Onverwachte Inspectie!, Mod: Mort & Patience

[Dhr. Janssen]

Na een les kwamen nu de kerkers aan de beurt. Een fakkel flakkerde toen een grote man met snelle stappen voorbij schrede. Hij was groot –heel groot, en zeer intimiderend. Rechte schouders, een donkere mantel, perfect geknipt haar, geschoren en geen enkel uitstekend haartje – alles was piekfijn in orde bij deze man. En hij wilde, nee hij eiste dat het ook het geval zou zijn bij de rest. Dat was immers zijn taak: zorgen dat alles perfect in orde was, in scholen, op afdelingen van het ministerie, in het Holisto. Niemand ontsnapte er aan. Net zoals zoeven stonden zijn ogen kritisch tegenover alles wat hij zag, ook al had hij ook nu een welbepaald doen: de leerlingenkamer. Niet zomaar een leerlingenkamer, de leerlingenkamer van zwadderich. De leerlingenkamer van de man die zomaar uit de zwerkbalwereld de school was binnengestapt, en prompt tot afdelingshoofd was benoemd. Er zou worden verwacht dat de schoolhoofden wel het verstand hadden om iemand aan te duiden met al wat ervaring, of zelfs iemand die op leeftijd was, en de leerlingen goed aankon. Maar in plaats van bij huffelpuf, waar een duidelijk ervaren en strenge man de orde moeiteloos wist te handhaven, gaven ze hier alle verantwoordelijkheden aan iemand waarvan het gerucht ging dat zijn hersens niet meer hetzelfde waren na de fatale val die hem zijn zwerbalcarrière had gekost.

De kerkers gaven hem altijd een ietwat onaangenaam gevoel. Het leek wel alsof ze minder werken schoongemaakt dan de rest van het kasteel, een stelling die gerust als waarheid kon worden aangenomen. Maar hij zag er werkelijk het nut niet van in om de kerkers minder school te maken, gewoon omdat hier minder licht was. Wat zag hij daar? Spinnenwebben? Schandalig gewoon. Afkeurend haalde hij zijn neus op. Nog iets voor in zijn geheugen te griffen, en de schoolhoofden duidelijk te maken dat zulke zaken gewoonweg niet door de beugel konden. Maar nu was hij op weg naar de leerlingenkamer, om te zien of de leerlingen daar allemaal ijverig hun huiswerk aan het maken waren, aangezien alle lessen nu voorbij waren, en ze ongetwijfeld allen goede punten wilden behalen door de vele bergen huiswerk te maken die hun leraars hun hadden opgegeven.

Maar het zou een wonder mogen heten als deze leerlingen al zouden denken aan huiswerk maken. De sfeer in de leerlingenkamer van zwadderich was allesbehalve wat zijn zou moeten zijn. En, wat zag hij daar, een vis!? En vis die van kleur veranderde? Welke volslagen idioot hield zich bezig met zaken als vissen van kleur te doen veranderen als er zaken te doen waren die veel meer te aandacht op zich vestigden? Zoals de kwestie van de verdwenen lokalen bijvoorbeeld, of gewoon de leerlingen beter laten studeren. Dit mocht werkelijk een schande genoemd worden, vissen die van kleur veranderden, de leerlingenkamer die er dan ook nog vrij slordig bij lag, en amper leerlingen die hun huiswerk maakten. Met een ijzige blik vol afgrijzen stond hij zo een tijdje in de deuropening, amper in staat te bevatten wat hij zag. Maar toen vermande hij zich. Hij was hier om te inspecteren. Dus kuchte hij zacht, en zei toen op luide, ijzige toon:
“Inspectie.”
Meteen was alles stil en je kon een speld horen vallen. Als hij soms zou grijnzen had hij dat nu gedaan. Maar in plaats daarvan ging hij verder.
“Ik heb de taak gekregen om alles in dit kasteel te inspecteren, leerlingenkamer inclusief. Ik zou graag even hebben dat de klassenoudsten naar voor komen, en dat iemand jullie afdelingshoofd gaat halen. Vidriart Nyx, is het niet?”
Hij wist verdomd goed dat hun afdelingshoofd Vidriart Nyx heette, maar hij wilde deze leerlingen eens goed op de neus drukken dat hij van alles op de hoogte was. Hij had ook meteen gezien wie de klassenoudsten waren –met zulke badges waren ze niet over het hoofd te zien- en hij kende de namen van alle leraars. Wat voor inspecteur zou hij zijn als hij niet op voorhand alle feiten die hij moest onderzoeken kende.

[Elizabeth Pendragon]

Elizabeth zat in de leerlingenkamer met haar meest geliefde, en zeer geëerde verloofde, de enige echte Howell Pendragon. En het was al zo’n heerlijke dag. De zon scheen, de vogels floten, alles was perfect – behalve het kleine obstakel dat er geen daglicht in de leerlingenkamer kwam, erg ontoepasselijk.
In tegenstelling tot andere, ongemanierde leerlingen, waren Elizabeth en Howell wel aan hun huiswerk aan het werken. Ze zouden het misschien kunnen uitbesteden, zoals sommige andere deden. Maar dat gaf nauwelijks de voldoening dat het zelf maken van huiswerk wel deed. Ze waren als van nature geplaatst aan de top van sociale ladder, daardoor hadden ze een voorbeeld functie te bekleden. Huiswerk maken was daar onderdeel van. Elizabeth moest toegeven dat ze ook heus wel ooit geen in had om huiswerk te maken, maar nu was ze in de aanwezigheid van haar verloofde, dat maakte alles goed. Alles verlichtte dat. Hij was de verlichter.

Eliza zat gebogen over haar huiswerk van Toverdranken en trok haar groene stropdas ietsjes losser. Zwelsap, dat was het onderwerp. Niet het meest interessante onderwerp van de wereld, wellicht. In eerste instantie had ze gedacht dat het een drankje was dat je kon drinken, als je niet geboren was met de elegantie van de verheven klasse van die van een hertogin. Blijkbaar was het juist om iemand op te zwellen. Ze had geen idee waarom iemand dat zou willen doen. Dat was totaal niet van ook maar enige nut. De lessen van professor Matthews zouden betere onderwerpen kunnen hebben zoals het verlichten van menstruatiepijn. Dat zou pas echt een drank zijn waaraan iemand iets zou hebben. Als het een probleem was geweest dat mannen elke maand opnieuw moesten lijden. Ondragelijke pijnen. Oh, dan was het probleem waarschijnlijk allang opgelost geweest. Maar nu moesten zij er onder lijden. Al bedacht ze dat haar kleindochters anno 2009 vast geen probleem meer zouden hebben van deze helse pijnen. Ja, tegen die tijd was de openbaring allang aangebroken. Wellicht met een beetje hulp van een invloedrijke Howard – of een Pendragon.
“Het doet me ten zeerste schamen om het te moeten toegeven,” begon de twaalfjarige Elizabeth Howard. “Maar ik denk dat de kwaliteit van de lessen van professor Matthews beginnen af te nemen, noch kan ik immers nog zeggen dat hij mijn meest favoriete en wijze leraar van allen is. God weet waarom hij het tot schoolhoofd heeft benoemd.” Het was niet de lessen wat haar dwars zat. Het was een andere reden waaruit was gebleken dat professor Matthews niet de man was geweest die hij zich had voorgedaan. “Vergeef me mijn onwetendheid, als ik ongelijk mocht hebben, Maar mijn thuisleraren leken veel meer verstand te hebben van juiste zaken.”

“Slinkslap is de tegenhanger van zwelsap, niet?”
Zonder eigenlijk op antwoord te wachten schreef ze met haar verfijnde pauwenveer het antwoord op het perkament. Ze zou Comprendre ongelijk verschaffen, ze was geen ster in toverdranken. Ze was de zon.
“Moeder is weer vertrokken naar Europa, zoals ik heb begrepen is ze weer naar de Duitse koninkrijken vertrokken. Wellicht via Hannover. Ik vraag me af wat ze daar is gaan doen. Vader leek erg opgewonden.” Ze kon wel duizend en een antwoorden op haar vraag bedenken. Maar ze wist het juiste antwoord maar niet te vinden. Wat moest ze in Hannover? Het was redelijk aangenaam geweest, maar ze kon zich beter indenken dat haar moeder naar Frankrijk zou willen gaan tijdens haar reisjes. Moeders werkte op ondoorgrondelijke wegen.
“Oh, Hemel.” Inspectie. Wat deed die man dan precies in de leerlingenkamer, had hij niet wat interessantere dingen te onderzoeken? “Wat zou hij hier komen doen?” vroeg Elizabeth op even rustige toon als ze zonet had gesproken, zonder enige vorm van opwinding. “Hij kan beter de geschiktheid van Matthews controleren.” Voegde ze met een geamuseerd lachje toe.
Ze deed de moeite niet om Nyx te zoeken, ze ging er van uit dat iemand anders dat voor hen ging doen. Niets was meer natuurlijker dan dat.

