Proefles Zwarte Kunsten, Zweinstein en de Duistere Kunsten

[Sophia Ruskin]

Donderdag, 9 uur 's avonds.

Het was een donkere avond, maar gelukkig gaven de fakkels nog genoeg licht om het groepje leerlingen te verlichten, dat in de gang wachtte totdat de lerares zou opdagen. Het was vandaag de eerste proefles van Zwarte Kunsten die Sophia Ruskin zou geven. De zesde en zevendejaars hadden natuurlijk allang een aantal lessen gehad, maar er was nog geen enkele proefles gegeven. Het opgeefformulier had een aantal dagen opeens in de leerlingenkamers gehangen en een aantal leerlingen hadden de moed gehad om zich bij nu al één van de beruchtste leraren op te geven. Of misschien was ze helemaal niet zo berucht, maar Sophia hield ervan om zich voor te stellen dat ze dat wel was. Want in Sophia's geval bestond slechte publiciteit niet.

Sophia zelf, die eigenlijk zo'n tweeëneenhalf minuut geleden aan de overkant van de gang had moeten zijn, zat in haar zitkamer, nog een laatste slok wijn te drinken. Misschien zouden de andere leraren er niet zo blij mee zijn dat ze vlak voor een les wijn dronk, maar Sophia was niet dronken. Oh kom op, om dronken te zijn had je minstens een paar glazen erg sterke whiskey nodig, vandaar dat Sophia vond dat ze wel een glas wijn voor haar eerste proefles mocht drinken. Niet dat Sophia een alcoholiste was, maar een goed glas wijn ging er op zijn tijd wel in. Natuurlijk, als ze een brave lerares was geweest, dan zat ze nu in haar klaslokaal, braaf haar programma af te werken. Sophia was nooit echt het brave type geweest. Zelfs als baby niet.

Uiteindelijk besloot ze dat ze nu wel naar de les moest gaan, omdat anders de leerlingen misschien weg zouden lopen en zouden denken dat ze niet meer kwam. Er was niets mis met te laat komen, maar er was wel iets mis met té laat komen. Sophia hield ervan om de spanning op te drijven, maar het moest niet te saai worden. Vandaar dat ze de laatste slok nam, het glas op tafel zette en overeind kwam. Ze streek nog even de kreukels uit haar jurk, stopte een losse haarlok achter haar linkeroor en liep met een zekere gratie naar de deur toe, die naar de gang leidde. Zodra ze de deur opende, glimlachte ze naar de leerlingen die in de gang stonden te wachten. Het was een redelijke opkomst.

"Goedenavond allemaal!" groette ze hen vrolijk, waarna ze de gang overstak om bij haar lokaal te komen. Ze tikte even met haar toverstok op de deurknop, waardoor de deur open vloog. Nog een zwaai van haar toverstok en de vele kaarsen die in haar lokaal waren aangezet begonnen allemaal te branden. De derde zwaai was om de zwarte gordijnen te openen, waardoor het uitzicht op het meer en de maan werd verstopt. "Kom binnen, kom binnen!" zei Sophia tegen de leerlingen, terwijl ze gebaarde dat ze naar binnen moesten komen. "Helaas zijn we een beetje laat" ze keek naar de leerlingen alsof het hun schuld was in plaats van de hare, "dus we gaan snel van start. Zoek allemaal een plekje op." Ondertussen was ze naar haar bureau gelopen en richtte ze zich naar het bord. Ze pakte natuurlijk geen krijtje, krijtstof was een funest voor haar dieprode jurk, dus ze stak haar toverstok op en begon in de lucht te schrijven, terwijl de woorden die ze opschreef verschenen in wit krijt op het bord.

"Zweinstein en de Duistere Kunsten. Een proefles gegeven door professor Sophia Ruskin."

Tevreden draaide ze om naar de klas, waar ze had gezien dat de leerlingen al keurig op hun plek zaten. "Heeft iemand nog vragen voordat we beginnen?" De glimlach op haar gezicht leek toegefelijk, maar haar ogen waarschuwden iedereen. Sophia Ruskin was iemand waarmee je rekening moest houden.

