Stroming 2. Praktijk Pure Elementen, '23-'24 Alchemie

[Mort Fairchild]

GAAAAAAAAARGH! Eigenlijk wilde Mort meteen met de les beginnen. Het was enorm frustrerend dat hij vorig jaar nog niet aan praktijk toegekomen was met Stroming 1 en dat de beide stromingen nu ongeveer gelijk zouden lopen - vandaar dat hij de leerlingen van stroming 2 nu enorm zou stalken om zo snel mogelijk de schade in te halen en aan het eind van deze les minstens twee zuivere elementen op te kunnen roepen. Misschien wel drie.

Het was daarom dat de docent wat ongedurig op de gang stond en de leerlingen naar binnen probeerde te staren in plaats van dat hij, zoals gewoonlijk, vooraan het lokaal achter zijn bureau zou zitten. Tot zijn tevredenheid zag hij dat een aantal leerlingen al de veiligheidsbril in hun haar hadden zitten. Eentje had 'm zelfs al op. De docent grijnsde. "Je weet nooit hoe handig die dingen in het dagelijkse leven zijn," bemoedigde hij de medeleerlingen van de verstandige brildrager.
"Iedereen die geen bril heeft gekocht, dient weer eentje uit de bak te halen - en meteen opzetten! Zodra de les begint, gaan we meteen aan de slag," riep hij glunderend. Zijn diepe stem galmde door de kerkers zodat zelfs leerlingen die langzaam waren en nog tientallen meters bij het lokaal vandaan waren, voldoende geïnformeerd waren (om zich op hun hakken om te draaien en gillend weg te rennen nu het nog kon). Houzzah, praktijk!

[Hunter Silvershore]

De mannelijke klassenoudste van Griffoendor sleepte zichzelf door de gangen. Sleepte, inderdaad. Geen opgewekte, verende pas zoals iedereen die kende, geen grote, enthousiaste glimlach op zijn anders zo knappe gelaat. Vandaag waren er enkel wallen te bespeuren onder zijn doordringende groene ogen, zijn blonde haren zagen er nog warriger uit en zijn gewaden waren haastig aangetrokken. Hunter geeuwde zo uitgebreid dat hij een paar verontwaardigde blikken kreeg van tweedejaars leerlingen. Hij wierp hen een vernietigende blik toe en ze besloten maar snel door te lopen. Nee, de vriendelijke jongen was niet bepaald vriendelijk te noemen vandaag. Hij had voor de zoveelste nacht op rij niet al te veel slaap gehad. Zijn dromen werden steeds enger en vager. Toch waren er terugkerende elementen. Maddie en Laurens waren de meest voor de hand liggende personen. Wat vreemd was, was dat ze steeds in gigantische fluffy albino eekhoorns veranderden die hem vervolgens opaten of verscheurden. Badend in het zweet werd hij dan wakker, zijn hart kloppend van angst en adrenaline. Hoe schattig zo'n beesten ook mochten zijn, als ze tanden als zagen hadden en ze je wilden verscheuren, zou zelfs de moedigste Griffoendor gillend wegrennen. Wat jammer genoeg in je dromen niet altijd lukte. Ondertussen was Hunter al vier nachten op rij verslonden door Maddie-en-Laurens-als-giga-fluffy-albino-eekhoorns. Niet bepaald bevorderlijk voor zijn nachtrust.

Gelukkig had Hunter eraan gedacht zijn veiligheidsbril mee te grissen voor hij naar de les vertrok. Het ding stond nu op zijn hoofd, omdat hij niet meteen geweten had waar hij het moest wegsteken. Gelukkig hadden zijn ouders hem tijdens de vakantie de luxe-editie van het standaardmodel gekocht, dus nu zag hij er niet langer uit als een carnavalsfreak. Ze vonden het wel vreemd dat hij alchemie gekozen had en dat hij het nog steeds wilde blijven volgen, maar zoals steeds lieten ze hem vrij in zijn keuze. Daartegenover stond dat hij van hen toverdranken moest blijven volgen, hoewel hij daar slechts een Acceptabel op had gehaald. Over Kruidenkunde waren ze ook teleurgesteld, maar dat werd dan weer gecompenseerd door zijn Uitmuntend voor Bezweringen. Nee, gezien de omstandigheden was Hunter niet al te slecht bezig.

Alchemie... Het was een boeiender vak gebleken dan verwacht. Vooral door de symbolen en de excentrieke leerkracht. Er deden zoveel absurde roddels de ronde, maar Hunter had ze tot nu toe allemaal genegeerd. Professor Fairchild was een apart persoon, maar hij kon wel goed lesgeven en hij wist hoe hij een klas kon boeien. Hunter had zich in elk geval nooit tijdens zijn lessen verveeld en meestal had hij een hekel aan theorie. Aan het enthousiasme van hun leraar te horen, zou daar dit jaar verandering in komen. Professor Fairchild leek blij dat Hunter zijn bril al op had, al was dat eerder uit luie/praktische overweging geweest dan uit veiligheid. Hij ging echt niet de hele tijd met zijn veiligheidsbril rondlopen. Nuja, als het hem pluspunten opleverde bij Fairchild, kon hij het altijd nog overwegen. Misschien was hij stiekem wel sexay met zo'n bril? Hij had tenslotte een luxemodel. Hunter zocht een plaats in het lokaal die dicht genoeg bij de actie was en wachtte af tot de les zou beginnen. Hoeveel leerlingen zouden dit jaar nog alchemie volgen in deze stroming?

[Rosenne Buttercup]

Alchemie. Hmm-hmm, natuurlijk. Dat vak had ze vorig jaar ook gevolgd. Wilde ze er meer door? Heel graag! Wat hadden ze in de laatste les ook al weer gedaan?

....

Ehm?

....

Lieve vader die in de hemel zijt, laat mij alsjelblieft herinneren wat ik vorig jaar in de laatste les alchemie heb uitgevoerd. Slapen. Nee, nee natuurlijk niet. Slapen deed je niet tijdens de les en zeker niet als je zo’n vrolijk huppelkindje was als Rosenne. Slapen was voor andere leerlingen. Leerlingen die het niet konden opbrengen om ’s ochtends goed hun bed uit te komen. Slapen in de klas was voor leerlingen die leren saai vonden… ehm, Zwadderaars bijvoorbeeld. Zover ze wist vonden de meeste Zwadderaars leren onzin. In slaap vallen in de les was niet iets wat aan haar was besteed. Zij lette juist altijd goed op en maakte haar aantekeningen redelijk zorgvuldig, zodat ze op zijn minst een voldoende kon halen. Want als ze dat deed zou ze het in haar vijfde jaar goed doen voor haar examens en kreeg ze een goede toekomst. Haha, zij, Rosenne Buttercup, slapen in de les! Het idee was werkelijk hilarisch.

Ehm.. ja, oké ze was dus wel in slaap gevallen de laatste les Alchemie. Maar goed, dat konden ze haar toch wel vergeven? Zo verschrikkelijk was het niet, toch? Bovendien was het gebeurd aan het einde van de les en was op het moment dat de leraar het ontdekte de gong gegaan. Het was dus helemaal geen probleem. Bovendien had ze haar aantekeningen gemaakt die.. die.. niet.. meer te lezen waren. “AARGH!” galmde haar stemmetje plotseling geïrriteerd door de gang. Ze ergerde zich helemaal kapot aan zichzelf. Waarom had ze die les niet gewoon op kunnen letten. Man, ze had het hersenniveau van een Ravenklauwer, maar omdat ze een les niet had opgelet verbleekte dat hele feit naast haar warrige en onleesbare aantekeningen. Ze kon zichzelf wel slaan, maar zette dat idee uit haar hoofd omdat het er: 1. Idioot uitzag, 2. Ze zichzelf pijn zou doen en 3. Het niets zou helpen.

Dus liep Rosenne, nogal zenuwachtig heen en weer huppelend, naar het Alchemielokaal. Het feit dat ze zich behalve haar moeheid niks kon herinneren van de vorige les zou heel hard aankomen vreesde ze. Ze had alle theorie gemist en snapte er waarschijnlijk weinig van. Daarnaast werd het vak ook nog eens gegeven door professor Fairchild, de man die haar een soort van had gered door haar terwijl ze leegbloedde, hevig gilde en sidderde van de pijn naar het Heelkunde lokaal te dragen zodat ze gered kon worden door professor Searlas. Rose was professor Fairchild daar zeer dankbaar voor, maar het feit dat ze zich zo had gedragen en hij haar in zo’n toestand had gezien maakte haar toch een beetje zenuwachtig. Wat moest die man nu wel niet van haar denken? Dat ze altijd bloedend en vol stukjes glas gillend op de vloer ging liggen?