Mort: +4 voor het inbreken van andermans leerlingenkamer en daar roddelend thee gaan leuten. XD

[Hywel Pendragon]

Het was relatief rustig in de leerlingenkamer. Alle rozeheid en glitter was allang opgeruimd en er dansten geen idioten in hun onderbroeken karaoke-zingend rond. Ja, verderop zaten een paar leerlingen Toverschaak te spelen, maar behalve het geluid van stukken die elkaar af en toe woest te grazen namen, was uit die hoek niets te horen. Schaken was een serieuze, stille bezigheid. Aan het begin van het jaar had de blonde, niet zo ovale klassenoudste als zijn collega alle toverschakers al gezegd dat ze hun eigen gruis-troep op moesten ruimen na de schaakspellen. Dat deden ze allemaal braaf. De ene eerstejaars die zich daar te goed voor voelde, had het zelf gevoeld. Laten we niet in details treden, maar onze naïeve Pendragon heeft zo zijn manieren om zonder geweld, noch verbaal, noch fysiek, mensen alles voor hem te laten doen.

Nu zat Howell tegenover zijn verloofde aan één van de kleine tafels die verspreid stonden door de luxueus ingerichte leerlingenkamer. Beide waren ze huiswerk aan het maken. Af en toe wisselden ze een woord, maar ze waren vooral erg plichtmatig hard aan het werk. Als klassenoudste behoorde hij het goede voorbeeld te geven, niet alleen voor de aanwezige leerlingen van Zwadderich maar ook voor zijn verloofde. Zij moest zien dat ze een verantwoordelijke en intelligente echtgenote zou hebben. Later zou hij zelfs de financiën van Elizabeths uiteraard geweldig geregelde huishouden juist nakijken, hoewel hij de cijfers niet interessanter vond dan al zijn geschiedenisboeken en poëzie.
Op het tafeltje, tussen de boeken, stukken perkament, inktpotjes en veren van het jonge, verloofde stel stond een kristallen vaas met een enkele roos. Naast de vaas stonden twee kristallen glazen en een kan met ijskoud vruchtensap. Howell schonk Elizabeth en zichzelf wat bij en had de kan net weer neergezet toen zijn tafelgenote haar twijfels uitsprak over Logan Matthews. Ergens was het niet heel gepast dat ze dit bespraken, maar Howell was tevreden: eindelijk was er iemand naast hem die besefte dat het in feite idioten waren die de macht over de school hadden – in theorie. “Over de kwaliteit van de lessen valt het één en ander te zeggen,” beaamde de jongen op zachte toon. “Maar inderdaad ook over de man zelf. Het was slechts enkele dagen geleden, meen ik me te herinneren, dat juffrouw Giacova mijn stoel daar zelfs vervloekte omdat zij dacht dat ik – ach,. ik weet niet precies wat ze dacht. Hoe het ook zij, ik zette mij neer naast juffrouw Eveline Cooper, waar bleek dat de jongen Rhate net had willen gaan zitten, waarna Giacova verontwaardigd mijn stoel vervloekte. En geen bood excuus aan toen Eveline duidelijk maakte dat ze mijn aanwezigheid naast zich prefereerde. Alles wat meneer Matthews deed was juffrouw Giacova haar haar toverstaf afnemen!” Zijn gezicht was weer een masker van ontzetting bij de gedachte eraan. “Overigens heb ik gelezen dat hij voor zijn baan op Zweinstein zeer succesvol Schouwer was en op mijn correct gestelde vraag over de aard van zijn betrekking op Zweinstein, gaf hij me geen bevredigend antwoord. Ongelijk heeft u niet, verre van.” Hij nam een aristocratisch slokje van zijn kristallen glas. Op haar vraag over de twee toverdranken knikte hij slechts vaagjes. Het klonk hem logisch in de oren, maar hij was een ramp in Toverdranken – hoewel hij dit natuurlijk nooit toe zou geven.

Hij wilde net reageren op haar woorden over het vertrek van haar moeder naar Europa toen iemand vanuit de deuropening van de leerlingenkamer kuchte en de temperatuur van de leerlingenkamer enkele graden liet zakken toen hij met ijzige stem de reden van zijn bezoek aankondigde.
Bij het herkennen van de man stond de klassenoudste gehaast op, hoewel hij nog wel terug glimlachte en knikte naar zijn verloofde. “Ongetwijfeld zal hij gestuurd zijn om ook zulke dingen te onderzoeken.” Hij evenaarde haar geamuseerde toon niet. Natuurlijk had hij al lang en breed geweten van het rondspoken van de schoolinspecteur, maar hij had niet bedacht dat de man ook de leerlingenkamers in zou komen. Dat had hem enigszins van zijn stuk gebracht. Hij had zelfs nog nooit andere afdelingshoofden dan hun eigen of docenten in de leerlingenkamer van Zwadderich gezien.
De jongen zweeg echter, hoewel hij – feitelijk gezien – van hogere stand was en dus eerder had mogen spreken dan de andere man. Hij bedacht zich echter dat de man zichzelf als schoolinspecteur zag en hem als klassenoudste, niets meer en niets minder. In dat geval zou de inspecteur uiteraard het eerste recht van spreken hebben.

“Ik zou graag even hebben dat de klassenoudsten naar voor komen…” Terwijl de man dit zei deed Howell meteen enkele stappen naar voren en maakte een korte buiging. “Howell Pendragon, meneer.” Voor een moment keerde hij zich van de man af om de eerdergenoemde eerstejaars die zijn vermoorde schaakstukken niet op had geruimd, enkele seconden aan te staren. Deze nam de hint en holde meteen de leerlingenkamer uit om zijn afdelingshoofd te halen. Als hij van een andere afdeling was geweest, was de blonde Pendragon waarschijnlijk dom genoeg geweest om iets te zeggen in de trant van: ‘Wat een aangename verrassing, meneer Janssen.’ Maar hij was wijs genoeg. Zulke dingen waren ongemeend en als inspecteur zou de man het waarschijnlijk al duizenden malen gehoord hebben, wetend hoe weinig waarheid er in die woorden zat.
“Kan ik u iets aanbieden, mijnheer Janssen, terwijl we op professor Nyx wachten?” vroeg hij in plaats daarvan, gebarend naar een bijna volle, schijnbaar dure Japanse theepot die op één van de tafels stond, inclusief een heel servies aan lege kopjes, schoteltjes, lepeltjes en potjes voor melk en suiker. Sinds Howell weer klassenoudste was, zorgde hij ervoor dat de leerlingenkamer altijd genoeg drinken had, bang dat de leerlingen anders zelf op zoek gingen naar minder respectvolle dingen met – oh, bijvoorbeeld – alcohol erin. Die nacht van 90% alcohol was uiteraard erg leuk geweest, maar in de nabije toekomst was het niet voor herhaling vatbaar. Gelukkig was de inspecteur niet twee weken eerder langsgekomen…

Patience: Brave, nette en plichtsgetrouwe Howell als zijn geliefde in de buurt is, but when she is gone... Ooooew. Die twee kanten van Howell vind ik heel erg leuk. +4

[Stuart Tusspot]

De tweeling was -voor een zeer ontoepasselijke verandering- rustig aan het zijn in de leerlingenkamer. Ze hadden besloten deze paar jaar dat ze nog hadden te verslijten op school, hun best te doen en met de beste letters af te studeren. Wat inhield dat grappen,grollen en stunts zeer verminderd werden. Uiteraard hadden ze ook andere manieren om hun medelotgenoten van school te amuseren maar ook dat hadden ze nu even achterwege gelaten. Ze hadden een zwaar tentamen over een week en wouden voorbereid de boel op stelten zetten. Lappen tekst als antwoord geven zodat de docent uiteraard gek werd van de antwoorden maar uiteraard U's moest geven want de informatie zou kloppen. Het was alleen gekkenwerk om het daadwerkelijk na te kijken. Of tewel. Dat verklaarde dus waarom de tweeling zo opvallend rustig was. Samen lagen ze lui op een een persoons sofa. (Hikari lag boven op Akira, die een arm om Hikari's middel geslagen had en in zijn andere hand het boek van Geschiedenis had. Hikari zat af en toe mee te lezen als zijn gedachtes niet afdwaalden naar de uiteraard interessantere vlammen van de open haard.) Af en toe volgde hij het schaaktoernooi dat achter zich plaats vond en soms hield hij Nora die in de buurt zat nauwlettend in de gaten. Uiteraard op verzoek van Akira. Hikari lette liever op de blonde jongen die ergens verder op met -helaas- zijn echtgenote zat te studeren maar ook dat probberde hij zo min mogelijk op te laten vallen.

