Slytherin's Sexay Strafwerk <3, Part I, zwadderaars only!

[Lazarus]

Vidriart liep te ijsberen voor zijn bureau en zuchtte. Waarom nu net weer zijn afdeling? Waarom nu net weer hij? Het zou het lot wel zijn, ach, dat vervloekte lot. Maar nu mocht hij toch niet te veel zagen, het zou allemaal wel goed komen, nee? En bovendien kon hij niet té hard klagen, zo slecht had hij het nu ook weer niet. Hij was een bekend zwerkbalspeler geweest, en nu had hij een prachtvrouw gevonden. Al bij al viel het leven nog wel mee, zo besloot onze breedgeschouderde, zwartharige zwerkbalheld.

Maar dit! Wat moest hij hier nu in merlijnsnaam mee aanvangen!? Een hele afdeling –ik herhaal, een hele afdeling!- die een feestje had gehouden, daarbij ook nog alcohol had gedronken –ook al was het een minieme hoeveelheid- en daarna midden in de nacht doorheen heel het kasteel had geslopen en daar alles roze en glitterig had gemaakt! En natuurlijk, hij kon er de humor wel van inzien, het was best grappig dat sommige huiselfen nog steeds roze waren en bijna wanhopig om alle roze kookpannen schoon te maken (uiteraard iets dat niet lukte aangezien het roze weer met een spreuk verwijderd moest worden), maar aan de andere kant was het vrij onaanvaardbaar. Ze hadden die nacht waarschijnlijk een tiental regels overtreden, en helaas schreef het reglement voor dat ze hiervoor strafwerk dienden te krijgen. Nu was Vidriart niet zo’n grote fan van strafwerk geven, althans niet als hij het moest geven. Het was natuurlijk altijd grappig te zien hoe leerlingen zich probeerden uit onmogelijke situaties te redden, maar dan moest hij steeds iedereen in de gaten houden.. en daar was hij allesbehalve een fan van.

Maar nu was het ongeveer tijd, dus stopte Vidriart met ijsberen en ging hij naar de grote hal, waar ongetwijfeld alle zwadderaars op hem stonden te wachten, zoals hij ze had opgedragen. Zolang ze maar niet allemaal weg gingen lopen, want dan.. nou, dan zou hij werkelijk niet weten wat moeten doen. Hij was vast sneller, maar als ze elk een andere richting uit zouden lopen was hij verloren..
“Zwadderaars,” zo begon hij, misschien ietwat dramatisch, maar dat mocht ook wel, nee?
“Ik wil zeggen dat ik zeer in jullie ben teleurgesteld, wat jullie hebben gedaan is werkelijk nog nooit voorgevallen, en zal waarschijnlijk ook nooit meer voorvallen, maar is werkelijk schandalige. Ik kan het nog steeds niet geloven dat werkelijk een volledige afdeling hier aan heeft meegedaan, en het is onvermijdelijk dat jullie hiervoor gestraft zullen worden.”
Vidriart zuchtte even, en ging toen verder.
“En jullie zullen door meerdere leraars strafwerk krijgen, wat jullie waarschijnlijk het hele weekend bezighoud. Als jullie klaar zijn mogen jullie naar de volgende leraar gaan. Voor mij moeten jullie mijn gremlin vangen, die wederom is ontsnapt, in mijn kantoortje. De deur is toe maar niet op slot. Zorg dat je hem niet uit het kantoortje laat! Ik kom over twee uur terug, en dan moet hij terug in zijn kooi zitten.”
Waarop Vidriart de zwadderaars achter liet. Ze zouden zelf de weg naar zijn kantoortje wel vinden.. met de gremlin er in. Oh jee, hoeveel zouden dat overleven?