Gelukkig was ze niet de enige leerling die meedeed aan stroming twee en dus hoopte ze maar dat ze niet al te veel zou opvallen tussen de andere leerlingen. Ze begroette de leraar met een voor haar opvallend zachte: “Goedendag professor Fairchild,” en sloop vervolgens verder naar een tafeltje, zonder te kijken naast wie ze ging zitten. Het maakte allemaal niet uit, zolang professor maar niet teveel herinneringen ophaalde aan de gebeurtenissen van vorig jaar. Dan was alles oké en kon ze zichzelf waarschijnlijk ook beheersen zodat ze niet de hele tijd naar haar littekentjes gluurde. Dat had ze sinds het openingsfeest, zover dat kon, niet meer gedaan en ze was er trots op geweest. Natuurlijk waren de vragen gekomen van de meisjes in haar slaapkamer, maar ze had ze er niks over verteld. Dat waren haar littekens van de oorlog aan het einde van het afgelopen schooljaar en niet iedereen hoefde dat verhaal te kennen. Haar gedachten werden echter al snel afgeleid door een opgewonden professor Fairchild en tot haar grote ergernis ontdekte ze dat ze geen bril had gekocht en dus een kermisexemplaar uit de doos moest pakken. Jippie! Dit werd een geweldige les!

[Regina Wyatt]

Vrolijk huppelde de tweedejaars Ravenklauwer door de gang, waardoor de kikker op haar schouder mee bounce-te. Regina had haar veiligheidsbril al minstens een uur op haar hoofd, maar ze negeerde de verwarde blikken en de ontwijkende leerlingen. Ze zag er misschien debiel uit met de bril, maar ze had zo zin in de les Alchemie dat ze hem alvast had opgezet. Het vak Alchemie mocht wel oppassen, voordat 'ie het zou weten zou hij op de eerste plaats komen als favoriete vak. (Ja, Regina hield inderdaad een lijstje bij waarop ze haar vakken nummerde van favoriet tot minst-favoriet.) Alchemie was leuker dan Bezweringen en Verweer Tegen de Zwarte Kunsten, wat voorheen haar favoriete vakken waren geweest. Regina was sowieso iets meer van het praktische type, hoewel ze ook prima in staat was om gehele boeken uit haar hoofd te leren. Haar voorkeur ging gewoon uit naar dingen doen, in plaats van te stampen. Alchemie was voornamelijk een doe-vak. Vorig jaar waren ze dan wel begonnen met de theorie, want zonder dat kwam je werkelijk nergens, maar waren toen al snel op praktijk-achtige dingen overgestapt. De aankomende les stond helemaal in het teken van de praktijk. Was ieder vak maar zo leuk!

Een viertal ogen keken door de bijbehorende veiligheidsbril het lokaal door, na Mort Fairchild gepasseerd te hebben die dreigend bij de deur van het lokaal stond. Het was niet zo dat Regina opeens twee paar ogen erbij had gegroeid – Helaas, want dat leek haar wel cool – maar dat de Ravenklauwer Jules2 zijn eigen mini-veiligheidsbril had gegeven die precies op de hare leek. De kikker kwaakte bij het binnenkomen en ook Regina groette de leerlingen die er al waren. Het blonde meisje liep naar Rosenne toe en ging naast haar zitten, omdat dat vorig jaar ook zo was geweest. Of zat Regina toen naast iemand anders en was het een andere les geweest waarbij ze naast Rosenne zat. Even staarde ze peinzend naar het plafond, tot ze tot de conclusie kwam dat het niet uitmaakte waar ze vorig jaar zat en Rosenne gewoon zou protesteren als ze liever wilde dat er iemand anders naast haar zat.

Regina begroette haar jaargenoot, die een bijzondere bril op haar neus droeg. Rosenne had er kennelijk voor gekozen om een funky veiligheidsbril te kiezen. Regina's voorkeur was uitgegaan naar een klassiek model met een aantal extra functies. Zo had de hare een vergrootglas die ze voor de bril kon schuiven, die ongebruikt aan de bovenkant van het rechter glas uitstak. Ook was er een knopje waardoor er water uit het pootje spoot, wat waarschijnlijk bedoeld was voor de tovenaars die de aguamenti-spreuk nog niet goed uit hun hoofd kenden, of kinderen die buiten school nog niet mochten toveren maar wel graag alchemie beoefenden. Regina had zich bij het kopen van haar bril lichtelijk schuldig gevoeld dat Jules2 ook niet zo'n coole kon hebben, maar die van haar hadden ze nou eenmaal niet in zijn maat. Daarom had ze in de zomervakantie een mini-uitvoering geknutseld die ze vervolgens fel-roze had geverfd, naar aandringen van Jules2. Regina had even getwijfeld over de geaardheid van de kikker, maar toen ze zijn blik richting Julia zag glijden wist ze weer zeker dat haar maatje niet gay was. Wat jammer dat Naomi niet ook het vak Alchemie volgde, anders hadden Jules2 en Julia samen kunnen werken. De kikkers zouden immers niet goed met een willekeurige mens kunnen samenwerken, in verband met spraakverwarringen en mensen die geen kikkers spraken.

Regina pakte de kikker van haar schouder en zette hem op de hoek van haar tafel. Vervolgens verzekerde ze zichzelf ervan dat ze haar aantekeningen van vorig jaar mee had, plus haar boek. Ze wist dat dit een praktijkles was, maar ze voelde zich fijner als ze deze dingen mee had. Mocht er iets mis gaan – of dreigen mis te gaan – kon ze altijd nog haar aantekeningen raadplegen, wat vooral handig kon zijn als professor Fairchild bezig was een andere leerling te assisteren. De les zou echter nog niet beginnen, dus besloot Regina iets te doen wat de verveling, of zenuwen, tegen kon gaan: een praatje maken.
'Heb je ook zo'n zin in de les?' vroeg het blonde meisje dus aan Rosenne.

[Ariël Silvester]

"Lieverd, dat meen je toch niet!" waren de geschokte woorden geweest. "Jawel vader, ik wil graag door met Alchemie."

Haar vader vond het maar niks, haar moeder was er tegen, haar broer vond het de grootste onzin en ze wist zeker dat er nog meer mensen waren die er zo hun mening over hadden, maar ze ging er niet naar vragen en toch had Ariël dit jaar weer voor het vak Alchemie gekozen. Ze had weliswaar totaal geen aantekeningen, omdat ze alleen de laatste tien minuten van de les had gevolgd en had geen flauw idee waar het vak eigenlijk om draaide -wat nog wel eens onhandig uit zou kunnen pakken- maar ze wilde Alchemie volgen. Al was het alleen maar omdat het het enige vak was dat ze met Jules en Hunter kon volgen, de twee jongens aan wie Ariël het meeste was gehecht. De eerstgenoemde had haar hart dit jaar gestolen en was de oorzaak van het feit dat mensen haar puddingbroodjes gaven, al had ze ze liever op haar bord dan richting haar hoofd. De tweede had sinds hun eerste ontmoeting al een speciaal plekje in haar hart gevonden en was sinds kort overgesprongen naar het laadje; beste vriend. Ze hield van beide, zoals Ariël altijd al van jongens had gehouden, maar van beide op een andere manier. Het idee dat ze in haar gedachten vorig jaar nog met elkaar hadden geconcureerd was nu voor Ariël absurd. Ze hadden allebei hun plaatsje gevonden.

Net als zij de afgelopen dagen op school haar plaats wel had gevonden. Niet meer zoals vroeger, uitbundig en opvallend, maar rustig en kalm achterin de klas. Ze negeerde de meeste mensen, omdat ze soms nogal de neiging hadden om haar aan te gaan staren of propjes naar haar hoofd te gooien. Voor zover zij wist gonsde het kasteel van de roddels over Jules en haar, al kreeg ze ze zelf zelden te horen. Daarnaast was er nog het probleem wat groeide in haar buik en wat ze het liefst zo snel mogelijk op wilde lossen. Tot nu toe was ze nog maar een oplossing tegengekomen. Een toverdrank. Vandaar dat de brunette door de gang wandelde met haar neus in een dik toverdrankboek op zoek naar het juiste recept, dat ze nog altijd niet had gevonden. Naast het feit dat ze zich verschool achter een dik boek zag ze er best nog elegant uit met haar opgestoken haar en de pluk krullend bruin die langs de rechterkant van haar hoofd naa beneden hing en haar een speels, maar toch ook volwassen effect gaf. Ariël was zich er ten zeerste van bewust dat ze namelijk niet zo'n zelfde entree moest maken als ze de vorige keer had gedaan bij Alchemie.