Hikari keek weer in het boek. Het verhaal over de oprichting van Zweinstein kende hij inmiddels al uit zijn hoofd. Hij werd er mee plat gebombardeerd. De geschiedenis van Klammfels leren was nog veel interessanter geweest eigenlijk. Meer verraad en duels enzo maar ach. Dat hij nu op Zweinstein zat betekende dat de geschiedenis van Zweinstein ook geleerd moest worden. Hikari staarde weer naar de letters in het boek. En de woorden die het vormden. Het drong niet tot hem door en al gauw staarde hij er alleen maar naar terwijl zijn gedachtes uit gingen naar dansende sinaasappelen, weg rennende appeltaarten en martial arts oefenende chimpansees. God mag weten hoe hij daar op kwam.

Akira daar in tegen focuste zich wel op de woorden. En de zinnen. Ook hij kende het verhaal uit zijn hoofd, maar toch er waren van die kleine details die het lezen waard waren. Hij sloeg de bladzijde met een hand om en kwam in het volgend hoofdstuk terecht. Het verhaal van Zweinstein was afgesloten en nu ging het over de Kobold-opstand en de daarbij horende oorlog. Dat kende hij minder goed. Morgen ou hij beginnen aan een samenvatting besloot hij. Die waarschijnlijk, als het in de bieb geschreven werd eindigde in een verhaal dat drie maal zo lang was aangezien hij dan beschikking had over onbelangrijke details die weer in andere niet-op-de-boekenlijst-staande boeken stonden. Waarschijnlijk zou de helft van de tekst gaan over de oorsprong van de namen van kobolden en hun aparte kledingdracht van die tijd en de andere helft over hun maatschappij en daarna zou hij waarschijnlijk een tweede tekst moeten schrijven over de oorlog zelf. De deur van de leerlingkamer ging open wat hem afleidde. Een duistere silhouet stapte naar binnen. Akira ging recht overeind zitten, vergat dat Hikari nog boven hem zat en een paar seconden later op de grond lag en keek de man vragend aan. HUn afdelingshoofd was al nauwelijks hier te zien wat zou deze totaal onbekende man hier te zoeken hebben? Was hij misschien van de ongedierte bestrijding? Hij keek naar de eersteklassertjes. Helaas, hoe irritant ze ook konden zijn, hij meende niet dat deze uitgeroeid zouden worden door deze man. Nu de tweeling vijfdejaars waren, hadden eersteklassers niet veel nut meer en de aanwezigheid van deze kleine onderkruipsels was ronduit irritant geworden. Hun huiswerk was te moeilijk geworden om ze zelfs door eerstejaars ravenklauwers te laten maken, daarbij lieten ze het huiswerk niet meer maken maar deden ze het zelf, en ze waren te klein geworden (eigenlijk was het de tweeling die groter was geworden) om duidelijke effecten van zelfgemaakte drankjes op te merken. Neen, de kleine koters waren overduidelijk in hun waarde gezakt. Bovendien waren er een paar irritantelingen die zo graag bevriend met de 'coole vijfdejaars' wouden zijn dat ze de naam 'irritante kleine stalkers' hebben gekregen.

De man had een opmerkelijk ijzige stem. Hij riep Howell en die andere KO naar voren. Vragend keek de tweeling naar de man. Akira hielp Hikari snel overeind en zorgde er voor dat hij er wat netter uit zag. Hij trok ook zijn eigen stropdas recht en dat soort dingen en ging een beetje op de achtergrond staan. Dat hij een ex-Klassenoudste was kon niet veel goeds betekenen.

Mort: Ik vind dit beeld van de tweeling echt heerlijk. <3 Niet echt in de tijd, maar het doet me zo denken aan Ourans tweeling. +5

[Isa Boleyn]

Miss Isa Boleyn zat in haar leerlingenkamer, zoals altijd afgezonderd van de rest. Ze wenste niet gestoord te worden door haar afdelingsgenoten, zij konden haar onmogelijk iets interessants te vertellen hebben. Momenteel pretendeerde ze zich bezig te houden met een verschrikkelijk saai opstel voor Geschiedenis van de Toverkunst en daarbij had ze geen hulp nodig. Ze had het namelijk al af en poogde nu alle spellingsfouten weg te halen. Gelukkig voor haar was er niemand in de leerlingenkamer die er ook maar dacht haar te benaderen en een interessante conversatie met haar te beginnen. Gelukkig maar. Daar dit het geval was, had ze eigenlijk geen goede reden om zich zo af te zonderen. Toch was ze van mening dat het belangrijk was duidelijk te maken dat ze alleen zat uit vrije wil en dat mensen die haar rust kwamen verstoren ongewenst waren. Anderen mochten niet de indruk krijgen dat haar conversatie niet interessant was of haar manieren slecht. Nee, het moest duidelijk worden dat, indien zij er voor open stond, iedereen zich bij haar wilde begeven. Afgezien van het feit natuurlijk dat niemand daar in werkelijkheid behoefte aan had.

Ze verbeterde een woord en wierp een steelse blik op het stel dat samen huiswerk aan het maken was. Elizabeth Howard en Howell Pendragon waren verloofd en leken werkelijk heel gelukkig. Het meisje zat eigenlijk niet in Zwadderich - haar ware afdeling was Huffelpuf, maar Isa had er alle begrip voor dat ze daarmee niet geassocieerd wilde worden - en ze behoorde hier dan ook niet te zijn. Echter, niemand zei er iets van. Boleyn had daar ook allerminst behoefte aan. Ten eerste begreep ze heel goed dat miss Howard zich met de meest interessante leerlingen van Zweinstein op wilde houden en ten tweede was ze van een hogere rang dan de kleine Isa. Het zou erg onwijs zijn een vijand van haar te maken. Bovendien vond ze haar aanwezigheid niet storend. In tegendeel, ze kon haar ogen niet van de twee verloofden afhouden.

Haar donkere ogen schoten omhoog, zagen hoe meneer Pendragon het glas van zijn verloofde bijschonk en ze sloeg haar oogleden weer neer. Oh, wat verlangde ze daar ook naar. Niet naar Howell Pendragon - ze was hem eigenlijk niet zo gunstig gestemd nadat hij haar en Blackspot tot partners had benoemd - en niet naar het gezelschap van miss Howard. Het waren niet de persoonlijkheden van de twee verloofden waar ze zich in interesseerde. Het was hun geluk, de prachtige toekomst die ze samen deelden. Als zij toch eens zo met iemand kon zitten. Als haar glas toch eens bijgevuld werd door een jongeman met uitstekende manieren. Als zij toch eens haar huwelijksdag verzekerd had. Al snel werd het beeld van de blonde jongen en bruinharige dame vervangen voor haar geestesoog. Een meisje met zwarte krullen, bleke huid en een prachtig gelaat zat temidden van allemaal gasten, die haar bewonderend aanstaarden. Maar niemand, geen gast, geen verre kennis, familielid of iemand die haar gewoon eens was gepasseerd, niemand, keek zo naar haar als de beeldige jongen op de stoel naast de hare. De pure adoratie was zichtbaar in elke handeling die hij verrichte. Zijn hand die per ongeluk langs de hare streek, zijn verrukking bij de blos die de vluchtige aanraking bij haar teweeg bracht... Het was een tafereel waar ze elke avond van droomde. Het was de toekomst, haar toekomst. Met enig geluk, was dat. Ze was er niet meer zo zeker van dat haar ware liefde uiteindelijk op haar pad zou komen, want ze was in al haar jaren nog niemand tegen gekomen die zo naar haar keek, of wiens aanraking haar wangen deed kleuren.