[Caitrona McAllister]

Caitrona keek even naar haar uurwerk. Het was zo'n dingetje waar je alle drie uur eens aan moest draaien om het op te winden, maar het werkte prima. Ze zag dat het tien minuten voor negen was. Laat, veel te laat om nog een les te volgen. Ze fronsde even haar voorhoofd, wie kwam er nu op het idee om zo laat nog een les te geven? Zwarte kunsten nog wel! Natuurlijk ging ze wel, ze was immers heel erg geïnteresseerd in de facultatieve les, waaraan een weinig leerlingen zou meedoen.

Zwarte kunsten... Caitrona vroeg zich af wat dat inhield. Het zou alleszins een beetje vreemd zijn, want VERWEER tegen de zwarte kunsten was een apart vak en aangezien er weinig omtrent zwarte kunsten was behalve ze beoefenen en ze afweren, was Caitrona heel erg benieuwd naar de les. Niemand wist wat ze precies zouden doen. Ze kon zich moeilijk voorstellen dat ze effectief zwarte kunsten zouden beoefenen in Zweinstein, hoewel ze er stiekem heel erg nieuwsgierig naar was.

Mijmerend liep ze door de gangen. Zouden ze gewoon wat geschiedenis zien? Welke duistere tovenaars er waren en wat ze deden? Diende daar Geschiedenis Van De Toverkunst niet voor? Zouden ze zien wat enkele duistere vloeken deden? Iets wat niet bestemd was voor de zwakzinnigen? Zouden ze misschien een klein duister, maar vrij onschadelijk spreukje leren? Iemand in een pad veranderen of een andere onschuldige vloek? Ze had er werkelijk geen idee van wat haar te wachten stond.

Natuurlijk had de lerares al een reputatie, waar ze heel erg trots op was. (Dat nam Caitrona toch aan) En dat voorspelde niet veel goeds. Hoewel ze vreselijk nieuwsgierig was, was Caitrona ook een beetje nerveus en lichtjes angstig. Ze was benieuwd naar, maar ook bang voor wat ze misschien zouden zien. De onwetendheid hield er zeker de spanning in! Daarbij kwam ook nog dat, toen ze bij het lokaal aankwam, mooi op tijd, er niemand was.

Het was vijf voor negen, tijd om naar binnen te gaan, maar de deur was dicht. Caitrona wachtte tot de rest opdaagde, inclusief de lerares. Maar de professor was laat, nee, ronduit TE laat. Het was twee over negen en nog was er niemand! Enkele leerlingen waren er al wel bijgekomen, maar van de professor geen spoor. Zou ze afgezegd hebben? Zou ze gewoon niet komen? Was het allemaal een grote grap? Caitrona kon er niet echt mee lachen.

Ze hoorde een deur, achter haar! Een beetje geschrokken draaide ze zich om, de professor stond voor haar. Haastig deed Caitrona een stap opzij en liet de professor door. Die deed de deur open en liet iedereen binnengaan in het leslokaal. Oké, ze was dus gewoon te laat! Opgelucht wandelde ze de klas binnen en zette zich neer. De professor vroeg of iemand vragen had en Caitrona had willen vragen wat ze precies gingen doen, maar de blik van de professor hield haar tegen en ze zweeg, terwijl ze elk van de aanwezigen aandachtig opnam.

Sophia: Keurige post! +2 voor Huffelpuf!

[Hywel Pendragon]

Aan het eind van deze les, zou Howell tot iets in staat zijn – zo geloofde hij – waar hij nu hard z’n best voor deed: de deur met Zwarte Kunsten open staren. Samen met verbazingwekkend weinig andere leerlingen stond hij bij het lokaal van Zwarte Kunsten te wachten op de docente. Feit was dat hij hier al een kwartier stond, ten eerste omdat hij geen Alchemie had en ten tweede omdat hij nu al zo geobsedeerd was door dit vak dat hij hoopte dat de docente, van wie hij had gedacht dat ze al een uur in haar lokaal zou zitten om privéles te geven aan de ongetwijfeld te vroeg arriverende Pendragon(s)… te vroeg in haar lokaal zou zitten om hem dus privéles te geven. [HAHA ZINSBOUW PHAIL TE LUI OM TE VERANDEREN. ;D] Helaas bevond ze zich niet in haar lokaal. Diep beledigd concentreerde Howell zich dus al een twintig minuten op het openstaren van de deur, want pas daarna kwam de docente ook werkelijk. De blik in haar ogen zei dat het de schuld van de aanwezige leerlingen was dat ze te laat begonnen, maar Howl stoorde zich daar niet aan – behalve dat zijn beledigdheid nog met enkele graden verergerde – en ging zo ver mogelijk vooraan zitten, vlak voor het bureau van de docente. Hij keek niet eens langs de docente heen naar het bord, hij staarde alleen háár aan. Zelfs vragen had hij niet, alleen het verlangen dat ze hem nú zou leren hoe je iemand van blauw bloed op de meest efficiënte manier ombracht door middel van de Zwarte Kunsten.
Hij was dan ook blij dat iemand anders wel een vraag had. Een doodse stilte hing in het lokaal. Ondanks het feit dat de aankondiging van deze les zei dat er slechts theorie zou zijn, kon Howell het niet laten om te hopen…