[Hywel Pendragon]

Het was niet alsof hij wist waar alle drama over ging. Waarschijnlijk was het meer dat hij het niet wilde weten en zijn goddelijke brein verstandig genoeg was om de traumatische herinneren aan enkele nachten geleden in een donker kamertje te stoppen met een dikke, beslagen deur zonder sleutelgat. Het was verbazingwekkend hoeveel je door een sleutelgat kon zien. In het geval van de inhoud van dit duistere kamertje, zou het niet veilig zijn om erdoorheen te kijken. Zonder twijfel zou er iets scherps door het sleutelgat naar buiten komen om je oog uit te steken – alsof je oog daarvóór nog niet verblind was geweest door de buitengewoon felle kleur roze dat het binnen het kamertje kon zien, ondanks de duisternis.
Vandaar geen sleutelgat.

Helaas waren er aanwijzingen door de school te vinden. Een glittering vanuit je ooghoek, verdwenen als je er vol naar keek. Niet omdat het een illusie was maar omdat je het gewoon niet meer in het juiste licht zag. Roze pannen? Geen Zwadderaar kwam ooit in de keukens. Nuja, tot huiselfen besloten te verdwijnen en ze moesten koken, maar dat was nu eenmaal onvoorstelbaar. Aanwijzingen waren onbetrouwbare dingen. Ze waren nu eenmaal alleen met de zintuigen waar te nemen, en wat had die vent van zoveel anno domini nu ook alweer gezegd? Iets dat ze onbetrouwbaar waren, toch? Dat dacht ik. En je trok niet in twijfel wat iemand die zo oud was zei, zeker niet als je de lengte van zijn baard zag. Zulke types nam je serieus.

Andere types, de types die hersenbeschadiging opgelopen hadden en dus maar leraar werden op een toverschool, nam je niet serieus. Zeker niet als ze achternamen hadden die neerkwamen op ‘niets’. Maar je moest voorzichtig zijn met types die je niet serieus neemt. In die categorie vallen immers ook de mentaal instabiele dorpsgekken die een geheel dorp uitmoorden met een plastic vorkje en vervolgens vragen – temidden van de losliggende lichaamsdelen en onder het bloed – ‘waarom u zo boos kijkt, agent?’.

Het was daarom dat Howell met een uitgestreken gezicht tussen zijn medezwadderaars stond, zonder een kik te geven onder de teleurgestelde preek van hun afdelingshoofd. Normaal gesproken zou hij al halverwege een dramatische rede zijn over de tragiek van de verkeerd geplaatste schuld – en alleen maar omdat hun afdeling in het verleden zo’n obscure reputatie had verkregen. Maar Zwadderich en roze gingen toch zeker niet eens samen?!
Nee, hij stond perfect zwijgend, zijn handen op zijn rug gevouwen, zijn blauwe ogen op professor Nyx. De eerste vijf woorden. Daarna begon hij van zijn hakken naar zijn tenen en weer terug te wiebelen en keek naar de grond, blies zijn haren uit zijn ogen en keek naar het plafond. Hij zag konijntjes en sterretjes in de wolken die daar vredig voorbij dreven, volledig onwetend van de onrechtvaardigheden die zich beneden hen afspeelden. De wind vervormde de wolken tot een grote, naargeestig uitziende gremlin. Nuja, eigenlijk leek het meer op een soort pluisbal met ogen, maar met de woorden van de voormalige zwerkbalheld, leek het op een gremlin.

Jammer van het weekend. Maar aan de andere kant, Elizabeth zat nu in Zwadderich [HAHA NO EXCUSE], dus hij kon gewoon met haar ergens aan de zijkant aangenaam converseren terwijl de rest van Zwadderich het gedoe opruimde. Inverness zou het vast ge-wel-dig vinden om haar afdelingsgenoten te mogen commanderen. En als klassenoudste zou ze er zelfs nog mee weg kunnen komen ook. Waarom in naam van alles wat aangeroepen kon worden zonder dat de aanroeper in de hel belandde, was zij weer klassenoudste geworden?!
Haar medeklassenoudste – degene van wie het absoluut niet raar was dat hij klassenoudste was – snoof diep door zijn neus in, geïrriteerd dat ze zich met haar eeuwig verschrikkelijke bestaan weer in zijn gedachten had weten te wurmen. Ze moest sterven, zoals Elizabeth in haar meest recente brief had gezegd.