Aangekomen bij de deur, waar professor Fairchild de wacht hield als een trouwe hond, begroette ze de leraar kort en dook vervolgens weer in haar boek. Ze ging gewoon ergens zitten en zei alleen maar zachtjes. "Je mag ook doen alsof ik er niet ben." Dat was haar standaard zin geworden, voor als ze niet naast een van haar vriendinnen kon gaan zitten in de les. Er waren namelijk genoeg mensen die veel liever niet naast haar zaten en vanaf een afstandje over haar wilden roddelen. Toch kon ze er niet omheen toen professor Fairchild begon over de brillen en met een klap en een zucht legde ze het boek op tafel. Ze probeerde haar ogen geficseerd te houden op het zoeken van haar bril in haar tas, wat niet bepaald lukte toen ze de persoon naast haar begon te herkennen. "O Hunter! Jij bent het maar," zei ze opgelucht glimlachend aan. Naast Hunter zitten was niet zo erg, het zou zelfs leuk kunnen worden.

Hunter zag er alleen.. anders uit. Ja, heel anders dan vorig jaar en Ariël staakte de zoektocht naar haar bril, om de jongen eens goed te bekijken. "Hunter?" begon ze vragend aan de jongen, kijkend naar de wallen onder zijn ogen. "Weet je dat toen je ogen me voor het eerst opvielen, ze veel vrolijker keken dan nu." Oke, het was misschien vreemd om te beginnen over zijn ogen, maar dat was toch het onderdeel van zijn lichaam wat haar het snelst opviel. Bovendien had ze altijd een lichte zwak gehad voor zijn ogen, waarin ze zelfs nu in kon verdrinken als ze de controle over zichzelf verloor. "Hunter, er is iets. Ik zie het aan je, je word ongelukkig en dat moet niet," ze glimlachte hem bemoedigend toe. "Straks word je net zo wanhopig ongelukkig als ik en dan ga je allemaal rare dingen doen," grapte ze er vervolgens achteraan. Ach.. arme jongen.

OOC: Sorry voor de slechte post, auto-ongelukken werken niet bepaald mee.

Ariël Silvester paste dit bericht aan op Sat 21 November 2009, 14:07

[Jules Brice]

Jules had totaal geen behoefte aan het vak dat hij over een paar minuten had. Iemand, die het zelf waarschijnlijk een geniaal idee vond, had verzonnen dat alle jaren door elkaar heen gemixt werden tijdens Alchemie. Wat dus betekende dat hij het uur moest doorbrengen met onder andere Ariël, Zoya en Regina. Dat werd een ramp. Misschien zelfs wel met de verloofde van Ariël. Alsof dat al niet erg genoeg was, moesten ze ook nog eens zo’n afschuwelijke veiligheidsbril op. En niemand zag er charmant uit met zo’n ding. Zelfs Jules niet, hoewel hij alles had geprobeerd om er alsnog geweldig uit te zien. Hij had de duurste en meest acceptabele bril uit de winkel gekocht. Hij had poses geoefend voor de spiegel. Maar het zag er gewoon nog steeds verschrikkelijk uit. Het ding zorgde ervoor dat zijn haar door de war ging (en warrig haar dat door de war zat was niet zijn look) en hij leek heel erg op een nerd zonder leven. Het was vreselijk. Voor het eerst in zijn leven kreeg Jules de neiging om te spijbelen. Om gewoon niet te verschijnen. Maar dat zou opvallen. En dan zou Ariël denken dat hij haar probeerde te ontwijken. Bovendien was hij machtig en succesvol. En dat soort mensen lieten zich nou eenmaal niet snel uit het veld slaan. Zelfs niet door woedende aartsvijanden en lelijke veiligheidsbrillen.

En dus had Jules al zijn moed bijeengeraapt en was naar het lokaal gelopen. De veiligheidsbril lag ergens veilig onderin zijn tas. Misschien was professor Fairchild wel vergeten dat ze praktijk gingen doen. Dat zou mooi zijn. Maar toen hij bij het lokaal aankwam, zag hij dat het zeker niet vergeten was. De hoofdmonitor keek zijn leraar angstig aan. Deze man was zijn laatste redding. Hij wilde hier niet zijn. Maar het zag er niet naar uit dan hij al zijn lesplannen acuut zou omgooien. Dus liep Jules maar verder het lokaal in, waardoor hij Ariël zag. Een angstig gevoel overviel hem en even wist hij niet wat hij moest doen. Misschien was het beter als hij niet te dicht bij haar ging zitten. Want dan zouden ze misschien nog meer puntenaftrek krijgen. Bovendien mocht hij van zijn vader helemaal niet met haar omgaan. En misschien zou zijn zusje hem verraden en tegen James zeggen dat Jules de hele les Alchemie bij Ariël had gezeten. Nee. Hij moest afstand houden. Hoe moeilijk dat ook was op dit moment. Dus liep hij maar naar zijn redder Regina, die naast een andere roodharige uk zat. Had hij niet de vorige les ook al naast haar gezeten uit wanhoop? De vijfdejaars groef in zijn herinneringen en kwam tot de conclusie dat hij toen inderdaad ook al naast zijn collega had gezeten. Wat beschamend eigenlijk.

Regina had haar veiligheidsbril al op. Het ding zag er eng en modern uit. Het feit dat haar kikker ook een exemplaar op had, maakte het plaatje alleen nog maar vreemder. ‘Eh. Hoi Regina. Wat gaaf… zo’n ding voor je kikker’ zei hij, alsof hij erg onder de indruk was door het bebrilde reptiel. Daarna wendde hij zich tot het roodharige meisje. ‘En hoi, ik ben Jules Brice.’ Waarschijnlijk wist ze zijn naam al, maar dat maakte niet uit. Het was wel beleefd om jezelf voor te stellen. Nadat hij was gaan zitten, staarde de ravenklauwer naar Ariël, die ergens aan de andere kant van het lokaal met Hunter aan het praten was. Zenuwachtig tikte hij met zijn vingers op de tafel. Wat als ze moesten samenwerken? Wat als hij iets voor moest doen, zodat de aandacht op hem en zijn afschuwelijke veiligheidsbril werd gevestigd? Een zeer ongemakkelijke gedachte. De hoofdmonitor maakte zichzelf er alleen nog maar zenuwachtiger mee. Dus besloot hij dat hij tegen Regina en haar vriendin moest praten. Om zichzelf af te leiden uiteraard. ‘Leuk, practicum. Eens wat anders dan altijd maar in de boeken!’ De glimlach op zijn gezicht was zo nep dat het iedereen wel moest opvallen.

Laat de leraar alsjeblieft iedereen opeten zodat ze geen les meer konden hebben...

[Mort Fairchild]

De leerlingen druppelden naar zijn zin véél te langzaam binnen. Wisten ze niet dat vandaag een praktijkles was? Hadden ze er soms geen zin in?! Dat was toch onmogelijk! Alchemie was een keuzevak, wat hem betreft doken ze gewoon niet meer op, zolang ze hier maar gemotiveerd kwamen. Grrr.
De docent grijnsde dus een bijzonder joviale grijns naar Hunter Silvershore, wiens bezem hij vorig jaar ongeveer naar de haaien had geholpen bij een zwerkbalwedstrijd, en naar Regina Wyatt die niet alleen zelf een bril op had maar ook haar kikker eentje had gegeven – eentje zó roze dat het hem akelige herinneringen gaf aan die dag vorig jaar dat Patience zijn deur verkrachtte tot een raam met roze gordijntjes. De rillingen liepen hem weer over zijn rug, want de rest van het bezoek hoefde hij zich níet te herinneren, zeker niet dat stuk waarin tanden van haar in haar kopje begonnen te vallen. Horror. Als vampier was Mort natuurlijk gevoelig op het gebied van tanden. Hij zou het modelvoorbeeld zijn van het jongetje dat bang was voor de tandarts.

Fanatiek in zijn handen wrijvend keek hij de overvolle klas door. Duizelingwekkend, daar hadden we dus Hunter en Regina, dat meisje waarvan hij vaag herinnerde dat ze vorig jaar bloedig was en hij haar naar de ziekenzaal had versleept (wat had ze een mooie bril op), de Hoofdmonitor van Ravenklauw die vorig jaar in gebreke was gebleven toen Mort hem had gevraagd om zijn afdelingsgenootje Zoya May naar de ziekenzaal te brengen – ze was flauwgevallen, Merlijn weet waarom – en ennn… de docent keek met een schuin oog op zijn lijst. Ah, ja, Ariël Silvester.
“Dolletjes dat jullie allemaal gekomen zijn! Laten we dan maar meteen beginnen, de rest druppelt wel binnen. HAHA, dat rijmt.” Goodness, wat was hij in een ziekelijk plezante bui. “Kan iemand me nog vertellen hoe je cirkels tekent en wist met je toverstaf? Já, juffrouw Wyatt, gaat uw gang en doe het meteen ook maar voor!”