Isa legde haar opstel weg. Ze was er klaar mee en wist dat als ze langer door ging, ze alleen maar haar klassenoudste en zijn toekomstige vrouw zou blijven begluren. In plaats van suf voor zich uit te kijken of zich bezig te houden met onnuttige praktijken, zoals wel meer van haar afdelingsgenoten deden, pakte ze een gedicht op. Wordsworth’s ‘Ode: Intimitations of Immortality from Recollections of an Early Childhood’ was wel iets waarbij ze niet afgeleid raakte. Haar ogen gleden over de regels, haar blik werd milder. Even vergat ze de wereld om zich heen, haar diepste verlangens en dacht ze aan niets anders dan dit gedicht, totdat -

‘Inspectie.’
Isa legde het gedicht neer, bracht haar hoofd omhoog en staarde de man vragend aan. Ze had hem niet binnen horen komen en zijn verschijning kwam haar dan ook vreemd voor. Waar kwam hij vandaan, hoe was hij hier binnen gekomen en wat dacht hij hier te doen? Zonder te wachten op een reactie van de aanwezige leerlingen, begon de man te spreken. Wat eigenaardig. Zijn woorden waren nog vreemder. Hij kwam hun leerlingenkamer inspecteren? Ze fronste. Wat zou er nou mogelijkerwijs mis kunnen zijn met de leerlingenkamer van Zwadderich, de meest nobele afdeling van de school. Hij had hen wel over kunnen slaan en meteen Griffoendor een bezoek brengen, daar had hij waarschijnlijk meer werk te doen. Ze moest echter erkennen dat bij een grondige inspectie elke leerlingenkamer af gegaan werd. Zij had ook eerst aangenomen dat in Zwadderich alleen welgemanierde edellieden geplaatst werden, mede door de grote hoeveelheid van edellieden die ook daadwerkelijk hier zaten. Op het moment dat ze Roxanna Blackspot had ontmoet, was haar echter duidelijk geworden dat ook ongemanierde, geesteszieken bij de meest geweldige afdeling van Zweinstein kwamen. Door wat ze aannam als een fout van de sorteerhoed, waren er wel meer van dit soort leerlingen in haar afdeling. Arden Inverness, bijvoorbeeld, mocht dan blauw bloed hebben - al was het niet legitiem, de schande! - maar was allerminst verfijnd en hield zich nooit aan de etiquette. Isaura wist dat het vanwege leerlingen als deze was, dat haar afdeling ook grondig geïnspecteerd moest worden. Het was nou eenmaal niet anders, deze man kon er ook weinig aan doen.

De man vroeg naar de klassenoudsten en Howell Pendragon stapte naar voren. Die liet een eerstejaars Vidriart Nyx ophalen en bood de heer iets te drinken aan. Hoe Pendragon wist wat de naam van de inspecteur was, wist Isa niet, daar de man hem niet genoemd had. Misschien werd je als klassenoudste ingelicht over dit soort zaken? Isa besloot zich niet te mengen in het hele gebeuren - wat had zij hier nou aan toe te voegen? - en wachtte ook op de komst van meneer Nyx. Ze was eigenlijk wel benieuwd naar de mening van deze meneer Janssen. Met welke woorden zou hij zijn verrukkingen over de voorbeeldige jongeheren en -dames uit Zwadderich uitdrukken? Ze schonk zichzelf een kopje thee in, dankbaar voor het comfort van glazen vruchtendrank, theepotten en kopjes en andere verfrissingen die op elk tafeltje stonden. Ze nipte aan haar thee, klaar om de complimentjes van deze merkwaardige inspecteur te ontvangen.

Mort: +5 voor deze heerlijke post waarin we weer zoveel inzicht krijgen in je personage, in je heerlijke schrijfstijl as always. <3

[Arden Inverness]

Ze lag languit op de zwarte leren sofa uitgespreid. Haar ogen dicht. Haar mond een klein beetje open. Kwijl die uit haar mondhoek lekte en op de bank druppelde. Ratten die over haar buik heen liepen en een feest hielden met de kruimels die waren gevallen toen ze een brood met rosbief had gegeten. Een leeg glas met melkresten en een bord met korsten die ze niet had opgegeten, stonden op het tafeltje naast haar. Een stapel open boeken, papier, schrijfveren en een inktpot lagen rommelig naast de bank. Zo af en toe leek het alsof er een kleine beer gromde, dankzij het geluid dat haar neus produceerde. Arden Inverness snurkte. Slapend was Arden nog minder charmant dan wanneer ze haar ogen open had. Mea - haar witte rat - liep over haar gezicht heen. Haar linker achterpoot kwam per ongeluk in Arden haar mond terecht, raakte even haar tong, voordat Mea weer verder hobbelde. Met een laatste grom werd Arden wakker. Haar ogen vlogen open en ze schoot overeind. Mea die op haar hoofd zat, maakte een duikvlucht van haar hoofd naar de vloer. Het piepte verontwaardigd en schoot onder de bank om daar haar trots en wonden te likken.

"Gaah!" Ze sputterde. Ze had een vieze smaak in haar mond. Met de mouw van haar school uniform veegde ze het speeksel weg dat over haar wang sijpelde. Ze keek naar de bank, waar een klein plasje was ontstaan, pakte een kussen en veegde haar spuug ermee weg, voordat ze de kussen weer terug legde, met het natte gedeelte aan de binnenkant. Ze slikte een paar keer goed, tot de vieze smaak iets was verdwenen, reikte naar haar glas, maar zag dat die leeg was. Hmmm. Half verdoofd keek ze naar de spullen op de grond. Ah, daar was ze mee bezig geweest voordat ze in slaap was gevallen. Ze gaapte en rekte zich uit. Bleef daarna een moment om zich heen staren. Elizabeth was wederom in de leerlingenkamer. Ugh. Geweldig. Alsof er zelf al niet genoeg idioten in Zwadderich zaten. Ze moesten die uit Huffelpuf er ook nog bij halen.

Ze nam een zit positie aan en merkte dat haar nek stijf was. Ze draaide haar hoofd een aantal malen om haar nek te kraken. Hmm, dat voelde goed. Daarna boog ze naar voren en stapelde de boeken net op, die over de grond verspreid lagen. Ze draaide het deksel van de inktpot goed vast. Ze zag zich er zelf wel voor aan om ongelukken te veroorzaken.

“Inspectie.” De leerlingenkamer viel stil. Arden fronste haar gladde voorhoofd. Inspectie? Ze keek op naar de man die deze plotselinge zwijgzaamheid had veroorzaakt. Lelijk en perfect schoon en net. Hij vroeg om de Klassenoudsten. Natuurlijk was de grootste hielenlikker meteen op zijn plaats, commandeerde een Eerstejaars om Nyx op te halen en slijmde bij de man alsof zijn leven er vanaf hing. Arden die het niet langer kon aanzien, begon haar rommel op te ruimen. Ze stond op en haalde de troep van het tafeltje af. Hmm. Ze had geen zin om helemaal naar de keukens te lopen, maar aangezien er een inspectie zou plaatsvinden kon de vieze vaat hier niet bij blijven staan. Toen ze zeker was dat niemand keek, schoof ze de lege beker en het bord snel onder bank. Die zou ze later wel opruimen. Ze zag Mea onder de bank schuilhouden, pakte deze bij haar staart en trok haar eronder weg. Ze zette haar naast Hesse - die tenminste wel altijd bij haar bleef - op haar schouder. Ze kwam weer overeind en haalde snel de kruimels van de bank en veegde het onder het tapijt. Zo. Ze pakte de stapel boeken van de grond en legde die op de tafel, samen met de veren en het goed gesloten inktpotje. Met haar vingers kamde ze door haar warrige haren waar een dozijn klitten in zaten, voordat ze weer op de bank ging zitten, met een boek in haar schoot. Afgezien van de wallen onder haar ogen, de vieze adem uit haar mond, de twee ratten op haar schouder, het vogelnest op haar hoofd dat haar haren waren en de kreukels in de kleren, was ze het toonbeeld van perfectie. Haha. *Sarcastic smile*

Mort: The absolute horror. +6 voor deze post waarin je Arden zo vreselijk - ja, vréselijk - goed neerzet dat je gewoon walgt als lezer van jouw personage; dat je het zo aan durft terwijl je weet dat mensen zo meer van je personage gaan walgen. XD

[Emily Thorn]

Nora zat zoals zo vaak rustig in een stoel bij de haard niets te doen. Eigenlijk verveelde ze zich enorm, maar er was niet zo heel erg veel dat ze kon doen. Vrienden, behalve Akira en Hikari natuurlijk, had ze niet en aangezien Akira haar weigerde aan te kijken en ze sowieso niet heel erg vaak met Hikari sprak, had ze daar ook niet zo heel erg veel aan. Ze had geen boeken hier behalve haar schoolboeken, dus dat was ook geen optie. Het enige wat ze kon doen was haar huiswerk. Hoewel dat misschien wel nodig was om te doen, had ze er toch geen zin in. Ze had wel haar kapotte geschiedenisboek voor haar liggen, maar veel deed ze er niet mee. Behalve ernaar staren. Nee, dan liever vervelen. En dus zuchtte ze nog maar een keer en plukte aan het lint van haar veel te schattige jurk.