Toen Nyx verdwenen was, stonden de Zwadderaars nog even stil in de Grote Zaal. “Ik stel voor dat we de gremlin perongeluk laten ontsnappen en een Griffoendorleerling de schuld geven,” wilde Howell graag zeggen, maar in plaats daarvan bood hij zijn arm aan aan zijn verloofde en wandelde met een heerlijk traag tempo de trappen op en richting het kantoor op de derde verdieping. Anderen zouden er vast wel voor hem aankomen en wellicht was het allemaal al klaar als hij en de meest sublieme vrouwelijke Zwadderaar aan zijn zijde er aan zouden komen.

Sophia: Heb ik ooit gezegd dat ik Howell schattig vind? <3 Vast wel, maar dat betekent dat ik het gewoon vaker mag zeggen <3 vind ik. +3 voor Zwadderich en een kneep in de wang van Howell, because he's so couchicute.

[Elizabeth Pendragon]

Mort: Arme Elizabeth. ;D Oh well, compenseert met het toekomstige huwelijksgeluk and all! +2

Professor Nyx was de voormalige professor van de vlieglessen. Elizabeth had nooit enige vorm van grote affectie voor de man in kwestie gehad. Het was niet dat hij onaardig was. Maar het was iets, subtieler. Zijn uiterlijk bijvoorbeeld was niet wat een ware gentlemen was. Ze vond hem zelfs een beetje eng. Zijn brede schouders gaven hem een imponerend beeld van een woesteling. Zijn halflange, zwarte haren gaven niets meer dan blijk aan dit beeld. Toch had ze ook goede tijden met hem gekend. Zo was hij degene die tijdens haar eerste vlieglessen had gemerkt dat Elizabeth Howard – hoe onwaarschijnlijk zo iets ook klonk, een soort van talent had voor vliegen. In het speciaal, om te gebruiken in de tovenaarssport Zwerkbal, dat zowel door mannen als door vrouwen werd bespeeld.
Een van de redenen waarom ze de professor in kwestie tot de categorie leuke professoren bestempelde was om het feit dat hij een sterspeler was geweest in het zwerkbal team van de Ballycastle Bats. De Ballycastle Bats waren de grootste en meest gevaarlijke rivalen van de Montrose Magpies, de team waaraan Elizabeth haar gunst en toewijding aan had toe gereikt. De zoeker – haar voorbeeld – was een neef van haar moeder. Hierdoor waren de Montrose Magpies het favoriete team van Elizabeth Howard. Daarnaast waren ze het meest succesvolle team van Groot-Brittannië en Ierland.
De Ballycastle Bats waren degene die de tweede plaats bezet hielden, hoewel de Montrose Magpies veel vaker hadden gewonnen, waren de Battlecastle Bats de enige serieuze bedreiging voor de Montrose Magpies.

Maar Professor Nyx had haar niet uitgenodigd om te luisteren naar prachtige zwerkbalverhalen of de laatste nieuwtjes over de zwerkbal teams. Nee, hij had besloten dat de gehele afdeling van Zwadderich strafwerk had verdiend voor verschillende redenen. Elizabeth, onschuldigheid zelve was nog niet eens een Zwadderaar ten tijde en probeerde haar onschuld te pleitte naar haar afdelingshoofd, maar hij was al de zaal uitgelopen.
Andere mensen zoals Inverness, bedacht Elizabeth, zouden zonder toestemming zijn weggelopen maar Elizabeth liet haar solidariteit zien aan haar nieuwe afdeling door mee te gaan met het strafwerk van hun fouten.