[Regina Wyatt]

Zodra de les was begonnen kapte Regina het gesprek met Rosenne af, gaf Jules2 een tik dat hij moest opletten en staarde ze naar haar leraar. Het blonde meisje had erop geoefend om te kunnen schrijven zonder er een blik op te hoeven werpen, dus staarde en schreef ze tegelijkertijd. Ieder woord wat uit de mond van professor Fairchild kwam kreeg een mooi plaatsje op het perkament. Als laatste sloot ze af met een vraag die gesteld was en zodra ze de vraag had opgeschreven schoot haar hand in de lucht (waarbij ze bijna haar veer naar Rosenne slingerde). Regina wierp een blik door de klas en merkte op dat geen enkele Ravenklauwer nog zijn of haar hand had opgestoken – oh wacht. De enige andere aanwezige Ravenklauwer was Jules Brice en daar kon men inderdaad niet van op aan. Regina zuchtte. Waarom leek ze de enige in haar afdeling die werkelijk haar best deed voor school? Haar ogen draaide ze weer naar de lesgevende professor en ze hoefde hem niet eens smekend aan te kijken om de beurt te krijgen – Niet dat ze dat wel eens deed! Echt niet! Een gelukkige glimlach verscheen op haar gezicht toen ze het ook nog eens voor mocht doen! Oh, wat was dit geweldig! Vrolijk stapte Regina van haar plaats en ging ze naast haar tafeltje staan, precies zoals het hoorde. Ze pakte haar toverstok en opende haar mond, nadat ze haar keel gewichtig geschraapt had.

'De vorige les heeft u ons verteld dat de cirkels getekend kunnen worden met magische krijtjes, maar wij het met de toverstaf leren,' sprak ze. Hoewel ze hiermee niet de vraag van professor Fairchild beantwoord had, vond ze het toch nodig om mee te delen. Er bestond niets anders dan een compleet antwoord, en de hare zou niet compleet zijn zonder dit (vond ze zelf dan). 'De spreuken om cirkels op de grond te toveren zijn redelijk simpel. Het zijn nonverbale spreuken maar je kunt ze ook hardop uitspreken. Om te beginnen met tekenen zeg je “craith” ' – Regina deed dit voor en tekende voorzichtig een zo mooi mogelijke cirkel op de grond – 'en om te stoppen zeg je “crack” ' – ze sloot de cirkel met het zojuist genoemde woord. Het blonde meisje wierp een trotse blik naar de leraar en dacht even dat ze klaar was met haar antwoord, toen haar te binnen schoot dat ze de cirkel ook nog moest laten verdwijnen. 'De cirkels, of andere figuren die je tekent, zijn makkelijk weg te halen met de schoonmaakspreuk.' Regina wendde zich weer naar de cirkel die ze getekend had en wiste hem weg. Na haar demonstratie richtte ze haar blik weer naar de leraar, die mocht zeggen of ze het goed had uitgelegd of niet, voordat ze zou gaan zitten.

[Mort Fairchild]

Het hoofd van de docent wopte enthousiast op en neer bij de woorden van juffrouw Wyatt. Er had werkelijk iemand opgelet bij de les vorig jaar! Hij was zo trots! “Een ster voor jou… en vijf punten,” sprak hij, trots op zijn leerlinge. De gouden ster verscheen met een zwaai van zijn toverstaf en een poef op het gewaad van het meisje, naast haar badge. Er stond “Alchemie Ster” in gegraveerd. Ja, prachtig, hij kon wel een traantje wegpinken, maar helaas huilde hij bloed dus zouden de kindertjes in de klas daar vast zelf ook van gaan huilen. Ze hadden al genoeg trauma’s opgelopen afgelopen jaar. Hij zuchtte nog eens diep met een hand op de borst terwijl hij naar Regina Wyatt keek zoals die ene hamster op dat filmpje met die tuu tuu TUUUUUU muziek voordat hij zich weer in zijn docentenrol wurmde.

“Goed, nu komt de echte Alchemie. Voor Alchemie heb je altijd zuivere ingrediënten nodig, zonder vervuiling erin. Alchemisten gaan dus ook niet met water uit het kanaal of het meer slepen, ze alchemiseren het zelf tevoorschijn. Deze cirkel staat voor het element water. Om er water uit te krijgen, moet je met je toverstaf, zonder een spreuk die eraan zit, de lijn van je cirkel overtrekken.” Hij deed het voor met zijn witte staf. “En dan drie keer in het midden tikken en je staf langzaam omhoog trekken alsof je iets draagt.” Uit de cirkel kwam een fonteintje van kristalhelder water omhoog dat de staf van Mort volgde. Het water kwam niet buiten de cirkel maar bleef zich verversen.
“Goed, ga los. Hoe mooier je cirkel, hoe beter de kwaliteit van het water.”

“Als je een mooi fonteintje hebt en tevreden bent over jezelf, mag je de krijtspreuk weer gebruiken om een driehoekje aan de binnenkant van je cirkel te tekenen, aan de lijn van de cirkel vast. Dus twee rechte zijden en een ronde, van de cirkel zelf.” Hij deed het voor. Er kwam geen nieuw water meer bij en langzaam verdween het allemaal. “Dan kan je de cirkel weghalen – en het opnieuw proberen, net zolang tot je mooi helder water hebt. Nou, laat maar zien!”

[Als je een stukje uit je cirkel weg haalt, loopt de cirkel leeg, voor de lolzorx mensen die het willen doen. XD]

[Anouk Rhate]

Aandachtig had Anouk toegekeken hoe Regina Wyatt een cirkel tekende en het weer wegveegde. Anouk moest toegeven dat ze nog niet de helft had onthouden. Eigenlijk had ze alleen onthouden hoe je een cirkel tekende, maar verder was ze niet gekomen, vreesde ze. De klassenoudste van Ravenklauw had zich echter heel goed bewezen als een echte Raaf, door het perfecte antwoord te geven. Fairchild was zelfs zo blij, dat hij haar een ster toekende. Anouk keek aandachtig naar de ster en las de woorden op de badge-buurman. Alchemie ster. Anouk grinnikte. Ze wist dat Mort vrij vreemd was, maar dit sloeg toch werkelijk alles. Nog nooit eerder had ze iemand zo'n ster zien uitdelen of iemand ermee zien rondlopen. Anouk verschoof op haar kont en keek de klas even rond. Haar ogen vernauwden bij het zien van Jules Brice. Grr. Rotjoch. Verder waren er niet echt bijzondere mensen aanwezig, ja, wel aardige! Maar geen bijzondere. Alhoewel, in combinatie met Jules was Ariël toch een vrij, tja, hoe zal ik het zeggen, apart geval. Anouk keek even naar het meisje en haar mondhoeken krulden om. Juist.

Uiteindelijk draaide ze zichzelf weer recht en trok haar toverstok. Een fonteintje dus. Water. Haar gedachten gingen naar haar Runen lessen en haar hart bonkte in haar keel. Was dit niet net zoiets? Nee nee. Dit was alchemie, hield ze zichzelf voor. Alchemie was volkómen anders dan Runen. Dit kon ze vást wel. Ze mompelde zachtjes haar spreuk, nonverbale spreuken had ze nog niet geleerd, en trok vervolgens een cirkel. Haar hand trilde lichtjes en haar cirkel werd een rondje met ribbeltjes. Ze vond hem goed genoeg. Langzaam trok ze de cirkel over en tikte vervolgens drie keer in het midden. Zou het water haar volgen? Ze haalde haar toverstok omhoog en ja hoor, daar was het water! Blij keek Anouk naar haar eerste poging. Het was niet helemaal helder en ook een beetje scheef, maar ze was trots. Dit ging al veel beter dan Runen. Blij wiste ze haar hele cirkel uit. Uhh. Juist. Dat was een klein foutje. Het water gutste de cirkel uit, waar ze een gaatje had gemaakt en plenste over haar gewaad heen. Precies. Op. Haar. Kruis.

Geschrokken keek Anouk naar het water dat nu in een plasje op haar gewaad lag. De cirkel was in ieder geval leeg. Ja! Maar zij was nu hartstikke nat! Uhh. Juist. Ze kwam snel overeind en het water druppelde van haar gewaad af. Genânt! 'Hygiëna,' mompelde ze. Het water verdween en haar gewaad voelde niet meet klef aan. Opgelucht zuchtte ze. Met een zwaai van haar toverstok liet ze de gehele cirkel verdwijnen en begon opnieuw, net zolang tot ze voor haar doen een perfecte fontein had gecreeërd.

