Stroming 1. De Wetten FUNFUNFUN!, '23-'24 Alchemie

[Mort Fairchild]

Dit jaar was het lokaal - en met name de meubels - in een betere staat. Alles was gerepareerd - het zag er zelfs nieuw uit. Het hout glom van de anti-brand bezweringen en in de hoek van het lokaal zaten een aantal kleine zangvogeltjes te twieten. Gezellig. Het deed Mort denken aan een... bos met veel mooie, schitterende, watervlugge, sappige eenhoorns. Aah... Met een schaapachtige glimlach zat de docent vooraan het lokaal in zijn fijne stoel achter zijn glanzende zwarthouten bureau. Vannacht mocht hij weer. Vannacht moest hij weer, want zijn voorraad was op. De zomervakantie was toch wel prettig geweest in het drukke Londen met zoveel... zó misbare mensen. De glimlach werd iets minder schaapachtig en iets meer nagenietend. Het was even wennen om weer op school rond te moeten lopen met zoveel leerlingen (oh, en leraren) waar hij niet aan komt komen. Gelukkig had hij zijn handen hier continu vol met werk. Hij werd genoeg afgeleid en had dus geen vrije tijd om te hongeren. Daarnaast was die voorraad eenhoorns er in het Verboden Bos. Ironisch genoeg werkte het zilveren bloed van die fabeldieren voor vampiers als alcohol. Het bloed gaf immers eeuwig leven - en vampiers hadden al eeuwig leven. (Het was ook daarom dat Mort zo graag de Steen der Wijzen uit wilde vinden; hij was zó benieuwd hoe dronken hij daarvan zou worden.) Ironisch overigens omdat vampiers niet tegen zilver konden. Het brandt zich een weg in zulk kil, wit vlees als dat van westerse en oosterse vampiers. Het scheen dat Afrikaanse vampiers niet tegen goud konden, maar daar had Mort nooit veel onderzoek naar gedaan.

De man schudde zijn hoofd en zag dat het halve lokaal al vol zat. "Pakt iedereen maar meteen perkament en schrijfgerei! Hoe sneller jullie schrijven, hoe meer tijd er nog over is voor eventuele praktijk!"
Hij werkte zich van zijn fijne stoel en greep een krijtje van zijn bureau uit een bak met krijtjes in alle kleuren van de regenboog. Met fluorescerend roze schreef hij "ALCHEMIE" op het bord, met felgeel "&" en daarnaast met felpaars "MAGICHEMIE". Tevreden keek hij naar het resultaat voordat hij eronder, kleiner (met felgroen) "De Wetten" schreef.

[Lily McRose]

Haar rode haren losjes opgestoken liep Lily vrolijk door de gangen. Een tijdje geleden had ze haar Alchemie les gemist. Nou ja.. gemist. Het meisje was niet komen opdagen. Dit kwam omdat ze allemaal enge verhalen over de leraar gehoord had. Doodsbang was ze geweest voor het vak. Maar toen ze bij de grote ramp het schoolhoofd/leraar Alchemie gezien had zag hij er niet eng uit. Lily begreep dat het alleen maar roddels waren geweest. Dus nu durfde ze wel naar het vak te gaan. Dat was maar goed ook. Want het had het meisje een heel leuk vak geleken en nu kon ze het volgen!

En een paar minuten later zat ze in de les en was deze begonnen. Lily straalde. Ze vond het werkelijk interessant. Het meisje had namelijk gehoord dat sommigen mensen die Alchemie beheersten mensen uit de dood konden halen. Lily wist niet dat, dat alleen weggelegd was voor hoger opgeleiden. En dat ze het waarschijnlijk nooit zou kunnen. Lily droomde er nu al van dat ze het kon. Dan zou ze iedereen die een dode miste helpen en dan was iedereen weer blij. De leraar begon met praten en Lily kwam weer terug op aarde. Snel pakte ze haar spullen en staarde aandachtig naar het bord. Hier werd in een prachtige roze en groene kleuren tekst geschreven. Snel schreef het meisje dit op haar perkament. De leraar had immers gezegd dat als ze opschoten er misschien praktijk werd gegeven. Dan gingen ze misschien dode mensen levend maken. Lily glunderde en fluisterde tegen de leerling naast haar. “Weet jij wat we gaan doen met praktijk? Gaan we dode mensen redden”. De pretlichtjes verschenen weer in haar ogen.

Lily McRose paste dit bericht aan op Wed 3 March 2010, 16:41

[Lianna Sevenna]

Dit was waarschijnlijk net zo leuk als toverdranken. Lianna had heel erg uitgekeken naar de lessen Alchemie. Er gingen rare verhalen de ronde over de docent, maar dat waren vast alleen maar roddels, toch? Hoe dan ook ze liep de niet al te lange afstand die ze nog moest door de gang en kwam in het lokaal van de leer van de “lapis philosophorum” ook wel de steen der wijzen. Deze zou alles in goud kunnen veranderen, het eeuwig leven bieden en bovenal zou het alle kennis van de wereld bevatten. Ze had wel opgelet bij godsdienst. Dit was de wetenschap die de leraar had beschouwd als “duivelswerken” en “Ketterij”. Tuurlijk was dit niet duivelswerk, het was hekserij! Een wonderschone kunst van het werken met verschillende materialen.

“Niet stuiteren Lianna,” dacht ze bij zichzelf. Ze liep de klas binnen en zag al snel haar afdelingsgenootje Lily zitten. Ze schoof snel op de plek naast het meisje. Ze verbaasde zich erover hoe anderen het voor elkaar kregen niet op en neer te stuiteren als ze opgewonden waren. Ze keek naar de leraar. Hij zag er inderdaad wel een beetje vreemd uit. Of was dat alleen maar door de dingen die ze gehoord had? Hoe dan ook na een paar minuten begon de les.

‘Pakt iedereen maar meteen perkament en schrijfgerei! Hoe sneller jullie schrijven, hoe meer tijd er nog over is voor eventuele praktijk!’ Praktijk! Dat zou betekenen dat ze vandaag al die coole dingen gingen doen. Ze griste een stuk perkament, een potje inkt en een mooie ganzeveer uit haar tas. Ze haalde snel het dopje van het flesje en schreef de fantastische roze letters over. Waarom had zij geen roze inkt? En de groene letters die “de wetten” spelden stonden ook snel in haar ronde handschrift op het perkament.

‘Weet jij wat we gaan doen met praktijk? Gaan we dode mensen redden!’ fluisterde Lily. Zou ze haar uit de droom helpen. Natuurlijk gingen ze niet de steen der wijzen maken. Er was er maar eentje gemaakt en dat was zelfs een legende. Nee, ze liet Lily maar dromen, het zou inderdaad fantastisch zijn als ze zomaar ineens dat zouden ontdekken.

‘Dat zou echt super zijn, als we dat gingen doen,’ fluisterde ze snel terug. Toen richtte ze haar aandacht weer naar de vrolijke letters op het bord. Waarom had nog geen enkele andere leraar er aan gedachte zulke leuke kleuren te gebruiken?