Sophia: I wonder if Sophia actually likes Howell or not... +1 voor Zwadderich!

[Ariël Silvester]

Zwarte Kunsten! Een gemene grijns gleed over het knappe gezicht van Ariel Silvester. O, wat ging ze van deze lessen houden! Ze zouden een uitkomst zijn op haar gebied van irriteren van verloofdes en bij dat vooruitzicht kon ze niets anders doen dan lachen. Natuurlijk zouden ze de eerste les niet meteen beginnen met het oefenen van die spreuken die heel erg verleidelijk waren om op haar broer of op Thomas, haar toekomstige verloofde uit te spreken, maar ze zou er in ieder geval wat van opsteken. Heel misschien kon ze de lerares overhalen om het wel te doen. Slijmen, o god ze veranderde bijna in een Zwadderaar. Waarschijn zou professor Ruskin daar niks tegen hebben. Ze zou het waarschijnlijk heerlijk vinden als Ariel een rasechte Zwadderaar werd en haar er misschien wel proberen van te overtuigen dat ze moest overstappen naar de Groene Afdeling. Jammer voor professor Ruskin. Diep van binnen was Ariel nog altijd die lieve, speelse Griffoendor die wel hield van een geintje en er zo onschuldig mogelijk uitzag.

Voor nu was die speelse Griffoendor even verdwenen en had ze plaats gemaakt voor een heuse dame. Een dame die naar alle kleine beetjes informatie snakte die ze maar te pakken kon krijgen. Als ze tenminste over Zwarte Kunsten gingen. Ariel, die niet te laat had willen zijn was een stukje eerder vertrokken dan ze normaal zou doen. Het feit dat ze in de avond om negen uur nog les hadden kon haar niets schelen. Ze vond het juist zo overheelijk spannend. Er waren maar weinig leraren die begrepen hoe leuk het wel niet was om in de avond les te hebben, als het al een beetje donker was. Opgewonden streek ze met haar hand over de smaragdrode jurk die ze aanhad, alsof ze hem nog gladder zou kunnen krijgen. Toen ze bij het lokaal aankwam zag ze dat er een jongen stond. Howell Pendragon, wie kende hem nou niet. Ze glimlachte naar de jongen en ging op een klein afstandje van hem staan wachtten op de lerares.

Het wachtten duurde lang en na een tijdje begon Ariel zich af te vragen of professor Ruskin nog wel zou komen. Ze verplaatste haar gewicht rusteloos van haar ene been op de andere en staarde met haar heldere blauwe ogen naar de leerlingen die aan de andere kant van de gang stonden te wachtten. Eindelijk, daar kwam de lerares! Een borrelend gevoel verspreidde zich door haar ingewanden en liet haar lichaam tintelen van opwinding. Zwarte Kunsten, here I come! Ze ging op een plekje zitten, vlakbij het raam, naast een ander meisje dat ze niet kende. "Het spijt me, ik hoop dat u het niet erg vind dat ik hier kom zitten?" vroeg ze beleefd naar het meisje en ze glimlachte de blondine toe. Ze merkte niet eens op dat de lerares onaardig tegen hen sprak. Of ze vragen had? Honderden! Maar ze kon waarschijnlijk beter eerst naar de verhalen van professor Ruskin luisteren dus hield ze haar mond. Haar hand gleed onbewust naar haar lange, donkere haar dat in mooie krullen op haar schouders dansten. Ja. Ze was er helemaal klaar voor!