Ooc; sorry, inspiloos ^^

[Zoyazilah May]

Zoya May bevond zich op de eerste donderdagavond van het nieuwe schooljaar op haar slaapzaal. Ze was te lang aan haar huiswerk voor Oude Runen blijven zitten (het was nu al veel moeilijker dan vorig jaar), en was te laat naar boven gegaan om haar tas in te pakken en naar Alchemie te vertrekken. Nu zat ze in tijdnood; ze had nog precies tien minuten om zich van de Zuidertoren naar de kerkers te haasten. Ze griste nog snel een ganzenveer mee, en rende toen de slaapzaal uit. De leerlingenkamer zat vol met mensen. Slechts weinigen hadden het examen van Alchemie van vorig jaar gehaald, en haar nieuwe klas was dan ook een heel stuk geslonken. Hij bestond uiteraard vooral uit Ravenklauwers, maar niemand had ook maar iets anders verwacht. Het leek erop dat het grootste van de leerlingen die deze les zouden bijwonen al vertrokken was. Zoya had erop gehoopt om met haar vriendin en mede-Klassenoudste Regina Wyatt mee te lopen, maar het leek erop dat ze de tochtige gangen alleen zou moeten doorkruisen. Oei. Dat was tegen de regels. Maar ach, zij was tenslotte een Klassenoudste; voor haar werden er vast wel uitzonderingen gemaakt. Vast wel.

Er was vrijwel niemand te zien in de rest van het kasteel. Dat kwam natuurlijk door de pas ingestelde avondklok, bedacht Zoya zich toen ze met vlugge pas over de vijfde verdieping liep. Het was wel erg vreemd dat Alchemie nog steeds op de oorspronkelijke tijd gehouden werd (zeker omdat de les gedoceerd werd door een van de Schoolhoofden), maar ze dacht er niet al te veel over na. Ze was niet echt bang, al moest ze toegeven dat ze nog steeds een beetje zenuwachtig werd elke keer als ze door de gang op de tweede verdieping liep, de gang waar dat harnas met de bebloede bijl haar aangevallen had. Maar vanavond hoefde ze niet naar de Grote Zaal, dus ze hoefde die Gang Des Onheils niet in haar eentje te trotseren.
Toen ze aankwam in de kerkers, was het grootste deel van haar klasgenoten plus de leraar al aanwezig. De les was echter nog niet begonnen, dus ze was officieel op tijd. Opgelucht ging ze in haar eentje achter in het lokaal zitten, zo ver mogelijk van iedereen vandaan, en bestudeerde de andere aanwezigen. Regina en haar vriendin Rosenne Buttercup waren er uiteraard al, net zoals Anouk Rhate, die kwal van een Brice, haar beste vriendin Ariël Silvester, en Hunter Silvershore. En professor Fairchild, niet te vergeten. Zoya staarde voor een lange tijd naar hem. Er was iets aan hem, iets vreemds. Ze kon er haar vinger niet helemaal opleggen. Er gingen geruchten dat hij een vampier was, maar daar geloofde ze geen ene drol van. De verklaring dat hij een extreme zonneallergie had paste dan nog beter.

Haar studieobject begon te praten, en de les begon. Ze concentreerde zich op de stof. Regina beantwoordde een vraag correct, en ze kreeg een ster. Zoya was een beetje jaloers. Zij had het antwoord ook geweten, maar ze moest toegeven dat haar vriendin het meer dan genoeg verdiende. Ze kregen een opdracht van professor Fairchild, en ze trok haar toverstok en stond op om de aanwijzingen uit te voeren. Haar cirkel was bijna perfect (ze had haar huiswerk uiteraard braaf gedaan), en zonder veel moeite toverde ze een straal water tevoorschijn. Ze wilde al trots in de richting van professor Fairchild kijken (met een blik die smeekte om vijf tot tien punten voor Ravenklauw), maar toen kreeg ze in de gaten dat haar water vreselijk troebel was. Hoe kon dat nu? Ze had haar cirkel toch mooi rond gemaakt? Wat was het probleem? Ze schraapte een beetje verlegen haar keel, en stak haar linkerhand op. ‘Ehm... professor Fairchild? Mijn waterstraal is troebel, maar ik heb de cirkel mooi rond getekend. Weet u wat er aan de hand kan zijn?’

Zoyazilah May paste dit bericht aan op Sun 20 December 2009, 02:26

[Hunter Silvershore]

Voetstappen. Een schuivend geluid van de stoel naast hem. De stem van een meisje die zei dat hij haar gerust mocht negeren. Wat? Hunter keek langzaam op en glimlachte toen hij Ariël ontdekte. Hij had haar na hun ontmoeting op de Wegisweg amper nog gesproken, en die ontmoeting was ook niet bepaald vrolijk geweest. Toch beschouwde hij het meisje als een goede vriendin. Al maakte hij zich wel zorgen over haar gezinstoestand en haar uithuwelijking. Daar bovenop kwam ook het grote aantal punten dat Ariël hun afdeling gekost had sinds de nogal gewaagde zoen tijdens het openingsfeest. Hunter was een beetje in een mentale tweestrijd. Natuurlijk wilde hij dat Griff de cup zou winnen, en als Klassenoudste zou hij Ariël eigenlijk moeten berispen. Daar tegenover stond dat Ariël een van zijn beste vrienden was en hij haar bovendien zelf had aangemoedigd om haar verloofde te vernederen. Wat ze tijdens het openingsfeest ook overduidelijk gedaan had. Blijkbaar maakte Ariël zich net zoveel zorgen om Hunter, want nadat hij "Waarom zou ik willen doen alsof je er niet was?" gezegd had en ze hem leek te herkennen, gleed er naast opluchting ook iets van bezorgdheid door haar blik. Waarop ze over zijn ogen begon. De blonde Griffoendor kon het niet laten te glimlachen, maar liet het meisje uitpraten. Zijn blik versomberde iets toen ze het over zijn gebrek aan opgewektheid had. Blijkbaar viel het ook andere mensen op. Misschien moest hij er toch maar eens wat aan gaan doen.

Na Ariëls woorden probeerde Hunter te glimlachen en hij haalde zijn schouders op. "Het is lief dat je zo bezorgd bent, maar het komt vast wel weer goed. Ik ben gewoon wat aan het overdrijven, denk ik. Wat ik meemaak is niet half zo erg als wat jij hebt moeten doormaken. Ik weet niet of je...actie tijdens het openingsfeest de beste manier was om er uiting aan te geven, maar dom was het zeker niet. Ik wou dat ik de moed had om te doen wat jij deed, en uiting te geven aan mijn gevoelens in plaats van mezelf voor iedereen af te sluiten. Maar ik heb nu eenmaal geen keuze, vrees ik." De woorden klonken zacht, maar ze kwamen vlot. Vlotter dan hij gedacht had. Tot nu toe had Hunter amper over zijn problemen gesproken, deels omdat hij nu eenmaal niet over zo'n dingen sprak, deels omdat hij amper nog contact had met anderen, maar hij wist dat hij Ariël kon vertrouwen. Zij had hem tenslotte ook haar geheimen toevertrouwd, dus met haar praten was wel het minste wat hij kon doen om haar te tonen dat hij dat vertrouwen waard was geweest.

Veel tijd om te praten was er niet, want professor Fairchild leek meteen met de praktijk te willen beginnen. Regina Wyatt verdiende een ster en de blik in Morts ogen deed Hunter weer glimlachen. Die man was krankzinnig, maar hij had wel passie voor zijn vak. En als er sterretjes uitgedeeld werden... Tjah, competitiedrang was nu eenmaal een van Hunters sterkste eigenschappen. Hij zou er alles aan doen om met de meeste sterretjes het lokaal te verlaten. Als hij al vijf punten kon scoren op theorievragen bij dit vak, zou het hem zeker lukken om sterretjes te halen met praktijk. Al had Griffoendor op dit moment vast meer nood aan punten. Hunter keek aandachtig toe hoe professor Fairchild de cirkel tekende en er nog eens met zijn toverstok over gleed om hem met water te kunnen vullen. Zo moeilijk kon het niet zijn, toch?

Geconcentreerd begon Hunter een cirkel te tekenen. Zijn eerste poging was iets te ovaal, dus besloot hij eerst opnieuw te beginnen. Toen hij tevreden was over zijn cirkel, gleed hij met zijn toverstok nog eens over de omtrek en tikte hij drie keer in het midden. Vol enthousiasme zwiepte Hunter zijn toverstok naar boven, waardoor er in plaats van een gezellig fonteintje een stevige waterstraal uit de cirkel naar boven spoot. "WOAH!" Geschrokken sprong de blonde Klassenoudste achteruit en hij keek schuchter om zich heen, in de hoop dat niemand zijn fout had opgemerkt. Wat gezien de kracht van de waterstraal hoogst onwaarschijnlijk zou zijn. Ondertussen liep de cirkel langzaam leeg en Hunter haastte zich om het rondspettende water weg te toveren. Goed. Tweede poging. De zesdejaars jager deed iedere stap heel voorzichtig opnieuw en toen hij zijn toverstok dit keer langzaam naar boven trok, verscheen er wel een soort van fonteintje. Opgelucht keek Hunter hoe zijn helder water zichzelf bleef verversen. Hopelijk zag professor Fairchild dit.