[AnnaLynne McCord]

AnnaLynne stuiterde door de gang heen naar Alchemie. Vlak voor zich zag ze een eerstejaars Huffelpuf stuiteren, die al net zo enthousiast was als zij zelf. Hier had ze zin in. Misschien juist wel omdat het vak zo mysterieus was, ze had geen flauw idee wat het inhield. En ze hield wel van verrassingen! Ook had ze gehoord dat de leraar die het gaf, het schoolhoofd, een vampier zou zijn. Geen idee of dat waar zou zijn. Hopelijk wel! Ze stuiterde op en neer. Haar hele leven was ze al dol op vampiers, waarom, is haar een raadsel. En bij de gedachte dat deze man een vampier zou zijn, werd ze al gestoord. Leuk! Stiekem hoopte ze al jaren dat ze er zelf ook een zou worden. Shh, brein houd je kop. Je wilt geen monster worden! Concentratie erbij, loop naar het vak! Stom concentratieprobleem. Snel liep ze door naar de les, ze wilde natuurlijk niet te laat komen. Ze liep door terwijl haar lange zwarte haren vrolijk heen en weer sprongen. Ze betrapte zichzelf op het feit dat ze huppelde. Oeps. Dat is misschien net iets te enthousiast!

AnnaLynne had ergens gelezen dat Alchemie ging over levenselixers en de Steen der Wijzen, dat soort dingen. Dat leek haar wel erg interessant! Ze liep het lokaal binnen, haar hartslag onder controle houdend, en legde haar tas neer op een nog lege tafel. Het lokaal was nog akelig leeg, er waren nog maar twee andere leerlingen. Een ouderejaars en een eerstejaars Huffelpuf. Ze ging voorlopig wel alleen zitten. Rustig liep AnnaLynne richting het bureau van de leraar, klaar om zich voor te stellen. Hmm, hij zag er niet echt uit als een vampier. Hij zag er eigenlijk wel ontzettend aardig uit, niet gevaarlijk. Dit kon nog wel eens een leuke les worden, van een aardige vampier! Hij schreef net 'De Wetten' op het bord, in groene inkt. Ze viel bijna flauw van de zenuwen, maar liep zelfverzekerd door naar de professor. "Goedendag, professor Fairchild. Ik ben AnnaLynne McCord, eerstejaars Zwadderich. Ik kom hier om Alchemie te volgen."

AnnaLynne McCord paste dit bericht aan op Sun 28 March 2010, 15:58

[Edward McGriffin]

Edward liep vanuit de Grote Zaal naar het Alchemielokaal. Het zou de allereerste keer zijn dat hij dat zou hebben en had eigenlijk geen idee wat het inhield. Het eerste waar hij aan dacht, was lood in goud veranderen. Dat deden alchemisten toch? Of had hij het zo verkeerd?
Er stonden nog wat meer mensen voor de deur en ze leken allemaal net zoveel zin te hebben in het nieuwe mysterieuze vak als hij.
Toen hij naar binnen liep, tegelijk met een meisje uit Zwadderich waar hij al meer naast had gezeten deze week. Het meisje legde haar spullen op een tafel en liep naar voren om zich voor te stellen aan de leraar. Over professor Fairchild had iedereen wel wat roddels gehoord. Hij was een vampier, en tegelijk ook schoolhoofd. De meeste mensen verbaasden zich er ook over dat hij het zo lang op deze school uit had kunnen houden zonder iemand aan te vallen. Nou, het maakte Edward niet zoveel uit. Professor Fairchild was een leraar, punt.
Hij ging zitten op de plek naast dat Zwadderich-meisje, waarvan hij eigenlijk de naam nog steeds niet wist, en pakte zijn ganzeveer en inkt. Even later kwam het meisje weer terug en ging naast hem zitten.
'Pakt iedereen maar meteen perkament en schrijfgerei! Hoe sneller jullie schrijven, hoe meer tijd er nog over is voor eventuele praktijk!'
Professor Fairchild ging staan en pakte een krijtje uit een bak op zijn bureau. Met een felle kleur roze schreef hij ALCHEMIE op het bord, met felgeel & en daarnaast met felpaars MAGICHEMIE. Edward keek met open mond naar het bord. Wat had deze leraar voor kleuren krijtjes? Een hele felle kleur roze... en daarnaast geel. Help. De leraar ging gewoon door met schrijven, deze keer met felgroen. Hij schreef De Wetten onder de andere woorden.
Ze zeiden Edward helemaal niks, behalve Alchemie, want dat was een vak dat hij zou gaan volgen. Hopelijk kregen ze uitleg.

[Thomas Compton]

Helemaal voorin het lokaal zaten twee hele ijverige leerlingen. Het waren niet zo maar leerlingen, ze waren naast klasseoudstes ook nog eens kinderen van Adel. Leerling #1 was Thomas Compton, de graaf Compton en zoon de markies van Northampton. Hij had zijn klasseoudste functie heel eerlijk gekocht en was daarmee gerechtigd om allerlei extra dingen binnen school te doen. Zoals punten uitdelen en ze ook weer ongenadig te kunnen aftrekken.
Leerling #2 was Elizabeth Howard, de freule Elizabeth Howard de tweede dochter van the Duke of Norfolk en verloofde van Hywel Pendragon, de duke van Cornwall.
Deze twee leerlingen waren zo awesome dat Thomas blij was dat ze langs niemand anders gingen zitten want niemand was genoeg genoeg om naast zijne heiligheid te zitten en zijn partner van vandaag, de lieftallige juffrouw Howard.

De vorige keer had hij niet deel genomen aan alchemie omdat hij het druk had met.. nouja.. andere dingen. Wat dus concludeerde dat hij nu in stroming 1 zat met een hoop zo te zien, eerstejaars. Hij voelde zich dus extra groot en machtig bij het aanzicht van zo veel kleine mensen. Gelukkig zag hij wel hier en daar wat oudere leerlingen die ook later pas hadden besloten om deel te nemen aan deze les.
Hij pakte zijn perkament en veer uit zijn tas en begon over te schrijven wat proffesor Fairchild had opgeschreven. Hij voelde zich echt een modelleerling vandaag, zelfs les volgen in de avond!

Godmode dat Elizabeth er is XD met toestemmingg

Thomas Compton paste dit bericht aan op Wed 3 March 2010, 22:31

[Elizabeth Pendragon]

Elizabeth frunnikte zenuwachtig aan haar veer. Ze had les van het schoolhoofd, dat betekende dat ze extra goed haar best moest doen bij deze les. Een goed voorkomen bij het schoolhoofd was namelijk heel erg begeerlijk! Ze wist niet precies waarom ze juist in deze les was terecht gekomen. Een extra les was namelijk niet iets dat Elizabeth Howard zou kiezen om haar tijd te verdrijven. Een extra les betekende nog een vak waarin ze een onvoldoende kon halen, ze was niet bijster goed in magie en ook niet echt in de theorie, die haar vaak nog zwaarder viel dan het magische gedeelte.
Om haar tekortkomingen te verbloemen deed Elizabeth wel altijd heel erg haar best, en drong Thomas er dan ook op aan dat ze helemaal vooraan, dicht bij het schoolhoofd, moesten gaan zitten. Zodat ze extra gemotiveerd waren.