Sophia: +2 voor een keurige post! Trouwens... smaragden zijn altijd groen... niet rood o.o

[Zoyazilah May]

[ooc] En toen zei loes ineens dat ik hier nog moest posten. Dus here we go. Voor de duidelijkheid, het gaat hier om Alessio die in het lichaam van Zoya zit. Zoals bij al deze posts ga ik schrijven vanuit Alessio, en dus wordt de naam Zoya niet gebruikt tenzij ik naar haar lichaam refereer.

Alessio liep met een zucht het lokaal binnen. Het wachten had hem wel weer lang genoeg geduurd. Niet dat hij Ariël een onaardig kind vond hoor, maar het was gewoon nogal moeilijk om een beetje normaal gesprek met haar te hebben, ermee rekening houdend dat hij haar nauwelijks kende. Pas als iets met moeite gaat, merk je hoe vaak je iets doet, had Alessio deze week ondervonden. En helaas voor Alessio, hebben mensen enorm veel simpele conversaties. Meestal gaan die over dingen die men afgelopen tijd heeft beleefd, niets interessants meestal. Alessio kende het gevoel wel van feestjes; dat iedereen het over iets had en alleen hij niet wist waarover. Nu had hij dit echter dagelijks, en hij had er ook een hele goede reden voor: bijna alle dingen waar de conversaties over gingen, was hij niet bij geweest. Zijn lichaam echter wel, dus dat maakte dingen redelijk gecompliceerd.

Alessio hoopte maar dat Ariël niet door had gehad, en bedacht dat dit waarschijnlijk waar was; ze kon immers nooit vermoeden dat hij Zoya helemaal niet was. Hij maakte nog gauw een opmerking dat zijn pen ook zo snel leeg was af en toe (pas als je erover nadenkt zie je pas hoe saai sommige gesprekken zijn), en ging aan één van de grote tafels zitten, met zijn rug naar het bord, naast een jongen van wie hij de naam niet zo snel kon herinneren. Toen hij zijn spullen uit zijn – verschrikkelijk ongeordende (Zoya moest eens weten) – tas had gehaald en omkeek naar het bord, zag hij dat daar al in witte letters op het bord een zin stond geschreven. Twee stukjes sprongen eruit: "Duistere Kunsten" en "Sophia Ruskin". Over het laatste wist Alessio niet zoveel; ze had een redelijke reputatie, maar haar uiterlijk en gezichtsuitdrukking kwam ze niet overeen met de verhalen die verteld werden in de school, vond hij. Hoewel de blik in haar ogen nu toch wel heel dreigend keek. Alessio besloot zich te concentreren op de andere twee woorden die op het bord zijn aandacht trokken. "Duistere Kunsten". Hij had gevraagd aan Zoya wat het inhield, maar zij had een nogal vaag antwoord gegeven, in de halve minuut dat ze elkaar hadden gezien. Hij vroeg zich af waarom ze dit vak had gekozen, hoewel het ritueel dat ze hadden uitgevoerd misschien inderdaad wel neigde naar de Duistere kant. Vanwege datzelfde ritueel was Alessio zelf wel nieuwsgierig naar het vak. Zijn eerste ervaring met de Duistere kant was op zijn zachtst gezegd interessant geweest, en Alessio leek het wel wat om er meer over te weten. Aan de andere kant was diezelfde ervaring niet helemaal volgens plan gelopen, en moest Alessio daar nu nog steeds de gevolgen van ondergaan; een ander lichaam is namelijk niet zomaar iets. Hij was hierdoor iets voorzichtiger geworden met de Duistere magie, en hoopte dat hij er niet al te veel mee geconfronteerd werd. Het viel hem op dat hij überhaupt was toegelaten op deze les, maar misschien wilden ze hem juist leren om geen rituelen te doen. Alessio hoopte maar dat Ruskin niet genoeg van Duistere Magie wist om het ritueel dat ze hadden gedaan te herkennen.

Hij realiseerde dat de blik van Ruskin nog steeds op hem rustte, en dat hij met zijn gedachten was afgedwaald. Hij probeerde niet al te geschrokken eruit te zien (dat zou alleen maar verdacht zijn), en richtte zijn volledige aandacht weer op de professor, in afwachting van de les.