[Jade Whitworth]

Alchemie. De enige reden dat Jade dit vak nog volgde was omdat ze met elementen zouden leren werken. Mensen tot leven wekken bleek illegaal te zijn -niet dat zoiets triviaals als een wet haar er van zou weerhouden om het te proberen- en het levenselixir was tot nu toe nog niet gecreëerd, net zomin als een methode om alles in goud te veranderen. Hoogst teleurstellend. Jade had niet echt het geduld om haar hele leven te wijden aan iets dat hoogstwaarschijnlijk gedoemd was te falen, maar elementmagie interesseerde haar wel. Of in elk geval één element, in haar ogen het krachtigste element van allemaal: vuur. Natuurlijk waren er nog andere elementen waar ze zou mee leren omgaan, maar professor Fairchild zou vast wel beseffen dat enkel het element vuur zijn aandacht verdiende.

Een misselijk gevoel overviel haar bij het zien van de leraar. Wat voor geestverruimende middelen zou hij nemen? Hij zag er zo verdacht opgewekt uit. Toch lachte Jade haar meest onschuldige en lieflijke glimlachje, waarna ze een gepaste reverence maakte. Ze walgde al net zoveel van de etiquette als van vrolijke mensen, maar ze moest nu eenmaal de leraren misleiden als ze ooit haar duistere plannetjes wilde uitvoeren. Hoe meer de leerkrachten dachten dat ze een schattig, lief, onschuldig meisje was, hoe minder ze de schuld zou krijgen of verdacht zou worden van pesterijen. Ja, ze had het allemaal goed gepland.

Het enthousiasme. Jade wou dat ze ter plekke kon oplossen. De man begon te rijmen en als er niet zoiets als zwaartekracht had bestaan, zou hij vast door de ruimte zijn gaan vliegen van enthousiasme. Erger nog, er waren zelfs leerlingen die deelden in het enthousiasme. Wansmakelijk. Net zo wansmakelijk als die brillen. Met tegenzin grabbelde Jade een kermisexemplaar uit de doos. Moesten ze die dingen echt altijd dragen? Er waren zelfs een aantal leerlingen die een eigen exemplaar gekocht hadden. Uitslovers.

Jade zocht een plaatsje achterin het lokaal, ver van de enthousiast stuiterende, hamster nabootsende, sterren uitdelende, vast onder invloed van drugs zijnde leraar. Water. Gingen ze werkelijk water leren toveren? Dat deed je toch gewoon met aguamenti? Waarom moesten ze daar ingewikkelde dingen voor gaan tekenen op de grond? Ietwat teleurgesteld zocht Jade een goed stuk vloer uit om op te werken. Ze haatte water. Het was... nat. En meestal ook koud. En je kon erin verdrinken. En het was smaakloos. En kleurloos. En gewoon eng. Zij wilde liever vuur. Die kleuren, die kracht, de warmte. Haar ogen straalden door er alleen nog maar aan te denken. Met tegenzin tekende Jade een cirkel op de grond, waarna ze er de driehoek in tekende. Na een paar pogingen kreeg ze een acceptabel fonteintje, alleen was haar water rood. Bedenkelijk keek de Grifse pyromane naar het water. Was het omdat ze aan vuur gedacht had terwijl ze water moest maken? Haar hand schoot de lucht in en ze wachtte tot professor Fairchild haar opmerkte. "Professor? Mijn water is rood." Dat wicht van een May kon wel wachten met haar troebel water. Rood water had echt wel prioriteit. Ze wachtte tot de leraar haar kwam uitleggen wat er mis was en keek hem zo onschuldig mogelijk aan. "Professor? Gaan we ook het element vuur leren oproepen?" vroeg ze liefjes. Ook maar niets in haar blik liet haar passie voor het gevaarlijke element vermoeden.

Jade Whitworth paste dit bericht aan op Tue 5 January 2010, 14:11

[Mort Fairchild]

Met zijn handen in zijn zakken wandelde Mort tevreden tussen de klungelende leerlingen door en deelde vrijmoedig punten uit. Iedereen die naar zijn les kwam, had natuurlijk sowieso al punten verdiend. “Een punt voor uw water en een punt voor amusant zijn,” grijnsde hij richting de Hoofdmonitor van Huffelpuf toen ze haar cirkel over zichzelf heen morste. Hij stond op het punt om nog wat meer te zeggen toen een Ravenklauwer hem van Anouk weg riep. De docent haalde zijn schouders op, moedigde iedereen waar hij voorbij liep aan om toch maar iets mooiere cirkels te maken en kwam zo bij juffrouw May aan.
“Nou, één punt dan maar,” knikte de man wijselijk. “Oh, maar dat is een probleem. Uh.” De alchemist liep eens een rondje om de cirkel en krabde op zijn kin. Waarom was het water troebel, afgezien van het feit dat de cirkel bij lange na niet mooi genoeg was. Of… nyah, het was mooi, maar het was academisch mooi.
“Probeer het met meer liefde,” suggesteerde hij voordat hij doorliep naar de Hoofdmonitor van Griffoendor. Wat had hij veel Hoofdmonitoren in zijn les, wel drie. Hij miste alleen Charlie nog – die zat natuurlijk wel bij die smerige Evergreen in de les, tsj tsj. “Prachtig, Silvershore, twee punte- bij Merlijn, juffrouw Whitworth. Hoe denkt u degelijk vuur te kunnen maken als u niet eens degelijk water kan maken?!”

Dramatisch met zijn handen in het haar stormde hij naar de voorkant van zijn lokaal en sprong op zijn bureau. Hij zwaaide met zijn armen om aandacht en riep nog “OI” voor het geval dat al niet genoeg was geweest. “Kinderen, kinderen! Jullie moeten niet zoveel willen, jullie moeten oefenen! Zij die helder water maken, zullen leren vuur te maken. Dus kom maar hier als je helder water kan maken en demonstreer het dan – en níet eerder!” Mort liet zich op z’n achterwerk op z’n bureau zakken en mompelde hoofdschuddend iets over het “stelletje schavuiten” en “die brutaliteit van tegenwoordig”.

[Hunter Silvershore]

Vol trots keek Hunter naar zijn zelf gecreëerd fonteintje. Zijn blik gled vluchtig naar de andere leerlingen, die het er zo te zien heel wat minder goed vanaf brachten. "Prachtig, Silvershore. Twee punte.." Daar had je het, de beloning. Eindelijk een leraar die zijn magie kon waarderen. Eindelijk, na al die jaren (nuja, minuten, maar we proberen een drama-effect te creëren) van verwoede inspanningen en gefaalde magische ondernemingen. Nu zou hij de waardering, de beloning, ja, de aanbidding krijgen die hij verdiende! Twee punten was een zeer goed be.. Bij Merlijn! Hunter keek verstoord op. Sinds wanneer was dat de uitgang van het woord 'punten'? Was het een nieuwe verbuigingsvorm om aan te geven dat het aantal 'twee' vermenigvuldigd moest worden met hondervijfenzeventigduizendachthonderdvijfennegentig en een groengevlekte lama? Waarom was hij niet op de hoogte van deze bijzondere taalfenomenen? Helaas, het bleek om een stoorzender te gaan in de gedaante van een andere leerling. Een leerling van zijn afdeling dan nog wel! De Grifse (hier nog) klassenoudste wierp haar een semi-vernietigende blik toe en keek beteuterd naar zijn fonteintje. Betekende de afleiding dat hij de punten niet zou krijgen? Al dat zwoegen, al die arbeid, de jaren van toewijding - voor niets?!

Professor Fairchild trok de aandacht door op zijn bureau te springen en Hunter keek de man met een mengeling van bewondering en verbazing aan. Vuur? Waar had de man het over? Hunter wilde helemaal nog geen vuur oproepen. Goed, het zou vast wel van pas komen tijdens een duel, maar het leek hem ook verdomd gevaarlijk. Voor de tweede keer gleed zijn blik semi-kwaadaardig naar juffrouw Whitworth. Dat kind zou hij toch in de gaten moeten houden. Terug naar Fairchild. Helder water. Hunter glimlachte. De helderheid van het water was niet zozeer een probleem, wel de kracht van het water. Hij oefende nog vier keer op de cirkel en het fonteintje en knikte tevreden toen het water steeds helderder werd. Zo was het vast wel goed genoeg om aan Fairchild te tonen.