De toekomstige hertogin van Cornwall, binnenkort de markiezin van Padstow, maar nu nog een jonge freule onder de vleugel van de Howards van Norfolk, droeg een witte ochtend japon die hoog sloot aan zowel haar handen als aan haar hals. Eveneens waren haar handen bedekt met witte handschoenen en haar roodbruine haar lag over haar rechterschouder. Bovenop haar haren droeg ze een modieus, wit hoedje, waar zelfs professor Bernadotte jaloers op kon zijn. Om haar modieuze hoge taille hing een lint, die verfraait was met het patroon van de vlag van Groot-Brittannië.
Elizabeth herrees elegant van haar bank en schreed naar haar verloofde, Howell Pendragon, toe en haakte haar arm in de zijne, waarna ze haar hand vervolgens op die van hem legde. De verlovingsring als pronkstuk, te zien voor alle aanwezigen. “Heus, ik snap niet waar de professor zich zo druk om maakte. Hij kan toch moeilijk de hele afdeling straffen voor het gedrag dat waarschijnlijk is veroorzaakt door personen als Inverness” de aanspreektitel van Juffrouw weggelaten. Sprak ze betuttelend tegen haar echtgenoot. “Wat is een Gremlin, eigenlijk?”

[Stuart Tusspot]

Mort: Had Stuart dat roze verven bedacht? *missed that entirely* Toen was hij er nog niet eens, ja! XD +3

Even serieus, Stuart was eventjes in slaap gevallen of heel zwadderich was gek geworden en had half of heel, daar was hij nog niet achter gekomen, Zweinstein roze getoverd en glittertjes verspreid. Hoe waren ze daar trouwens achter gekomen? Had iemand ‘Zwadderaars waren hier’ op de muren getoverd (in het roze). Dat betwijfelde hij. Iemand van het nobele Zwadderich, hoe dronken of aangeschoten dan ook, zou toch niet zo dom zijn? Alhoewel…. Je wist maar nooit met die plebs. Maar dan nog, dat kon toch ook getoverd zijn door dronken niet-zwadderaars die een complot tegen Zwadderich hadden beraamd? “Ik heb gehoord dat een paar leerlingen geklaagd hebben over het binnendringen van de leerlingenkamer.” Fluisterde een kleine grasspriet achter zich. En wat dan nog? Het kan toch een complot van alle andere afdelingen zijn om de beste afdeling van de school af te trappen? “Een paar ouderejaars waren gepakt door het afdelingshoofd van Huffelpuf toen ze in actie waren….” Aha. Nou hij had nog steeds zijn naam niet gehoord. Waarom moest hij erbij zijn? Hij lag heerlijk in zo’n luie stoel te liggen slapen toen deze vage mensen hun vage actie hadden uit gevoerd.

Dat er een heleboel zwadderaars wakker waren die nacht betekende toch niet dat heel zwadderich betrokken was? Ook al was hij een van de handjevol mensen die er niks mee te maken hadden. Toch moest hij dezelfde straf uitzetten als de ware misdadigers. Of was slapen in een niet tot bed verklaard meubilair ook strafbaar? Waarom had hij zich ingelaten met deze mensen. Hij had van hetzelfde roze goedje gedronken, misschien was dat illegaal spul en werden ze daarvoor gestraft. Hij keek boos naar het achterhoofd van de schijnheilige Howell. Hoe erg hij hem ook admireerde, het was wel zijn schuld dat hij dat spul had mee genomen. Daardoor had hij ervan gedronken. Zijn blik gleed over de rest, uiteraard, de tweeling -waarschijnlijk de grootste boosdoeners- waren nergens te bekennen. Stuart zuchtte. Het was zo oneervol om gestraft te worden. Hij zou degene moeten zijn om straffen uit te delen. Hoogstwaarschijnlijk zou hij dat over een paar jaar ook mogen. Wie zou er naast hem en de andere KO nou immers concurrerend zijn voor zo’n titel? Hij zou het waarschijnlijk worden samen met Elizabeth. Uiteraard. KO’s bestonden uit een paar van jongen en meisje. Zij waren het perfecte KO team. Haha, het perfecte knock-out team. Ja want hij zou ieder ongehoorzaam kind KO slaan als ze niet luisterden. Uiteraard niet hijzelf maar als KO had je toch wel recht op een bediende toch?

