriendschap, en Hunter hoopte maar dat de meisjes niet zo wanhopig en overenthousiast zouden zijn, omdat ze per se een jongen aan de haak zouden willen slaan. Hij stelde zichzelf gerust met de gedachte dat Laurens ook zou gaan. Hij had tenslotte al een vriendinnetje en was dus ook gewoon op zoek naar nieuwe vrienden. Vast niet iedereen zou verwachten dat er ook een relatie voortkwam uit de blind date. Nee, het zou gewoon een gezellige middag worden waarbij hij iemand nieuw zou leren kennen.

Natuurlijk kon hij niet zomaar met lege handen aankomen, dat had zijn moeder hem wel geleerd. Niet dat hij zijn moeder over de blind date picknick had ingelicht, zo gek was hij niet. Hunter had dan wel een goede band met zijn moeder, ze zou vast weer veel te enthousiast reageren op de blind date picknick. Sinds Seth een vriendinnetje had gevonden, leek ze zich enkel nog daarmee bezig te houden. Het idee van de picknick zou ze vast enig gevonden hebben. En Hunter wilde niet dat zijn moeder het te weten kwam. Maar daardoor kon hij haar natuurlijk ook niet om hulp vragen voor een cadeautje. Het moest niets te deftig of duur zijn, maar toch een kleinigheidje om af te kunnen geven aan het meisje dat met hem opgezadeld zou worden. Dat was maar beleefd. Een bloem was natuurlijk redelijk voor de hand liggend, maar Hunter had nu eenmaal niet zo veel extra inspiratie die dag. Het probleem was dat hij aan het begin van het jaar al eens een zingende roos van professor Evergreen had gestolen - nuja, hij nam aan dat die dingen van hun kruidenkundeleraar waren- en dat nogal moeilijk opnieuw kon doen. Gelukkig kon hij zoals steeds rekenen op de hulp van Ivory en Ruben. Zij experimenteerden meestal met spreuken en voorwerpen, maar waren sinds dit jaar ook met plantenexperimenten begonnen in een half-ingestorte geheime gang.

"Aromatische Arum Lelies," hadden de twee beste vrienden niet zonder trots gezegd toen ze Hunter een klein boeket van een aantal prachtige paarse bloemen hadden overhandigd. "Ze nemen de favoriete geur aan van de persoon die hen het laatst heeft vastgehouden. Ook leuk is dat ze niet verwelken of verrotten, maar uit elkaar spatten in kleurrijke bloesems die in de lucht oplossen zodra de bloemen uitgebloeid zijn." Onder de indruk had Hunter de bloemen aangenomen en na zijn vrienden te bedanken, ging hij op weg naar het terrein.

Er waren al verschillende leerlingen op de picknick aanwezig. Sommige leerlingen kende hij, de ene al wat beter dan de andere. Anouk had hij tot nu toe enkel ontmoet aan het meer, Taylor kende hij van de lessen en van T.O.S.M.S. en Ariël was een jaar- en afdelingsgenote die hem nooit eerder was opgevallen, maar die hij de laatste tijd beter begon te leren kennen. Tot nu toe leek ze hem best aardig. "Hey iedereen," begroette hij de aanwezige mensen opgewekt. "Een leuk idee van je, Taylor." Zijn blik gleed over de andere personen en Hunter glimlachte opgelucht toen hij Laurens ontdekte. "Alexandra had er geen problemen mee dat je naar een blind date picknick ging?" vroeg hij plagend, toen hij wat dichter bij zijn teamgenoot was gaan staan. Even later zochten zijn ogen de picknickkleedjes af. Hier en daar waren dingen omver gegooid of stonden er modderige voetsporen op een kleedje. "Wow... welk Romeins legioen is hier doorheen gestormd?" vroeg hij verbaasd aan Taylor, aangezien hij de woeste doortocht van Lady Pendragon net gemist had. Hij vond het echt wel jammer voor Taylor, ze had alles zo mooi in orde gebracht. Gelukkig was de schade beperkt tot een aantal kleedjes en was de chaos niet al te groot. "Ik zal mijn plaatsje al maar vast gaan zoeken... Benieuwd met wie ik opgezadeld ben...," vervolgde Hunter tegen Laurens. "Veel plezier!" Even later had de blonde Griff met rode lok het kleedje met nummer 12 gevonden, een kleedje dat Lady Pendragons ravage gelukkig overleefd leek te hebben, en zette zich alvast neer, benieuwd naar het meisje met nummer 3.

Vid: leuke post ^^ plus 2 punten

[Arden Inverness]

Ze had het zeker niet zien aankomen. Wie had ook kunnen verwachten dat een maniakale Rosalinde Pendragon als een snel brandend vuur door de leerlingenkamer van Zwadderich zou razen - letterlijk. Voor het moment dat ze zou gillen van brandende pijn, had ze rustig gelezen. Zichzelf over een zwarte leren sofa gedrapeerd, alsof die van haar alleen was. Geen ruimte voor iemand anders. Haar ratten waren met elkaar aan het spelen. Ze piepten en renden over haar en de sofa heen. Hun trippelende pootjes kietelden wanneer ze over haar buik stormden. Ze moest er telkens zacht om lachen. Niet hard genoeg om de aandacht te trekken. Ze sloeg een pagina om. Ze was zowaar een toneelstuk aan het lezen. In de vakantie had haar vader haar opgedragen een paar stukken te lezen en ze had zichzelf ertoe aangezet om door minstens één boek te bladeren. Dat het niet in de zomervakantie was geweest... Ach, haar vader had nooit gezegd wanneer ze had moeten lezen en aangezien ze hem toch grondig haatte en hij niet haar wettelijke voogd was, hoefde ze eigenlijk niet naar hem te luisteren. Toch, waarom was ze dan begonnen met lezen van één van de boeken - die zij altijd saai en aftands had genoemd? Simpel, omdat ze had besloten dat ze eerst dingen moest uitproberen voordat ze er een mening over vormde. Zodoende. En ze genoot. Het toneelstuk was vermakelijk en Arden zou het graag eens willen zien. De dialogen waren sarcastisch, gevat en humoristisch. Gecombineerd met de ratten die haar bleven kietelen, leek ze een eeuwige glimlach op haar gezicht te hebben. Helaas zou die glimlach het niet uithouden tot in de eeuwigheid en vergaan in vlammen - wederom, letterlijk.

Ze had Rosalinde niet zien binnenkomen. Pas toen het te laat was. Ongeluk of geen ongeluk, dat zou Arden nooit echt zeker weten, maar in een paar tellen waren vlammen bezig de leerlingenkamer op te vreten en likten ze aan haar! stoffen mouw. Hoe het kon gebeuren - daar had ze geen weet van en ze zou het ook nooit weten - maar de mouw van Arden haar japon brandde weg. Eveneens als de gordijnen, een paar stoelen en het zachte wollen vloerkleed voor de haard.

De versleten dunne stof van haar japon was niet lang bestand tegen het allesvernietigende vuur. In een paar luttele seconden was de stof weggebrand en raakten de vlammen haar blote huid. Ze slaakte een angstaanjagende kreet die de aandacht van de hele leerlingenkamer trok. Mochten ze de brandende vlammen nog niet hebben door gehad, nu hadden ze dat zeker wel!

Met een sprong was ze van de sofa en wapperde met haar arm heen en weer, in een poging het vuur te doven - vergeefs uiteraard, want Arden moet natuurlijk wel lijden. Ze raakte in paniek en begon het op een gillen te zetten, hopende dat iemand haar zou helpen. Haar gezicht was vertrokken tot een afschuwelijke uitdrukking van doodsangst. Tranen liepen over haar gezicht sneller dan een waterval, maar verdampten bijna meteen door de verzengende hitte die steeds dichter bij haar gezicht kwam.

Arden, altijd moedig en dapper, gaf niets meer om haar trots. Ze stond in de fik in hemelsnaam! Ze gooide zichzelf op de grond. In eerste instantie om daar een potje te zitten janken, om met gebalde vuisten op de grond te slaan, de natuur te vervloeken dat zij ooit vuur had gemaakt en om in haar broek te pissen van angst, maar na een kort helder moment, begon ze te rollen. Ze rolde en rolde, tot ze zo misselijk werd dat ze niet meer kon rollen, ongeacht of ze nog in brand stond. Ze hield op en bleef op haar rug liggen, starend naar het plafond. Ze voelde het vuur niet meer. Een golf van opluchting schoot door haar heen, samen met een golf van onmenselijke pijn. Ze schreeuwde tot ze geen adem meer had om te schreeuwen. Ze ging over op kreunen, tot haar longen waren bijgevuld en ze het weer op een schreeuwen zette. Verdomme! Iemand! HELP! Maar niemand hielp en Arden voelde zich verschrikkelijk alleen en zielig. Ze zwolg in zelfmedelijden en hoopte dat de duisternis die aan de rand van haar bewustzijn loerde, haar zou overvallen. Dan hoefde ze de pijn en de vernedering niet te voelen. De duisternis kwam niet. Hij bleef achter de grenzen van haar bewustzijn en ze vervloekte de duisternis omdat hij weg bleef. Na een tijd zat er niets anders op dan zelf op te staan en zichzelf naar de ziekenzaal te slepen.

Ze hield haar lippen nu stijf op elkaar om kreten en kreunen dit keer binnen te houden, terwijl ze zich aan de sofa overeind trok. Deze stond gelukkig nog niet in brand. Met haar ene hand, die niet geraakt was door het vuur, ging ze langzaam en zacht over haar wonden. Elke aanraking deed zeer, maar ze moest de schade opnemen. Haar hele rechterarm was verbrand. Het vuur was daarna naar haar schouders gegaan en vanaf daar naar nek. Een deel van haar zwarte haren was weggebrand. Dat vond ze eigenlijk niet erg. Ze vond het eerder jammer voor de ratten die nu even geen lekker nestje in haar haren zouden hebben.

Ze greep naar haar ratten, propte die in één van haar zakken, voordat beide beesten dood zouden branden. Haar blik ging door de leerlingenkamer. Rosalinde was verdwenen. Ze wist haar pijn goed te negeren. Immers had ze dit al drie keer eerder meegemaakt en was het dit keer niet zo ernstig als al die andere keren. Haar huid was voor een groot deel weggebrand, maar het vlees eronder was nog intact, om het zo maar te verwoorden. Het was daarom dat ze besloot eerst wraak te nemen en zich dan wel naar de ziekenzaal zou begeven.

"KIJK!" riep ze. "Pikken we dit! Rosalinde Pendragon heeft onze leerlingenkamer in brand gestoken!" Ze spoog. "Mij in brand gestoken!" Ze pakte een fakkel uit één van de muren en een hooivork die ergens op de grond lag, samen met vele andere hooivorken die bedoeld waren voor de andere Zwadderaars. Waar kwamen die eens vandaan? Nuja, men kijkt een gegeven paard niet in de bek. Met de fakkel - het was klaarlicht dag, maar ach - en de hooivork in haar handen, slaakte ze een kreet en rende de leerlingenkamer uit. Achter het mormel aan dat haar had verbrand. Ze nam de treden met twee tegelijk en toen ze Rosalinde in zicht kreeg, schoot de adrenaline door haar lichaam, die haar pijn naar de achtergrond vervaagde. Anders zou ze natuurlijk niet zo kunnen rennen. Nee, eigenlijk zou ze op de grond moeten liggen gillen van de pijn. Dat doen brandwonden nou eenmaal met mensen, maar dit is een fictieve wereld en Arden is gewoon awesome en stoer, kan tegen pijn en alles en kan zwaar gewond gewoon over het terrein rennen. Ah, het terrein.

Ze was Rosalinde naar buiten gevolgd samen met een grote groep Zwadderaars die achter haar, voor haar en naast haar mee aan het rennen waren. Allen met hooivorken of fakkels. Lawlz. Alsof Rosalinde een knappere versie van Frankenstein was - in Ardens opinie eigenlijk een lelijkere - renden ze als een horde boze boeren achter het monster aan.

Vid: lolz at die fictieve wereld uitleg xDDD +3 punten voor deze post

[Hywel Pendragon]

Zoals Inverness was Howell verdiept geweest in een boek toen zijn zus haar War of the Houses begon. De zijne was geen toneelstuk maar een – hoe onverwacht! – gedichtenbundel. Op het moment dat zijn zuster haar zwijgende vuurtirade begon, was hij net bezig met een vrij recent gedicht van John Keats: Ode to a Nightengale. Zijn lippen bewogen zachtjes terwijl hij langzaam het gedicht las. “'Tis not through envy of thy happy lot,” mompelde hij mee. “But being too happy in thine happiness, that thou, light-winged Dryad of the trees, in some melodious plot, of beechen green, and shadows numberless, singest of summer in full-throated ease.” Met een vage glimlach, niet zozeer van vreugde als wel van puur genot dat mensen zo konden schrijven, las hij de regels opnieuw. “Light-winged Dryad of the trees…” herhaalde hij zachtjes. Hij had zelden een nachtegaal horen zingen, maar het geluid was werkelijk betoverend geweest. Zingen was eigenlijk het goede woord niet, want de vogel produceerde slechts een reeks van aangename geluiden zonder echte samenhang. De naam ‘light-winged Dryad of the trees’ verdiende het echter zeker. In zijn hoofd hoorde hij het beest weer fluiten, tsjilpen en… geluiden produceren waar de mens geen goede naam voor had bedacht – geluiden die niet door mensen beschreven konden worden. Daarnaast was het erg warm.

Wat? Met knipperende ogen keek hij op van zijn geliefde boek. Zijn mond zakte open bij het zien van de scène die zich voor hem afspeelde. Een half brandende leerling – waarschijnlijk Inverness weer, zij was de enige idioot die zich zo vaak in de fik liet zetten – rolde voorbij en een deel van de rest van de leerlingenkamer had ook vlam gevat. De kapstok, waar de mantels van enkele leerlingen hingen, was een brandende pilaar, inclusief zijn last. “Mijn prachtige dusken mantel!” jammerde de jongen en sprong op terwijl hij zijn toverstaf trok. Het boek gleed van zijn schoot af en terwijl hij er gedachteloos voorbij holde om een waterspreuk op zijn dure mantel te richten. Deze was echter reddeloos verloren en toen hij terugkeerde om zichzelf in zijn leunstoel te verdrinken in zelfmedelijden, zag hij dat ook die in de fik stond – en zijn gedichtenbundel! Wie dit ook op zijn geweten had, zou boeten.

“KIJK!” krijste opeens een weinig melodieuze stem. Gehoorzaam, met een trillende onderlip van het verlies van zowel zijn mooie mantel als zijn gedichtenbundel (die beiden zó weer te bestellen waren, maar Howell hechtte nu eenmaal aan materiele dingen en gaf ze namen en praatte tegen ze), keek hij. “Pikken we dit!” continueerde de eigenares van de stem, de even tevoren nog levende fakkel Arden Inverness. Ondanks het feit dat hij het meisje niet echt mocht, dacht hij meegaand: Nee, dit pikken we niet! Er verscheen een strijdlustige blik in de blauwe ogen van de jongen.
“Rosalinde Pendragon heeft onze leerlingenkamer in brand gestoken!” Wut?
“Hoe in Merlijns naam kan Roosje nu zoiets op haar geweten hebben?” begon Howell lachend. Hij probeerde de lach achter zijn hand te smoren toen de ex-fakkel Roosje ook beschuldigde van het feit haar (pudum-tssj) in brand te hebben gestoken. Hoewel de blonde Pendragon zijn zusje niet ongelijk gaf als ze het verlangen voelde zoiets te doen, kon hij zich niet voorstellen dat ze werkelijk in staat zou zijn om zoiets te doen, bij gebrek aan tovertalent. Daarnaast was het ver beneden haar waardigheid en hoe zou ze ooit het wachtwoord van de leerlingenkamer aan een Zwadderaar hebben kunnen ontfutseld? Al met al leek het hem een volstrekt belachelijke maar uiterst amusante actie, zeker nu Inverness een hooivork tevoorschijn trok en een fakkel. Een echte monsterjacht! Zulke dingen waren middeleeuws, ge-wel-dig! Hij vergaf de dader nu al voor het vermoorden van zijn mantel en gedichtenbundel, want hij had in tijden niet aan zoiets amusants meegedaan en nadat hij de gevaarlijkste brandhaarden gedoofd had met Aguamenti, pakte ook hij een hooivork en een fakkel.

Omdat hij de moeite had gedaan de leerlingenkamer nog enigszins te redden, rende hij ergens achterin de groep en had zo niet veel zicht op wat er voorin allemaal gebeurde. Hij kreeg dan ook nauwelijks de kans om uit te wijken toen de persoon achter wie al de Zwadderaars aanzaten – waarvan Inverness dacht dat het Roosje was, maar waarvan hij dat uiteraard niet geloofde – spreuken over zijn ofwel haar schouder afvuurde. De mensen voor hem hadden de spreuk aan zien komen, maar Howell was net even afgeleid door een groenige, naar kaas ruikende strohalm die nog aan zijn hooivork hing. Zo kwam het dat Impedimenta de spreuk hem recht op zijn kippenborstje trof en zijn bewegingen enorm vertraagden. Howell w0z time-warpedz0rz! “Rrrrreeeeeeeeeeeedd meeeeeeeeuuuuuuuuhhh!” stootte hij vertraagd uit. Roxanna kwam langs en finite’de de spreuk. Opgelucht rende hij verder, na een vaag half verstaanbaar bedankje gevolgd door één of andere complimenterende dichtregel die haar medelievendheid prees.

godmod met toestemming

Vid: Naice post, plus twee

[Isa Boleyn]

Isa was in dubio. Met haar sterke eigen wil - en onwil dingen van een ander perspectief dan het hare te zien - was het haar nog niet vaak voorgekomen dat ze zich temidden van twee tegenstrijdige belangen vond. Vaak genoeg hadden in een punt van discussie een van de meningen haar belangen vertegenwoordigt en zo niet, dan had ze de discussie niet interessant gevonden. Nu was het echter zo dat ze beide punten zeer belangrijk vond en de tijd begon te dringen: ze moest een keuze maken. Ze moest haar prioriteiten al rennend op een rij krijgen, wat, gezien de verminderde bloedtoevoer naar haar hersenen, een stuk lastiger ging.