Waarom moest ze die dingen nou aan? Waarom moest ze nou persé uit een boom vallen en waarom moest Akira haar van haar bezem duwen waardoor haar twee normale, bruine jurken vies en kapot waren? Zo viel ze veel te veel op. Ze zag er zelfs bijna acceptabel uit. Als ze haar haar niet alleen maar vlug gekamd had waardoor haar zwarte pieken langs haar bleke gezicht vielen. Ze wist dat als ze er wat tijd in stak, dat ze er dan best mooi uit kon zien, maar daar had ze geen zin in. 's Ochtends was ze sowieso niet al te vrolijk. Met een zorgvuldige blik probeerde ze het draad waarmee het lint was vastgemaakt aan de jurk los te maken. Narita had waarschijnlijk geweten dat dat lint er meteen af zou gaan en daarom vastgemaakt. Zonder het lint was er niets schattigs aan de jurk. Eindelijk! Met een triomfantelijke grijns haalde ze het lint eraf. Nu was het gewoon alleen maar een doodnormale... knalrode jurk. Dat knalrood was niet helemaal geweldig maar goed.

Even keek ze rond. Zat Hikari nou weer op zo'n verdachte manier naar haar te staren? Alsof hij haar in de gaten hield. Waarom zou hij dat in hemelsnaam doen? Waren ze soms iets van plan? Nora kneep haar ogen tot spleetjes en keek hem lang aan, maar hij keek inmiddels alweer ergens anders heen. Wat moest hij van haar? Ze hield er niet van als mensen naar haar staarden. Zuchtend pakte ze haar boek waarbij ze haar vingers sneed aan één van de bladzijden. 'Au...' mompelde ze, niet heel erg onder de indruk. Ze stond op en liep naar Hikari toe. Ze sloeg met haar boek tegen zijn achterhoofd. Nog niet hard genoeg dat hij ongelofelijk veel pijn leidde, maar nog net hard genoeg om hem in ieder geval een beetje koppijn te bezorgen. 'Wat moet je van me?' sprak ze met een lichtelijk ongeïnteresseerde stem. Een miniscuul druppeltje bloed druppelde in zijn haar.

Plotseling stond er één of andere rare man in hun leerlingenkamer. Nora keek hem met een opgetrokken wenkbrauw aan. Een inspecteur in de Zwadderich leerlingenkamer? Of sowieso op Zweinstein? Hoezo dat nou weer? Er waren toch nooit problemen ofzo? Nou ja, het was nu niet bepaald veilig op Zweinstein en er gebeurde behoorlijk veel, maar een inspecteur? Wat zou hij doen als hij niet onder de indruk was? De school sluiten? Dat kon niet... Dan zouden de leerlingen niet verder kunnen studeren en dan zouden ze een hele generatie vol nietsnutten krijgen. Misschien zou hij Grinch dan ontslaan! Dat zou niet zo heel erg zijn. Het zou wel bijdragen aan de hygiëne op school. Maar ach, waar moest zo'n man nou naartoe... Hij was waarschijnlijk niet heel erg rijk en hij had heel erg waarschijnlijk geen vrouw die thuis op hem zat te wachten, dus zou dat eigenlijk misschien wel zielig zijn. Op een vreemde manier.

Mort: Aw, poor dude. D: +4

[Dhr. Janssen]

Op het tweede zicht leek het toch wat meer in orde te zijn dan hij had gedacht. Moest hij zichzelf daar betrappen op vooroordelen jegens zwadderaars? Nou, er zouden wel een paar regels zijn die deze sluwe en ambitieuze jongelingen hadden overtreden. Het werd niet voor niets gezegd dat iemand uit zwadderich werkelijk tot alles in staat was om zijn doel te bereiken.
Maar gelukkig werd zijn verzoek dat de klassenoudsten naar voren zouden komen meteen ingewilligd. De jonge Pendragon, zoon en erfgenaam van de Duke van Cornwall, die tevens klassenoudste was, kwam meteen naar voor, en bood hem zelfs een iets aan. Tevens stuurde hij meteen een eerstejaars weg, op zoek naar het afdelingshoofd.
En het verzoek was natuurlijk veel te beleefd om af te wijzen. De inspecteur kon het al waarderen dat jongeheer Pendragon geen onnodige complimenten en onwaarheden zou uitspreken. Uiteraard was het geen genoegen om hem te ontmoeten, dat was het nooit. Want als hij ergens kwam betekende het dat er iets niet in orde was, en dat het zijn taak was om de mensen er op te wijzen wat er niet in orde was, wiens schuld het was en wie er meer zijn best zou moeten doen. En niemand hoorde graag dat hij meer zijn best moest doen.
“Een kopje thee zou er wel in kunnen, dank u.” antwoordde hij, en sprak daarmee één van zijn langste zinnen sinds hij in het kasteel was. Hij was geen man van veel woorden, maar dat hoefde ook niet. Hij moest vooral rondkijken en inspecteren.

En dat deed hij ook. Zelfs terwijl hij op zijn thee en het afdelingshoofd wachtte, keek hij rond in de leerlingenkamer, of er niets ongewoon was. Natuurlijk kon het ordelijker –het kon altijd ordelijker- maar voorts leek er niets aan de hand. Op die regenboogvis na dan natuurlijk. Lag het aan hem of was dat een piranja, een magische vis die veel met de piranha gemeen had, inclusief zijn enorme vreetlust? Echter, wat zag hij daar plots? Iets dat zijn adem even deed stokken. Een mager meisje met wallen onder haar ogen, twee ratten op haar schouders, die vuile vaat de leerlingenkamer uit droeg? Hij was geschokt, werkelijk geschokt, dat zulk een persoonsmens getolereerd werd! Die wallen allereerst wezen er op dat ze duidelijk niet de discipline bezat om op tijd te gaan slapen, die vuile raten waren toonbeeld van viezigheid, en hadden ze die vuile vaat niet eerder kunnen wegdoen? Maar hij wist zich te vermannen, en keek verder. Zelfs de verloofde van jongeheer Pendragon was er, oh –wacht eens even? Wat deed die hier, zat die niet in huffelpuf? En ja, natuurlijk had ze kleding van een zwadderaar aan, maar hij kende de gezichten van de adel, en zij was dus van de adel?
“Mejuffrouw Howard.” Zei hij dus op ijzige toon, zijn blik op haar richtend. “U afdeling is huffelpuf. Is er ook een verklaring?”

[Elizabeth Pendragon]

Elizabeth luisterde naar de bewegingsredenen van haar verloofde, hij had ongetwijfeld gelijk over meneer Matthews. Het enige wat ze niet prefereerde was dat hij juffrouw Cooper met haar voornaam aansprak. Een vleugje van jaloezie vloog door haar lichaam. Ze zou juffrouw Cooper in de leerlingenkamer van Huffelpuf nog eens goed onderzoeken. Ze was overigens van weinig indrukwekkende afkomst. Ze had zelfs gehoord dat de kinderen van de Coopers zelfs werkten. Hoe zorgelijk! Ze waren dus niet eens in staat om een kok in te huren. Dat zou toch echt een doodsteek voor je maatschappelijke status zijn, haar kansen op een goed huwelijk voorgoed vervlogen! Ze voelde niets dan medelijden voor haar. Howell was vast niets meer dan goedhartig tegenover haar. Goeden christenen – waardige mensen deden aan dat soort liefdadigheid. Eveline.
Lang bleef het echter niet dwars zitten, ze was perfect gelukkig nu. Meest tevreden. Ze had het goed voor elkaar op een respectabele leeftijd van twaalf jaar. Ze keek verlekkerd naar het pas ingeschonken glas. heerlijk.

Het meisje keek pas geschrokken op uit haar gedachtes toen de inspecteur haar begroette, hoe wist hij wie ze was? Nouja, dat gebeurde bij haar de hele tijd. Ze had eigenlijk helemaal niet verwacht dat hij haar zou aanspreken, ze deed toch niets verkeerds? “Eerwaarde inspecteur.” begroette ze hem. Elizabeth nam hem nauwgezet op, hij ging direct tot zaken! Wat een wrede man! Waar was het sociale praatje gebleven? Wie had hier nu een inspectie nodig? Ze was helemaal van de kaart.
Goed.. als hem dat bliefde, zou ze maar reageren. “Men vertelde me, toen ik voor het eerst aan kwam in het kasteel, dat onze toekomstige afdelingen onze familie zouden zijn voor de rest van je studie. Ziet u, ik ben officieel verloofd aan Howell Pendragon, zijn familie is mijn familie.” Ze glimlachte beleefd naar hem. “Daar schuilt toch zeker geen kwaad in? Er is toch zeker niets dat meer onschuldig is dan dat.”
Haar mondhoeken gingen grinnikend iets om hoog. “Ik durf haast zeker te zeggen, dat er toch zeker pas echt een probleem zijn als ik géén tijd meer zou doorbrengen met mijn echtgenoot?"