De grifse zwerkbalhalfgod liep op het bureau van hun verontrustend enthousiaste docent toe. "Volgens mij kan ik helder water maken, professor." Bijtend op het puntje van zijn tong uit concentratie, begon Hunter een cirkel te tekenen. Zijn lijn was verbazingwekkend rond - in tegenstelling tot veel van zijn pogingen vorig jaar- en het was dan ook duidelijk dat hij geoefend had. Hij overtrok de cirkel opnieuw met zijn toverstok en bewoog zijn toverstok toen naar boven. Zijn beweging was opnieuw iets te vlug, waardoor het water net iets te hard naar boven spoot, maar het water was in ieder geval helder.

[Regina Wyatt]

Regina's borst vulde zich met trots en haar ogen glunderden van plezier. Er was niets waar een Ravenklauwer meer plezier aan beleefde dan het goede antwoord te geven, de professors trots maken en punten te krijgen voor een goed antwoord. Maar nee, Regina kreeg niet zomaar een stel punten. Ze kreeg zelfs een góuden ster. Het ding vloog door de lucht naar haar gewaad en Regina keek ernaar alsof ze een cupcake zag vliegen. De ster plantte zich naast haar klassenoudste badge in het stof en Regina staarde nog een beetje met een verrukte blik naar de muur voordat ze haar wazige hoofd wegschudde om aantekeningen te kunnen nemen. Mort was namelijk weer begonnen met praten en als Jules2 er niet was geweest om een kopstoot tegen haar arm te geven, was ze tot het einde van de les in haar denkbeeldige hemel gebleven. Regina pakte haar veer en krabbelde een aantal woorden op het perkament. Echte alchemie. Elementen. Water → cirkel. Mort deed voor hoe je met behulp van alchemie een fonteintje van water tevoorschijn kon alchemieën. Hij legde vervolgens uit hoe je het weer weg kon halen en demonstreerde dit ook, wat Regina weer op haar aantekeningenvel schreef. Met de woorden “laat maar zien!” gaf Fairchild aan dat ze het nu zelf mochten proberen. Let there be chaos.

Rond haar klungelde mensen en Regina observeerde eerst een aantal mislukkingen om af te kunnen leiden wat het patroon was dat hen deed falen, alvorens ze het zelf dus beter kon doen. Ze verstopte een gniffel achter haar hand toen ze zag dat Anouk water op een bepaalde plek liet plenzen, maar ze er toch punten voor kreeg. Zoyazilah had troebel water. Regina kon het zich helemaal niet herinneren dat ze samen met haar naar de les was gelopen, of dat haar vriendin later was binnengekomen. Regina maakte een mentale aantekening om na de les zich te verontschuldigen dat ze niet samen hadden gelopen. Zoya's water was overigens troebel, maar Regina had niet goed genoeg opgelet om te zien wat er mis was gegaan. Twee Griffoendors deden nog heuse pogingen en Regina prentte in haar hoofd hoe ze de acties hadden uitgevoerd. Nu was het haar beurt om een eerste poging te maken. In alle zorgvuldigheid trok ze met haar toverstaf een cirkel op de grond. Jules2 was van de tafel gesprongen om haar toverstok mentaal te steunen. Hij hopte om de cirkel heen en kwaakte luid. “Ja Jules2, ik weet dat ik nu het water uit de cirkel moet dragen,” antwoordde Regina lichtelijk geïrriteerd. Ze concentreerde zich en dan kon ze het soms moeilijk hebben als mensen – of dieren – haar verstoorde.

De raafse klassenoudste tikte driemaal met haar stok in het midden van de cirkel en telde hardop mee. Toen tilde ze haar toverstaf omhoog, die gevolgd werd door een flinke waterstraal. Regina grijnsde breed. Het was haar gelukt! Ze had een fontein geproduceerd die haar misschien wel een tweede gouden ster zou kunnen bezorgen. Of dat hoopte ze tenminste. Haar blik werd weer dromerig toen ze zich voorstelde dat ze nog een ster zou krijgen en toen ging het mis. Een klein beetje maar. Jules2 hopte een paar keer kwakend in de lucht en sprong toen de cirkel binnen. Terwijl hij dit deed sleepte hij met zijn pootje over een stuk krijt van de cirkel en verbrak hij zo de magie. Het water stortte zich op de kikker en bleef toen als een braaf plasje op de grond liggen. Regina zuchtte en draaide met haar ogen, maar echt straf kon ze Jules2 niet geven. Hij was al beteuterd genoeg en Regina wist dat zijn geweten hem er al van langs gaf.
'Het geeft niet hoor,' sprak Regina terwijl ze de kikker met haar hand oppakte. Ze moest een beetje glimlachen, het had er immers ook wel een beetje grappig uitgezien. Met een zwaai van haar toverstok verdween de plas water.

Mort trok de aandacht door heel hard “oi” te roepen en op zijn bureau te springen. Regina fronste lichtelijk. Dat was niet de gewoonlijke manier van lesgeven die ze gewend was. Hunter liep naar voren omdat hij dacht dat hij klaar was om te demonstreren hoe goed hij het wel niet kon. Regina moest toegeven dat hij er best bedreven in was, maar ze kon het zich niet permitteren dat iemand beter was dan zij. Daarom stond ze op en voegde ze zich achter de Griffoendor. Ze wachtte eerst om te horen wat Mort over zijn demonstratie te vertellen had.

(OOC: wáárom worden posts die ik kort wil houden altijd lang en vice versa? D<)

[Mort Fairchild]

Met de air van een acteur pinkte Mort een denkbeeldige traan weg. Ondanks alles waren er toch nog leerlingen die zijn hart verwarmden. Het enthousiasme van Hunter was om in tranen van uit te barsten: dat werd nog eens een groot man! “PRACHTIG!” schreeuwde de docent blij in het gezicht van de Hoofdmonitor. “Vijf punten!”
Om zich heen kijkend zag hij dat steeds meer leerlingen er wel in slaagden degelijk water te produceren. Achter Silvershore stond een Raafje die haar kunsten waarschijnlijk ook aan hem wilde laten zien. Of ze wilde andere dingen aan hem laten zien, je wist het nooit met die leerlingen.

“Laat uw kunsten zien, juffrouw Wyatt, en daarna kunnen we met z’n allen wat kunstjes leren doen met water!”

[Regina Wyatt]

Oh, wat verrukkelijk! Wat Hunter liet zien was inderdaad voortreffelijk en moeilijk om te overtreffen. Maar was Regina nou een Ravenklauwse of niet? De Griffoendor had een redelijk fonteintje weten te produceren, één die wel vijf punten waard was zelfs. Mort leek ontroerd, zoals iedere leraar was wanneer je leerlingen goed bleken te zijn in jouw vak. Regina kon het zich best goed voorstellen, het zou haar ook ontroerend lijken als die verrekte mormels eindelijk iets doen wat jij ze gevraagd hebt om te doen. Na Hunter was het haar beurt. Regina ging bij het bureau staan en deed haar ding.

Regina tekende een bijna perfecte cirkel. Ze had immers genoeg oefening gehad. Alsof het niets was haalde ze met haar toverstok water uit de cirkel omhoog. Regina voerde deze beweging met souplesse uit en hetzelfde gemak alsof ze haar tanden aan het poetsen was, of iets dergelijks. Jules2 kwaakte tevreden. Hij was trots op zijn baasje. Regina verbrak de cirkel en ruimde de krijten cirkel op. Vol verwachting bleef ze naar haar docent staren. De meeste mensen staarden naar Mort omdat ze betoverd werden door zijn overdreven smex uiterlijk. Regina staarde omdat ze hoopte dat ze punten zou krijgen. Wezenlijk verschil.

[Mort Fairchild]

“Hartverwarmend.” Mort legde zijn hart op zijn hart – niet dat dat hart echt ooit nog zou verwarmen, behalve als je er een gloeiende poker (e.a.) in stak. “Vijf punten en, omdat je een meisje bent, een ster.” Met een zwiep van toverstaf verscheen er een gouden ster op haar gewaad. Nu kon ze hem niet anders dan eindeloos dankbaar zijn, bedacht hij tevreden bij zichzelf.

“Goed! DAN GAAN WE NU IETS ANDERS DOEN!” brulde hij voor het geval hij nog niet de aandacht van alle leerlingen had. “Nu hebben we het element water gehad – waarvan ik verwacht dat jullie het de volgende les kristalhelder voor de dag kunnen alchemiseren – en kunnen we door naar een ander element. Niet aarde, want als jullie aarde willen kunnen jullie wel richting professor Evergreen wandelen en wat van hèm vragen.” De naam van de docent sprak hij met walging uit. “Nee, we gaan het nu over lucht hebben.” En niet vuur, HAHA.
Hij sprong van zijn bureau, griste er een krijtje vanaf en schoof om zijn stoel heen naar het bord. “Lucht, lucht, lucht. Lucht gebruiken we niet zozeer dat we het ín materialen stoppen tijdens Alchemie, maar we gebruiken het wel om materialen te reinigen van rest-materiaal en om het materiaal af te koelen.” Op het bord tekende hij een driehoek, de punten boven, beneden en rechts.