Ze had vorig jaar zorgvuldig gekozen dat ze geen alchemie zou gaan volgen, want ze had het al zo druk met de rest van haar huiswerk. Thomas Compton vroeg haar echter dit jaar om mee te doen met deze les en ze zou hem beledigt hebben om niet mee te gaan, dus was ze verplicht om mee te gaan naar een les die ze in eerste instantie helemaal niet had willen volgen. Nu moest ze echter wel. Ze zat vast en nu moest ze er het beste van maken.
Ze volgde Thomas in zijn actie om over te schrijven wat professor Fairchild ook deed, dus deed zij dat ook maar. Ze bemerkte dat haar maid Lily mcRose ook aanwezig was in de les. Misschien zou ze straks hierna thee kunnen zetten voor de leerlingen. Dat hadden ze vast wel verdiend na een zware les als deze.

[Victoria Collaris]

Victoria liep door de kille kerkers naar het alchemielokaal. Ze rilde even. De kerkers waren een stuk kouder dan de rest van het kasteel.
Ze liep het lokaal en ging alleen achteraan zitten. Ze had geen flauw idee wat Alchemie inhield. Ze had het vak maar gewoon gekozen, om meer lesuren te hebben, en minder tijd door te moeten brengen in eenzaamheid. Ze keek om zich heen. Ze zag andere eerstejaars, maar ook twee leerlingen die enkele koppen groter waren dan zij. Ze keek naar de leraar. Wat voor leraar zou ze hebben? Ze schrok even toen ze de man achter het zwarte bureau herkende. Mr. Fairchild. Het schoolhoofd. Ze had nooit geweten dat schoolhoofden ook les gaven. Ze vroeg zich af of hij, als schoolhoofd zijnde, extra streng zou zijn. Ze bestudeerde zijn gezicht. Er was eigenlijk niet veel aan af te lezen. Geen permanente frons, geen littekens en geen kringen onder zijn ogen. Zijn huid was erg bleek terwijl zijn haar juist zwart was. Het schoolhoofd staarde een beetje wazig voor zich uit. Zijn gedachten bevonden zich duidelijk ver buiten dit lokaal.
Wat later begon het schoolhoofd zijn les. Alchemie & Magiechemie schreeft hij op het bord in zulke felle kleuren dat het pijn deed aan je ogen. Victoria knipperde met haar ogen, maar ze kon er maar moeilijk aan wennen. Daarom wende ze haar concentratie maar af van het schoolbord en richtte zich weer op het schoolhoofd. Hij schreef nog wat onder de andere woorden. De Wetten. Victoria wist eigenlijk wat de woorden op het bord betekenden, maar ze had het gevoel dat het verstandig om maar gelijk alles over te schrijven wat op het bord stond, dus doopte ze haar veer in de inkt en begon druk te pennen. Het vertrouwde gekras van haar veer maakte dat ze zich in dit onbekende vak toch wat gemakkelijker voelde.

[Mort Fairchild]

“Hallo,” reageerde Mort weinig geïmponeerd op de zich uitgebreid verklarende Zwadderaar. Tevreden zag hij bij zijn schrijven – nuja, erna, want mannen kunnen nu eenmaal niet multitasken – dat vrijwel alle leerlingen braaf alles van het bord kopieerden. Dat betekende dat hij ze echt alles van het bord over kon laten schrijven, jottum. Oh, en daarna betekende het ook dat hij zijn les snel voort kon zetten.
“De wetten van Alchemie,” begon hij de verkondiging van het Goede Nieuws. “Eerst moeten we Alchemie in twee gebieden verdelen: Dreuzelalchemie en Magische Alchemie (ook wel Magichemi, maar aangezien tovenaars zelden aan dreuzelalchemie doen, zeggen we gewoon Alchemie). Elk gebied heeft verschillende wetten. Dreuzelalchemie twee en Magichemie vier,” ratelde hij door de al te vaak behandelde basis heen. “Bereid je voor, ik vraag straks iemand van jullie om de wetten uit te gaan leggen, dus let op,” commandeerde hij enthousiast, een krijtje van zijn bureau afgrissend en eerst de wetten van de dreuzelalchemie op het bord krassend:

1. Om iets te kunnen krijgen moet iets dat bestaat uit dezelfde componenten en met dezelfde waarde, ingeleverd worden.
2. Het is zowel onmogelijk als illegaal om (te proberen) mensenleven(s) te herstellen.

"Jíj!" Hij wees [random leerling] in het lokaal abrupt aan. Zó abrupt dat hij perongeluk zijn krijtje in diens richting gooide. Raak of niet raak, Mort stoorde zich er niet aan. Wel grappig dat hem precies hetzelfde was overkomen vorig jaar, HAHA. “Het moment is daar, [random leerlings achternaam]! Je moet nu je debuut maken en mij en je medeleerlingen kraakhelder uit de doeken doen waar dit allemaal over gaat! Wát betekenen deze wetten?”

[Thomas Compton]

Gezien hij naast Elizabeth zat, moest hij wel goed zijn best doen. Hij was lang niet altijd gemotiveerd om zulk gedrag te vertonen, maar het leek er niet bepaald op alsof hij een keuze had als hij naast mevrouw Pendragon plaats zou nemen. Hij schreef braaf, maar niet enthousiast de regels over die de professor schreef. Thomas had nu al een hekel aan het vak gekregen, als het alleen om theorie ging, zware stof om te verwerken, dan had hij nu liever thee gedronken in de leerlingenkamer van Zwadderich.

Tot zijn grootste spijt en verbazing kwam hij tot de ontdekking dat het schoolhoofd uitgerekend hem had uitgekozen om een beurt te krijgen, er stuiterde zelfs een krijtje over zijn papier heen. "Eh.." stamelde Thomas, verbaasd. Hij wist het niet! Hij wist het niet. Hij keek naar het bord en las de eerste regel keer op keer. Dezelfde componenten met de zelfde waarde. Om iets te kunnen krijgen. "Eh, als ik hm. Stel dat ik de mantel van mevrouw Pendragon hier wil namaken, zou ik iets moeten inleveren dat bestaat uit dezelfde onderdelen, zoals bijvoorbeeld wol en stof. En het moet dezelfde waarde hebben; dus net zo veel kosten als haar gewaad."
Zo, dan moest hij wel een hoop wol kopen zeg! "Behalve.. als de waarde niets met geld te maken heeft maar iets anders, bijvoorbeeld.. omvang of gewicht?"