Stuart volgde maar de voetsporen van de twee die voor hem liepen. Hm. Gremlins. Wat zouden ze daarmee moeten doen? Toch zeker niet opeten? Of erger: temmen? Die beesten waren… beesten, ontembaar en zeer agressief. Hij zou het hen toch niet aandoen? Bovendien was het gevaarlijk en zouden zijn kleren wel eens vies kunnen worden. Misschien zelfs scheuren! Stuart hield een hand tegen zijn slaap. Ugh, hoofdpijn. Hij moest niet zo veel peinzen over zijn kleren. Daar kreeg hij alleen maar rimpels van. Niet dat hij daar nu last van zou krijgen, zijn huid was nog helemaal gaaf en porseleinachtig maar hij wou zijn huid wel zo lang mogelijk intact houden van… lelijkheid. Want waarom zou hij zichzelf lelijk willen hebben? Dat hij zo’n ooglapje moest dragen vond hij al verschrikkelijk. Het gaf hem waarschijnlijk zo’n robuust uiterlijk. Maar misschien compenseerde hij dit met de rest van zijn… uiterlijk dat schattig was. Misschien, was dit ooglapje niet zo slecht als hij vijf seconden geleden dacht. Met een tevreden dunne glimlach liep hij verder door Zweinstein. Ach, hij zou zichzelf er wel uitpraten. Bovendien, was het ook niet zijn schuld dat Zwadderich gek was geworden in zijn slaap. Het was ook niet zijn schuld geweest dat hij met de voorstel kwam om alles roze te verven. Dat was de schuld van dat vage drankje. Immers, niks was ooit Stuarts schuld. Hij was onschuldigheids zelve. En dat kon hij benadrukken als hij geen ooglapje droeg. Maar hij was niet van plan zijn natuurlijke charme te gebruiken om vrij te krijgen en al helemaal niet zijn natuurlijke hoge schattigheidfactor charme. Hij…zag wel hoe het af liep.

[Arden Inverness]

Het was waarschijnlijk de zwartste dag uit haar hele leven geweest. Nuja, eigenlijk meer roze, maar figuurlijk gezien zwart. Heel erg zwart! Hoe had zij zich kunnen verlagen tot... Tot datgene wat ze gedaan had. Ze schudde misprijzend haar hoofd. Ze was boos op zichzelf. Teleurgesteld in zichzelf. Eigenlijk moest ze zichzelf straf gaan geven. Huisarrest, een week lang alleen water en brood. Ja, dat zou een heel goed idee zijn. Dat zou haar leren om niet weer zulke gekke dingen te gaan doen! Maar het was ook wel vreemd, dacht ze, om zichzelf straf te geven. Aaargh, waar was een moederlijk figuur wanneer je die nodig h- Ow daar. Arden richtte haar blik op Vidriart Nyx, die de Zwadderaars opdracht gaf om de ontsnapte Gremlin te vangen.

Nu, Zwadderich liep al snel tegen een paar problemen op. Eén, wat was een Gremlin? Twee, waar was het kantoor van Vidriart Nyx? Drie... Eigenlijk was het enige echte probleem dat Arden gewoon niet wist wat een Gremlin was... Afin. Gremlin vangen. Fun! Wat een geschikte straf - althans dit wist ze niet helemaal zeker, daar ze niet wist wat een Gremlin was, maar elke straf was wel geschikt - voor de daad die ze had begaan! Ze draaide zich om naar de Zwadderaars. Zij - Arden Inverness - zou ze wel leiden naar victorie! In tegenstelling tot Howell die ze had geleid naar openbare dronkenschap. Zij was een veel betere Klassenoudste. Nu moesten de anderen dat nog gaan inzien.

"Met behulp van de informatie die professor Nyx ons heeft gegeven, ben ik tot een geweldig plan gekomen. Allereerst, laten we naar het kantoor gaan en kijken wat een Gremlin nou precies is!" Wat geniaal! Ze verdiende een award.