Wat was voor haar belangrijker: het feit dat iemand van adel was, of het feit dat iemand haar - en, oh ja, de rest van Zwadderich - iets misdaan had? Rosalinde Pendragon was de dochter van een hertog, iets wat voor Isa behoorlijk zwaar meewoog in haar achting voor het roodharige meisje. Ze was van mening dat edellieden misschien niet onschendbaar waren, maar ze toch zeker wel een stuk belangrijker waren dan het plebs. Aan de andere kant had ze de leerlingenkamer van Zwadderich, toevallig wel de beste afdeling van de school, laten afbranden. Hoewel de voorzieningen er beduidend minder goed waren dan bij haar thuis, was Isa het wel als een soort woonplek gaan zien. De ruimte was haar vertrouwd, de mensen die er kwamen kende ze enigszins en ze was gehecht geraakt aan de donkere inrichting. Al met al zag ze haar leerlingenkamer liever niet in vlammen op gaan. Hetzelfde gold voor afdelingsgenootjes. Hoewel Arden Inverness een ongemanierd wicht was, verdiende ze het niet af te branden. Isa was er nou net zo op gesteld geraakt haar tegen te werken. Roxanna Blackspot was een heel ander verhaal: als zij in de hens had gestaan had Isa er niet om kunnen treuren. Arden Inverness beledigde haar echter niet met enkel haar bestaan: Isaura vermaakte zich stiekem wel als ze haar rond commandeerde.

Momenteel rende ze met opgeschorte rokken mee met de menigte. Ze wist eigenlijk nog niet wat ze ging doen als de horde boze Zwadderaars Rosalinde hadden ingehaald. Ze was boos, woest zelfs, maar iets in haar zei toch dat het eigenlijk niet kon, iemand van adel zo opjagen. Bovendien was miss Pendragon van een hogere stand dan zijzelf, ze kon dus onmogelijk op haar inhakken met een hooivork. Nee, ze zou geen vinger uit mogen steken en haar afdelingsgenoten bevelen hetzelfde te doen. Op het moment dat ze haar beslissing had gemaakt kwamen de beelden op van een brandende leerlingenkamer, brandende kapstok met haar mantel er aan en Arden Inverness in vuur en vlam. Haar lievelingsstoel in as, haar lievelingshaat-object rollend op de grond en de verslagen gezichten van haar afdelingsgenoten... Net zoals het vuur het meubilair van de leerlingenkamer had weggevaagd, vlamde het nu ook op binnenin haar. Rosalinde Pendragon mocht dan van stand zijn, ze had nog steeds het recht niet hun leerlingenkamer af te branden! Dat ze dat in het vervolg bij Huffelpuf deed, dan had niemand iets te klagen.

Hoewel ze iets afgezakt was in de menigte vanwege haar slechte conditie en de complete verassing dat haar lichaam zoveel pijn kon doen, kreeg ze nu een extra stoot energie. Haar beentempo verhoogde en al snel haalde ze andere Zwadderaars in die haar zojuist gepasseerd waren. Maar zodra ze zicht kreeg op het meisje dat daar liep werd ze weer herinnerd aan haar eerdere getwijfeld. Aargh, dit was werkelijk gruwelijk. Twijfelen was niet iets voor haar. Isa besloot dat, hoe kwaad ze ook was, ze dit meisje geen lichamelijke schade kon toebrengen. Ze zou haar wraak moeten laten wachten tot een meer geschikt moment. Zo zou ze miss Pendragon een paar gemene streken kunnen leveren, zonder dat dit meisje ooit te weten kreeg wie daar verantwoordelijk voor was. Dit leek haar verstandiger dan nu, zo in het openbaar, haar woede tentoon te spreiden. Ze bleef echter rennen, ook al deden haar benen nog zo’n zeer. Ze kon immers onmogelijk toestaan dat haar afdelingsgenoten werkelijk met hooivorken in het lijf van miss Pendragon gingen steken. Al dat blauwe bloed dat zou vloeien, Isa kon het niet goedkeuren. Nee, ze rende mee om haar afdelingsgenoten in de gaten te houden en hen te behoeden voor de hel, waarin ze na een brute moord op de dochter van hertog zeker terecht zouden komen.

Ze vroeg zich af wat Howell Pendragon hier deed. Ze begreep dat hij kwaad was om de afgebrande leerlingenkamer, maar dit was wel zijn zusje. Hoe irritant ze Jasper ook vond, ze wist niet of ze het toe zou staan als een hele afdeling met fakkels en hooivorken op hem af zou stormen. Daarbij leek het haar dat de Pendragons beter met elkaar overweg konden dat zij en haar broertje. Hoe iemand het goed kon vinden met een jonger zusje of broertje was haar compleet vreemd. Ze trokken aan je haren, hielden bonbons voor je achter en deden vreselijk onaardig. Dan was haar broertje nog een graad erger. Toch bleef ze erbij dat ze zelfs hem niet hetzelfde lot toewenste als miss Pendragon. Probeerde Mr. Pendragon soms hetzelfde te doen als zij? Dat leek haar onwaarschijnlijk. Zij vond het best als miss Pendragon enig ongemak ervoer - een paar kleine prikjes met hooivorken, een paar vlammen op haar jurk - maar zou haar afdelingsgenoten ervan weerhouden te ver te gaan. Dat kon toch onmogelijk het doel zijn van Mr. Pendragon?

Plots stopten haar benen met rennen, verloor ze de controle over haar hele lichaam en kon enkel nog ademhalen en haar ogen draaien. Potjandrie, ze was geraakt door een spreuk van miss Pendragon! Veel tijd om zich verongelijkt te voelen had ze niet, want Arden Inverness bevrijdde haar al snel uit haar lijden. Er kon veel - maar dan ook echt heel veel - over Inverness gezegd worden, maar Isa had niets te klagen over haar daadkracht. Ze knikte even naar haar afdelingsgenote als dankbetuiging, meer omdat ze meende dat Inverness het toch niet kon zien, dan dat ze daadwerkelijk vriendelijk wilde zijn.

Haar benen voelden stram en pijnlijk aan toen ze weer in beweging gebracht werden. Nu ze even rust hadden gehad haalde de pijn haar in. Ze waren al dat geren niet gewend: de verste wandeling die Isa ooit maakte was van de kerkers naar de westertoren. Zo af en toe wandelde ze ook wel over het terrein, maar dat was altijd een heel anders. Ze vond dit niet half zo aangenaam. De adem brandde in haar luchtpijp, haar benen deden zeer en ze voelde vocht langs haar haarlijn druppelen. Ze had zich nog nooit zo ongemakkelijk gevoeld, maar ze moest en zou doorrennen. Ze kon de Zwadderaars onmogelijk hun gang laten gaan.

OOC: Godmode Arden met toestemming (:

Vid: eeuwigdurend respect voor voorden als potjandrie xDDDD drie puntjes erbij voor deze

[Roxanna Blackspot]

Een rustige dag in de leerlingenkamer konden de mensen blijkbaar niet hebben. Op een gegeven moment kwam Roosje de leerlingenkamer binnen. Zij hoorde hier niet eens te zitten! Ze zat in Huffelpuf! Waarom zou ze hierheen komen? Ze kwam hier noooooooooooit. Dat de verloofde van Howell hier wel eens was kon ze nog begrijpen maar Roosje? Nee dat ging te ver voor deze zwadderaar. Een beetje versuft keek ze hoe de huffel verder de leerlingenkamer binnen kwam. Het rode haar van Roxanna kwam voor haar ogen, en ze besloot om maar weg te gaan, voordat het vrouwelijke deel van de familie Pendragon haar als pop aan ging zien, en ze verdoemd was om verdoemd te worden. “Stomme Huffels ook, kunnen nooit in hun eigen leerlingenkamer blijven.” En zo liep ze met rechte rug de leerlingenkamer uit, op we naar boven, weg van Roosje.

Lange tijd rust had ze zelf boven niet. Wat was er aan de hand met de mensen, een normaal persoon moest toch rust kunnen hebben in haar eigen leerlingenkamer? Nee dus, want al snel hoorde ze het gegil van iemand beneden. In eerste instantie dacht ze dat het Roosje was, die zoals gewoonlijk iedereen wel zou hebben staan verkleden, en dus stond te gillen omdat er iets niet goed ging, Howll die haar probeerde te vermoorden. Maar nadat ze nog een heel gegil hoorde besloot ze om maar even te gaan kijken. Dat kon immers toch geen kwaad? Wat als Roosje lag dood te gaan, dan had ze tenminste nog even kunnen genieten van de laatste paar minuten van de huffel. Het gegild en het langzaam weggaan van haar leven. Dat zou een mooi moment zijn. Maar als het iets anders was…dan hoopte ze maar dat het niet iets erg was. Zeker niet iets zoals dit!

Ze leerlingenkamer stond in brand! Overal zag ze vuur en vlammen. Meteen werd duidelijk van wie het geschreeuw kwam Arden stond daar, kapotte mouwen. Snel verzamelde zich meer zwadderaars. De fakkels die overal hingen, en de hooivorken die op de grond lagen zagen er erg aantrekkelijk uit. de hooivorken leken haar wel te roepen. Schreeuwen dat ze ze op moest pakken. Nadat Arden iedereen aanspoorde om achter roosje aan te rennen – like Roxanna schreeuwde om de zin keihard “JA! Dood aan Roosje!” - vloog de vijfdejaars op de hooivorken af en pakte er eentje vast. Ze had ze een wapen, nu kon Roosje ook echt doodgaan! Nu konden ze haar gaan opjagen! Verslaan! Roosje zou machteloos zijn vergeleken met hun. Haar hooivork was goed, krachtig, niemand kon tegen deze super vijfdejaars op. Iedereen zou haar vrezen, vooral met deze mooie hooivork, glimmend in haar hand.

Ze had mazzel dat haar rok niet tot op de grond kwam, en dat ze dus makkelijk kon rennen, zonder een irritante rok in de weg. In de ene hand had ze de hooivork, die ze naar voren stak om te laten zien dat ze boos was, in de andere hand had ze haar toverstok klaar om aan te vallen. Heel zwadderich rende en schreeuwde op hun weg naar boven. Het was net alsof ze de adel opjaagde, en ze vermoord werden. Roxanna schreeuwde af en toe iets hards, - “DOOD AAN ROOSJE! DOOD AAN ROOSJE PENDRAGON! DOOD!” waarna ze met haar hooivork zwaaide - en haar ogen stonden wild van de spanning die door haar heen ging. Nog even en Roosje Pendragon zou er niet meer zijn, ze zou voorgoed verdwenen zijn en niemand die er iets om zou geven!

De groep rende verder en kwam uit op het terrein. Hier konden ze haar makkelijk te grazen nemen. Hier konden ze haar vermoorden! Alleen wat ze zag was niet zo fijn, er was een picknick! Met mensen! Niet fijn! Een spreuk van Roosje raakte Howll. Roxanna vloekte bij zichzelf. Ze kon hem deze pret niet laten mislopen. Niet nu, hoe erg het ook was dat ze hem moest redden. Normaal gesproken was dit een super kans. Maar het was zo spannend. Ze kon howll nu niet onder een spreuk rond laten kippelen. Ze moest hem wel redden, hoe pijn het haar ook deed.

Een spreuk ging richting Howll – alweer, hij werd populair! – en zorgde ervoor dat hij weer normaal kon rondlopen. Het gene wat ze opving beschouwde ze maar als een heel aardig en goed complimentje. En anders zou ze hem na deze geweldige achtervolging zelf vervloeken! En dan zou hij hebben gedroomd dat ze hem nooit had gered! Maar zo erg zou het hopelijk niet worden. Momenteel moesten ze Roosje hebben! “DOOD AAN ROOSJE!” schreeuwde ze, en ze bracht haar hooivork naar voren, terwijl ze doorrende. Ze moest Roosje te pakken krijgen! Ze zouden haar krijgen! Roosje zou gaan boeten! MWhahahahaha!

Vid: leuke post, ik vind het persoonlijk alleen wat jammer dat je een beetje té dramatisch doet *fluit* plus een punt voor deze post

[Laurence Howard]

Laurence zat zoals gewoonlijk lekker te eten in de leerlingenkamer. Niks vreemds aan. Deed hij zowat elke dag.
Rosalinde kwam de leerlingenkamer binnen. Wel een beetje vreemd, deed ze niet elke dag.
Rosalinde begon de leerlingenkamer in de fik te steken. Zeer vreemd. Eerste keer.

Laurence stond op, hij was even in de war. Droomde hij? De hele dag was hem al vaag voorbij gegaan, het zou hem niet verbazen als hij straks wakker werd, omhoog schoot en dan zijn hoofd stootte. Laurence kneep in zijn arm, en kwam met een klein verwijfd gilletje tot de conclusie dat het pijn deed en hij dus niet sliep. Damn.
Na een poosje naar Arden te hebben gestaard, die als een dolle over de vloer aan het rollen was, bedacht hij dat het misschien handig zou zijn om de leerlingenkamer te redden.
Hij draaide zich om naar het tafeltje waar hij aan had gezeten om zijn voedsel van de snel verspreidende vlammen te redden, maar alles wat hij zag was vuur. Vuur overal, vuur om hem heen, vuur dat zijn eten had opgevreten.

"Zeg meneer Vuur, ik vind dit zeer onbeschoft van u!" begon hij boos tegen wat eerst een houten tafeltje was geweest. "U komt ten eerste zomaar onze leerlingenkamer binnen, maakt van alles kapot, doet Arden pijn, en dan eet u ook nog mijn voedsel op!" Een steekvlam kwam eng dicht bij zijn priemende vingertje dat boos naar de vlammen toe bewoog. Snel trok hij zijn hand weg, en wreef een paar keer over waar de vlam hem bijna (lees: Laurence stond twee meter van het vuur vandaan en de vlam kwam tien centimeter dichterbij) had aangeraakt.

Arden droeg heel Zwadderich op om met haar mee te komen en Rosalinde er van langs te geven. Ahja, Laurence was even vergeten dat het niet de schuld was van het vuur, maar van Rosalinde dat het op deze plek tekeer ging. "Mijn excuses, meneer Vuur." Zei hij tegen het vuur, waarom het vuur reageerde met een harde knal.

Laurence pakte ook een hooivork, maar liet de fakkel achterwege. Hij had wel genoeg vuur gezien voor vandaag. Hij rende met de rest van de groep mee, en zakte al snel af naar de achterkant van de groep. Door zijn omvang was het nou niet heel gemakkelijk om snel te rennen. Maar hij gaf niet op, hij zou niet opgeven. Hij moest wraak nemen voor zijn voedsel, dat zo bruut van hem was gestolen.
Rosalinde was in zicht, en al snel werden er spreuken heen en weer geschoten. Laurence zag tijdens het rennen veel verleidelijke bankjes voorbij komen, en na een tijdje gaf hij het dan toch op. "Eh.. Jongens, begin maar vast zonder mij! Ik eh... kom later wel...!!" riep hij ze na. Puffend plofte hij neer op een bankje, en begon met zijn hand frisse lucht in zijn gezicht te waaien.

Vid: Dit is werkelijk een geniale post xD Serieus, zo ongelofelijk grappig dat ik strijk lag. Vooral dat eerste stukje is serieus meesterlijk xD Vijf welverdiende punten voor deze.

[Hywel Pendragon]

Benieuwd wie de dader nu wel was, zeker nu deze dader hem zo schokkend met een spreuk had getroffen, holde hij wat woeste Zwadderaars voorbij. Zijn fakkel brulde in de harde wind die door de net geopende deur van het bordes in de Grote Zaal gierde. Het volgende moment wrong de groep zich naar buiten. Inmiddels rende hij ongeveer ten hoogte van de kop van de groep, zijn hooivork met de punten op de grond achter zich aanslepend (wat eerder al wat oorverdovend gekras en gevonk op de stenen had veroorzaakt, waarbij hij wellicht nog wat mensen of voorwerpen in brand had gestoken) en de fakkel in zijn arm uitgestrekt naast zich. Verderop kon hij zien dat de dader net één of andere laag-bij-de-grondse (pudum-tssj) picknick overstak. De groep ging uiteraard de kortste weg achter haar aan, want inmiddels durfde Howell aan de manier waarop de daadster rende te kunnen zien dat het een vrouwelijk wezen was. De groep naderde haar, recht over het picknick partijtje. De Zwadderaars lieten modderige voetsporen achter en met zijn hooivork over de grond slepend, liet de blonde aristocratische klassenoudste ook wat strepen en scheuren achter. Alles voor de jacht op de moordenaar van zijn mantel en gedichtenbundel!

Ze naderden de daadster en een vaag gevoel van onrust bekroop de blonde Pendragon. Het haar van de pyromaan was wel erg rood voor iemand die niet Rosalinde heette – en die jurk wel erg bekend. Oh hemel! Het. Was. Roosje. Zijn eigen zuster had de leerlingenkamer van Zwadderich zo grof in brand gezet, inclusief zijn mantel en zijn gedichtenbundel?! Schandelijk, zonder twijfel, maar als Pendragon zou ze er uiteraard een zeer geldige reden voor hebben. En nu had ze heel Zwadderich met hooivorken en fakkels achter zich aan! Howl gooide de fakkel over zijn schouder weg voordat hij zijn voet van het laatste picknick kleedje weer op het gras zette. Hij rende steeds langzamer voordat hij weer ergens middenin de groep zat. Hoe kon hij zijn zusje van dit ongeluk redden, verscheurd te worden door een waanzinnige menigte Zwadderaars? Want zijn afdelingsgenoten waren daar ongetwijfeld toe in staat. Hij had ze goed opgevoed.

De gedachte dat hij bij elke Zwadderaar individueel, al rennend, een voorbeeld kon verzinnen over watvoor goeds Roosje voor die persoon had gedaan, zodat de Zwadderaar de achtervolging zou staken en zou bedenken over watvoor aardig persoon Roosje wel niet was, vervaagde al snel. Roosje was nu eenmaal niet zo’n aardig persoon tegen mensen beneden haar stand, en veel van de maniakaal rennende – ja, maniakaal rennen, het is een talent – waren beneden haar stand. Het feit dat iedereen van Zwadderich gewapend met hooivorken en fakkels achter haar aanrende onder het schreeuwen van kreten die vooral inhielden dat Rosalinde dood moest, droeg bij aan het vervagen van dat idee.

Misschien moest hij het gedicht van Keats voordragen, maar aangezien zijn gedichtenbundel 1). verbrand was en 2). anders veel te ver weg zou liggen, zou dat ook niet werken. Daarnaast dacht hij dat het op sommige mensen misschien niet het gewenste effect zou hebben. Inverness werd bijvoorbeeld over het algemeen vooral chagrijnig van zijn liefde voor poëzie. Bijeffecten waren onder andere vlamvatting, geschreeuw, dramallama en van bezems vallen.