Maar zonder de inspecteur tijd te geven om te reageren op haar antwoorden nam ze de taak van de gastvrouw op haarzelf. Howell Pendragon was de hoogste in stand die aanwezig was, zij was zijn gemalin, het was haar taak om als gastvrouw op te treden. “Maar toe, u zult wel vermoeid zijn, neemt u toch plaats terwijl u van uw thee geniet, hij is van een alleraardigste smaak.” Nodigde ze hem uit terwijl ze gebaarde naar de stoel waar net nog haar verloofde had gezeten. “Juffrouw Boleyn zal u ondertussen vereren met een muziekspel.” Ze wendde zich tot Isa Boleyn. “Alstublieft, juffrouw Boleyn, speel voor ons. Verlicht de eerwaarde inspecteur met uw betoverende muziekspel, wilt u?”
Zonder verder nog echt op antwoord te wachten, wat was meer natuurlijker dan het gewoon accepteren? Elk meisje van enige stand was geleerd in de muziekzalentalenten. Ze keerde zich tot de inspecteur. “Juffrouw Boleyn is een meest getalenteerde jongedame, haar muziekspel is onovertroffen.”

Mort: Elizabeth wordt echt zo'n feeks als haar moeder, but she at least won't do it deliberately. XD +4

[Laurence Howard]

Hoe fijn. Eten in de leerlingenkamer! De leerlingenkamer was hier niet voor bedoeld. Hij was bedoeld om lekker te ontspannen, of te leren. Maar voor Laurence betekende eten dat hij kon ontspannen, dus technisch gezien was de leerlingenkamer hier wél voor bedoeld!!
Laurence bekeek het suikerbroodje (HAHA@MARTHE) die hij zodadelijk in zijn mond zou stoppen. Hij bekeek hem eens goed, want het was zeker weten een hij. "Jou noem ik Olivier" fluisterde hij zachtjes tegen het broodje. Daarna propte hij het stukje brood in een keer in zijn mond.

Met een volle mond keek hij op naar zijn nichtje, die zich comfortabel had gemaakt in hun leerlingenkamer. Hoe ze hier ooit binnen was gekomen was hem een raadsel, ineens wás ze er gewoon. Maar zolang niemand het uitmaakte dat ze hier was vond Laurence het wel best. Het was zijn nichtje, en hij was goed bevriend met haar dus vond hij het wel gezellig dat ze hier was. Laurence moest glimlachen bij de gedachte hoe vreemd het eigenlijk was dat ze hier was, en gezien zijn wangen nog volgepropt waren met suikerbrood moet het er zeer hilarisch hebben uitgezien.

Laurence zijn gedachten werden bruut onderbroken toen een stijve meneer, die hem gek genoeg deed denken aan de naam 'Inspector Gadget' (al had Lauwlauw uiteraard geen idéé hoe hij daar bij kwam), de leerlingenkamer binnen kwam. Er werd om de KO's gevraagd, en voor een paar minuten was Laurence compleet vergeten dat hij daar ook bij hoorde!
In die paar minuten waren al behoorlijk wat dingen gebeurt. Howell was al naar voren gestapt, Elizabeth was gevraagd wat ze hier deed -Laurence hoopte dat ze niet in de problemen zou komen door haar aanwezigheid hier- en Isa werd opgedragen muziek te maken. Laurence ging trots naast Howell staan, niet bedenkend hoe idioot het was dat hij net de inspecteur met een half open mond had zitten aangapen en dan minuten te laat pas naar voren kwam als KO.

"Welkom, inspecteur." Zei hij beleefd.

[OOC: Oke, en toen wist ik niks meer XD]
Mort: XDDDD Darn, I luv Laurence. XDD +4

[Isa Boleyn]

Isa’s oog viel op Arden Inverness die het toonbeeld was van wanorde en ongemanierdheid. Ze staarde haar afdelingsgenote hard aan, hopend dat die zou begrijpen dat haar vertoning echt schandelijk was. Wat moest die inspecteur wel niet denken? Ze fronste en keek afkeurend. Inverness mocht wat haar betreft wat meer manieren tentoon spreiden - het punt was natuurlijk dat ze die niet had, anders had ze er ook nooit zo bijgelegen. Hoewel Isa er niet aan twijfelde dat de inspecteur veel goede dingen zou zien die hem heel erg zouden verblijden, hoefde Arden niet zo haar best te doen alles meteen te verpesten. Isa keek de leerlingenkamer rond: zij, miss Howard en Mr. Pendragon waren het toonbeeld van keurigheid en manieren. Mr. Howard was het toonbeeld van vraatzucht, maar afgezien daarvan zag hij er ook keurig uit. Zelfs miss Noan en de Sakurai tweeling zagen er netjes uit - zij het niet zo netjes als de edellieden in de ruimte, maar dat sprak voor zich. Inverness viel uit de toon, ze was een munt in een goudmijn, om het maar even zo te stellen. Geen al te beste eerste indruk. De inspecteur zou hier een aantekening van moeten maken, dat kon niet anders. Ze had nog zo gehoopt alleen positief commentaar te krijgen.

Aan de andere kant... Als de inspecteur veel klaagde over Arden Inverness of Roxanna Blackspot, zouden ze misschien van meneer Nyx de opdracht krijgen zich te gedragen. Als Isa heel eerlijk was zou dat eigenlijk heel goed uitkomen. Misschien kon iemand hen de etiquette bijbrengen - al vreesde Isa dat die er bij Arden ingeslagen moest worden - en meedelen dat als ze niets zinnigs te zeggen hadden - zoals Roxanna, om maar even iemand te noemen - ze beter hun mond konden houden en zoveel moesten proberen niet op te vallen. Oh, wat zou dat een prachtaanzicht zijn: miss Inverness - want dan zou er daadwerkelijk te spreken zijn over een miss en geen mormel - die met opgeheven pink thee dronk en Roxanna Blackspot die op ging in de muur. Misschien was het een idee Blackspot enkel kleding te laten dragen die bij de muren in de leerlingenkamer pasten. Op die manier zou ze haast onzichtbaar worden en had Isa nooit meer last van haar. De momenten dat ze, geheel per ongeluk natuurlijk, tegen Blackspot aanbotste uiteraard daargelaten. Ze wierp een blik op de inspecteur. Als ze hem heel beleefd vroeg of hij een aantekening van hen wilde maken, zou hij dan zo vriendelijk willen zijn haar verzoek in te willigen. Ze probeerde zijn karakter in te schatten, maar kon eigenlijk alleen bedenken dat ze hem een beetje angstaanjagend vond.

De inspecteur vroeg op kille toon wat miss Howard in de leerlingekamer van Zwadderich deed, daar haar werkelijke afdeling Huffelpuf was. Isa vond de man uiterst onbeschoft. Klaarblijkelijk wist hij wie hij tegenover zich had, daar hij, zonder enige introductie, haar naam wist. Dat hij zich zo onbehoorlijk gedroeg was ronduit schokkend. Kon het ministerie niet een inspecteur sturen die tenminste enig verstand had van de etiquette? Hoe geloofwaardig was het rapport van deze man als hij zelfs niet de basis van de sociale omgang kende? Isa besloot dat elk commentaar dat hij op Zwadderich had - afgezien van de kritiek op Blackspot en Inverness, natuurlijk - niet serieus genomen hoefde te worden.

Miss Howard gaf beleefd antwoord, ook al was ze op brute wijze toegesproken. Miss Boleyn kon het niet meer met haar eens zijn. Deze inspecteur had naar inziens eigenlijk helemaal niets te zeggen over hoe anderen hun tijd indeelden: als Elizabeth Howard graag hier tijd spendeerde, dan was dat haar toch goed recht? Niemand had last van haar. Bovendien begreep ze heel goed dat als je zo op elkaar verliefd was als Howell Pendragon en miss Howard waren, je constant bij elkaar in de buurt wilde zijn. Blijkbaar was deze inspecteur onbekend met zoiets als genegenheid, anders had hij deze vraag niet gesteld. Later, als zij ook verloofd was, zouden zij en haar toekomstige echtgenoot ook elke vrije minuut van de dag bij elkaar willen zijn. Niets zou hun kunnen scheiden, dat wist Isa met zekerheid.