[Cérise Lullaby]

Mort: Aaw. <3 Ik heb het niet zo op die eindeloze schattig uitziende personages, maar ik vind het leuk dat Cérise zich schuldig voelt omdat ze het feestje juist gemist heeft. +3

Cérise stond met een wanhopige blik in haar ogen temidden van de andere Zwadderaars. Zover zij wist had ze niet meegedaan aan het feest – ze had haar schoolboeken zitten lezen op de slaapzaal – en toch stond ze hier nu. Ze moest toegeven, normaal zou ze mee hebben gedaan aan zulk een feestje, maar deze keer had ze het niet gedaan, en nog werd ze gestraft! Het was oneerlijk. Nuja, oneerlijk, oneerlijk... Dat maakte haar nog niets uit. Het was de blaam. De teleurgestelde blik in de ogen van de leraren, waarmee ze vanaf nu aangekeken zou worden. Wat was er toch maar mis met deze school? In de Basisschool was ze bevriend geweest met iedereen, en was ze het lievelingetje geweest van de leraren. Nu kende ze nog steeds niemand – en had ze dus ook nog geen interessante informatie kunnen verzamelen – en hadden de leerkrachten een hekel aan haar om iets waar ze niet eens aan had deelgenomen!
Het enige goede tot nu toe aan Zweinstein, was dat ze heel veel bijleerde. Spreuken, geschiedenis, sterrenbeelden, ... De lessen dekten echt een groot scala aan kennis. En die bibliotheek! God, het was ongelooflijk. Wat ze daar nog allemaal uit kon leren, waarschijnlijk meer als haar zou lukken. Zeker als ze weer contacten zou willen leggen. Want op deze manier kwam ze niets te weten, en niets weten staat gelijk aan nul, nul nul nul procent macht. Bah.

Om de leraren te bewijzen dat ze toch een deftig meisje was, had ze haar soberste jurk aangetrokken. Een lichtblauw geval met maar één onderrok en gewone lange mouwen en een wit kraagje. Zeer simpel. Aan haar voeten had ze platte schoentjes in dezelfde kleur, die iets te klein waren geworden. Haar voeten waren meer gegroeid als haar lijf: haar voeten hadden nu reeds een volwaardige maat 37, terwijl ze zelf nog steeds even klein als een achtjarige was. Daar ging ze nu misschien voordeel uit halen: zulk een klein meisje, met van die grote ogen, kan toch niet zulk een stoute dingen doen? Ja, hopelijk zouden de leraren zo denken.
Omdat ze er toch ook niet belachelijk uit wou zien, zette ze een ongeïnteresseerde uitdrukking op, met een klein glimlachje om aan te duiden dat ze niet zo een belachelijke depressieveling was. Van hieruit konden de leerkrachten haar toch niet zien, ze was veel kleiner als de leerlingen rond haar. Hopelijk zou ze dadelijk een andere eerstejaars vinden, al die ouderejaars maakten haar nerveus. Gek, eigenlijk, dat probleem had ze nooit gehad. Maar vroeger was ze dan ook altijd het middelpunt van de aandacht geweest. Dan schaam je je niet zo snel.

Door de woorden van de leerkracht begon ze zich nog slechter te voelen. Een schuldgevoel begon haar te bekruipen. Omdat ze het idee had dat het een leuk feestje was geweest, ze kreeg zelfs spijt dat ze het gemist had. En dat terwijl hij teleurgesteld was. Teleurgesteld. Omwille van dat feestje. Dat feestje waar zij naartoe had willen gaan. Nog wel omwille van wat ze er nu van had gehoord. Blijkbaar was het nogal extravagant geweest, bij gebrek aan een beter woord. Hoewel roze en glitterig sterk in de buurt schenen te komen.

Gelukkig was de speech maar kort, en kon ze haar Klassenoudstes volgen naar het kantoor. Om de één of andere reden wandelden ze geweldig traag, wat zij dus ook maar deed. Zij waren de crème de la crème, dus kon ze beter bestuderen hoe zij zich gedroegen. Hier op Zweinstein had je immers duidelijk niet genoeg aan gewoon charmant zijn. Hier moest je van adel zijn om echt iets in de pap te brokken te hebben. Dat was ze echter niet. Nee, zij was nouveau riche. Bah. Stomme ouders. Was het nu echt te veel gevraagd om hertog, of gewoon baron ofzo te zijn? Het was toch geen kroon! Zij zou later wel met een edelman trouwen, dan had ze tenminste eindelijk haar titel. Want die verdiende ze. Zonder meer.