Misschien moest hij faken dat hij flauw viel zodat alle Zwadderaars zich prompt over hem zouden ontfermen, zoveel hielden ze allemaal van hun klassenoudste. Maar aan de andere kant, als ze mochten kiezen tussen een lynchpartij van de ene Pendragon of een glaasje water brengen naar de andere Pendragon.
Hij draaide zijn hoofd richting zijn vlammende, schuimbekkende afdelingsgenoten. Wellicht zouden ze zo afgeleid zijn door hun zondige wraakgevoelens dat ze niet eens zouden zien hoe hij tragisch ter aarde zou vallen. Op dat moment struikelde hij over een loshangende graspol en ging werkelijk bijna ter aarde. Door zijn beentjes twee keer zo snel te bewegen, wist hij overeind te blijven. Aah. Het struikelen had hem op een idee gebracht.

Misschien moest hij het groffer en fysieker aanpakken. Met zijn hooivork nu stevig in beide handen holde hij weer naar de kop van de groep, alle op zijn weg liggende graspollen zorgvuldig ontwijkend.
Inmiddels was de rennende Huffelpufster nog maar vijftien meter van de horde verwijderd. Zonder omhaal begon hij van voor naar achter alle Zwadderaars met zijn hooivork pootje te haken. “Jullie rennen achter de verkeerde aan! Het was, eh, Jesse Rhate die de leerlingenkamer in de fik stak! Zagen jullie het dan niet allemaal?” brulde hij zo hard mogelijk, al pootjehakend. “Inverness wil alleen maar dat jullie achter Rosalinde aan rennen omdat zíj net een hekel heeft aan Rosalinde en graag wil dat dat arme meisje de schuld krijgt van dingen die ze niet gedaan heeft! Maar ik zeg het je, het was absoluut niet Rosalinde Pendragon in de deuropening van onze leerlingenkamer! Kijk nog eens goed! Zou iemand in zo’n lief jurkje zóiets kunnen doen?!” Já dus, maar hij moest de familie eer verdedigen! Inmiddels had hij het grootste deel van de Zwadderaard onderuit gekregen… Als een trotse boer stak hij zijn hooivork in het gras. Hij had een statement gemaakt en nu zouden ze naar hem luisteren ook, want hij was niet alleen hun klassenoudste, hij was ook de ware kroonprins van Engeland!

Vid: leuke post, en arme zwadderaars xD twee punten erbij

[Isa Boleyn]

Miss Boleyn wist niet of ze nog langer door kon rennen. Ze had werkelijk nog nooit een dergelijke pijn gevoeld. Het klopte niet dat je eigen benen zoveel zeer deden. Dat je jezelf zoveel pijn kon doen. Hoe konden mensen dit vrijwillig doen? Ze begreep er niets van. Op niet bepaald damesachtige wijze haalde ze gierend adem. Waarom rende ze nog mee? Ze was toch niet van plan op miss Pendragon in te hakken, dus waarom zou ze zichzelf zo martelen? Het leek haar heel onlogisch. Ze zette de feiten even op een rij, ook al ging het nadenken een stuk lastiger nu haar aandacht constant werd opgeëist door zere ledematen. Zij rende nu mee met de menigte om een ander meisje te behoeden van al te veel lichamelijk letsel. Als haar gezicht niet vertrokken was geweest van de pijn had ze gefronst. Het klonk niet als haar. Ze vond het helemaal niet confronterend om te beseffen dat een onzelfzuchtige daad als deze niet echt bij haar paste: ze vond dat onzelfzuchtigheid overgewaardeerd werd. Er was wel degelijk een reden voor haar om te blijven rennen: ze wilde iemand van de hogere kringen beschermen, niet omdat ze miss Pendragon nou zo bijster vriendelijk vond, maar omdat ze het niet vond kunnen als anderen een dame van adel zo behandelden. Het was een vervelend idee te bedenken dat ook zij niet onkwetsbaar waren. Die vreselijke misdaden die in Frankrijk waren gepleegd, hadden alle mensen met blauw bloed laten zien dat het plebs tot vreselijke dingen in staat waren. Hoewel Isa lang na deze revolutie geboren was, had het hele gebeuren een vreselijke indruk gemaakt op haar grootouders en werd er nog steeds over gesproken. De wandaden van die gruwelijke Napoleon waren echter recenter en werden tegenwoordig dan ook vaker besproken dan het onthoofden van geestelijken en edellieden. Wellicht ook aangezien dat laatste onderwerp de mensen nog steeds schrik aanjoeg.

Ze rende nog steeds door, ondertussen met zekerheid stellend dat als dit nog lang door zou gaan, ze niet van plan was door te blijven rennen. Het zou geen pleziertje zijn om toe te moeten kijken hoe anderen de eer van Zwadderich verdedigden en zij alleen toe mocht kijken en ingrijpen als haar afdelingsgenoten te ver gingen. Alsof zij niet kwaad was, alsof zij niet aan de haren van miss Pendragon wilde trekken. Het zou echter niet erg damesachtig zijn als ze dat deed. Al helemaal onacceptabel was het feit dat dat Rosalinde Pendragon een hogere stand had dan zij. Als ze adem had gehad, had ze gezucht. Isa zag dat Howell Pendragon haar inhaalde en haar ogen vernauwden zich een beetje. Hoezo was hij nog steeds mee aan het rennen? Waarom deed hij geen poging om hen ervan te weerhouden zijn zuster door te spiesen - liet hem alsjeblieft een poging doen, dan kon zij stoppen met rennen. Laat het stoppen, laat het alsjeblieft stoppen. Ze sloeg haar ogen op naar de hemel, hopend dat de heer haar gebeden verhoord had.

En verhoord werden haar gebeden. Hoewel ze het zelf niet door had, was haar afdelingsgenoot gewaar geworden van zijn zuster die opgejaagd werd door de horde Zwadderaars. Ze staarde nog steeds naar de lucht, hopend dat er nu een teken kon komen dat er een genadige God was. Haar benen bleven echter niet stilstaan. Met haar blik naar boven, blind voor het tafereel dat zich voor haar afspeelde, rende ze voort. Isa was slim genoeg om te beseffen dat dit meestal niet heel verstandig was. Ze wist dat men er goed aan deed te kijken in de richting dat men rende, maar ze kon het niet helpen. Ze werd alleen maar ongelukkig van het beeld van Rosalinde Pendragon die zo ver voor liep. Dit betekende namelijk dat de achtervolging nog uren door zou gaan, net zolang totdat een van de partijen op zou geven. Het punt was dat ze dit niet zag gebeuren. Dat ze ernstige schade had toegebracht aan de picknick van Taylor Brown, kwam dan ook door het feit dat ze geen zicht had op de borden, het eten en de mensen die in haar pad zaten. Nu ja, eigenlijk had Isa hen al zien zitten op het moment dat ze het bordes afgerend was en dus nog gewoon vooruit keek. Ze had echter helemaal geen zin gehad rekening te houden met deze onfortuinlijke picknickers. Ze vond het omhoog kijken een heel goed excuus niet extra energie te verspillen door van haar baan af te wijken. Niemand kon haar kwalijk nemen dat ze borden, etenswaren en mensen vertrappelde als ze hen simpelweg niet kon zien. Plotseling, geheel onverwacht, bleef haar voet achter iets steken en met weinig gratie kukelde ze voorover.

'Oh!' Veel meer had ze in haar verbazing niet uit kunnen brengen. Ze knalde hard tegen het gras aan, haar adem werd haar lichaam geperst en uit automatisme sprong ze op. Ze keek achter zich, waar ze Howell Pendragon zag rennen met een hooivork. Welja, wat was dit nou weer? Wat vreselijk onbeschaamd van hem om zo een dame van stand onderuit te halen. Nors staarde ze naar zijn rug. Ze had hem iets nageroepen over dit schandelijke gedrag als ze geen gebrek aan lucht had gehad. Ze boog zich dan ook voorover en haalde diep adem. Snel bekeek ze haar jurk, die gelukkig niet heel vies was, maar bij haar armen, waarmee ze zich had opgevangen, wel een paar groene vlekken had. Perfect.

In de verte hoorde ze Mr. Pendragon dingen roepen over Jesse Rhate. Iets vertraagd nam haar brein zijn boodschap over. Hij stelde dat Rosalinde Pendragon niet de schuldige was, dat Inverness haar als dusdanig had aangewezen, omdat ze haar niet mocht. Jesse Rhate was degene die ze moesten hebben, de ware dader. Isa had het willen uitproesten, zo bespottelijk vond ze zijn boodschap. Het leek haar heel voor de hand liggend dat de zaken omgedraaid waren: dat hij Rosalinde aan haar straf wilde laten ontkomen, omdat ze familie waren en hij daarom van haar behoorde te houden. Isa wist dit zo zeker omdat ze Rosalinde Pendragon had gezien in de Zwadderich leerlingenkamer. Ze had gezien hoe miss Pendragon haar toverstok had gepakt alles in de hens had gestoken. Ze had gezien hoe alles had gebrand door haar toedoen. Jesse Rhate was helemaal niet aanwezig geweest. Wat had hij eigenlijk te zoeken in de leerlingenkamer van een andere afdeling? Een afdeling waar overigens, naar haar weten, niemand zat met wie hij het goed kon vinden. Het zou zelfs hoogst onwaarschijnlijk zijn als zij niet had gezien dat miss Pendragon de ware dader was geweest. Zelfs als hij werkelijk van plan was geweest hun leerlingenkamer schade aan te doen, had hij er niet eens in gekund, al had hij nog zo zijn best gedaan. Mr. Rhate was namelijk niet zo slim. Bovendien betwijfelde ze aan zijn spreuken kennis. Zou hij werkelijk in staat zijn een hele leerlingenkamer in vuur en vlam te zetten? Naar wat ze gehoord had kon hij dat wel bij meisjes - al twijfelde ze aan de waarachtigheid van deze verhalen. Je moest als meisje wel erg weinig herseninhoud hebben om te vallen voor een jongen zonder titel en zonder verstand. Maar ach, domme en barbaarse meisjes waren er genoeg op haar school. Isaura hield een kleine giechel in.

Hoewel ze geen woord geloofde van Howells geschreeuw - ze vertrouwde haar eigen ogen altijd nog meer dan de praatjes van anderen - was ze zo slim om hem niet uit te lachen. Niet alleen vanwege de schaamteloosheid van dat gedrag, ook niet omdat ze zijn armzalige pogingen de aandacht van zijn zusje af te leiden eigenlijk wel begreep - want gek genoeg kon ze hier goed inkomen - maar ook omdat het haar erg goed uit zou komen als iedereen geloofde dat Jesse Rhate de werkelijke dader was. Als iedereen achter Jesse aanrende, hoefde zij zich geen zorgen te maken over verspild blauw bloed en ingehouden woede. Ze zou naar haar hartenlust spreuken af kunnen vuren op Mr. Rhate. Fysiek geweld was uit den boze, natuurlijk. Een echte dame deed daar niet aan - maar, wacht, een echte dame rende ook niet alsof haar leven er van af hing. Dat was echter iets anders: Isa had een ander, kwetsbaar meisje willen beschermen, dus ze stond in haar recht. Maar zelfs als ze zich geen zorgen had gemaakt om de etiquette, zou ze Rhate natuurlijk helemaal geen schade kunnen toedoen. Hij was vele malen sterker dan zij. Een eindje rennen putte haar al uit. Miss Boleyn had nog nooit in haar hele leven gevochten met iets of iemand anders dan haar porseleinen poppen, dus ze zou zwaar in het nadeel zijn als ze hem daadwerkelijk aanviel. Een paar spreuken zouden echter geen kwaad kunnen.

'Mr. Pendragon heeft gelijk!'
Haar hoge, heldere stem schalde over het terrein. Het zuurstoftekort was verdwenen en ze merkte dat ze weer in staat was iets te zeggen en zich met enige gratie op te heffen.
'Mr. Rhate heeft de leerlingenkamer in vlammen op laten gaan, hij is de ware schuldige! Miss Pendragon was enkel op het verkeerde moment, op de verkeerde plek. Haar treft geen blaam.' Dat deed het wel en Isa was ook niet van plan dit voorval te vergeten. Het was alleen verstandiger nu een andere zondebok te vinden.
'Laten wij allen Jesse Rhate duidelijk maken dat wij, Zwadderaars, het niet waarderen als ons onrecht aangedaan wordt!'

Met die woorden zette ze zich in beweging. Moeizaam kwam ze vooruit, haar benen pijnlijk en haar lichaam protesterend. Door pure wilskracht wist ze zichzelf vooruit te krijgen en al snel rende ze achter Mr. Pendragon aan. De steken kwamen terug, haar luchtpijp stond weer in brand en haar benen deden weer vreselijk zeer. De pijn kwam weer, maar maakte zich dit keer geen meester over haar. Ze had nu een reden om te rennen, een reden om haar lichamelijke ongemak te vergeten. Hoewel Jesse Rhate eigenlijk geen blaam trof, zou ze toch haar frustraties op hem uitleven. Het mocht oneerlijk zijn, Isa kon zich daar niet heel druk om maken. Hij was niet van adel en ze verkoos het dus hem te straffen in plaats van de werkelijke dader, miss Pendragon. Bovendien was ze nooit zo gesteld geweest op Mr. Rhate en zijn tweelingzus, miss Rhate. Haar beentempo verhoogde zich en ze voegde zich bij Mr. Pendragon. Waarschijnlijk kon de Huffelpuffer hen wel zien aanstormen en, als hij verstandig was - wat hij overigens niet was - maakte hij zich uit de voeten. De Zwadderaars waren kwaad, heel kwaad.

Vid: mooie (en tevens ook weer monsterlijk lange) post! drie punten erbij voor deze

[Roxanna Blackspot]

Ze had hem moeten rondlaten rennen als een slak! Ze had hem nooit moeten redden! Ze zou en ging hem aan het eind van deze dag vervloeken! De onbeschofte, idiote irritante, blonde, egoïstische, arrogante, domme, kleine, miezerige, dunne, lelijke, zwadderiche, vierdejaarse, stomme, zwadderaar van een Howell Pendragon! Hij gaf Jesse de schuld. Hij gaf de onschuldige knappe Jesse Rhate de schuld! Dat was zo oneerlijk! Jesse zou nooit zoiets doen, hij zou nooit haar zwadderich in brand zetten! Hoe durfde die blonde gek hem daarvan te beschuldigen! Hoe haalde hij het in zijn bolle hoofd om zoiets te doen! Hoe durfde hij zijn macht te misbruiken, hoe kon hij het doen. Bijna begonnen er tranen te lopen bij de vijfdejaars, maar ze hield zich in, ze liet ze niet lopen, nee ze liet ze trots als ze was goed waar ze waren. Ooit, dan zou er een dag zijn dat ze Howll te grazen nam voor alles wat hij haar ooit had aangedaan, of nog aan ging doen.

Boos als Roxanna was wilde ze met haar hooivork Howell achterna gaan rennen. Ze wilde hem gaan prikken, hem met zijn eigen bloed te laten besmeuren, hem te laten creperen van de pijn, terwijl ze stond te lachen bij zijn gegil. Ze wilde hem laten lijden! Hij liet Jesse zomaar voor de schuld van zijn eigen zuster op laten draaien, ongelooflijk. Die familie Pendragon verdraaide de waarheid alleen maar. Ze waren een stelletje arrogante mensen van adel! Gelukkig maar dat dit allemaal in haar gedachte was, en niet hardop. Anders kreeg ze meer als alleen de familie achter zich aan. En dan was zo niet de bedoeling! Nee, ze moest gefocust blijven, en op blijven letten. Want misschien, misschien kon ze vandaag de dag een Pendragon nog wel neerprikken.

Aangezien er talloze mensen om haar heen waren werd ze in een andere richting gedreven als dat ze wilde. Nu moest ze achter Jesse aanrennen. Ze wilde dat helemaal niet! Maar toch moest ze het. Verschillende gevoelens kwamen in haar op, en uiteindelijk besloot ze om toch maar gezellig mee te rennen. Roosje zou ze later wel krijgen. Net zoals Howll. En aangezien Howll voorop rende… ze kon natuurlijk ook net doen alsof ze achter meneer Pendragon aan het rennen was. Niemand die het verschil zou merken. Ze zou nog steeds richting Jesse rennen, alleen zij zou weten dat ze eigenlijk Howell te grazen nam! Haar wraak was zoet en meedogenloos! Niemand kon haar weerstaan!

“DOOD AAN HOWELL PENDRAGON!” wraak was wreed maar dat maakte niet uit. Heel zwadderich was aan het schreeuwen, de hele picknick die hier blijkbaar gehouden werd was verdoemd. Niemand zou het hebben gehoord. Haar hooivork glom in de zon, hij wees richting de vermoede persoon. Het rennen maakte haar moe, haar ademhaling werd er zwaarder door, maar dat maakte niet uit. Niemand maakte het iets uit. De grote mensenmassa dreef haar voort. Het grote blije gevoel in haar maag werd groter. De dorst naar verlangen groeide op in haar buik, en nu niet alleen om Howll te prikken, een ander onbekend verlangen steeg hoog op, en het had iets te maken met mensen voor haar. Ze had geen idee wat er met haar aan de hand was, maar wat ze wel wist was dat het iets was dat zo totaal niet in deze situatie behoorde, maar er toch was. Het was een verlangen dat ze niet kende, maar toch vertrouwd voelde, iets wat ze niet kwijt wilde, maar toch ook weer wel…voor nu dan.

Roxanna probeerde het fijne gevoel minder te laten worden, waardoor haar wraak naar Howll weer meer zou worden, waardoor haar vermoeide benen weg zouden gaan en ze weer kon aanvallen! Ze zou prikken! Ze zou hem wreken, ook al zou het nog een hele tijd duren. Ooit zou Roxanna regeren, en geen Howll. “DOOD AAN IEMAND!”

Vid: leuke post, en heel bijvoegelijke naamwoorden in die zin xDDDD +2 punten

[Michael Delving]

Michael rende ergens in het midden mee met de groep Zwadderaars, die boos achter Rosalinde Pendragon aan renden. Hoe durfde dat... Dat... Dat geval (andere woorden had hij er niet voor, en nee, zijn woordkeuze was niet erg uitgebreid) had hun geweldige, groene, mooie, supere (is dat een woord?), wauwie leerlingenkamer in de fik gestoken! Plus een Zwadderaar, genaamd Arden Inverness! Hoe durfde dat wicht?! Hoe durfde ze hun leerlingenkamer in te breken en vanalles in brand te zetten? Hoe durfde ze? Hoe kon ze? Dat hadden de Zwadderaars toch ook niet bij de Huffelpuffers gedaan? Okee, ze hadden het er wel roze gemaakt enzo, maar dat was toch anders. Heel anders, want brand was gevaarlijk, zo bleek maar weer. Arden was zowat vermoord! VERMOORD! Okee, misschien wat overdreven, maar op zich had Rosalinde Arden kunnen vermoorden. Woede borrelde weer in Michael op. Hoe durfde dat kind, wat dacht ze wel niet? Kom, laten we uit de gein de leerlingenkamer van Zwadderich plus een Zwadderaar in de fik zetten? Nee, dit kon niet, dit konden de Zwadderaars niet pikken. En dat deden ze ook niet! Waarom zouden ze anders achter Rosalinde aan rennen?