Isaura's dagdroom over haar toekomstige verloofde werd verstoord door miss Howard. Verschrikt keek ze op. Miss Howard deelde de inspecteur mee dat zij, Isa, voor hen zou spelen. Ze verschoot van kleur. Natuurlijk, ze was vereerd dat ze voor de inspecteur mocht spelen. Natuurlijk, ze begreep dat Zwadderich de beste indruk maakte als de inspecteur vermaakt werd door thee en muziek. Natuurlijk, ze was het miss Howard eens dat een meisje in de zaal plaats moest nemen aan de pianoforte. Dat was heel slim, heel verfijnd, maar waarom moest zij dat meisje zijn? Ze keek even om zich heen. Er was ook eigenlijk niemand anders die voor de inspecteur zou kunnen spelen, besefte ze. Als jongedame van stand had zij geleerd om de pianoforte te bespelen: miss Howard had hier vanuit kunnen gaan. Als dochter van een graaf was het ondenkbaar dat ze geen noot op de pianoforte kon spelen. Miss Noan, daarentegen, was misschien helemaal niet bekend met het muziekinstrument. Wat Arden Inverness betreft... Meer nadruk op haar onverzorgde voorkomen en duidelijke gebrek aan manieren was absoluut niet gewenst. Isa moest zich neerleggen bij haar lot, ze had ook onmogelijk kunnen weigeren.

‘Met alle plezier, miss Howard. Ik voel me vereerd voor u te mogen spelen, eerwaarde inspecteur,’ zei ze met een flauwe glimlach op haar gezicht. Ze stond op en voelde alle ogen op haar gericht. Ze dwong zichzelf in de gracieuze houding die ze normaal als vanzelfsprekend aannam, terwijl ze naar het instrument liep. Het punt was dat miss Howard te gul was geweest in haar lof. Ze had gesproken over haar onovertroffen muziekspel. Het enige waar Isa onovertroffen in was, was fouten maken. Isa kon namelijk helemaal niet goed piano spelen - in ieder geval niet als anderen keken. Ze had plezier in muziek maken als ze in haar ouderlijk huis was, helemaal alleen. Zolang niemand haar hoorde ging het goed, kon ze de mooiste nummers foutloos spelen, maar zodra ze ogen in haar rug voelde sloeg ze de ene toets na de andere mis. Hoe zou ze onmogelijk goed kunnen spelen als deze inspecteur aanwezig was, haar elke beweging opnam en bij elk foutje een aantekening zou maken? Straks zouden het niet Blackspot en Inverness zijn die een aantekening zouden krijgen, maar zij. Straks werd zij hierop aangesproken door professor Nyx, terwijl zij juist heel beschaafd was en haar helemaal geen blaam trof. Haar hart begon sneller te kloppen bij de gedachte aan deze schande en het bloed stroomde naar haar wangen. Ze dwong zichzelf niets van haar gene te laten merken aan de anderen, maar dit soort lichamelijke reacties had ze helaas niet in de hand.

Isa zette zich aan het instrument, liet haar lange vingers over de toetsen strijken, zonder die daadwerkelijk aan te slaan. Met haar ogen neergeslagen bekeek ze het zwart-witte patroon, wetend dat zodra ze haar ogen opsloeg, ze allemaal gezichten vol verwachting naar haar zag kijken. Oh, als ze maar een van de stukken kon spelen die haar zo aanspraken. In dramatische muziek met zware akkoorden verloor ze zichzelf, dan konden zelfs toeschouwers haar niet van haar stuk brengen. Het punt was dat deze muziek allerminst geschikt was voor een bijeenkomst als deze. Ze besloot een stuk van Beethoven te spelen. Ze kende de muziek uit haar hoofd, had er normaal helemaal geen moeite mee, maar ze wist dat het idee van een publiek haar de domste fouten liet maken.

Ze zette haar vingers op de toetsen, haalde diep adem en sloeg haar ogen op. Daar was de leerlingenkamer, daar waren de mensen die haar konden zien, elke fout konden horen. Ze drukte een toets in - de verkeerde. Het schaamrood steeg naar haar wangen, maar ze speelde door. Op die ene toets na ging het goed. Een beetje van de spanning gleed van haar af, al voelde ze de kriebels in haar buik nog steeds. Misschien ging het vandaag wel goed, misschien zou iedereen straks vol lof over haar pianospel praten - of niet. Meteen had ze weer een fout te pakken. Een kleinetje, gelukkig. Misschien had niemand het gehoord, dat kon, ja, dat kon heel goed. Weer een fout. Deze had niemand kunnen missen, daar was ze van overtuigd. Ze had het warm, alsof alle starende blikken en luisterende oren hitte op haar afstuurden. Alsof elke fout haar lichaamstemperatuur deed stijgen.

Oh, liet iemand haar uit haar leiden verlossen! Liet de eerstejaars, de boodschapper, rennen alsof zijn leven ervan af hing. Dat meneer Nyx spoedig kon komen, dat hij de inspecteur snel mee kon voeren en dat zij weg kon stappen van dit instrument. Ze vroeg zich echter af of de schade niet al lang gedaan was. Boze tongen zouden spreken over haar slechte opvoeding, over haar slechte muzikale prestaties. Wat voor een graaf was dat, die zijn dochter zo’n slechte educatie had gegeven? Dat ze eigenlijk helemaal niet ondermaats had gepresteerd, leek ze niet te beseffen. Naar haar idee had ze werkelijk een gruwelijk slecht optreden gegeven. Haar ademhaling ging snel, haar vingers werden vochtig van het angstzweet en gleden bijna uit over de gladde toetsen. Met afschuw bemerkte ze dat haar ogen lichtjes prikten. Het meest frustrerende van alles was dat ze het eigenlijk kon, dat ze hield van muziek maken, maar dat het gewoon nu niet lukte. Het probleem was dat anderen alleen haar mindere muziekprestaties zouden horen. Niemand wist dat haar opvoeding niet mislukt was, alleen zijzelf, maar dat was voor haar niet genoeg.

Patience: Na overleg in de lerarenkamer is er besloten om deze geweldige, prachtige, heerlijke, leuke en prachtige [Did I already said that?] post +8 te geven! Ik vind het echt geweldig hoe Isa niet goed kan spelen en hoe dat is geschreven <3.

[Stuart Tusspot]

Hikari keek zwijgend toe hoe Arden het geweldige imago van Zwadderich weer eens moest bederven. Soms... soms had hij de neiging om haar tere witte nekje om te draaien. Niet alleen durfde zij HEM in brand te steken, althans had een poging gedaan, maar sindsdien bleef ze zo hatelijk naar hem kijken. Hij had niet meteen verwacht dat ze na dat ene incidentje de beste vrienden te worden maar het was een Ongelukje, trouwens veel was er zoals eerder gezegd, niet te zien. haar dun magere ruggetje was alles wat hij gezien had. Maar goed. Hij duwde Akira dat hij een beetje voor haar moest gaan staan maar helaas ze wwas al opgemerkt. Hikari vervloekte zichzelf dat hij niet terwijl ze zo ongracieus lag te slapen in Nora's jurk had getoverd en iets had gedaan aan haar uiterlijk wat minder schandelijk zou zijn.

Hij bemerkte de aanwezigheid van juffrouw Howard. Overzag hij dan niks? Nee doh, daarom was hij hier. En trouwens een geel geval tussen groene gewaden moest inderdaad opvallen. Gelukkig had ze een redelijk geldige reden om hier te zijn. Wie wilde immers niet in het geweldige zwadderich zitten? Oh dat was haar reden niet. Uiteraard. Het was meester Pendragon waar het bij haar omdraaide.Helaas. Kon zij hem niet gewoon de bons geven zodat Hikari zijn gebroken hart kon opvangen en de scherven bij elkaar kon lijmen? Uiteraard niet, Aangezien dat zeer ongebruikelijk was in de hoge kringen. eigenlijk was dat onbehoorlijk in alle kringen. Ah miss Boleyn werd opgedragen, nee vriendelijk verzocht, om voor te spelen. Zonder zijn hoofd veel te bewegen volgde hij Isaura's bewegingen. Oh my, ze zag er niet bepaald ontspannen uit. Hikari wist zelf hoe nadelig dit tijdens het spel kon zijn. Hopelijk was het een lied die hij kende, als het helemaal fout zou gaan zou hij haar misschien bij kunnen staan. Ja hoor, daar was de eerste fout. Het was wel een stuk die hij kende. Niet zijn meest favoriete want het was een pittig stuk maar goed. Oh jee, nog een fout. En nog een. Dat arme schepsel leed zwaar. Ze begon zelfs te tranen, hij keek naar de rest maar niemand probeerde ook maa riets te doen om de aandacht op iets anders te richten. Moest hij dan wee rin de spots staan? Ugh. Hikari liep langzaam op de maat richting Isaura. Aangezien deze inspecteur niet veel van etiquette wist hoopte hij dat hij ook niet dat hij door had dat dit niet bij het stuk hoorde. Het was immers een twee-handig stuk en geen vierhandig stuk. "Ugh." Fluisterde hij zachtjes, hij plaatste zich op de bladzijdesomslaan kruk naast Isa en stond haar bij. Hij speelde twee octaven lager zodat hun handen elkaar tenminste niet aan konden raken, dat zou het waarschijnlijk ongepast maken en viel in. Zijn hersenen berekenden welke tonen hij moest spelen om het stuk harmonieus te maken en niet saai met dezelfde tonen in een ander octaaf. Hij was zeer musikaal, echter zijn hart lag niet bij muziek, onfortuinlijk. Elke dag het zelfde, toonladders oefenen, dezelfde saaie stukken..... Neen, hij wou iets wat elke dag kon veranderen. Maar eens in de zoveel tijd was piano spelen misschien niet eens zo slecht, Hopelijk vergaf Isaura het hem.