[Edward McGriffin]

Edward begon snel te schrijven, aangezien professor Fairchild eruit zag alsof hij heel snel veel informatie ging geven.
'De wetten van Alchemie', begon de leraar. 'Eerst moeten we Alchemie in twee gebieden verdelen: Dreuzelalchemie en Magische Alchemie (ook wel Magichemi, maar aangezien tovenaars zelden aan dreuzelalchemie doen, zeggen we gewoon Alchemie). Elk gebied heeft verschillende wetten.'
Edward krabbelde snel wat steekwoorden op zijn perkament. Hoe snel kan iemand praten?
'Dreuzelalchemie twee en Magichemie vier', ratelde professor Fairchild door. Edward ging ervan uit dat dit nog steeds over die wetten ging.
'Bereid je voor, ik vraag straks iemand van jullie om de wetten uit te gaan leggen, dus let op', commandeerde de leraar enthousiast.
Help, dacht Edward. Het is nu al raar genoeg. Wat gaat er nu nog komen?
Professor Fairchild pakte een krijtje en schreef weer iets op het bord, onder Alchemie.

1. Om iets te kunnen krijgen moet iets dat bestaat uit dezelfde componenten en met dezelfde waarde, ingeleverd worden.
2. Het is zowel onmogelijk als illegaal om (te proberen) mensenleven(s) te herstellen.

Edward krabbelde dit snel neer en onderstreepte de woorden krijgen, componenten, waarde, onmogelijk en illegaal, net zoals de leraar dat had gedaan.
'Jíj!' hoorde Edward ineens, en keek verschrikt op. Professor Fairchild sprak ineens iemand in het lokaal aan. Hij gooide zelfs zijn krijtje in diens richting. Edward keek naar de jongen op de eerste rij waar het krijtje heen was gevlogen. Hij zag er nogal geschrokken uit.
'Het moment is daar, Compton! Je moet nu je debuut maken en mij en je medeleerlingen kraakhelder uit de doeken doen waar dit allemaal over gaat! Wát betekenen deze wetten?' vroeg de professor. Het klonk alsof deze Compton al moest weten wat die wetten betekenden.
Compton (Edward wist zijn voornaam niet) stamelde iets, maar Edward kon het niet verstaan. Edward zelf zat hard na te denken, maar hij had het idee dat hij nog net iets miste. Iets waardoor hij het zou snappen.

[Mort Fairchild]

“Mwoh, mwoh.” Mort vond het maar zo-zo, wat die Zwadderaar allemaal uitkraamde. “Toch maar twee punten dan, hè? Gewoon voor de moeite, want echt helder is het niet geformuleerd allemaal.” Hij keek eens het lokaal rond. Na al één keer ditzelfde uitgelegd te hebben vorig jaar, was hij er nu eigenlijk te lui voor. Misschien had hij toch geen docent moeten worden. NOU JA! Daar was het inmiddels te laat voor; hij kon er maar beter het beste van maken. En hoe zou dat gaan? Juist, door gewoonweg een andere leerling aan te wijzen en die meer zinnige onzin uit te laten kramen. Maarrr… first things first.
“Ik wil mijn krijtje terug, jongeheer Compton,” sprak hij beschuldigend voordat hij richting Edward McGriffin wees. “Jíj, met dezelfde naam als het kind van het voormalige schoolhoofd Matthews, gevalletje, weljá. Leg jij het maar eens beter uit.”

[Edward McGriffin]

Edward schreef het antwoord op dat de Zwadderaar had gegeven, maar professor Fairchild leek niet zo blij te zijn met het antwoord en hij zei:
'Ik wil mijn krijtje terug, jongeheer Compton.' Edward moest bijna lachen, maar hield het bij hard op de binnenkant van zijn wang bijten. 'Jíj, met dezelfde naam als het kind van het voormalige schoolhoofd Matthews, gevalletje, weljá. Leg jij het maar eens beter uit.'
Edward schrok zich dood. Professor Fairchild wees hèm aan. Hij moest antwoord geven. Hij tuurde naar het bord en probeerde een goede uitleg te bedenken. Waarom had Elinor hem geen uitleg gegeven over Alchemie toen ze haar kinderen, zijn zusje en hem les had gegeven?
'Nou, meneer', begon Edward aarzelend. 'Ik snap het niet echt, en ik denk niet dat ik een goed antwoord kan geven, maar ik zal wel iets bedenken dat logisch klinkt.'
Hij keek nog een keer naar het bord en begon uit te leggen wat hij dacht.
'Als je bijvoorbeeld iets van 1 kilo wilt veranderen, moet het eindproduct -dat wat je eruit krijgt- precies hetzelfde wegen als waarmee je begon. Maar in de tweede wet staat dat je geen mensenlevens mag proberen te herstellen, dus je kunt bijvoorbeeld niet, als iemand zwaargewond is, de huid van een andere stof maken en dat er op krijgen, of een persoon klonen. Denk ik.'
Edward viel stil. Meer kon hij er ook niet uithalen. Hij dacht het net iets anders als dan hij het had gezegd, maar hij had er altijd al moeite mee gehad om zijn gedachten onder woorden te brengen. Op een of andere manier lukte dat meestal niet. Hij hoopte dat het enigszins klopte en dat professor Fairchild hem zou wijzen op de dingen die niet waar waren uit zijn uitleg.

[Victoria Collaris]

Professor Fairchild schreef twee wetten op het bord. Victoria schreef ze vlijtig over. Toen ze daarmee klaar was, probeerde ze te begrijpen wat ze geschreven had. De tweede wet begreep ze zo. Je kon een dode niet tot leven wekken. Maar dat wist ze al.
De eerste wet was ingewikkelder. Victoria dacht erover na, maar ze kon het maar niet begrijpen. Maar dat kwam waarschijnlijk omdat ze nog steeds niet wat men nou deed met Alchemie.
Professor Fairchild gaf een jongen de beurt om het uit te leggen. Victoria vond zijn uitleg niet geweldig. Maar, hoewel het niet zijn uitleg was die het voor haar verhelderde, begreep ze het wel toen ze de wetten nog eens overlas.
Met iets krijgen bedoelde professor Fairchild gewoon iets maken.
En daar had je iets voor nodig. En dat moest uit dezelfde basisstoffen bestaan. En het moest even zwaar zijn.
Ja, dat moest het zijn. Nu snapte ze het. Of dat dacht ze tenminste.
Professor Fairchild gaf de beurt aan Edward, een jongen uit huffelpuf. Victoria zat naast hem met toverdranken.
Edward gaf een redelijke uitleg. De dingen die hij zei, leken meestal wel te kloppen, in ieder geval dat over het gewicht. Victoria wist niet of dat over de zwaargewonde waar was. Ze dacht bij de tweede wet meer aan mensen die al gestorven waren. Niet mensen die daar nog meer bezig zijn. En ze miste nog iets over dezelfde componenten.
Maar goed, zij wist het natuurlijk ook niet echt.