Het ergste was nog dat de in-de-fik-stekende-Huffelpuffer (Rosalinde Pendragon dus) de zus was van hun bloedeigen Klassenoudste (Howell Pendragon dus). Oh, wat zou Michael zich dood schamen als zijn zus dit zou doen! Maar deze vijfdejaars - die in de leerlingekamer had zitten twijfelen of hij een hooivork of een fakkel moest pakken, en ze maar allebei gepakt had - had geen broers en ook geen zussen, dus hij hoefde zich niet dood te schamen. Soms waren broers of zussen wel handig, vooral als je er geen had, zoals Michael. Zeer handig. Maar we dwalen lichtjes af, aangezien we het over Michael's niet bestaande broers en zussen hadden, en niet over het bestaande, irritante zusje van Howell Pendragon. Maar ging Howell nou zijn eigen, bloedeigen zusje achterna met een hooivork en een fakkel? Nou ja, of hij echt die spullen in zijn handen had, wist Michael niet, want hij zag Howell niet zo goed. Maar toch was het raar, je rende toch niet achter je eigen familie aan met hooivorken en fakkels? Boeren deden dat misschien, maar iemand uit zulke hoge kringen deed dat niet. Het hoorde gewoon niet! Het was sowieso raar dat het zusje van diegene die achter zijn zus aan rende (oftewel het zusje van Howell, ook wel bekend als Rosalinde, volgen we het allemaal nog?) een leerlingenkamer en een leerling in de fik stak, zonder een enkele reden. Dat was ook iets voor boeren. En de familie Pendragon was geen boerenfamilie. Hm, het was wel een raar gebeuren allemaal, maar wie was Michael om er iets aan te veranderen? Hij zag alle Zwad mensjes nog niet naar hem luisteren, vooral ook omdat ze het allemaal te druk hadden met achter Roosje (de persoon achter Michael heeft geen zin om iedere keer 'Rosalinde te typen, dus laten we haar voor het gemak maar even 'Roosje' noemen) aan rennen.

Ondertussen renden de groep Zwadderaars - die bestond uit zowat heel Zwadderich, als het niet iedereen uit de heilige afdeling was - het terrein op. Eindelijk, frisse lucht! Dat deed de longen van Michael goed, eindelijk was hij uit het muffe, niet goed geventileerde kasteel. Nu kon hij tenminste normaal adem halen, en harder door rennen. Nu rende hij al bijna in het begin van de groep! Ja, dit was een stuk beter. Dat de groep een of andere picknick naderde, had deze vijfdejaars niet helemaal door. Of eigenlijk helemaal niet. Pas toen Michael door een of ander voedselgeval liep - of het nou taart was, of koekjes wist Michael niet precies - kwam hij tot de conclusie dat hij een picknick verpeste. Ach wat, het was toch niet belangrijk want het was niet van Zwadderich. Dat wist hij zo zeker omdat Zwadderich de picknick verpeste. Bleh, nu was de onderkant van zijn schoen vies! Hier ging de picknickhouder voor boeten! Hij zou de rekening van de... Ja, van de wat? Van de schoenschoonmaker? Ja, laten we dat maar nemen. Even overnieuw dus. Hier ging de picknickhouder voor boeten! Hij zou de rekening van de schoenschoonmaker naar hem/haar sturen! Bah, hoe durfde hij/zij. Zijn mooie schoehoen! Hij (de schoen) was vies. Hij was vuil. Bah.

Maar Michael ging nu niet zitten jammeren over een vieze en een schone schoen. Nee, hij had wel wat beters te doen dan te jammeren om zijn schoen. Jammeren omdat hij pootje gehaakt werd? Bijvoorbeeld! Dus: hoe durfde die.. Die.. Idioot (wie was het eigenlijk?)! Michael Delving pootje haken! Hij viel voorover op de grond, waardoor zijn hooivork uit zijn hand floepte en een meter voor hem terecht kwam, nadat die even gevlogen had. Was Michael eigenlijk geraakt door de vliegende hooivork? Geen idee. Hij voelde wel wat aan zijn arm, zou dat het zijn? Vast wel. "AUW! Mijn arm! Ik ben geraakt! Ga maar verder zonder mij, ik sterf op het veld van eer..." Drama, drama.. Geef toe, Michael had er wel gevoel voor, hm? Misschien moest hij, voordat hij iets onnozeligs ging roepen, eerst even checken of het waar was. Want eigenlijk was Michael niet gewond, maar voelde alleen maar de pijn die werd veroorzaakt door zijn arm, die hard op de harde grond was belandt. Arme arm toch.

Wat? Jesse Rhate? Geen Roosje? Geen Roosje Pendragon? Ow. Okee.
...
WAAAAAAAT? Maar.. Maar! Maar dit kon niet? Het was Roosje! Nou ja, eigenlijk had Michael het niet gezien, omdat hij op het moment van het incident op de slaapzaal was. Maar ergens was het ook wel logisch, aangezien Roosje en Howell Pendragon uit een goede familie kwam, uit hoge kringen. En Jesse Rhate was gewoon een boerenpummel. Nou ja, dat wist Michael niet zeker, maar het was logischer. "Je hebt gelijk, Howell! Het was Jesse, ik zag het! Het was Jesse die Arden in de fik heeft gestoken, en de leerlingenkamer natuurlijk. HIJ ZAL HIER VOOR BOETEN! Kom Zwadderaars! Kom, en neem wraak!"

Michael rende nu naast Howell en de rest die al begrepen had dat Jesse de dader was, richting Jesse, richting de ware dader van de brand in de leerlingenkamer. Ze zouden wraak nemen op deze brandstichter. Wraak.

Vid: je bent gestoord xD vier punten voor deze geweldige post xD

[Arden Inverness]

Haar hart klopte. Haar bloed stroomde. De aderen in haar nek waren opgezwollen van de inspanning en trilden. Omg, totally gross. Het gras onder haar voeten voelde lekkerder aan dan de stenen vloer van het kasteel. Het was alsof ze veerde. Het kon ook komen doordat de grond beefde. Een groot deel van Zwadderich - in ieder geval bijna iedereen die in de leerlingenkamer had gezeten - renden op het terrein rond. Ze was niet goed in schatten, maar het waren er zeker meer dan dertig. Massaruns FTW! Ze was langs Isa gerend, die geraakt was door één van de spreuken die Rosalinde maar bleef afroepen. Ze mocht het kleine mormel niet, maar omdat het een mede Zwadderaar was, zette ze zich over haar trots en deed de vervloeking ongedaan. Daarna rende ze verder, zonder er enige woorden aan te wijden. Ah, ze werd nog te lief. Zomaar iemand van een vervloeking afhelpen. Wat aardig toch weer van haar. Eigenlijk was ze gewoon te goed voor deze wereld.

Het terrein onder haar was opeens niet meer verend en zacht, maar zompig. Ze hield meteen halt. De Zwadderaars achter haar moesten bijna over haar heen springen om haar te ontwijken. Zolang ze haar niet raakten, deerde het haar niet. Ze keek naar haar voeten. Ze trok een naar gezicht. Ze stond in een cake... Op een kleed. Ow. Haar ogen gingen over het kleed en vonden benen. Oeps. Ze vond het gezicht van de eigenaar van de benen. Oow. Een sinistere grijns. Het was Anouk Rhate. "Leuke picknick... Anouk." Ze klonk honend. Ze stapte nog eens op de cake. Links en rechts van haar renden de laatste Zwadderaars langs als een kudde wilde paarden. Arden bleef nog een paar korte seconden naar Anouk kijken, grijnsde kwaadaardig en rende daarna verder. Ze was achterop geraakt.

Ze deed geen moeite om de vele andere kleden te ontwijken. Veel was al verpletterd door de vernietigende voetstappen van de Zwadderaars die voor haar aan renden. Niemand hield rekening met de picknick. Ze rende langs Laurence heen, die ergens was gaan zitten. Ze moest erom lachen en zwaaide goedhartig naar hem. Arme dikkerd.

Ze bevond zich al snel weer vooraan in de groep. Arden was gezegend met een paar goede benen. Dit omdat ze als kind altijd al de longen uit haar lijf had moeten rennen. Wedijverend met een groep jongens die allemaal het voordeel hadden dat ze... Jongen waren. Ow, hoe oneerlijk was het dat vrouwen minder lichaamskracht waren toebedeeld. Aleen, Arden had zich er niet bij neer gelegd en was over de jaren heen de snelste renner geworden. Tevens kon ze ook bomen klimmen als de beste. Nee, zij liet zich niet tegenhouden alleen maar omdat ze van het vrouwelijk geslacht was! Ze liet een strijdkreet horen om zo haar gedachten bij te vallen.

"CHAAAAARGE!" I've always wanted to say that! Rosalinde was ver voor hen, maar zij waren met zoveel meer. Het was maar een kwestie van tijd voordat ze haar te pakken hadden. Ze kon niet voor eeuwig blijven rennen. Het was een kwestie van tijd... Dan zouden ze haar hebben... Haar wraak zou zoet zijn.

Compleet bevangen door de gedachte aan heerlijke zoete wraak, merkte ze niet dat een Zwadderaar voor haar omkeerde. Ze kon hem niet op tijd ontwijken. De jongen keek verschrikt en deed nog een poging tot remmen, remsporen achterlatend in het gras. Het mocht niet baten en de twee botsten tegen elkaar op met een ongelooflijke kracht. Arden tuimelde achterover, net zoals de jongen. Zij was snel weer op haar voeten. Buiten adem en gekneusd, maar in ieder geval zou ze niet vertrapt worden. In tegenstelling tot de jongen die zijn ogen gesloten had en - zo leek het - buiten bewustzijn was. Ze schudde haar hoofd. Tut-tut. Nu, eigen schuld. Welke gek keerde zomaar ineens om, terwijl de rest van de groep de andere kant ui-
"Jesse Rhate!"
"Het was Jesse Rhate!"
"Dood aan Jesse!"
Wut? Ze keek om, naar de groep achter haar - aangezien Arden zelf zo ongeveer vooraan had gelopen - en zag dat ze allen waren omgekeerd en nu de andere richting uit renden. Wat was dit?! Ze zag Isa staan. Ze leek vermoeid.
"Mr. Rhate heeft de leerlingenkamer in vlammen op laten gaan, hij is de ware schuldige! Miss Pendragon was enkel op het verkeerde moment, op de verkeerde plek. Haar treft geen blaam." Wederom... Wat!
"Nee! Nee! Het was Rosalinde! Het wa-" Niemand luisterde. Isa rende ervandoor. Arden keek nog eenmaal om naar de andere kant, waar Rosalinde heen was gerend en was verdwenen. "Maar..." Ze bleef nog even staan. De groep Zwadderaars raakten steeds verder van haar af. Uiteindelijk haalde ze haar schouders op. Goed dan. Wie het gerucht ook had verspreid over Jesse Rhate - het maakte ook niet uit. Jesse Rhate was ook wel een leuk persoon om langzaam te vermoorden. Misschien konden ze daarna zijn zuster neerhalen! Ze grijnsde ev0l. Rosalinde kon ze altijd nog pakken. Trouwens, wat kon ze nu doen in haar ééntje, zo met een fakkel en een hooivork... Nou... Eigenlijk best veel. Haar lek prikken met de hooivork. Net zolang op haar insteken tot ze doodbloedde. Haar ook in de fik zett- IEEK! What the hell deed ze met die fakkel in haar handen! Was die daar altijd al geweest?! Erm... Ja. Ohmy. Snel gooide ze het ding over haar schouder, bang als ze was voor vuur. De adrenaline door haar lichaam had er waarschijnlijk voor gezorgd dat ze niet eerder bang was geweest, concludeerde ze, terwijl de fakkel door de lucht vloog en landde op één van de kleedjes...

Met de hooivork in haar handen geklemd rende ze achter de groep aan. Ze rende langs Howell die stilstond, erg zelfingenomen met zichzelf. Maar natuurlijk! Rosalinde was zijn zuster! Die liet hij niet vermoorden door de Zwadderaars. Hij had iemand anders de schuld gegeven. Ow, wat verschrikkelijk slim.
"Ik krijg je zuster nog wel," siste ze naar hem, terwijl ze een uithaal deed met haar hooivork. Raken zou ze hem niet, ze was niet dichtbij genoeg, maar het was toch meer een vertoon van dreiging geweest. Ze liet hem snel achter zich. De volgende keer zou ze hem wel te pakken krijgen, samen met zijn zus. Haar wraak zou zoet zijn - MUHHAHAHAHA! Maar nu Jesse Rhate, ook al was hij onschuldig. Hij was een Rhate. Schuld genoeg.

Ze was al snel terug in het midden van de groep, alweer bijna vooraan. Ze liet zich meeslepen door het geschreeuw en begon uiteindelijk zelf ook mee te krijsen, als een dol geslagene. Dat was ze ook. Dat waren ze allemaal... En allemaal wilden ze bloed zien. Sterf, Rhate, sterf.

Vid: arme jesse xDDDD +2 voor deze mooi sadistische post xD

[Madison Goodwyn]

Vrolijk en lichtelijk gespannen controleerde de kassenoudste tot in de puntjes hoe ze eruit zag. Ze kon zich niet veroorloven een blunder te begaan door er niet op een degelijke manier er uit te zien. Perfectie was de eis. Hoewel perfect zijn en perfectie niet bestonden kon de Griffoendor wel haar uiterste best doen om er dicht bij in de buurt te komen. En dat was haar doel, om er zo goed en verzorgt mogelijk er uit te zien. Je wist maar nooit wie je voor je ze krijgen of wie je tegen kwam. Er werd van je geacht om te allen tijde er geweldig en grandioos er uit te zien. Zeker als je naar een picknick ging waar je jezelf voor had opgegeven. Een blind date picknick om preciezer te zijn. Voor een laatste keer wierp Maddie een blik op haar tegenbeeld en besloot dat alles er prima uitzag. Haar wilde haren waren getemd, waren keurig gekamd en zaten netjes vastgebonden met een lint tot een paardenstaart. Voor deze gelegenheid had de vijfdejaars weer een jurk uit haar hutkoffer gehaald en aangetrokken.

Ook dit was een van de jurken die haar moeder had moeten innemen op sommige plaatsen en op een andere plek had moeten verruimen. Haar lichaam deed maar raar. Dingen gingen groeien die alleen maar onhandig waren en in de weg zaten met zwerkbal. Echt, wat had ze daar nou weer aan. Nu moest ze voor iedere training en wedstrijd ingebonden worden. Alsof een korset al niet erg genoeg was geweest. Korset. Nog een onhandig ding. Echter werd het haar wel verplicht om het te dragen over haar onderjurk. Nu dat ze een mooi figuur had, volgens haar moeder, moest ze die wel gaan benadrukken voor het mannelijke geslacht. De klassenoudste moest toch ooit eens een jonge man aan de haak slaan. Nou.. figuurlijk gezien dan. Van de man werd nog altijd geacht dat deze eerst toestemming vroeg aan haar vader om haar het hof te maken. Pas daarna, in goed overleg en toestemming, zouden er andere dingen kunnen gebeuren. Een uithuwelijk bijvoorbeeld. Maar goed, zover was het nog lang niet. En dit was een picknick op het schoolterrein. Geen levensbindende dingen.

Eenmaal aan gekomen op het terrein zag ze dat Taylor echt haar best had gedaan om alles er zo goed en gezellig mogelijk eruit te laten zien. Echter was de Griffoendor niet de eerste die arriveerde. Behalve het brein achter dit idee zag Maddie ook dat Tristan, Ariël, Laurens (die ze had gedwongen om mee te doen), Mary en Lynn. Al een hele groep op zich. De klassenoudste was nog net op tijd om enkele woorden van Taylor richting Lynn half op te vangen. Het betrof de nummering. Vriendelijk glimlachte de klassenoudste naar de hostess en keek ze rond het Terrein. Ergens in de verte had ze een Rosalinde zien rennen. Een over het paard getild leerling die dacht dat ze alles was en alles kon maken omdat pappie lief iemand belangrijk was. Typisch een persoon die Maddie niet kon uit staan. Teren op iemands anders roem en reputatie. Maar goed, Rosalinde was nou eenmaal wie ze was. Het arme schaap kon er verder ook niet veel aan doen. Het was niet alsof ze een goed stel hersenen bezat, anders kon het meisje misschien nog wel dingen leren. Maar nu niet. Helaas. Meelijwekkend.

Een kleine glimlach gleed nu over haar gezicht. Het was duidelijk wat haar standpunt ten opzichte van rijke lui was. Voor sommige van hen had ze ook wel respect, maar dat waren voornamelijk voor degenen die wel iets uitvoerde en niet vertoefde op ander mans werk. De mensen die het zelf hadden gedaan. Zijzelf kwam ook niet uit een arme schoot. Haar vader had veel gewerkt zodat zij en haar broers alles konden krijgen wat nodig geacht werd. Toen haar broers ouder werden hielpen die mee om wat extra geld binnen te halen. En daarbij hadden hun familie het geluk gehad dat er behoorlijk veel hout besteld werd, evenals speciaal handgemaakte kasten, deuren en andere artikelen. Door de inspanning van haar vader, en later ook haar broers, had Maddie het zeker niet arm thuis. Tegenwoordig waren ze juist een van de wat rijkere families in hun dorp. Maar goed, haar gedachtes begonnen af te dwalen naar dingen die niet van belang waren. De klassenoudste was nu aanwezig op een picknick en daar behoorde haar gedachtes ook te blijven.