Mort: Hikari to the rescue! <3 +3

[Roxanna Blackspot]

Whahaa! Er was niks leukers dan een dagje op je slaapkamer blijven zitten met bijna niemand erop en gewoon rustig ene boek te lezen terwijl je geniet van de rust om je heen. Natuurlijk was het zeer speciaal dat Roxanna zat te lezen, al helemaal in de slaapzaal. Maar de vijfdejaars wilde even rust hebben, en niet na te hoeven denken over van alles en nog wat. Haar groene ogen sloten even toen ze tot rust kwam. Lang duurde de rust echter niet. Nee hoe kon het dan ook, altijd als Roxanna echt tot haar rust kwam werd het onderbroken. Het leek net alsof er een vloek over zwadderich hing. Als iemand tot rust kwam ging iemand het verstoren. De vijfdejaars luisterde even goed en probeerde in te schatten wat voor gek haar rust had verstoord. Een mannenstem sprak en iedereen was stil, verschillende mensen gingen nu spreken en een muziekspel begon. Een wenkbrauw kwam om hoog. Wie zorgde er nu voor dat er muziek werd gespeeld?

Met een zuur gezicht liep de roodharige naar beneden om pol hoogte te nemen, en te bekijken wat er aan de hand was. Sommige zesdejaars liepen fluisterend naar boven. Het woordje inspectie kwam in haar oren terecht. Inspectie, hier in zwadderich? Welke idioot had dat nu weer bedacht. Geschrokken haastte ze zich verder naar beneden. Inspecteurs waren meestal eng en hadden slechte dingen te vertellen. Ze moest nu haar best doen. Met zo’n eng persoon in de leerlingenkamer kon je maar beter goed je best doen. Anders zou hij je nog van school sturen of erger naar je ouders. En dat wilde ze niet. Nee dat ze Isa maar terugstuurde naar waar ze vandaan kwam. Dat was pas eens ene goede deal. Daar kon waarschijnlijk heel zwadderich mee leven.

Twee paar groene ogen bezochten de leerlingenkamer. En ja hoor daar stond een lang persoon die ze nog niet eerder had gezien. Ze vond hem zelf zeer eng. Isa was degene die aan het spelen was. Als ze nu eens erg de mist in ging. Dan zou dat de inspecteur zeker opvallen. Misschien schreef hij er zelfs wat van op. Dan was zij degene met de gebakken peren. Natuurlijk zou Isa niet weten wat dit in zou houden, aangezien alles wat met de keuken te maken had onbekend terrein voor haar was. Eigenlijk moesten ze de adel opnieuw opvoeden. Ze moesten normale dingen leren die iedereen hoorde te weten, en niet dat ze als ze brood bakken meteen denken dat het een plantje is dat het maakt.

De vijfdejaars zag de Klassenoudstes staan samen met Elizabeth. Slim besloot ze maar om verder te lopen en ergens rustig op een stoel te gaan zitten. Deze enge meneer mocht van haar snel weggaan. Niet dat hij iets van geweldig zwadderich zou kunnen zeggen. Nee alles was hier perfect. Niks op aan te merken. De vijfdejaars keek vanuit haar stoel af en toe naar de inspecteur. Dat hij maar naar Huffelpuf toe ging, maar gebeurde alle slechte en stomme dingen. Weg.

Mort: You're late. D8< +3

[Dhr. Janssen]

Miss Howard probeerde zich er vlotjes uit te praten door te beweren dat de afdelingen, die als familie fungeerde, dus ook de familie waren voor een verloofde. Dit was allemaal goed en wel, tradities, gewoontes. Maar daar ging het hem nu niet om. Het waren regels waar het allemaal om ging, en de regels van het kasteel waren dat mensen van andere afdelingen zich alleen in speciale gevallen in een andere leerlingenkamer mochten begeven. En hoezeer Miss Howard haar best deed zich te excuseren, hij was er zeker van dat dit geen speciaal geval was.
“Hoeveel tijd u doorbrengt met uw verloofde, miss Howard, is geheel en al uw zaak, en die van de jongeheer Pendragon. Ik moet er u echter wel op wijzen dat het tegen de regels is om een leerlingenkamer van een andere afdeling te betreden, en er genoeg andere plaatsen zijn om in elkaars gezelschap te verkeren. Zo is er de grote zaal, én de bib, twee perfecte alternatieven.”

Ondertussen was de pianomuziek begonnen. Zo er al fouten in voorkwamen, dat merkte hij dan niet op. Amuzikaal als hij was, kon hij amper de ene noot van de andere onderscheiden. Maar het toonde toch een zekere mate van respect om minstens even te luisteren. En plots voegde een tweede leerling zich bij Isaura. Hij was even verward, hoorde dit wel? Maar van die verwardheid liet hij echter niets merken, hij keek nog steeds met een objectieve, emotieloze blik naar de twee pianospelers. Ondertussen had de tweede klassenoudste, een dik ventje dat er niet al te snugger uitzag, zich ook gemeld bij hem. Hij schraapte zijn keel.
“Ik zou graag hebben dat jullie me eens zeggen wat jullie van je afdelingshoofd, de lessen, en de schoolhoofden op zweinstein vinden. Zijn jullie tevreden met het beleid? Zo nee, waarom?”

Hij keek even rond, er was hem immers thee aangeboden. Waar bleef die thee toch?

[Hywel Pendragon]

Met duidelijke trots keek Howell toe hoe zijn toekomstige echtgenote de situatie vaardig in handen nam. Ze bood de inspecteur thee aan, een zitplaats en zette Miss Boleyn achter de piano. Miss Boleyn deed zoals van haar verwacht werd en ging achter de piano zitten. De eerste toon… leek niet bij de rest te passen. Maar Howell kende het stuk niet en de foute noten die gespeeld werden… ach, ze leken er niet volledig bij te horen, maar wat maakte het uit? De inspecteur zag er niet uit als iemand die verstand had van zoiets prachtigs als muziek. Zijn ogen stonden nog even emotieloos als ze hadden gestaan toen de man de rust van de leerlingenkamer was begonnen te verstoren door binnen te komen.

Howell schoof wat dichter naar de onvriendelijke inspecteur toe, zijn stem zacht om niet het zoveelstemmige pianostuk – Hikari leek van opscheppen te houden? – te verstoren: “Meneer, Miss Howard en ik hebben beide veel verantwoordelijkheden binnen deze school die we na moeten komen en helaas is het zo dat het grootste deel van deze verantwoordelijkheden hun tijd overdag is. Het is niet gepast om met Miss Howard alleen te zijn in de bibliotheek of de Grote Zaal, zoals u weet, neem ik aan, en hier is Miss Boleyn vrijwel constant aanwezig. We zijn momenteel in overleg met de schoolleiding over de mogelijkheid om Miss Howard in Zwadderich te plaatsen. We zijn dichtbij het moment waarop de schoolhoofden dit toestaan.” Ze moesten nog naar de schoolhoofden gaan binnenkort met het voorstel, maar dat zou uiteraard meteen goedgekeurd worden. Beide leerlingen, Elizabeth Howard en Howell Pendragon, waren van invloedrijke families die het niet zo makkelijk over hun kant zouden laten gaan als hun kinderen een zeer redelijk verzoek werd geweigerd.

Dhr. Janssen wilde graag weten wat de leerlingen van Zwadderich van het beleid van de school vonden. “Oh, Miss Howard en ik hadden het net nog over schoolhoofd Matthews…” fronste Howell, maar liet zijn afdelingsgenoten de eer om als eerst hun waarschijnlijk lange klaagredes te houden.

Patience: Serieus, serieus, serieus en serieus. Howell is serieus een hele post lang! Zelfs geen rare gedachten. He is almost normal. Wooow. +3