Victoria Collaris paste dit bericht aan op Thu 18 March 2010, 17:34

[Mort Fairchild]

“Ook aardig, ook aardig,” gaf Mort genadig toe terwijl hij meewarig zijn hoofd schudde. Hij wist zelf nog niet helemaal wat hij van de klas van dit jaar moest vinden. De steekproef had niet veel bijzonders opgeleverd. “Ook maar twee punten dan, voor de leuk.”
Hierna vouwde hij zijn armen over elkaar en liep een maar keer heen en weer voor de klas. Door hun schaamteloze onwetendheid verdienden ze het eigenlijk niet om te weten te komen wat Alchemie nu precies was, maar aan de andere kant werd hij daarvoor betaald – betaalde hij daarvoor zichzelf. Huh.
“Welnu, jullie zaten beiden wel wat in de richting. De eerste wet houdt in dat als ik iets wil maken, ik iets anders nodig heb dat dezelfde componenten heeft. Dus zoals Compton al zei, heb je wol nodig om een mantel te maken – maar dat is een open deur intrappen, dat kan een fabrieksarbeider. Sterker nog, ze zijn erin gespecialiseerd.” Hij klopte zichzelf op de borst, niet omdat hij zelf mantels kon maken of een fabrieksarbeider was, maar omdat hij zo ontzettend grappig was. “De waarde die erbij gepaard moet gaan is niet per definitie in geld uit te drukken, want de waarde van geld wisselt. Edward zat er dichter in de buurt: 1 kilo wordt 1 kilo. Tenminste, dat is je doel. Je wil van 1 kilo lood 1 kilo goud maken, natuurlijk. Helaas kan dat niet. Men is al eindeloos bezig om van verschillende eenheden metaal – en watvoor dingen dan ook – die samen 1 kilo wegen, 1 kilo goud te maken. Ik dit geval kan je van 1 kilo lood helemáál geen goud maken. Maar neem dan kwik: van kwik zou je goud kunnen maken. Het is alleen de vraag hóe. We weten allemaal dat de meest zuivere vorm van kwik goud is, maar hoe komen we daar?” Hij veegde over zijn kin en keek eens met een vaderlijke glimlach door het lokaal.

“Iedereen snapt ‘t, mooi! Dan de wetten van Magichemie; die zijn natuurlijk uitgebreider omdat je met magie in combinatie met Alchemie veel meer kan doen. Maar de belangrijkste wet wordt bij dreuzelalchemie weggekaapt.” Hij zette een dikke streep onder ‘2. Het is zowel onmogelijk als illegaal om (te proberen) mensenleven(s) te herstellen.[/i]’. Ook zette hij nog een dikke 1 voor de 2 en veranderde hij het onmogelijk in stompzinnig.
“Mensen zijn al eeuwig bezig met het verlengen van mensenlevens. Men wil graag… eeuwig leven. Daarmee experimenteren is legaal, maar om met lijken te gaan klooien is illegaal. Jullie komen allemaal uit verschillende jaren, maar ik neem aan dat jullie allemaal wel weten wat vampiers zijn. Eeuwig wandelende lijken. Zonder twijfel zijn zij een Magichemiech ongelukje. Of het experiment was gelukt, het is net hoe je het ziet. Hoe dan ook, je kan dus nooit mensen herstellen op de manier zoals ze waren. Ook niet met kwik, zoals de Chinezen dachten. Misschien denken ze dat nog wel!” Geamuseerd kraakte hij zijn witte vingers voordat hij zijn oude krijtje – degene die hij nu gebruikte vond hij stom – bij Compton wegkaapte.

“Dan de rest van de wetten, die ik graag weer uitgelegd wil hebben, dus het is aan te raden op te letten.”
Onder de lijken-wet zette hij:
2. Tijdens Magichemische experimenten mag niet verdwijnseld of verschijnseld worden.
3. Experimenten of de resultaten met/van Magichemie mogen niet aan dreuzels tentoongesteld worden.
4. Zonder toverstaf en figuur, is er geen Magichemie.
5. Extreem gebruik van de elementen is illegaal, aangezien de gebruiker daarmee het evenwicht uit (Mort dacht even na over een indrukwekkende term) het gehele universum kan halen
6. Draag te allen tijde de beschermende bril.

Om die laatste wet kracht bij te zetten, griste hij zijn eigen bril van het bureau en zette hem op. Het leek een beetje op een vliegeniersbril uit de toekomst. Heel futuristisch. Na even geposeerd te hebben, zette hij hem op zijn haar. “Jullie mogen allemaal langs deze bak lopen,” Hij wiebelde met zijn toverstaf en er verscheen een bak met een excentrieke variëteit aan soortgelijke brillen – er waren nog genoeg over sinds vorig jaar, “om een bril te pakken.
En daarna ga jij,” hij wees zomaar, dat hij dat durfde, dapper [random leerling 2] aan, “ons deze wetten uitleggen.”

[Als jij random leerling 2 bent hoef je niet te wachten tot iedereen gepost heeft om te doen alsof hij/zij een bril heeft gepakt. Met mijn toestemming mag je godmodden dat, tegen de tijd dat jij praat, alle leerlingen al een bril hebben gepakt. WAOW je mag zupahveel mensen in één post godmodden! Nu wil iedereen vast antwoorden, right, right, right? D8<]

[Victoria Collaris]

Professor Fairchild schreef de wetten op voor Magiechemie en Victoria pende ze ijverig over, als een echte Ravenklauwer. Deze wetten waren wat ingewikkelder, al dacht Victoria dat ze de meeste wel begreep. Ze glimlachte omdat het vak best nog wel meeviel.
Ze moesten, in verband met de laatste wet, allemaal een beschermende bril halen, zei professor Fairchild. En toen voegde hij nog iets toe wat Victoria de schrik op het hart joeg. Zij moest de wetten uitleggen! Zij! Victoria! Victoria keek geschrokken naar professor Fairchild. Meende hij dat?
Gelukkig was er nog wat uitstel voor executie. De leerlingen moesten eerst nog hun beschermende bril ophalen. Victoria schuifelde naar voren en pakte een bril. Ze zette hem op haar neus, hij was veel te groot en zakte gelijk over het puntje van haar neus heen. Ze hield de bril vast terwijl ze terugliep naar haar plaats. Ze probeerde haar ademhaling normaal te houden. Het moest toch niet veel kwaad kunnen om iets te zeggen? Waarom voelde ze zich dan zo beroerd?
Victoria zakte op haar stoel neer. Ze keek om zich heen terwijl de andere leerlingen gingen zitten met een bril op hun neus. Wat haar betrof hadden ze allemaal veel te veel haast.
En toen gingen alle ogen haar kant op. Victoria schraapte haar keel en begon met trillende stem: ''De- De tweede wet lijkt me wel duidelijk. Verschijnselen is verboden als je met een experiment bezig bent. En aan de zesde wet valt volgens mij niet al te veel uit te leggen. Je moet altijd een bril op.' Ze begon maar met de duidelijkste wetten. Victoria keek niet naar professor Fairchild, en ook niet naar de leraar. Ze werd er alleen maar zenuwachtig van. Dus staarde ze naar het perkament op haar tafel en stelde zich voor dat ze alleen in het lokaal zat.