Echter doordat Maddie zo in gedachte had gestaan had ze niet opgemerkt wat voor taferelen zich voor haar ontstonden en aan de gang waren. Een geruïneerd idee van Taylor. Nu pas ook zag ze de grote ravage die Zwadderich achter zich had gelaten. Stelletje boeren pummels. Zoiets deed je toch niet. “Taylor… Gaat het? Kan ik je ergens mee helpen? Ik zie dat je erg je best had gedaan om alles er goed en mooi uit te laten zien. Maar het is een beetje verperst door Zwadderich..”, begon ze rustig terwijl ze van binnen begon te borrelen. Haar opstandige en rebelse kant kwam langzaam tot leven en het eiste wraak. Een wraak dat voor haar zo zoet zou zijn voor honing. Maar die ideeën kwamen later pas. De blind date picknick en Taylor waren nu wat belangrijker dan het voeren van een oorlog tegen Zwadderich. “Wil je het nog door laten gaan? Ik denk dat we het nog wel kunnen doen. Als we een beetje samenwerken. Bedoel we kennen genoeg spreuken om ons te helpen. De kleedjes kunnen schoon en gemaakt worden door enkele zwaaibewegingen…”, stelde ze nu voor. Hopelijk ging het een beetje met het meisje is de geel/oranje kleurige jurk. Met een kleine en aanmoedigende glimlach en blik in haar ogen keek ze de Huffelpuffer aan.

Echter kwam er niet veel van te recht. Zwadderich kwam weer in aantocht. Nog altijd als een stelletje bezetenen waren ze aan het rennen. “Ik vraag me echt af wat hun probleem is. Lijkt het alleen maar zo of is zowat iedereen in Zwadderich een onbeschofte persoon”, veel meer kon ze niet zeggen. De groep Zwadderaars kwam er nogal luidruchtig aan. “Wat zijn die nu allemaal van plan…”, de aanblik van de rennende Zwadderaars stond haar echt tegen. Het zinde haar totaal niet. En iets in haar zei dat ze oplettend en waakzaam moest zijn. Het was een gevoel dat diep van binnen kwam, een soort van instinkt dat haar vertelde wat ze moest doen en hoe ze moest reageren. “Iedereen opgelet! Zwadderich komt eraan!”, brulde ze over het picknick plek heen. De mededeling was totaal overbodig geweest, maar dat maakte niet uit. Sommige leerlingen leefde in een droomwereld en merkte nooit wat op, al zouden ze in brand staan zouden ze het niet merken. Misschien deze kreet wel.

Vid: zwad komt eraan! xD Het klinkt bijna als: 'the huns are coming! take your weapons en hide your children' xD Plus twee voor deze post

[Taylor Brown]

Álles was perfect. Het was háár feestje en vele mensen hadden er zin in. Alleen wie moesten het weer verpesten? De Zwadderaars. Ofcourse. Met furieuze ogen bekeek het roodharige meisje de groep Zwadderaars, die achter Rosalinde Pendragon aanrenden, een arrogante Huffelpuffer die dezelfde achternaam als Howell droeg. Uiteraard was ze arrogant. Ze was een Pendragon. Alle Pendragons waren arrogant. Taylor moest écht heel veel moeite doen om niet allemaal rare vervloekingen over ze uit te spreken, maar ze deed het niet, dan zou het nog meer uit de hand lopen. Als ze zometeen nou maar weggingen... dan kon alles weer verder gaan. Ze moest het eerst beleefd proberen. "Jongens! Zouden jullie alsjeblieft die trol dat meisje ergens anders achterna willen zitten? Er is hier namenlijk een picknick aan de gang!" Hoogstwaarschijnlijk zouden ze helemaal niets van Taylor aantrekken en haar in haar gezicht uitlachen, om vervolgens weer verder pogingen te doen om Rosalinde te villen.

"Taylor... Gaat het? Kan ik je ergens mee helpen? Ik zie dat je erg je best had gedaan om alles er goed en mooi uit te laten zien. Maar het is een beetje verperst door Zwadderich..." Taylor draaide zich om en er stond een Klassenoudste van Griffoendor bij haar, die ze herkende als het meisje dat een organisator van de brunch was. Dit was de reden waarom Taylor zoveel van Griffoendors hield. Ze waren állemaal aardig. Er verscheen een voorzichtig glimlachje in haar gezicht dat volledige hopeloosheid en ellende uitstraalde. "Nou, je zou me kunnen helpen met alles weer recht leggen, als ze zo weg zijn, als je dat wilt tenminste... Als ze maar weggaan. Het liefst zou ik ze allemaal, stuk voor stuk, vervloeken, maar dat gaat nooit goed en dat munten ze het nog op mij. Dat kunnen we ook niet hebben." Ze bekeek de leerlingen die achter Rosalinde aanrenden. Arden en Isa... De enige twee mensen die ze echt verafschuwde. Vooral Isa, die had Maximus vervloekt en dat was gewoon onacceptabel.

Onee. Onee. "Onee!" Het zooitje ongeregeld had nu besloten dat Jesse de dader was.
"Jesse Rhate!"
"Het was Jesse Rhate!"
"Dood aan Jesse!"
Taylor deed een tweede poging om de menigte bij positieven te brengen en ze renden door de vertrapte cake richting hen. "Hoor eens, jongens, Jesse heeft hier niets meer te maken! Kom op zeg, hij is de hele tijd hier geweest, toch Jesse." Als ze nu Jesse aan gingen vallen hadden ze écht een probleem. Als je alles bij elkaar op ging tellen waren zij waarschijnlijk in de meerderheid... Alleen de Zwadderaars waren ouder. Hmm. Taylor richtte zich met een wanhopig gezicht richting Maddie. Kon ze niet allemaal straf uitdelen? Ze begon zelf al met praten. "Ik vraag me echt af wat hun probleem is. Lijkt het alleen maar zo of is zowat iedereen in Zwadderich een onbeschofte persoon. Wat zijn die nu allemaal van plan..." Iedereen opgelet! Zwadderich komt eraan!" "Oh, nee hè! Wat moet ik nu doen? We kunnen beter niet gaan duelleren, maar als ze Jesse willen vermoorden, moet het maar... OKÉ JONGENS, LUISTER. ZE ZIJN VAN PLAN OM JESSE TE VERMOORDEN, DUS ALS JULLIE NOU ALLEMAAL MET JULLIE TOVERSTOK VOOR JE UITGESTOKEN OM HEM HEEN GAAN STAAN, KOMT HET VAST WEL GOED. VERZIN MAAR EEN SPREUK OFZO, HOE AKELIGER, HOE BETER!" Hopelijk zouden de andere leerlingen haar advies opvolgen, ze was iniedergeval al blij dat vrijwel alle mensen op haar picknick sympathieke mensen waren. Van Jesse, haar beste vriend, moesten ze afblijven!

Vid: Lolz xD 'als jullie allemaal met je toverstok voor je uitgestoken om hem heen gaan staan komt alles goed' xDDD *strijk* plus twee punten voor deze post

[Anouk Rhate]

Anouk moest zo'n beetje aan de kant duiken toen er een meisje uit Huffelpuf langs kwam rennen. Met gefronste wenkbrauwen keek ze het meisje na. De vreselijke zus van Howell Pendragon was duidelijk in het postuur te herkennen. Anouk stond op en keek haar woedend na. Wat was dit voor achterlijke streek? Waarom zou ze in Merlijns naam zoiets doen? Zomaar een picknick verpsten? Haar ogen gingen naar Taylor, ze vond het echt ontzettend sneu voor haar. Het arme kind had hier zó haar best op gedaan en nu ging het zomaar op deze manier! Anouk sprong overeind en zag Maddie. Een glimlach op haar gezicht verging toen ze haar kreet hoorde. Anouk keek naar de stoet Zwadderaars die eraan kwam en trok haar wenkbrauwen op. Ja dág! Niet nú. Die stomme Zwadderaars verpestten ook alles. En het was niet eens grappig. Ze deden het alleen maar om hun machtsgevoel te houden.

Zodra ze de kreet van Taylor Brown hoorde, schoot ze in de lach. Ja hoor, alsof ze dat konden. Haar blik ging over de stoet heen. Howell Pendragon himself liep ertussen. Anouk grijnsde. Mooi zo. En dan had je ook nog Arden Inverness. Slechte duelleerster, maar een goede vechtster. Je moest haar buiten bereik houden, dan kon je haar makkelijk aan. Van Howell betwijfelde ze helemaal of hij ook maar één spreuk uit kon spreken. De jongen was dan wel ieder jaar overgegaan, maar wie zei dat dat niet gewoon door omkoperij was gegaan? Hij had een machtspositie, dat was gewoon een feit. En daarom zou hij de schoolhoofden zo om kunnen kopen, als hij dat zou willen.

'Nou, als ze mijn broertje willen vermoorden, dan moeten ze het eerst opnemen tegen heel wat mensen,' ze keek om. Hopelijk zou iedereen haar broertje verdedigen. Niemand kwam namelijk aan háár broertje. Ze keek weer voor zich en haalde haar toverstok vast tevoorschijn. Deze mensen kennende zou het gewoon op een duel uitlopen. Haar ogen schoten van Howell, naar Arden, naar Roxanna. Een van deze drie was voor háár. Sowieso. Het liefst Howell of Arden, maar als ze hen niet te pakken kon krijgen, dan maar Roxanna. En al deze mensen deden hun titel nog te schande ook. Anouk was blij dat zij geen titel had. Ze was niet eens van adel, hun moeder uiteraard wel, maar zij niet. En daarom kon ze ook niets te schande maken. De mensen voor haar juist wel. En daarom was het zo grappig. Ze graafden een gat om er zelf in te vallen! Hoe dom kon je dan zijn?

Haar blik ging naar Taylor. 'Sorry, Tay, ik vind het echt stom dat ze dit doen. Maar we gaan ze nu niet laten winnen oké? Ze moeten weten dat ze dit niet zomaar ongestraft kunnen doen. Die Zwadjes zijn echte dreuzelkoppen, ze beseffen totaal niet hoe stom ze bezig zijn,' grinnikend keek ze even naar de Zwadderaars, maar daarna veranderde haar gezicht weer in iets serieus.
'Bescherm mijn broertje,' zachtjes kwam het eruit. Ze wilde niet dat Jesse het hoorde. Haar ogen schoten van Maddie, naar Taylor. Jesse moest veilig blijven. De Zwadjes hadden het op hem gemunt en nu was het wel duidelijk dat hij uit hun buurt moest blijven. Irritante mensen waren het ook.

Vid: leuke post ^^ plus een punt

[Madison Goodwyn]

Jesse Rhate

Dat was waar de groep Zwadderaars op uit was. Een persoon die de gehele tijd al onder hen, bij de picknick aanwezig was. Waarom Jesse nu precies het doelwit was geworden van Zwadderich was voor haar nog een raadsel. Maar wel een waar ze vast en zeker op een ander tijdstip een antwoord op zou krijgen. Echter gingen nu andere dingen voor. Dit was nu niet het moment om vragen te stellen en antwoorden te eisen. Dit moment was bedoeld voor actie. Snelle actie. Afkeurend keek ze naar de Klassenoudste van Zwadderich. Een van de personen die wel beter moest weten dan op deze manier te handelen. Wat de oorzaak ook mocht zijn. Naast haar schoot een Taylor in paniek, althans zo leek het voor haar. “Rustig blijven, aan paniek hebben we niets. Mensen die vol paniek zitten maken fouten. Rustig blijven is het enige wat je kunt doen op dit moment, straks zien we wel verder”

Rustig bleef de Griffoendor dan ook. Af en toe wisselde ze een blik met Taylor en Anouk. Het was tenslotte haar broer die nu het doelwit was van Zwadderich. “Taylor, rustig. We beschermen Jesse wel”, kort keek ze Taylor in de ogen aan. Maddie was niet bang voor een gevecht. Voordat ze naar Zweinstein ging vocht ze vaak in haar dorp. Tot groot ongenoegen van haar ouders. Maar die kinderen daar waren gewoon onredelijk geweest, zij had alleen maar haar eer verdedigt of voor iemand klaar gestaan. Iets wat haar ouders ook wel begrepen, maar nog altijd niet blij waren met haar vechtlust. Een lust die bij de klassenoudste weer naar boven kwam. Normaal had ze er alleen met Zwerkbal last van. Als je al van een last kon spreken. Echter, nu was de situatie anders. Zwadderich moest maar eens hun plek leren kennen. En goed ook.

“Hunter! Kom ook eens hier!”, riep ze haar teamgenote en vriend. “Mensen, we kunnen alle hulp wel hier gebruiken. Dus als iedereen die niet bang is voor een gevecht Jesse wil helpen. Ga dan voor hem staan, zoals Taylor al zei. Heeft iemand van jullie geen behoefte aan een gevecht of durft een persoon dat niet aan te gaan. Dan is dat niet erg, ga dan een paar meter verderop staan zodat je niet in de weg loopt”, sprak ze de rest van de aanwezige van de picknick toe. Het was niet echt haar bedoeling om hierin de leiding te gaan nemen, totaal niet. Maar ze was nou eenmaal klassenoudste, ze had zo haar verantwoordelijkheden. “Anouk.. we helpen jullie wel. Wees maar niet bang. Zwadderich gaat er aan, zeker als ze nog langer doorgaan zoals ze nu bezig zijn”, voor het eerst was er een toon van beginnende haat in haar stem te horen. Iets totaal nieuws voor Maddie zelf, maar Zwadderich had het nu te bond gemaakt.

Langzaam naderde de groep woedende Zwadderaars. Op haar hoede liep Maddie richting Jesse en ging ze rechts voor hem staan. Even dacht de vijfdejaars na wat ze het beste kon doen. Allemaal spreuken gaan afvuren op de aanstormende groep voor haar, of Jesse gaan beschermen met een spreuk? Of een combinatie van beide? In haar vierde jaar, het vorige schooljaar, had ze Protego geleerd. Misschien kon ze die spreuk over Jesse uitspreken? Dan was hij in ieder geval wel beschermd.. “Wat vinden jullie ervan om een beschermende spreuk over Jesse te gooien? Protego. Kent iemand anders hier hem ook?”, of was zij de enige met die kennis? Veel tijd was er helaas niet, de groep bleef dichter en dichterbij komen. Het zou hooguit nog enkele minuten duren voordat de rennende groep voor haar bij hun was. Vaag deed het haar herinneren aan het voeren van een oorlog. De tegenpartij die vol gas naar de andere partij rende en op hun in beukte. Zwaarden die heen en weer sloegen. Bloed dat overal te vinden was. De grond bezaait met gewonden en overledenen. Hopelijk zou het hier niet zo ver komen, vast niet. Het was Zweinstein. Geen slachtveld in een oorlog. Toch?

Vid: Ik zie je krantenkoppen al xD 'middeleeuwse slachting op zweinstein' xD + twee punten

[Hunter Silvershore]

Wat ook de oorzaak geweest was van de eerste ravage, blijkbaar had het nog een staartje ook. Nuja, een staart. Of een half leger. Geschrokken sprong Hunter recht toen half Zwadderich voorbijstormde met fakkels -Fakkels?!?- en hooivorken -Say whut?!? Verward en met langzaam opborrelende woede keek de blonde Griff toe hoe de woeste menigte Zwadderaars Taylors zo zorgvuldig geplande picknick overhoop haalden. Tussen de leerlingen ontwaarde hij de blonde haren van Howell Pendragon himself. En het zou hem niet verbazen als er nog wat adellijke telgen tussen de Zwadderaars rondhuppelden. Nuja, stormden. Met fakkels. En hooivorken. Het leek wel één of andere idiote boerenopstand. Zelfs Hunter zou het nooit in zijn hoofd halen met fakkels en hooivorken over het terrein van Zweinstein te gaan stormen. Daar had hij net iets te veel gezond verstand voor. Dit was dan de adel. En die had duidelijk geen verstand. Maar dat hadden ze al eerder laten merken toen ze de leerlingenkamer van Griffoendor overhoop hadden gehaald.

Hunter wist nog hoe hij zich gevoeld had toen Zwad hun leerlingenkamer had bestormd en liet zijn blik over het huidige slagveld glijden. Dit was Taylors plan. Een plan dat een hele fijne dag had kunnen worden voor verschillende leerlingen. leerlingen van alle afdelingen dan nog wel. Het waren leerlingen zoals Taylor waar Hunter respect voor had. Leerlingen die probeerden dingen te organiseren waar iedereen wat aan had. Leerlingen die het groepsgevoel versterkten. Hij had niets tegen Zwadderaars omdat ze nu toevallig in die afdeling ingedeeld waren. Verre van. Maar tot nu toe was er geen enkele Zwad die bewezen had dat er ook sympathieke Zwadderaars waren. Maar nee, ze zaten opgescheept met waanzichtige Pendragons en leden van adel met hooivorken. En fakkels. Stormend. Over het terrein.

In de verte was nog een klein stipje zichtbaar. Het stipje dat verantwoordelijk was geweest voor de eerste ravage. De voorbode van het kwaad. Heel Zwadderich -op één ietwat dikke jongen na die nu puffend op een bankje zat- rende achter dat belachelijk kleine stipje aan. Merlijns afgerichte poedel mocht weten waarom ze dat deden. Maar ach, Zwadderich was gek, dat wist iedereen al langer. En alsof ze dat nog even wilden benadrukken, draaiden alle groene leerlingen zich halverwege opeens om en liepen wild schreeuwend de andere kant op. Hun kant. Hunter slikte en schudde ongelovig het hoofd toen de massa langzaam maar zeker dichterbij kwam. Ze riepen iets. Dood? Wraak? Rhate? Anouk? Nee, ze riepen iets anders. Jesse. De blonde Griff liet zijn blik over de aanwezige picknickers glijden en ontdekte een blonde jongen die wel wat op Anouk leek. Dat zou hoogstwaarschijnlijk Jesse zijn. Niet dat er ook maar een reden was waarom hij nu plots het doelwit van Zwadderichs boerenopstand was geworden. Feit bleef dat hij het nu was.

"Hunter! Kom ook eens hier!" De blonde Griff met rode lok draaide zich om en moest ondanks de situatie glimlachen toen hij Maddie bij Taylor zag staan. Als Maddie er was kon er niet veel fout gaan. Ze was prettig gestoord, maar als het moest kon ze haar mannetje wel staan. Al had ze haar rebelse kanten, ze was niet zonder reden Klassenoudste geworden. Hunter rende op het groepje mensen toe en trok ondertussen zijn toverstok. Natuurlijk moesten ze Jesse beschermen. Dat hij de jongen niet kende maakte helemaal niet uit. Hij was een broer van Anouk en die had ook een eerstejaars Griffoendor gered, dat was reden genoeg. Bovendien was het een strijd tegen Zwadderich. En Zwadderich had ook hun leerlingenkamer verpest. Ze moesten ooit gestopt worden. En waarom niet meteen nu? "We houden ze wel tegen," sprak hij geruststellend tot Anouk en de blonde jongen die doelwit was. Goed, Hunter was dan maar een derdejaars, hij was ook wel één van de dapperste leerlingen op de school. En hij oefende zijn spreuken vaak genoeg om ze redelijk te beheersen. Praktijk was helemaal zijn ding, dus dit kon niet fout gaan. Protego kon hij jammer genoeg nog niet, maar hij zou vast wel iets vinden om Zwad tegen te houden. Als het echt moest kon hij ze altijd nog in de fik steken ofzo.