“Waarom is de pijl naar rechts gericht? Kan iemand dat bedenken?”

[Anouk Rhate]

Het was Anouk niet meer gelukt om perfect water tevoorschijn te halen, maar ze had het in ieder geval ook niet meer over zichzelf heen laten druipen, wat haar trouwens nog wel voordeel had opgeleverd, want om de een of andere onverklaarbare reden had Fairchild haar punten gegeven voor het vermaak ervan. Anouk had hem hierna even met open mond staan aanstaren. Hij was weggelopen om iemand anders te helpen. De rest van de les ging een beetje aan haar voorbij. Ze was hartstikke geconcentreerd bezig om het perfecte water te brouwen, maar helaas... Hunter -Waarom was het altijd Hunter? Waarom was zij nooit eens sneller?- stond als eerste bij het bureau van de Heer Fairchild en liet zien hoe perfect zijn water was. Regina struikelde bijna in haar haast ook naar het bureau te gaan. Natuurlijk vergezeld door Jules2, haar beroemde kikker. Anouk bleef afwachtend even staan, terwijl haar water licht troebel heen en weer golfde in de lucht. Helaas, ze hadden perfect water getoverd.

Op dat moment moesten ze stoppen. Anouk verwijderde haar water en ging zitten. Ze had ergens al iemand wat over vuur horen roepen en haar hart stopte dan ook direct met kloppen, toen ze hoorde dat ze nu een ander element zouden gaan proberen. Was het uur nog niet voorbij? Hadden ze een blokuur? Plotseling was ze het helemaal kwijt. Haar knalde bijna uit haar borstkas van spanning. Ze wilde helemaal geen vuur proberen op te roepen. Waar vuur was, daar was zij zeker niet. Ze was de geschiedenis les nog niet vergeten, waar ineens middenin het lokaal een 'gezellig' vuurtje had gebrand. Dat was expres geweest, maar vorig jaar in het verboden bos... Brr.
...over lucht hebben. LUCHT! Ze gingen helemaal geen vuur doen! Anouk blies de lucht die ze per ongeluk had vastgehouden voorzichtig door haar lippen uit. Vluchtig keek ze om zich heen, had iemand het gezien?

...naar rechts gericht? Kan iemand dat bedenken? Anouk keek weer naar haar leraar. Een van haar favoriete leraren, dat wist ze zeker. Samen met onder andere Professor Sparrow en Professor Chamberlain. Lúcht... Waarom was de pijl naar rechts gericht? Nee, ze dacht niet dat ze dat wist... Alhoewel, wacht eens even. Er schoot haar heel vaag iets te binnen. Anouk concentreerde zich op het naar boven halen van de informatie, maar net toen ze dacht dat het niet ging lukken voordat iemand anders zijn hand had opgestoken, knalde de informatie haar kop in. Au, knowing things hurts.

'Rechts is het Oosten,' sprak ze, toen ze de beurt had gekregen, 'en lucht wordt vaak verbonden met het Oosten. De zon komt toch ook in het Oosten op?' Plotseling twijfelde het Huffelse meisje, maar als het fout was, dan zou hij het niet erg vinden, toch? 'Want de morgen wordt ook lucht geassocieerd.' Heel even liet ze een stilte vallen. 'Ik heb een vraag. Staat de pijl die u heeft getekend voor een zwaard?' Twijfelend beet ze op haar lip. Eigenlijk wilde ze dat ze niet had geantwoord. Een antwoord fout hebben met twintig leerlingen vond ze niet leuk, maar hier zaten veel meer leerlingen bij.

[Mort Fairchild]

Huzzah, de hoofdmonitor die thee bij hem was komen drinken dacht het te weten! Met een toegeeflijke glimlach knikte hij haar toe, verheugd het goede antwoord te mogen horen… en een wazige vraag. “Het is inderdaad omdat het oosten op een rechtopstaande windroos aan de rechterkant is, drie punten voor jou… maar dat zwaard, daar weet ik niets van? Hoe kom je daarbij?” Hij wachtte niet op een verklaring maar ging meteen door: “Hoe dan ook, lucht, oosten, dus. Het Craith Crack principe is hetzelfde – maar nu is het belangrijk dat je bij het uitvoeren van de Alchemie niet òm het figuur heen mag lopen. Bij een cirkel kan dat wel want die is van alle kanten hetzelfde. Dit driehoek niet. Je moet er dus zó voor staan dat de punt naar rechts wijst.” Hij tikte met het krijtje tegen de driehoek op het bord – waar het brak. Enigszins beteuterd keek hij naar de helft op de grond en liet de andere helft toen ook op de grond vallen. Dan zouden ze in ieder geval dicht bij elkaar in de buurt zijn.

Hierna draaide hij zich weer naar de klas toe, maakte wat ruimte op zijn bureau en tekende het driehoek, ondertussen verwoordde hij wat hij aan het doen was, voor het geval iemand het niet goed kon zien: “Alle zijden moeten even lang zijn – hoe strakker en gelijker, hoe strakker en makkelijker te besturen die wind. Dan tik je drie keer in het midden met je toverstaf èèèènnn-” Een klein tornadootje steeg op onder Morts toverstaf. “En dit mogen jullie oefenen tot de gong gaat. Ondertussen zet ik jullie huiswerk op het bord. Oh, nee, wacht. Zoals met de cirkel stop je de wind door een driehoekje te tekenen aan de binnenzijde – in de punt rechts, zodat daar praktisch gezien een ruitje zit.” De tornado zakte in als een brie in de Arabische zon.

Vervolgens negeerde hij de leerlingen volkomen en bekommerde zich slechts om het gebroken krijtje. De twee helften gebruikte hij omstebeurten zodat ze zich niet lullig en ongebruikt zouden voelen.
Huiswerk Alchemie Stroming II
In te leveren [24 juni ‘10 voor 21:00 ’s avonds] , per uil

Jullie moeten de elementen water en lucht in één figuur gaan combineren zodat je een stroom energie krijgt die zowel uit water als uit lucht bestaat. Je moet zelf experimenteren hiermee. Beschrijf wat je probeert, teken wat je geprobeerd hebt en schrijf een verslag van de resultaten. Het hoeft niet per se te slagen de elementen te combineren, maar bonuspunten worden toegekend als dit wel lukt.

[Mort Fairchild]

Punten voor uitspelen: Niemand. D8<
Alleen de posts van vóór de lessenrevamp zijn geteld voor OOC punten. <3

Hunter Silvershore
Punten/Posts: 5/3
Commentaar: "...waren er enkel wallen te bespeuren onder zijn doordringende groene ogen..." >> De wallen + slaperige gedrag spreken de doordringende ogen een beetje tegen. Als je zo moe bent, kijk je doorgaans niet heel doordringend meer, eerder wazig.
Goed dat je jezelf in de rol van de random leerling-met-bril hebt gezet. ;D Overigens heb ik meelij met Hunter wat betreft die dromen.
"Ik wou dat ik de moed had om te doen wat jij deed..." >> JAAA, ZOEN JULES! :D

Rosenne Buttercup
Punten/Posts: -/1
Commentaar: "Dus liep Rosenne, nogal zenuwachtig heen en weer huppelend..." >> Loop je nu of huppel je nu?

Regina Wyatt
Punten/Posts: 7/3
Commentaar: JEUH IK GEEF JE FAVE VAK. En awesome dat Regina Jules2 ook een bril heeft gegeven.
Leuk hoe je Regina ondanks haar gestoordheid wel een perfecte Raaf maakt en hoe je Jules2 steeds zo leuk, maar niet overdreven veel bij je posts betrekt.

Ariël Silvester
Punten/Posts: -/1
Commentaar: Iets teveel drama naar mijn zin. (:

Jules Brice
Punten/Posts: 2/1
Commentaar: "Hij had poses geoefend voor de spiegel." >> Lmfao.

Anouk Rhate
Punten/Posts: 1/1
Commentaar: "Het water gutste de cirkel uit, waar ze een gaatje had gemaakt en plenste over haar gewaad heen. Precies. Op. Haar. Kruis." >> Tehehe, altijd. Thank goodness for magic!

Zoyazilah May
Punten/Posts: -/1
Commentaar: Saai genoeg weet ik niets uit deze post te plukken dat bijzonder opvalt, maar het is gewoon een prima post.

Jade Whitworth
Punten/Posts: 1/1
Commentaar: "Wat voor geestverruimende middelen zou hij nemen? Hij zag er zo verdacht opgewekt uit." >> _O_