Ze vervolgde haar uitleg met de vierde wet, die ze niet helemaal begreep. Wat bedoelde professor Fairchild met "figuur"?
'De vierde wet houd in dat een toverstaf en een eh... figuur nodig zijn bij magiechemie, en dat je geen experiment kunt voeren zonder.' Victoria's bril zakte weer naar beneden en viel in haar schoot. Met trillende handen pakte ze hem op en zette hem weer terug op haar neus. Hij schoof gevaarlijk veel naar beneden, en Victoria besloot haar hand maar voortaan tegen de zijkant van haar hoofd te houden, om hem omhoog te houden. Ze voelde dat haar wangen gloeiden. Zenuwachtig en afgeleid door haar bril ging ze verder:
'Oh ja... De vijfde wet, eh... die houd in dat je niet te veel van een stof mag veranderen. Als je bijvoorbeeld al het water in de wereld zou veranderen in zand, dan zouden de mensen en dieren allemaal doodgaan van de dorst. En dan zou het evenwicht dus verstoord zijn. Dus je mag alleen maar in kleine hoeveelheden werken.
De derde wet... Je moet er voor zorgen dat dreuzels niet het resultaat van je experimenten zien. Want wij - tovenaars - moeten magie geheimhouden voor dreuzels. En bovendien kan het resultaat eh.. afschrikwekkend of gevaarlijk zijn.' Victoria zuchtte. Alleen nog de eerste wet...
'De- de eerst wet is het zelfde als de tweede bij alchemie. Alleen is het niet onmogelijk om levens te verlengen in de magiechemie, maar het resultaat zal nooit beter zijn dan eerst.' Victoria besloot hetzelfde voorbeeld te gebuiken als professor Fairchild had gedaan.
'Vampiers hebben nu eenmaal hun eh... gebreken. Ik bedoel, ze mogen wel sterk zijn enzo, maar persoonlijk vind ik het maar enge monsters.' Victoria keek zenuwachtig naar professor Fairchild. Waarschijnlijk zou hij haar uitleg niet goed vinden, want hij had die van de twee jongens ook afgekeurd. Nou ja, ze had het in ieder geval overleefd.

Victoria Collaris paste dit bericht aan op Thu 25 March 2010, 17:16

[Mort Fairchild]

Het was natuurlijk schokkend als je een beurt kreeg van Mort Fairchild, maar zó geschrokken hoefde ze nu ook niet te kijken, bedacht de docent met een vaag beledigd gevoel. Je ging toch niet naar de les op alleen maar dingen op te schrijven? Zeker als Ravenklauwer zou je toch ook wat van je wijsheid met je medeleerlingen moeten delen, huh?! En terwijl ze eindelijk het antwoord hakkelend naar voren bracht, klooide ze ook onophoudelijk met haar bril. Dacht ze soms dat ze die op moest hebben tijdens het geven van een antwoord? Omdat het lokaal zou ontploffen als ze het fout had – en joh, straks kreeg je nog een brokstuk in je oog? Het was de man allemaal een raadsel.

“Allemaal goed en wel,” zei hij dan ook twijfelachtig. “Maar wáárom mag er niet verdwijnseld en verschijnseld worden tijdens Alchemische experimenten en waarom moet je zo’n bril op?” Hij sloeg zijn armen over elkaar. “Overigens hoef je de bril niet op te houden bij het beantwoorden van de vragen.”

[Victoria Collaris]

Victoria had het niet getroffen. Nadat ze er hakkelend iets uit had gekregen, moest ze haar antwoord nog beter uitleggen. Ze beet op haar lip. Professor Fairchild sloeg zijn armen over elkaar - wat nooit een goed teken was - en maakte nog een vernietigende opmerking over Victoria's geklungel met haar bril. Snel deed deze hem af - de bril viel kletterend op de grond. Ze zou hem nu niet oprapen.
Victoria zuchtte. Wat had ze toch vandaag? Ze voelde de tranen prikken achter haar ogen. NEE! Ze mocht niet huilen! Niet nu! Niet hier! Niet zij!
Victoria bleef even stil, bang dat haar stem over zou slaan als ze zou gaan praten. Na enkele seconden werd ze wat rustiger, en besloot ze dat het tijd was om antwoord te geven.
'Nou eh... volgens mij moet je een bril op om je ogen te beschermen.' begon ze. Ja, dat was logisch. Nu de rest nog. 'Want als je bijvoorbeeld over een ketel gebogen staat, en de vloeistof kookt en spetterd heel erg, kan dat in je ogen komen. Of je maakt iets kapot en er springen allerlei splinters rond. Of - of zoiets.' Ze wou nog meer mogelijkheden noemen, maar dat zou haar praatje alleen maar langer maken, en het zag er niet naar uit dat professor Fairchild ooit tevreden was over een uitleg.
Nu kwam het moeilijkste gedeelte. Waarom mocht je niet verschijnselen? Ze dacht dat het gewoon was omdat het professor Fairchild irriteerde. Maar als hij het zo vroeg, leek dat niet erg waarschijnlijk.
'Ik weet eigenlijk niet echt waarom je niet mag verschijnselen, meneer.' bekende Victoria met trillende stem. 'Misschien - misschien omdat je dat het evenwicht kunt verstoren? Want stoffen horen zich niet een weg door het niets te kunnen banen, en zonder reistijd op de plaats van bestemming aan te komen. En als je verschijnselt in een afgesloten ruimte, komt er geen nieuwe lucht als plaatsvervanging voor jouw lichaam.' Ze schudde haar hoofd. Dat kon niet kloppen.
'Ik weet het echt niet, meneer.'

[AnnaLynne McCord]

Professor Fairchild antwoordde met een droog "Hallo." Nadat AnnaLynne zich had voorgesteld aan de geweldige Mort Fairchild, ging ze zitten. Ze merkte dat er iemand naast haar was gaan zitten. Het was de Huffelpuf, waarvan ze de naam nog niet wist. Hij leek haar wel aardig, dus ze plofte neer op haar stoel. "Hoi!" zei ze tegen hem, en ze begon haar tas uit te pakken. De professor begon met zijn les en ze luisterde aandachtig, met een glimlach op haar mond.
De leraar begon iets te vertellen over de Wetten van Alchemie, die in twee gebieden waren verdeeld: de Dreuzelalchemie en de Magische Alchemie. Dreuzelalchemie had twee wetten en Magichemie vier. Oké AnnaLynne, onthouden! Hij zou iemand die wetten gaan vragen, waarschijnlijk om uit te leggen. Oké onthouden wat hij nu gaat vertellen dus! Hij pakte een krijtje en ging iets op het bord schrijven, waarschijnlijk de wetten.

1. Om iets te kunnen krijgen moet iets dat bestaat uit dezelfde componenten en met dezelfde waarde, ingeleverd worden.
2. Het is zowel onmogelijk als illegaal om (te proberen) mensenleven(s) te herstellen.

Toen wees hij abrupt een leerling in de klas aan, waarbij het krijtje uit zijn hand vloog en die op de tafel van Thomas Compton belandde. Hij zou de wetten uit moeten leggen. “Thomas legde de wetten uit, en daarna vroeg de professor nog wat aan de jongen naast haar. Ze luisterde al niet echt meer, en haar gedachten dwaalden af. Hij begon weer wat op het bord te schrijven, en ze pende keurig mee. Hij schreef de rest van de wetten op en AnnaLynne lette uitmuntend op.