Vastberaden zette Hunter zich naast Maddie, voldoende ruimte latend voor personen achter hem om vrij spreuken te kunnen afvuren, ze moesten nu ook weer niet in elkaars weg gaan lopen. "Stremspreuken kunnen hen ook altijd wat vertragen," stelde hij voor. Even haatte hij het dat hij nog maar in het derde jaar zat. Zoveel spreuken beheerste hij nu ook weer niet. Misschien moest hij dit jaar maar wat spreuken gaan oefenen in een verlaten lokaal ofzo. Hij wilde echt wel wat meer spreuken kennen dan de paar dingen die ze tijdens de lesuren leerden. Het was duidelijk geen overbodige luxe. Natuurlijk verwachtten ouders niet dat je op school geconfronteerd zou worden met hordes woeste leerlingen met hooivorken en fakkels, maar laat dat nu net de situatie zijn waar ze in verzeild waren geraakt. Waar waren die vervloekte leerkrachten als je ze nodig had?

Vid: Heel leuke post xD drie punten ervoor

[Rosenne Buttercup]

Rosenne frunnikte geiriteerd aan haar haar. Waarom had ze nou juist vandaag een Bad Hair Day! Waarom had ze zich eigenlijk opgegeven voor die Blind Date Picknick? Het woord Date zei toch al genoeg, daar was zij te jong voor, dat was niet aan haar besteed. Dus had ze het maar beschauwd als een kans om nieuwe vrienden te maken maar nu ze zo voor de spiegel stond en het bijna zover was had ze er toch spijt van. Helemaal toen ze gisteravond had ontdekt dat ze waarschijnlijk de enige eerstejaars zou zijn die mee zou doen aan de picknick. Rosenne zuchte diep en liet zich op haar bed vallen. Haar ogen vulden zich met tranen. Ze had helemaal geen zin om te gaan, ze wilde niet, ze zou het voor iedereen daar verpesten. Ze knipperde om de tranen weg te krijgen en toen hoorde ze een zuivere stem in haar hoofd.

"Maar meisje toch, kijk eens in de spiegel, zie je niet hoe lief je bent, hoe stralend? Dat is ook belangrijk, ze hebben je toch een kans gegeven! Je mag gaan naar die picknick, je kunt nu niet stoppen." Het was de zoete stem van haar moeder, haar overleden moeder. Ze zat al in haar hoofd sinds Rosenne kon praten. Rosenne ging rechtop zitten, haar moeder had gelijk. Ze sprong van het bed, haalde snel nog even een kam door haar haren, deed er een blauwe in die goed bij de lichtblauwe jurk stond en veegde haar tranen nog eens goed weg. Ze zag eruit als een schattig prinsesje. Ze moest gaan. Ze zou gaan!

Voor ze naar de picknick kon gaan moest ze eerst nog even moed verzamelen bij het meer. Dat deed haar denken aan de zee van thuis en dat bracht haar altijd tot rust. In de verte zag ze al meer mensen die naar de picknick gingen. Ze draaide zich weg van het tafereel, deed haar schoenen uit en voelde met haar tenen aan het water. Het was heerlijk koel. Langzaam liet ze haar voet verder zakken en toen stond ze in het water. De zandige ondergrond trok haar voet een beetje naar beneden. Heerlijk! Ze liep verder het meer in. Zonnestralen speelden met het water en kleine visjes kietelden aan haar tenen.

Ze was tevreden, alles was rustig en vanbinnen voelde ze zich zo ontspannen als je maar kon zijn. Verbaasd keek ze op van een hoop geschreew. Een woedende bende Zwadderaars met fakkels en hooivorken in hun hand. Waren alle kinderen van Adel soms plots veranderd in boeren? De horde stormde op de picknick af en baande zich er een weg doorheen. Even staarde Rosenne er alleen maar maar toen voelde ze woede in zich opkomen. Al van ver had het er mooi uitgezien en nu hadden de Zwadderaars vast alles verwoest. De Zwadderaars keerden terug naar de mensen van de picknick. Rosenne wist niet wat ze moest doen, het enige wat ze kon bedenken was rennen. Het water spate alle kanten op toen ze het kleine stukje naar de kant rende. Ze liet haar schoenen achter bij het strandje en begon te rennen alsof haar leven er vanaf hing.

Tussen de horde mensen zag ze een aantal bekenden. Zo ook..Howell. Aha, dit was haar kans om hem te vermorzelen, te verpletteren *woehahaha*. Ze zou wraak op hem nemen want haar leerlingenkamer ombouwen kon je niet ongestraft doen. Ze zag ook iemand anders die haar leerlingenkamer had geruineerd. Arden heette ze..of iets wat daar op leek. Nou, ze ging deze Deneboom levend villen. Normaal was ze het schattige kleine meisje uit Griffoendor waarvan sommige zich werkelijk afvroegen wat ze in Griffoendor deed. Zo dapper was ze namelijk niet. Maar toen ze hoorde dat de Zwadderaars erop uit waren Jesse Rhate te vermoorden verdween die schattigheid totaal en liet ze alle angst van zich afvallen. Ze gingen die arme jongen echt niet vermoorden! Bij Merlijns Baard!

Veel leerlingen van de picknick dromde nu om Jesse heen om hem te beschermen. Rosenne had het gevoel dat het weinig zin had om daarbij te gaan staan als eerstejaars maar ze moest toch iets doen nu ze hier stond! "HE" gilde ze naar de Zwadderaars. "WAAR ZIJN JULLIE BIJ MERLIJNS GEVLOCHTEN BAARD MEE BEZIG" galmde haar stemmetje over het terrein. "Moeten jullie jezelf nou eens zien! Jullie lijken wel boerenpummels. En waarom heeft Jesse nu opeens iets fout gedaan. Ik heb toch duidelijk gezien dat jullie achter haar aanzaten" haar vinger wees naar een meisje van Huffelpuf dat ze niet kenden. "Of lijkt Jesse tegenwoordig op een meisje! Jullie zijn echt ziek! Ziek in jullie hoofd!" Ze had helemaal geen idee van wat ze er allemaal uitgooide maar het stroomde eruit en ze kon het niet stoppen. "En wat heeft ze dan gedaan? Jullie leerlingenkamer verbouwd zeker? Kom op zeg, dat zou toch wel zo eerlijk zijn na wat JULLIE gedaan hebben!" Het stroomde maar naar buiten en ze had het gevoel dat ze niet meer kon ophouden. Het kleine meisje hapte verwoed naar adem. Ze moest niet vergeten adem te blijven halen maar ze was zo boos. Zo boos! Het was oorlog!

Vid: explosief xD +1 punt

[Laurens Mc Wood]

Waar Laurens met zijn hoofd gezeten had wist hij ook niet? Hij wist dan nog maar net welk nummer hij had en hij had ook nog een paar andere gezien en ook een meisje wat hij opzich wel beter wilde leren kennen. Maar alles ging dan ook zo snel ineens! Binnen een aantal minuten stond ineens half Zwadderich voor hun neus. Zelfs Maddie had hij niet eens aan zien komen. Maar hij schrok van haar omdat hij haar hoorde schreeuwen dat Zwadderich onderweg was. Waarom moest dat vervelende irritante Zwadderich weer voor roet in het eten zorgen? Ze wisten altijd wel weer feestjes te verpesten. Hoelanger hij in Griffoendor zat en hoe meer hij op deze manier kennis maakte met Zwadderich was hij blij dat hij meer op zijn moeder leek en dat hij in Griffoendor zat. Zijn vader vertelde altijd andere verhalen over Zwadderich van vroeger maar het Zwadderich van nu had daar toch wel flink verandering in gebracht. Hij zuchtte, hij pakte zijn toverstok en hield deze in de aanslag voor het geval dat.

Taylor begon hem ook te flippen en wilde dat iedereen om Jesse heen zou gaan staan om hem te beschermen. Waarom in Merlijnsbaard zouden ze Jesse willen vermoorden? Hadden die Zwadjes dan echt geen respect? Laurens stond maar gewoon stilletjes voor zich uit te staren en reageerde niet. Niet dat hij niet wilde maar hij werd gewoon gek van Zwadderich. En het liefst wilde hij stenen pakken en deze op hun afvuren! Aangezien hun ook als kippen zonder kop op hun af kwamen rennen met hooivorken en Fakkels?!? Hij vroeg zich af waar ze die nou weer vandaan geplukt hadden. Alhoewel dat niet echt belangrijk was op dit moment! Het was eerder belangrijk om Jesse te beschermen, nouja beschermen, om hem te helpen om zijn leven te behouden.

Maddie begon over protego. Het was opzich wel een goed idee. Maar hoeveel leerlingen zouden deze spreuk beheersen? En ze moesten nu toch wel snel handelen! En hij had nog al die tijd niets gezegd of gedaan. Waarom wist hij zelf ook niet maar hij stond te trillen van woeden op zijn benen en hij moest nu toch echt iets doen. Ineens begon het eerstejaars Grifje tegen Zwadderich te gillen. ‘Rosenne! Doe eens normaal! Of wou je ook dood?’ Riep hij ineens naar haar. Wat dacht dat kind wel niet? Daalijk konden ze er ook nog twee gaan beschermen. Aan eentje hadden ze wel genoeg. En hij zou absoluut niet in staan voor een eerstejaars die handelden met domme acties. ‘Goed Maddie en Hunter! Beide goeie ideeën! Als we de groep opsplitsen in tween! De een protego en de ander de groep proberen tegen te houden met de stremspreuk?’ Zei hij nu tegen de andere. Het was misschien de beste optie tot nu toe. Zodra Jesse een beschermd was met een beschermspreuk konden ze daarna de rest helpen om Zwadderich tegen te houden.

Vid: mooie post: plus 1

[Ariël Silvester]

Ariël was net op zoek naar haar nummer toen er plots een horde aankwam. Deze horde beston niet uit schapen of een andere diersoort maar uit Zwadderaars. Verbaasd keek ze ernaar. Voor hen uit rende Rosalinde Pendragon. De woeste horde baande zich een weg door de picknick heen. Ariël werd boos toen ze de ravage zag. Wat dachten die dikke groene padden wel niet. Dat ze hier zomaar alles konden gaan verpesten. De horde kwam weer terug en zonder er veel over na te denken trok ze automatisch haar toverstok. Ze zocht tussen de horde naar mensen die haar leerlingenkamer hadden vernield. Die ging ze als eerste te grazen nemen. De woedende horde die meer op een horde boeren leek dan op een horde woedende adel had verzonnen dat Jesse Rhate schuldig was aan iets. Wat was niet helemaal duidelijk. "Maar dat kan helemaal niet, hij was de hele tijd hier" protesteerde ze maar niemand leek op haar woorden te letten.

Tussen de menigte zochten haar ogen naar Taylor. Het meisje moest niet gelukkig zijn met deze gebeurtenis, wat wilde je dan ook als er een woeste horde Zwadderaars door je picknick was gewalst. Gelukkig werd Taylor gerustgesteld en er kwam een actie op touw om Jesse Rhate te beschermen. Ariël zou meedoen. Ze voegde zich net bij de mensen die al om Jesse heen stonden toen Rosenne aan kwam rennen. De schattige eerstejaars begon te ontploffen en gilde allemaal beschuldigingen naar de Zwadderaars. Waar was het meisje vandaan gekomen, net was ze hier nog niet geweest.

‘Rosenne! Doe eens normaal! Of wou je ook dood?’ hoorde ze Laurens plots roepen. Ariël voelde een steek van medelijden voor het meisje. Het arme kind had het gesprek vast maar half gehoord en wilde alleen maar duidelijk maken dat ze het niet leuk vond voor Taylor. "Zeg Laurens, ze heeft het gesprek vast half gehoord" schreeuwde ze richting Laurens. Ze liep naar voren en trok het meisje weg. Bij het woord dood had ze duidelijk gezien dat er iets van angst op het gezichtje van het meisje was gekomen. "Rustig maar, het komt goed, ze willen Jesse vermoorden, maar dat menen ze niet echt" fluisterde ze zachtjes in het oor van het meisje. Rosenne keek haar alleen met grote ogen aan, het meisje was duidelijk in de war. "Rustig maar" zei ze weer en ze streek door het lange blonde haar. Rosenne had haar woede geuit op een manier die nooit in haar op zou komen, maar ach ze kende het meisje helemaal niet goed.

‘Goed Maddie en Hunter! Beide goeie ideeën! Als we de groep opsplitsen in tween! De een protego en de ander de groep proberen tegen te houden met de stremspreuk?’ hoorde ze Laurens achter haar zeggen. Ze pakte het kleine meisje stevig bij de hand en trok haar mee naar de groep die rond Jesse stond. "Doe maar wat je kunt en anders ga je daar staan" en ze wees naar een plek iets verderop. Maar toen haar blik die van het kleine meisje kruiste kreeg ze een vreemd gevoel in haar maag. Het meisje had de Zwadderaars niet bedreigd met spreuken, maar met woorden. Misschien was dat wel een betere manier. Praten, niet vechten en dan konden ze weer verder met de picknick. Haar partner was er toch nog niet had ze gezien. "Jongens, wat als we nou eens rustig doen en niet met spreuken gaan strooien," opperde ze. Het klonk idioot, alsof ze niet mee wou vechten. Natuurlijk wou ze dat wel, maar ze wist alleen niet of het de juiste manier was.

"Willen jullie alsjeblieft weggaan," gilde ze naar de Zwadderaars. "We waren hier met iets bezig en jullie hebben alles al verwoest dus willen jullie alsjeblieft nu het terrein verlaten of desnoods het Verboden Bos in rennen om jullie woede te koelen maar laat Jesse en ons nou alsjeblieft met rust." Het woordje alsjeblieft kwam er voor haar idee iets te vaak in voor maar ze had het al gezegd. Misschien zou het helpen, zo niet dan had ze altijd nog een toverstok in haar hand en was ze zelfs bereid de eerstejaars achter haar te beschermen voor het geval Zwadderich bedacht dat zij de schuldige was.

OFF: Toestemming voor Godmode van Rosenne Buttercup

Vid: leuke post ^^ twee punten erbij hiervoor

[Hywel Pendragon]

Misschien zouden sommigen het als onbeschoft zien om een picknick de grond in de stampen (haha) om een zeker persoon te kunnen villen. Waarschijnlijk zouden de meeste het als genade zien. Zoals gewoonlijk schaarde Howell zich bij de meerderheid. Het was fíjn voor de plebs, hoewel ze dat vast nog niet beseften, dat de horde Zwadderaars zoveel van hun picknick verpest had. Zo’n zielige poging – hoewel ergens aandoenlijk – om een feest te organiseren, zoals hij dat zo goed kon… Nee, straks dachten mensen nog dat het leuk was. Dat kon hij niet hebben, dat zulke armzalige festiviteiten als leuk werden gezien! Men moest smaak ontwikkelen en zich verre houden van zulke plebse picknicks. Zeker als er zo geschreeuwd werd als Miss Brown en Miss Castillo nu stonden te doen.

Zijn poging om de achtervolging van Roosje te staken, was gelukt. Díe telg van het geslacht Pendragon was veilig. Maar als hijzelf dezelfde richting uit zou rennen als zijn medeleerlingen – nu met het oog op Jesse Rhate gericht – verwachtte hij niet dat hij daar zonder veel kleerscheuren, vleeswonden en rare gemuteerdheden als gevolg van vervloekingen vanaf zou komen.
“Ik krijg je zuster nog wel,” klonk plots de walgelijk sissende stem van Inverness.
“Ieaahw,” uitte Howl en staarde als versteend naar de hooivork die zijn borstkas met anderhalve meter miste. Een poging om hem van zijn leven te ontdoen! En vanuit zijn eigen afdeling nog wel! Nu gebeurde het vaker dat dit specifieke monster hem naar het leven stond, maar nu behoorde ze het veel te druk hebben met Jesse Rhate naar het leven te staan! Dit was geen vrouw, dit was een monster, ze behoorde niet te kunnen multitasken!

Met zijn handen achter zijn rug keek de jongen toe hoe zijn voltallige afdeling terug stormde naar de even tevoren al zo genadig geruïneerde picknick. Een aantal van de aanwezigen, zo kon hij vanaf zijn veilige afstand zien, hadden hun toverstaf getrokken. Ja, het was goed dat hij hier was blijven staan. Ah, hij zag nu dat een aantal van hen zich om het brandpunt van de aandacht van Zwadderich neerzette. Een verdedigingslinie. Vanuit de verdedigingslinie klonk een schel stemmetje op – een meisjesstem, hoewel het weinig meisjesachtig (roze, schattig, donzig, aaibaar) klonk. De stem krijste iets over Merlijns baard, boerenpummels en dat Jesse Rhate tegenwoordig een meisje was en ziek. Geen wonder dat Roosje doorgeslagen was en de leerlingenkamer in de fik had gestoken. Howell zou ook doorslaan in een afdeling waar men zulke dingen zou zeggen.

Met zijn handen nog steeds achter zijn rug, wandelde Howell naar een boom met wat struiken erbij. De Gekkemensenziekte had weer toegeslagen en hard ook. Hij wilde ruim buiten bereik zijn van het besmettingsgebied. Een paar struiken en wat boomtakken zouden hem daar zeker bij kunnen helpen. Hij hurkte uiteraard niet neer, want dan zou zijn dure broek nog vies kunnen worden. Wel durfde hij met zijn verfijnde aristocratische handjes wat bladeren uit zijn gezichtsveld te schuiven om te kunnen zien hoe zijn maniakale afdeling de picknickpartij af zou maken. Hoewel er veel mensen waren bij de picknick met toverstokken, waren er niet heel veel leerlingen van hogere jaren. Daarnaast mocht je de blinde waanzin van de Horde niet onderschatten. Die zou de Horde nog door een stenen muur drijven, hoe dan ook. Ergens had Howell spijt dat hij Jesse Rhate als de schuldige aan had gewezen. Het was vast wel een aardige jongen, ondanks zijn vele gebreken. Hij verdiende het niet om zo te sterven. Howl had veel beter Anouk Rhate aan kunnen wijzen. Iedereen wist dat de vrouwelijke helft van een tweeling het Grootschte Kwaad belichaamde van de twee en vaak het meesterbrein was achter alle verschrikkelijkheden die in de buurt gebeurden.