Sophia: Watch out, Sophia is going to eat your braaaaaains~ ... Oh en jij en Zoya kunnen binnenkort een uil verwachten o.o Goede post verder wel... +2 voor Ravenklauw.

[Emily Thorn]

Verbaasd keek Emily op haar rooster. Had ze nog les? Maar... Het was al avond! En ze wist zeker dat ze geen Astronomie had nu. Dat was sowieso al veel later. Met een bedenkelijk gezicht dronk Emily van haar thee. Ach ja... Ze herinnerde het zich weer. Ze had zich een tijdje geleden opgegeven voor de Zwarte Kunsten. Zonde dat dat 's avonds werd gegeven, maar ja, wat deed je eraan. Even keek Emily naar het met sterren bezaaide plafond in de Grote Zaal. Het droeg wel bij aan de sfeer. Eigenlijk was het wel logisch dat de Zwarte Kunsten in het donker werden gegeven. Ze dronk haar porseleinen kopje leeg en stond nu op. Helaas was ze nu wel wat aan de late kant. Ze was dan ook totaal vergeten dat ze nog een les had. Ach ja, jammer dan.

Met rechte rug liep Emily door de gangen. Even streek ze haar groene jurk glad. Ze hield van deze jurk, ookal was die van haar zus geweest en had ze er ontzettend veel aan moeten veranderen. Hij kleurde zo prachtig met haar haar. Samen met de prachtige nieuwe schoenen die ze voor haar verjaardag had gekregen en de bonnet met het groene lint die ze onlangs had gemaakt stond het haar werkelijk beeldig. Even keek ze in de weerspiegeling van het raam. Ja, het was goed geweest om die ouderwetse kraag eraf te halen. Die stond echt vreselijk. Ach, ze was toch dankbaar voor de jurken die haar zus haar had gegeven. Het zou zonde zijn om nieuwe jurken te moeten kopen als haar zus haar jurken toch niet meer zou dragen. Nee, zij droeg andere kleding nu ze een getrouwde vrouw was. Tssk... Opschepster.

Wat zou de les eigenlijk inhouden? Ze konden moeilijk duistere spreuken gaan afvuren. Dat zou het ministerie waarschijnlijk niet op prijs stellen. Saai hoor. Zouden ze eigenlijk wel spreuken leren? Als ze de spreuken in theorie zouden krijgen, kon ze er in principe later mee gaan oefenen. Dat zou vast veel meer helpen dan verweer. De Zwarte Kunsten bestonden nou eenmaal, daar kon niemand iets aan doen. En als iemand haar zou vervloeken, waarom zou ze dan niets terug mogen doen? Ze kon zich wel eeuwig blijven verdedigen, maar als ze wisten dat zij hetzelfde bij hen zou kunnen doen, dan waren ze eerder geneigd om het niet te doen. Ze zou er niet veel vrienden mee maken, maar het was wel effectief. Gelukkig was ze gewoon een weerloze jongedame, dus mensen zouden haar niet zo snel vervloeken. Het was gewoon heel erg interessant om dit soort dingen te leren.

Met een hooghartige blik liep Emily naar het klaslokaal. Ah, de lerares was er ook pas net, dus zou ze waarschijnlijk niet zien dat ze een beetje te laat was. De lerares leek aardig. Ookal keek ze naar de leerlingen alsof het hun schuld was dat ze laat was. Vreemd… Ach, ze had in ieder geval wel stijl. De jurk die ze droeg was redelijk mooi. Emily boog even naar Howell. ‘Goedenavond, meneer Pendragon.’ sprak ze beleefd en vrolijk. Ze had Howell Pendragon altijd al een vreemd kind gevonden, maar dat zou ze natuurlijk nooit laten merken. Het was tenslotte een Pendragon. Rustig ging ze op een plek zitten en keek naar het bord. De les was begonnen. Ze had geen vraag, dus ze hield zich stil. Al vroeg ze zich wel af wat ze deze les zouden doen, maar dat zou straks vast wel duidelijk worden.

Sophia: Ook een keurige post voor jou! +2 voor Zwadderich!