Onder de lijken-wet zette hij:
2. Tijdens Magichemische experimenten mag niet verdwijnseld of verschijnseld worden.
3. Experimenten of de resultaten met/van Magichemie mogen niet aan dreuzels tentoongesteld worden.
4. Zonder toverstaf en figuur, is er geen Magichemie.
5. Extreem gebruik van de elementen is illegaal, aangezien de gebruiker daarmee het evenwicht uit (Mort dacht even na over een indrukwekkende term) het gehele universum kan halen
6. Draag te allen tijde de beschermende bril.

Braaf liep ze naar voren om zo'n bril te halen, zoals de professor hen had opgedragen. Victoria moest de wetten uitleggen, wat haar de eerste keer, naar professor Fairchild's mening niet erg goed afging. Dus ze moest het nog een keer uitleggen. Arm kind. Ze kreeg medelijden met haar. Zuchtend staarde ze naar het hoofd van Mort Fairchild, een uiterst aantrekkelijke man. Wat zou deze les haar brengen?

AnnaLynne McCord paste dit bericht aan op Thu 29 July 2010, 10:12

[Lianna Sevenna]

Lianna schreef alles netjes op wat er op het bord stond, helaas had ze niet zulke leuke en vrolijke kleurtjes als de professor, best zonde eigenlijk. En toen opeens was het daar. Een spervuur van vragen tegenover iedereen in de klas. Het was best schrikken, dat gaf ze toe. Allerlei dingen over veiligheid in het lokaal. Lianna luisterde aandachtig. Alles was bruikbare informatie, hoewel sommige dingen wat erg logisch waren. Victoria was nu aan het vertellen waarom ze een bril opmoesten. Tuurlijk was dat voor bescherming van de ogen, want als die beschadigd waren dan kon je niet meer zien en alleen nog maar meer rotzooi veroorzaken en dat was levensgevaarlijk. Maar ze wist niet waarom ze niet mochten verschijnselen.

Lianna stak aarzelend haar hand op: ‘Omdat wanneer er per ongeluk iets verkeerd word verschijnseld in het lokaal er de kans is dat er iets om gaat als je ertegenaan of in komt, en dat kan heel gevaarlijk zijn?’ Het was of een vraag of een antwoord. Eigenlijk was het beide, ze wilde eigenlijk vooral bevestiging op haar veronderstelling.

[Edward McGriffin]

Edward was al blij dat hij überhaupt twee punten had gekregen voor zijn belabberde uitleg. Gelukkig ging professor Fairchild snel verder met de wetten van de Magichemie. Edward schreef ze snel over. Vreemd, deze leken makkelijker te zijn. Hij las ze nog een keer door om te kijken of er geen addertjes onder het gras zouden kunnen zitten, of woorden waar hij overheen las.
1. Het is zowel stompzinnig als illegaal om (te proberen) mensenleven(s) te herstellen
2. Tijdens Magichemische experimenten mag niet verdwijnseld of verschijnseld worden.
3. Experimenten of de resultaten met/van Magichemie mogen niet aan dreuzels tentoongesteld worden.
4. Zonder toverstaf en figuur, is er geen Magichemie.
5. Extreem gebruik van de elementen is illegaal, aangezien de gebruiker daarmee het evenwicht uit het gehele universum kan halen
6. Draag te allen tijde de beschermende bril.

De eerste magichemiewet was gewoon de Dreuzelwet, alleen stond er nu eigenlijk dat het wel kon, maar dat het illegaal was en geen nut had. Eigenlijk was alleen de tweede wet een beetje raar voor Edward, aangezien hij nog nooit van verschijnselen of verdwijnselen gehoord had, maar hij kon afleiden uit de term dat het ging om verschijnen en verdwijnen.
Professor Fairchild gaf Victoria de beurt en liet hen allemaal eerst langs een bak met allemaal van die rare brillen lopen nadat hij die van zichzelf had laten zien. Het was duidelijk dat ze die op moesten zetten, volgens de zesde wet.
Edward ging weer zitten nadat hij een bril had gepakt en bekeek het ding met een onderzoekende blik. Hij had dat nog nooit gezien, maar stopte al snel met aandacht geven aan de bril, omdat Victoria antwoord aan het geven was. Helaas voor Victoria gaf ze het verkeerde antwoord, en ze moest het nog duidelijker uitleggen. Hij kreeg medelijden met haar en ging zelf ook heel hard nadenken -niet dat hij dat nog niet had gedaan, maar hij ging nog harder nadenken.

[Mort Fairchild]

Ja, laat ‘m dan maar helemáál op de grond vallen, als je ‘m toch niet op hoeft te houden.
Minzaam staarde Mort even naar de ter aarde gestorte bril – ja, door de bank heen – en richtte zijn aandacht toen weer op het meisje. Ze begon nu wel redelijke antwoorden te geven, dus gebrek aan bril hielp wel. Dat hij dat toch weer in had gezien, dat bewees toch wel weer watvoor geweldige docent hij was. En prachtig, de stimulans van hem – docent zijnde, aanwezig zijnde – was al genoeg om ook het volgende antwoord goed te laten zijn! Behalve dat “ik weet het niet” aan het einde, dat verpestte het allemaal weer een beetje. “Beide goed: ter bescherming en om het evenwicht niet te verstoren, prachtig, prachtig. Allemaal goed en wel, vier punten daarvoor. Ennn…” Peinzend keek de man naar de eerstejaars Huffelpuf die er nog wat aan toe te voegen had. “Mmn, ja dat is inderdaad erg gevaarlijk, onder andere vanwege de dingen die je zelf noemt. Ook een punt, fijn hè? Dat ik zó met punten strooi vandaag, fán-tás-tisch!”

Huzzah! Het was tijd voor praktijk! “Iedereen aantekeningen weg en trek je toverstok! Néé. Eerst aantekeningen weg, dan bril op, en trek dan je toverstok! En juffrouw Collaris, pak een nieuwe bril, wie weet wat er gebeurt als je bril straks weer afzakt. Oh, iemand nog vragen voordat we beginnen?”