De Horde was bijna bij de verdedigingsmuur. Binnen enkele seconden zouden de vervloekingen vast door de lucht vliegen. Gelukkig zat hij veilig achter zijn bosje.


[HEEHEE Who's the biggest wuss in town? <3]

Vid: de Horde lolz xDDDD vier punten voor deze post

[Anouk Rhate]

Het was een al chaos. De picknick was volledig de grond in gestampt, letterlijk. De Zwadderaars waren hun zelfbeheersing verloren en zij kreeg allemaal geruststellingen over zich heen gestrooid, die ze maar half hoorde. Haar ogen schoten van Jesse naar Howell. Een haat die ze nooit eerder had gevoeld, niet eens bij Arden Inverness, maakte zich van haar meester. Hoe durfde de jongen zijn macht uit te oefenen en er zo misbruik van te maken? Haar ogen vestigden zich op hem. Vaag hoorde ze dingen over de groep in twee groepen te verdelen en om Jesse heen te gaan staan. Goed idee. Maar niet het idee waar zij aan mee zou doen. Als ze nou eens de kern van het probleem zou aanpakken, zou dat niet veel effectiever en sneller zijn? Daarbij, zij zou zich er waarschijnlijk heel wat prettiger bij voelen. Haar blauwe ogen gleden over de Zwadderaars. Sommigen waren echt door het dolle heen, maar ze herkende bij een aantal ook een ander soort gedrag. Gedrag dat ze niet helemaal kon thuisbrengen.

Vanuit haar ooghoeken zag ze een flits. Een groene flits, welteverstaan. Ze keerde haar hoofd en zag nog net een blonde pluk achter een bosje verdwijnen. Verbijsterd bleef ze even staan, toen draaide ze zich met een ruk om en bekeek de mensenmassa. Haar ogen schoten langs de Zwadderaars. Ze keek zelfs even in haar eigen groep, maar nergens was Howell te bekennen. Anouk schatte haar kansen, maar besefte dat het haar eigenlijk helemaal niets kon schelen. Het enige wat ze wilde was wraak, of ze daar nou mee in de ziekenzaal zou komen of niet, ze móest en zou Howell te pakken krijgen. De jongen had al veel te lang haatgevoelens bij haar opgewekt en vandaag was hij te ver gegaan.

'Maddie, bescherm Jesse!' Haar stem klonk vreemd, trillerig. Maar niet van angst, of van zenuwachtigheid. Maar van haat. Pure haat. Het was niet dat ze niet bang was. Nee, natuurlijk niet. Ze was heus niet perfect, zoals sommigen dat wel van zichzelf dachten. Natuurlijk wist ze dat haar actie fout kon gaan, maar het was voor haar de enige mogelijke optie. Alsof alle andere optie's meteen de grond in werden geboord, zodra ze eraan dacht. Net zoals de Zwadderaars met hun picknick hadden gedaan. Het ergste was misschien nog wel, ze had geen flauw idee wie haar date eigenlijk was geweest!
Blind stormde ze tussen de twee groepen door, richting het bosje waar Howell moest zitten. Zag ze het goed? Schoot daar net een rode straal langs haar? Want dan had ze mazzel, tot nu toe. Maar dan betekende het ook dat ze niet onopgemerkt was gebleven. Anouk schudde met haar hoofd, hier mocht ze niet aan denken! Instinctief dook ze in elkaar en rende op deze manier verder, totdat ze bij het bosje was gekomen.

Het eerste wat ze deed, was slippend tot stilstand komen. Een paar modderspetters vlogen voor haar uit en spatten op een boom uiteen. De rest landde als verslagen musketiers in het gras. Anouk draaide zich om en richtte haar toverstok op Howell.
'Zo,' begon ze. 'Moet jij niet je legertje aanvoeren? Om mijn broer te vermoorden?' De haat bloeide opnieuw op, in haar ogen, in haar houding, in haar hand die haar toverstok liet trillen. Haar hoofd wendde en ze wierp snel een blik op het slagveld een eindje verderop. Nog geen gewonden? Mooi, dan kon zíj de eerste maken. 'Wie denk je eigenlijk wel niet dat je bent. Een beetje de baas spelen en iedereen gaat nog op z'n knieeën ook. Nou, als je maar weet dat ík dat niet doe.' Siste ze. Ze wist dat ze niet geweldig overkwam, ze was immers té kwaad om iemand goed te kunnen intimideren. Maar, hoe dan ook, Howell zou hier níet mee weg komen.

Sophia: I like angry Anouk <3 +3 voor Huffelpuf!

[Hywel Pendragon]

Als je voor langere tijd ergens zit, ga je uit verveling dingen doen die geen enkele zin hebben. Howell begon achter zijn bosje blaadjes te verscheuren. Sommige mensen op Zweinstein beweerden stellig dat planten gevoel hadden, maar Howell hoorde geen geroep van pijn – tenminste niet van de blaadjes – dus hij was inmiddels al het vijfde blaadje aan kleine stukjes aan het scheuren. Neuriënd, verder niet meer opkijkend naar het gevecht daar ergens voor hem – want hij was nu eenmaal snel afgeleid en kon niet twee dingen tegelijk doen – probeerde hij figuurtjes te scheuren, maar dat was niet zo’n succes. Helaas was hij geen kunstzinnig meesterbrein, hoewel hij dat natuurlijk nooit toe zou geven.
Met pijn en moeite had hij twee poppetjes uit wat grotere bladeren gescheurd op het moment dat er een soort slippend geluid klonk en er op de boom naast hem een natte substantie spatte. Zijn vingers onder het groene sap dat uit de bladeren gekomen was, in elke hand een mislukt popfiguurtje, zijn haar zoals altijd in de war – zo keek hij op haar de pas gearriveerde Anouk Rhate. Haar toverstaf was op hem gericht, evenals de snijdende woorden die ze meteen op hem afvuurde. Deze woorden analyseerde hij binnen enkele seconden als ‘onkundig’ en hij flitste dan ook een stralende glimlach bij zijn antwoord – hij was altijd aardig tegen mensen die minder waren dan hij, enkele gevallen – zoals Inverness – buitengesloten.

“Natuurlijk voer ik hen niet aan. Uw veronderstelling dat ik hun baas ben is dan wel niet geheel onterecht, toch zie ik niet in hoe ik mij bloot moet stellen aan gevaar omdat zíj het verkiezen om uw broer eh… onaardige dingen aan willen doen. Ik kan me niet voorstellen dat ze werkelijk zouden willen dat uw broer door hun daden stie-” Zijn blik dwaalde richting het slagveld. Ja, de Horde zag er werkelijk erg bloedlustig uit. In staat te moorden. “Nuja, er staat een danige verdediging klaar, niet?”
Hij stopte de bladerpoppetjes in de ene zak en haalde uit een andere zak een zakdoek waarmee hij zijn vingers afveegde. Onder zijn nagels prijkte nog groene prut. Dat zou hij later wel wegwassen. Ondertussen was de toverstaf van Rhate nog steeds op hem gericht. Wat ongemanierd!
“Het is natuurlijk erg aardig van u dat u aanbiedt voor mij door de knieën te gaan,” glimlachte hij welgemanierd verder. “Maar dat hoeft niet, denk ik zo. Wat ik wel zou waarderen, is dat u die toverstaf weg zou doen.”

Hij stopte de de zakdoek terug in één van zijn vele zakken en begon toen echt na te denken. De glans die in juffrouw Rhates ogen lag, leek bijzonder veel op de glans die hij regelmatig in Inverness’ ogen had gezien, vlak voordat ze hem in de fik probeerde te steken – en zichzelf dan regelmatig in de fik zette. Inverness was een bastaard, het was aannemelijk dat haar hersenen een beetje geklutst waren en ze dan zulke dingen deed. Juffrouw Rhate was geen bastaard en ondanks het gebrek aan blauw bloed, vermoedde hij dat haar hersenen beter werkten – goed genoeg om, in plaats van zichzelf, hem in de fik te steken. Nu… waar had hij zijn toverstaf ook alweer gelaten?

Sophia: Yeah... I'd be afraid too o.o +3 voor Zwadderich <3

[Anouk Rhate]

Lichtelijk verbaasd keek Anouk naar het groene sap op zijn handen en naar het blaadje dat eruit zag alsof er een soortgelijke tank overheen was gereden en iemand het daarna weer in elkaar had geprobeerd te zetten. Maar toen concentreerde ze zich weer. Het vuur was meteen weer terug toen ze bedacht waarom ze hier eigenlijk stond. Howell begreep haar woorden gelukkig heel erg goed, maar hij was toch net ietsjes dommer dan ze hem had doen voorkomen.

'Oh maar Howell, heb je je eigen woorden dan niet gehoord? Jij was degene die riep dat Jesse de leerlingenkamer in brand had gestoken. En hoe ging het daarna ook alweer? Oja, ik geloof dat de menigte zich daarna richtte op míjn broertje.' Ze fronste haar wenkbrauwen en keek naar Howell. Opnieuw richtte ze haar blik even op de menigte en ze kwam erachter dat Howell wel een uitzonderlijk klein bosje had uitgekozen om zich achter te verschuilen. Hoe langer ze hier stond, hoe blonder de Zwadderaar werd. Het was opmerkelijk en dat allemaal zonder kleurspoeling!
'Misschien had je iets anders verwacht, hoewel ik dit mij niet kan voorstellen, maar denk je nu echt dat ze hun woede niet op íemand af willen reageren. Jij bent de toekomstige Koning van Engeland, natuurlijk luisteren ze naar je! Zíj willen niet dat jij later hun leven zuur zal maken. Ík kan me echter niet voorstellen hoe je dat zou moeten doen. Dus ik zal je even uit je droom helpen, Howell Pendragon. Ik zal nooit, maar dan ooit nooit en te nimmer voor je knielen. En dat heb ik ook nooit gedaan. Dus hoe slim je ook mag zijn, dat was géén aanbod.'

Misschien dat de Zwadderaar nu eindelijk iets van haar woorden tot zich liet doordringen. Het irriteerde haar dat hij zo'n rare glimlach op zijn gezicht had liggen, terwijl zij zo ongelofelijk boos was. Het enge was, dat ze nog niet eens ontploft was. Ze vroeg zich af wanneer dit wel zou gebeuren. Want sinds wanneer was zij zo kalm, terwijl ze nog nooit zó kwaad was geweest?

'Och, maar natuurlijk, Pendragon maakt het helemaal niets uit hoeveel mensen er gewond raken. Er staat toch wel een verdediging. Natúúrlijk staat er een verdediging! Maar hoewel mijn broertje voor geen goud gewond mag raken, lijkt het me ook niet erg handig als de rest van de menigte gewond raakt.' Hoe dom was die gozer eigenlijk? En dat moest het land gaan regeren?! Halló, naar haar idee vluchtte zij dan naar een of ander land dat heel ver weg lag, helaas kende ze de wereldkaart niet uit haar hoofd, zodat zij in ieder geval niet in de oorlog terecht kwam die hier sowieso zou gaan woeden.

'Hmm, laat me éven denken,' er verscheen een lichte manikale grijns op Anouk's gezicht, 'of ik mijn toverstok weg zal doen. Hmm.' Ze liep twee passen op hem af en drukte zijn toverstok bijna tegen hem aan. 'Nee.' Zei ze toen kordaat. 'Dat doe ik niet, want het kan mij niets schelen wat er met jou gebeurd. Maar wat me wel gezellig lijkt, is dat jij nu even met mij meeloopt en jou horde terugstuurt naar de school.' Oh, Anoukje, we wisten niet dat jij ooit zo idioot en woedend kon zijn. Maar als de vlammen eenmaal in je buik opzwellen, dan laten ze je niet meer los, totdat je je wraak hebt, nietwaar?

Sophia: +2 voor de post <3

[Hywel Pendragon]

Hij had zo zijn best gedaan om juffrouw Rhate als een welgemanierd persoon te zien die de weg even kwijt was. Hij had haar de kans geboden om verkeerd begrepen te worden en zo weer tot morele hoogtes te klimmen. Ze stormde recht door alle vormen van etiquette heen en verweet hem dat het zijn schuld was dat heel Zwadderich haar broer nu dood wilde hebben. De inderdaad zeer blonde jongeman haalde bijna verongelijkt zijn schouders op. “‘Eigen bloed voor ander bloed.’ Ik weet zeker dat u het daarmee eens bent. Ik had ieder ander kunnen noemen. Het was toevallig uw broertje, wat op zich voordelig is, aangezien hij geliefd lijkt te zijn binnen uw afdeling. Hoe onfortuinlijk was het geweest als ik iemand had gekozen die als zonderling beschouwd werd, die geen verdediging had kunnen verwachten van de afdeling.”

Oh, ze wist zelfs dat hij de toekomstige koning van Engeland en ze behandelde hem nog steeds alsof hij een alledaagse jongen van haar eigen stand was. Ze kon zich niet voorstellen hoe hij het leven van ieder die tegen hem in opstand kwam zuur kon maken. Ze had overduidelijk weinig voorstellingsvermogen. Wellicht had ze nooit van de term ‘marteling’ gehoord. Welnu, anders dan zijzelf, had Howell klasse en wilde hij zo’n jong, onschuldig gansje níet uit haar droom helpen. Voor haar was de wereld waarschijnlijk nog een prachtig roze wereldje met wolkjes en overal eenhoorns. En hier en daar een horde woedende Zwadderaars en wat vervloekingen. Het kwaad had in elke wereld een andere naam, toch?
“Wanneer ik koning ben, zul je… zal ik je andere dingen kunnen laten doen dan knielen,” glimlachte Howell zijn stralende, blije glimlach. Sommigen meenden dat het enger was als er met een dreigement een blij, zelfverzekerd gezicht gepaard ging, dan wanneer er een bijpassend, dreigend gezicht bij kwam. Hij haalde een hand door zijn warrige haar, meer uit gewoonte dan uit ijdelheid, en stak toen een hand in één van zijn zakken, schijnbaar achteloos. Helaas, geen toverstaf. En ondertussen maakte juffrouw Rhate zich bezorgd over de casualties. Ze was werkelijk hilarisch. De Pendragon moest hier dan ook hartelijk om lachen.

“Heeft u van het bestaan van de ziekenzuster gehoord, juffrouw Rhate? Ze belichaamt een soort… wel, wanneer iemand gewond raakt,” legde hij uit, alsof hij het tegen een kleuter had. “zorgt zíj dat die weer beter wordt. En als ze dat erg moeilijk vindt, dan gaat die persoon naar St. Holisto, een héél groot, wit, ondergronds gebouw waar allemaal zieke mensen beter worden.” En het glimlachje bleef maar geglimlacht worden.
“Handig is anders, uiteraard, maar mijn afdeling kiest zelden voor de gemakkelijke weg. Je kan koppig de hele tijd hetzelfde proberen, net zolang tot het lukt, maar je kan beter via andere wegen méér bereiken dan je voor ogen had gehad,” speelde hij afdelingoïstisch toe op de dwaze drang tot doorzetten van Huffelpuf, en hoe Zwadderich dat sluw veel beter op wist te lossen. Helaas bleek de Huffelpuffer voor hem minder van woorden en meer van daden, want het volgende moment prikte haar toverstaf in zijn kleding.

“…want het kan mij niets schelen wat er met jou gebeurd.”
Met die woorden zakte Howl’s mond open. Zelden was hij zo ongevoelig aangesproken. Juffrouw Rhate was nu werkelijk gedegradeerd tot Rhate, in gedachten uitgesproken met een duidelijke, smerige bijsmaak. Hij sloot zijn mond, drukte zijn lippen voor een moment stijf op elkaar voordat de glimlach weer verscheen – maar nu raakte deze zijn ijskoude, blauwe ogen niet meer.
“Jíj hebt overduidelijk géén idee van wat gezelligheid betekent,” spuwde hij uit, spottend, terwijl zijn hand van de ene naar de andere broekzak kroop – nog steeds geen resultaat. Je kan van geluk spreken dat mijn horde zijn pad over jullie zielige picknick zag lopen, wilde hij erbij zeggen, maar dan zou Elizabeth misschien boos op hem worden. Dit was nu eenmaal een afdelingsgenoot van haar geweest. “Zo’n ziekelijk plan heeft een totaal gebrek aan gezelligheid. Maar op zich, als ik- AHA, hier, mijn toverstaf, híer, nu wordt het geze-” Hij staarde verbouwereerd naar het penseel in zijn hand en vroeg zich af waarom het in Merlijns naam geen toverstaf was. Het Lot moest hem echt hebben vandaag… Straks zou hij zijn tere, aristocratische handjes moeten gebruiken om de vrouwelijke Rhate voor zijn neus om te leggen – laten we het even met hem eens zijn dat hij dat kan – en dat was waarschijnlijk niet goed voor zijn karma.
Hij glimlachte weer. Zijn ogen schitterden enigszins beangstigend. “En garde?” Hij zou toch minstens een oog of twee uit kunnen steken met het penseel.

Sophia: Howell is real fun <3 +3 voor Zwadderich!

[Anouk Rhate]

Die jongen was echt volkomen gestoord! Vol-ko-men gestoord. Hij leefde zo erg in zijn eigen droomwereldje, dat hij geen flauw idee had hoe je een wereld tot een leefbare wereld kon maken. Het enige waar hij om gaf, was dat hij er zelf goed van werd. En op wat voor manieren?! Bloed voor bloed. De jongen haalde het ergste in haar boven, dat was in ieder geval een feit.

'Meneer Pendragon,' spuwde ze uit, 'Ik zou nóóit iemand voor een horde woedende mensen gooien.' Ze keek hem vol afgrijzen aan. 'Weet je wat ik zou doen, of wat duizenden andere mensen zouden doen, de adelstand hoort daar trouwens niet bij, die zouden er voor zorgen dat er géén bloed wordt verspild. Begrepen?' De blondine keek woedend naar de nog heel wat blondere jongen en straalde een soort hitte uit. Maar een ander soort hitte dan die je 's nachts krijgt, als je begrijpt wat ik bedoel.

Oh my gosh. En nu probeerde hij haar ook nog te bedreigen. Tegen de tijd dat zij klaar met hem was, kroop hij op zijn knieeën door de modder. Misschien dat hij geluk had en zijn gouden kroontje op zijn handen mocht meedragen voor haar. Maar meer was het ook niet. Ze grijnsde in zichzelf bij dit toonbeeld, maar wist dat dit nooit werkelijkheid zou worden. Helaas. Wat zou het fijn zijn als de jongen door de modder zou kruipen. Och wat een vernedering zou dat voor hem zijn. Kon ze niet zorgen dat hij haar slaafje werd? Nee, dan zonk ze net zo laag als hij. En dat was érg laag. Nee, dan toch liever op haar manier, ook al was dat heel wat minder genânt en pijnlijker.
'Hoe dúrf je,' siste ze, 'hoe dúrf je mij te bedreigen, alsof ik niets waard ben. Misschien ben ik minder belangrijk dan jij, Howell, maar nooit zal jij mij kunnen bedreigen. Óf ervoor kunnen zorgen dat ik voor jou op mijn knieën ga. Idioot. Hoe kun je nou zo makkelijk denken. Als je maar weet dat ik er alles aan ga doen om te zorgen dat de mensheid jou níet als Koning wilt.' Ging ze nu niet een béétje ver? Ze kon de gevolgen van haar daden niet overzien. Bijna iedereen moest u tegen Howell zeggen en zij schold hem uit. Maar tegen de tijd dat hij met zijn dikke, ridderlijke kont op zijn troon zat, was hij haar alweer vergeten. Dat was dan weer het voordeel van het blonde geheugen.

Ze negeerde het feit dat hij haar probeerde te leren wat een ziekenzuster was en ze negeerde al helemaal de woede die nog verder in haar opborrelde, zodat ze het wel kon uitschreeuwen, toen hij over het Holisto begon. Ginger lag daar. Ginger Lecluse, een verlegen, maar uiterst lief meisje. En waarschijnlijk ging ze dood. Terwijl hij erover sprak alsof het niets was. Alsof ze daar iedereen gewoon weer beter konden maken. Hij was gek, volkomen gestoord! Zonder ook maar een greintje gevoel in zijn hart van staal. Toch raakte ze hem. Zijn mond viel open toen ze zei dat het haar niets uitmaakte wat er met hem gebeurde. En ondertussen begon hij ook nog eens zijn toverstok te zoeken. Uitermate grappig. Want voordat hij deze ook maar zou kunnen trekken, zou Anouk al een spreuk hebben afgevuurd.

Ondertussen stond ze neus aan neus met hem, mijn haar toverstok tussen hen in, die in Howell's borstkas prikte. Een vreemde geur van arrogantie drong haar neusgaten binnen. Een gevoel van afkeer overviel haar. Het was niet dat het haar niet beangstigde wat hij zei. Het was ook niet dat hij haar niet zou kunnen intimideren, als hij iets meer zijn best deed. Maar het was wél een feit dat ze nu even te kwaad was om de gevolgen te kunnen overzien. Verbijsterd keek ze hem aan toen hij over de picknick begon en dat zij geen flauw idee wat gezelligheid was. 'Pendragon,' sprak ze door hem heen, 'als er iemand weet wat gezelligheid is, dan zijn het die mensen daar,' haar hand reikte naar het groepje dat haar broer verdedigde. Maar precies op dat moment trok hij iets uit zijn broekzak en was zij dus niet snel genoeg. Meteen deed ze een stap achteruit en keek. Toen vormde haar gezicht een glimlacht. Een lach vol kille woede en haat. Een penseel? Wilde hij haar werkelijk met een penseel vervloeken?

'Och Howell, ik heb medelijden met je...' Zuchtte ze, terwijl ze met haar toverstok op zijn gezicht wees. 'Oppugno,' de vogeltjes vlogen als een kanonschot uit haar toverstok en kozen een weg. Het was voor Howell te hopen dat hij zijn toverstok snel zou vinden en zijn huiswerk goed had gedaan. Anders hoopte ze voor hem dat hij heel hard kon rennen.

Sophia: I wanna see Howell run! +3 voor Huffelpuf!

[Arden Inverness]

Het was te verwachten dat Huffelpuf dit niet zomaar over hun kant lieten gaan. Helaas waren de ezels niet slim genoeg om Jesse aan Zwadderich te overhandigen. Dat zou hun heel wat verschrikkelijk lijden hebben gespaard. Neen, in plaats daarvan verzamelde Huffelpuf zich - de trouwe afdeling dat het was - en vormde een muur waar Jesse Rhate als een lafaard achter zat verscholen. Alsof dat zou helpen.

Arden had ondertussen haar hooivork op de grond laten vallen, want het ding was haar dwars gaan zitten. De boeren in al die verhalen die constant rond renden met hooivorken zo snel er iets 'vreemds' aan de gang was, moesten wel hele sterke armen hebben, want hooivorken waren [i]zwaar]/i]. Ondingen. Waarom die ineens in de leerlingenkamer hadden gelegen, was voor haar een raadsel. Vast een Zwadderaarse boerenkinkel met extreem veel heimwee naar het boerenland thuis.

Afin, muur met levende Huffels. Hopelijk niet voor al te lang. Ze waren zich te goed aan het organiseren, terwijl zij - de Zwadderaars - een ongeregelde bende waren. Als de Huffels meer tijd kregen om van alles op de poten te zetten, dan waren ze straks sterk in nadeel. Er moest nu toegeslagen worden.

"Aanvalleeeuuuuh!" schreeuwde Arden. Pas later besefte ze haar eigen fout. Met dat ene woord had ze Huffelpuf indicatie gegeven dat de strijd nu echt begonnen was. Spreuken vlogen om Arden heen. Kleurrijke stralen, vuur en kleurige vonken. Het zag er prachtig uit, afgezien van de neerstortende, mismaakte en brandende Huffels en Zwadderaars.

Met een maniakale lach stortte Arden zich bovenop een Huffel die te dicht in haar buurt had gestaan om nog een kans te hebben gehad op ontsnappen. Ze trok het arme ding aan haar haren overeind en richtte haar toverstok op het kind haar keel.

"Nummer é-eeeewhaaa!" Een plotselinge hitte verspreidde zich over haar hoofdkruin en liet haar haren smelten. Arden gilde van schrik en liet de Huffel die ze had vastgehouden meteen los. Deze kroop snel van haar weg. Arden voelde hoe de haren op haar hoofd aan het wegsmelten waren. Nog even en dan likte het vuur aan haar huid... Ze begon heen en weer te rennen, met haar handen wapperend als een vogel. Met de tranen in haar ogen en het woord 'help' constant op haar tong, rende ze van de grote vechtende groep weg. Ze moest water vinden, water, water. Gillend, schreeuwend, wapperend, struikelend, rollend, kruipend, rennend passeerde ze verscheidene leerlingen, maar die waren allemaal te druk om hun eigen leven te behouden.

Hysterisch rende ze steeds verder weg van de groep. Naar het meer! Het meer! Ze passeerde Howell en Anouk die met zijn tweeën in de bosjes zaten... Had haar hoofd niet in de fik gestaan, dan was ze gestopt om het nader te bekijken, maar nu wapperde ze langs hun heen, verder, met luid gegil. Op naar het meer!

Sophia: Is het al zo erg met Arden gesteld dat ze nu spontaan in de brand vliegt? o.o +2 voor Zwadderich

[Hywel Pendragon]

Dat zíj nou net nooit iemand voor een horde woedende mensen zou gooien, betekende niet dat het normaal was. Howell had zichzelf altijd beschouwd als een zeer normaal persoon. Zijn eigen mening was zoals de mening van alle andere normale mensen zou moeten zijn. Men behoorde zich naar hem aan te passen. In ieder geval de ‘men’ die op Zweinstein rond zwierf. Hoewel de standen allemaal dachten – en vooral de lagere standen – zonder pardon door elkaar te kunnen gaan lopen, dacht Howell daar anders over. En de men waar het om draaide, was het met hem eens. Waarom waren er anders etiquettelessen gekomen? Men paste zich nu al aan naar de mening van de werkelijke kroonprins; de toekomstige koning van het Britse Rijk. Als de standaard men van Zweinstein zich nu bij de men voegde, dàn zou kroonprins Pendragon overwegen hun allemaal níet te onthoofden. Een paar handen zou genoeg zijn. Maar niet voor de feeks die voor hem stond. Alles zou daarvanaf gaan. Maar dat zou moeilijk gaan met het penseel waar hij haar nu mee bedreigde.

Hij was zo druk bezig met zijn eigen gedachten dat hij eigenlijk niet zoveel mee had gekregen van de onzin – want het kon niets anders zijn dan onzin – die Rhate uit had gekraamd. Oh, maar hij had haar nu blijkbaar ook hardop bedreigd. Of ze had zijn gedachten gelezen. Ze had zijn gedachten gelezen?! Hij kneep de normaal altijd zo stralende blauwe ogen tot spleetjes. Wáárom haalden sommige mensen toch zoveel slechts in hem boven? Wáárom konden ze zich niet gewoon passen in de cultuur waarin ze stonden? Hoe wáágden ze het om de gebruikelijke orde zo te verkrachten met hun zielige optredens? Hij ademde sissend de bedorven lucht in, bedorven door de aanwezigheid van deze plebse lichtekooi.

“Hóe. Dúrf. Ík?” spuugde hij elk woord uit, zoals cobra’s gif door hun tanden naar buiten spuwen. “Jíj bènt lager dan ik, jij bent láger dan de mestkever die het mest van de dieren rolt, láger dan de vlieg die over het rottende lijk van een straathond kruipt om zich te voeden van het walgelijke verdorven vlees, LÁGER NOG DAN ARDEN INVERNESS!” brulde hij, woest wijzend naar de voorbij rennende brandpilaar – want wie kon het anders zijn dan Inverness. Zijn blauwe bloed kwam dichtbij het kookpunt. Razernij stuurde het met een rotvaart door zijn aderen, deed zijn vuisten trillen, stuurde een portie adrenaline mee en deed het penseel in zijn hand breken. Ondanks de toverstok die in zijn borst prikte deed hij een stap naar voren, dichter naar het addergebroed toe. “Hoe denk jíj ooit ervoor te kunnen zorgen dat ik geen koning word, wanneer je níets bent. Niemand let op níets. Iedereen let op iets, iedereen let op míj. Niemand interesseert zich voor jóu. Niemand kan het iets schelen. Kom uit je hol, slang, en laat de wereld zien wat voor verderfelijke mutant je bent,” gromde hij, diep in en uit ademend, zijn tanden ontbloot in een wolfachtige grijns.

Há. “Ondanks wat je in je bekrompen geestje kan denken, heb ik je medelijden niet no-” Voordat hij de zin af kon maken, schoot een rij hyper kwetterende vogeltjes uit de toverstaf van Rhate, recht in zijn gezicht. Met een kreet van pijn, ontzetting en verontwaardiging sloot hij zijn ogen en hield zijn handen voor zijn ogen. Overal pikten de rotbeesten, óveral, en onophoudelijk. Maar hij had dit eerder meegemaakt. En als hij iets wilde doen, moest hij het nú doen. Rhate. Zou. Sterven.
Na een enkele seconde schoten zijn handen en erachteraan zijn hele gewicht, om de nek van de walgelijke heks. Als hij zijn toverstaf niet kon vinden, zou hij dit met grof geweld oplossen. “RGAAAAHH!”

Sophia: Omg, go go Howell! +4 voor Zwadderich!

[Hunter Silvershore]

Howell was krankzinnig. Niemand was gek genoeg om op een groepje leerlingen uit alle verschillende afdelingen af te stormen. De Zwadderaars vormden een horde ongeorganiseerde geschifte adel en zij vormden een georganiseerd verdedigingsfront. Iemand van adel hoorde zijn eer te willen beschermen, maar Zwadderich was gekend om zijn sluwheid. Blijbkaar zat Howell in de verkeerde afdeling, want hij leek geen sluwe uitvlucht te kunnen vinden om zijn eer met woorden te kunnen redden. Nee, hij zou zichzelf onsterfelijk belachelijk maken in het bijzijn van de halve school. En dat wilde koning worden? Anouk richtte haar aandacht op mister Pendragon himself, maar daarmee was de rest van de horde nog niet gestopt. Hunter vergat even alle andere spreuken en vuurde de eerste de beste spreuk af die in hem op kwam. En laat dat nu toevallig incendio zijn.

De twee kampen vuurden ondertussen spreuken af en Hunter wist amper nog op wie hij vuurde. Arden Inverness liep brandend voorbij, maar hij was niet zeker of hij daar de oorzaak van was. Anouk en Howell waren ondertussen nergens te bespeuren. Hunter probeerde uit te zoeken waar ze waren, maar had het vooral druk met de overige Zwadderaars. Hij richtte zich op het beschermen van Jesse, al dacht hij wel dat die zichzelf ook redelijk kon verweren.

Slechts af en toe klonken er stemmen op van ergens achter een bosje. Voor zover het te horen was, leek de ruzie tussen Anouk en Howell te escaleren. De blonde Griff met rode lok raakte lichtjes ongerust. Anouk kende hij niet echt goed, dus hij wist niet hoe goed ze kon duelleren. De enige keer dat hij haar spreuken had zien gebruiken was op het terrein om een eerstejaars Griff te redden, maar dat was toen niet helemaal gelukt. Misschien lag het aan de stress, maar toch. Zou ze op dit moment minder stress hebben? Een horde krankzinnige Zwadderaars had het zonder reden op haar broer gemunt en ze zat ergens alleen met Howell. Niet dat mister 'Ik-ben-de-kroonprins-van-Engeland' zo goed kon duelleren, maar dat wist Hunter uiteraard niet. Volgens hem moest er wel een reden zijn waarom heel Zwadderich Howells hielen likte, afgezien van zijn hoge status.

Terwijl hij spreuken afvuurde op random Zwadderaars die het waagden dichterbij te komen, probeerde hij af te gaan op het geluid van Howells stem. Blijkbaar had de zwadse halfgod zijn geduld verloren. Hij zat in elk geval een paar tientallen decibels hoger dan volgens de etiquette toegestaan was. Professor Bernadotte zou spontaan een beroerte krijgen als ze dit zou kunnen horen en zien. En de chaos was dan nog wel aangestoken door een van haar favoriete leerlingen. De teleurstelling. Het positieve aan Howls woedeuitbarsting was dat Anouk hem duidelijk aan het ergeren was. Maar het was natuurlijk de vraag of een kwade Pendragon even positief was...


EDIT: Ik had niet door dat Anouk & Howell ergens verderop stonden met hun 2. Hunter kan dus niet in hun buurt zijn. Ik pas mijn post zo snel mogelijk aan. Sorry daarvoor.

EDIT 2: Aangepast ^^

Sophia: *kwijlt op de avatar van Hunter* +2 voor je post <3

Sophia Ruskin paste dit bericht aan op Tue 3 November 2009, 18:40

[Anouk Rhate]

'Dat hoor je goed, hoe dúrf je...' Howell leek er niet al te blij mee te zijn dat ze dit had gezegd. Hij begon haar te vergelijken met de meest walgelijke dingen. Bijna had ze zin om haar toverstok aan de kant te gooien en hem aan te vliegen, maar dat was wel het meest lage wat je kon doen. Hoewel zij zich misschien niet altijd even netjes gedroeg en niets, maar dan ook helemaal níets af wist van etiquette, was het wel een feit dat haar moeder van Adel was. Zij niet. Maar haar moeder wel. Ze was dus ook netjes opgevoed en behoorde tot hogere kringen dan het gemiddelde. En nooit had ze iemand erover verteld, op Zweinstein. Want ze vond dat de mensen het niet hoefden te weten. Maar ze wist wel wanneer ze diep, diep beledigd werd. En dat was nú.

'Howell Pendragon,' brieste ze, een glimp opvangend van een andere brandende vijand, 'Als jij denkt dat jij mij zó kunt aanspreken, dan zit je er mooi naast.' Anouk richtte zich een beetje op en keek hem woedend aan. 'Misschien ben ik niet Miss Etiquette en misschien ben ik ook niet van adel,' Ze drukte haar toverstok nog wat dieper in zijn borst, haar ogen vlámden als het haar van Arden Inverness, 'maar ik ben wel een mens en ik wens menselijk aangesproken te worden.' Howell Pendragon liet echter zijn slechtste kanten zien. Zijn slechtste, sléchtste kanten. Natuurlijk was hij altijd al verdorven geweest, een dode rat, een stinkend stinkdier, maar nu overtrof hij echt álles. Met groeiende woede, hoorde ze hem aan. Haar toverstok trilde ze lief in haar handen, wetend dat hij alles voor haar kon oplossen. Maar ze wachtte, en wachtte. Totdat ze het echt niet meer uithield.

Een regen van vogeltjes spoot uit haar toverstok. Anouk grijnsde en keek vermaakt toe. 'Pak aan, Pendragon!' Schreeuwde ze, boven het gekwetter uit. Zijn handen had hij voor zijn ogen, om deze te beschermen tegen het gepik. Anouk schoot in de lach. Eindelijk kreeg hij zijn verdiende loon. Éindelijk! Oh, geweldig. Maar toen veranderde hij, niet zij, maar hij het spel. Hoewel de vogeltjes nog steeds moordlustig waren, schoot hij op haar af en sloot hij zijn handen om haar nek vóórdat ze het door had! Een enkele gedachte schoot door haar heen, toen ze langzaam achterover begon te vallen, dankzij het gewicht van de Pendragon. Hij was snel, dat moest ze toegeven, sneller dan zij had kunnen reageren.
En toen raakte ze de grond. Ze hapte automatisch naar adem, maar merkte dat dat veel moeilijker ging, doordat Pendragon op haar lag. Wacht even... Hij. Lag. Op. Haar. 'PENDRAGON!' Schreeuwde ze. 'GA MET JE DIKKE REET VAN ME AF,' alle regels brekend, schreeuwde ze wat ze eigenlijk helemaal niet had willen zeggen, bang voor de gevolgen. Maar dat kon haar nu niets meer schelen. Hij had niet het recht om met zijn lichaam op de hare te liggen. Dat hij dat nou bij Elizabeth deed, dat mocht van haar -arme Elizabeth-. Maar bij háár. Echt niet. Nog steeds hapte de Huffel naar adem. En ze zou willen dat iemand hun zou zien, maar dat stomme bosje stond nog steeds in de weg.

Ho. Stop. Terug spoelen. Dat stomme bosje stond nog steeds in de weg? Howell lag op haar, achter een bósje? Nu was de maat vol. 'Protego!' Hijgde ze meer dan dat ze het kon schreeuwen, hopend dat het ook maar enig effect had op een mens. Hij was namelijk geen vervloeking. Alhoewel... Zo zeker wist ze dat eigenlijk niet.

Sophia: Omg, briljante post XD +4 voor Huffelpuf!