[Victoria Collaris]

OOC: Collaris schrijf je met 2 L-en
Mort: WISTIKWEL

Victoria zuchtte van opluchting toen haar toevoegingen goedgekeurd werden. Glimlachend zakte ze opgelucht weer terug tegen de leuning van haar stoel. Ze hoefde niet nog meer te zeggen, en bovendien had ze ook nog vier punten verdiend. Ze keek op toen een meisje uit Huffelpuf nog wat toevoegde aan haar antwoord, en daar ook nog een punt voor kreeg. Ja, aan dat antwoord had Victoria nog helemaal niet gedacht.
Professor Fairchild kondigde het praktijkgedeelte aan. Victoria stopte haar aantekeningen vrolijk in haar tas. Als ze praktijk kregen, zouden er vast geen beurten worden gegeven. Ze schroefde haar inktpotje dicht en stopte hem samen met haar veer in haar tas. Ze ging weer rechtop zitten, maar bedacht zich dat haar bril nog op de grond lag, en bukte weer. Ze moest half onder haar bureau kruipen om hem te vangen, en net toen ze zo gehurkt onder haar tafel zat, hoorde ze professor Fairchild ineens haar naam noemen. Ze keek geschrokken op. Kreeg ze nou nog een beurt?
Geen beurt, gelukkig, ze moest een nieuwe bril halen. Victoria pakte de oude op en liep naar voren. Ze bekeek de bril, en zag dat in het linkerglas een kleine barst zat. Nee toch? Had ze gelijk in de eerste les het bezit van de leraar, het schoolhoofd nog wel, gesloopt? Dat kon niet waar zijn! Het mocht niet waar zijn! Dit was vast een andere bril of zo, niet de hare! Of misschien zat er geen barst, maar een vuiltje? Victoria veegde met haar vinger over het glas, en de barst was echt. Ze beet op haar lip.
Inmiddels was ze al aangekomen bij het bureau van professor Fairchild. Eerst wou ze de bril zo snel mogelijk in de bak leggen, en hopen dat hij het niet zou merken. Maar toen ze hem kort aankeek, zakte de moed haar in haar schoenen, en wist ze dat ze niet tegen hem zou kunnen liegen. Met trillende hand bood ze hem de bril aan. 'Meneer? M- mijn bril is kapot gevallen.' ze keek hem aan. Haar ogen werden vochtig, maar ze wist het in te houden. Voorlopig dan.
Oh, waarom moest ze nou in de kerkers haar spullen laten vallen, waar de vloeren van steen in plaats van hout waren? Normaal was ze helemaal niet zo onhandig, maar door alle zenuwen van de beurt was ze helemaal niet zichzelf geweest. Dat was ze eigenlijk helemaal niet geweest sinds ze in Londen op de trein was gestapt. Waar was de oude Victoria, die niet thuis kwam zonder tranen, maar zich slap kon lachen als Maria voordeed hoe iemand van stand zich gedroeg? Waarom was ze zo stil geworden, sinds ze niet meer bij haar familie was? En zou ze wel weer de oude Victoria zijn als ze in de vakantie weer naar huis ging? Of zou ze dan nog steeds niets durven zeggen?
Haar verblijf op Zweinstein had sommige dingen er wel beter op gemaakt; ze was niet meer ziek, ze werd niet meer gepest. Maar of de verandering die ze hier zelf had ondergaan ook positief was, en of die weer de andere richting op kon, wist ze niet. Ze wist dat ze nog tot de kerstvakantie zou moeten wachten, voor ze dat zou weten, maar dan zou het al te laat kunnen zijn. Dan was het waarschijnlijk niet meer terug te draaien. Moest ze gewoon accepteren dat ze veranderde, en zich erbij neerleggen? Haar vaders reactie afwachten als die merkte dat zijn lievelingsdochter in een bekakte snob was veranderd? Ze wist dat het Arnold pijn zou doen als hij zijn dochter kwijt zou raken, zeker nu hij haar zo weinig zag. Maar de vraag was of hij zijn dochter niet al kwijt was, nu hij haar alleen naar een nieuwe wereld had laten vertrekken.

[Liam Collins]

Liam zat vrolijk in de alchemieles. Hij was goed in alchemie, dat was hij altijd al geweest. Hij schreef rustig de wetten over die door Mr Fairchild op het bord werden geschreven, en keek toe hoe leerlingen ze uitlegden. Veel leerlingen schenen er nogal moeite mee te hebben, vooral een zwartharig meisje uit Ravenklauw. Hij vroeg zich af waarom, want het viel allemaal best mee. Ja, Mr Fairchild formuleerde het soms een beetje moeilijk, dat moest men toegeven. Maar toch, als je er even over nadacht, kon je het toch wel begrijpen? Of dat vond hij tenminste.
Liam liep naar voren om een bril te halen. Toen iedereen weer op zijn plaats zat, keek hij toe hoe het meisje uit Ravenklauw haar uitleg uitbreidde. Een afdelingsgenote van hem voegde er nog wat aan toe, en kreeg daar ook een punt voor. Liam glimlachte bemoedigend naar haar.
Eindelijk begonnen ze aan de praktijk. Precies waarvoor Liam nog steeds Alchemie had. De praktijk van het vak was altijd wel leuk. Hij stopte zijn spullen in zijn tas en zette zijn bril op. Toen schoof hij zijn stoel achteruit en pakte zijn toverstaf. Wachtend totdat ook de andere leerlingen hun spullen opgeruimd hadden, liet hij zijn toverstaf nonchalant rond zijn vingers draaien. De witte staf spoot rode vonken. Het zag er wel goed uit, maar Liam besloot om er toch maar mee te stoppen, voor hij het lokaal beschadigde. Over spullen beschadigen gesproken, hhet meisje uit Ravenklauw scheen daar al mee bezig te zijn. Ze kwam bij Mr Fairchild aan, en liet hem haar kapotte bril zien. Liam vroeg zich af of het niet te veel gevraagd was om niet al in je eerste les het lokaal te slopen. Zweinstein afbreken kon je maar beter aan de leraren overlaten. Dat konden ze zelf ook wel.

[Mort Fairchild]

De eerste en enige vraag was geen vraag. Juffrouw Collaris ging in de biecht: ze had zijn bril kapot gemaakt.
Zwijgend nam de docent de beschermingsbril van haar aan en maakte hem weer heel met een “Reparo”. “Wonderen bestaan op Zweinstein,” sprak hij droog en gooide de bril in de bak. “Pak maar eentje die wat groter is.” De glimmertjes in haar ogen negeerde hij. Huilen omdat je iets kapot had gemaakt, behalve als het perongeluk de hele wereld was, kon wel in de leerlingenkamers.

“Goed, prachtig, heeft iedereen z’n bril op? Zo niet, doe ‘m nu snel op, voordat het te laat is!” Zelf deed hij ‘m nog eens stevig op zijn hoofd waardoor zijn haar alle kanten op ging staan. Maar alchemisten hoorden er nu eenmaal een beetje mal uit te zien, dat hoorde bij het beroep. Net zoals alle tovenaars eigenlijk een opgezette krokodil aan hun plafond moeten hebben hangen, maar die had Mort hier niet want hij was bang dat die naar benee zou donderen.

“Oké, voor het tekenen van Alchemische figuren kan je magische krijtjes gebruiken die ook te krijgen zijn bij de winkel waar je die brillen kan halen. Die kan je er ook bij zetten op het bestelformulier. Maar je kan het, zoals ik het doe als je je handen er niet vies mee wil maken, ook met je toverstaf doen. Zoals je al gemerkt heb, heb ik twee toverstokken. De ene is uitermate geschikt voor Alchemie, de ander voor de rest. Jullie kunnen het allemaal wel met je normale toverstok doen. De spreuk is ‘Craith’ om te beginnen met tekenen en ‘Crack’ om te stoppen. Je kan ze nonverbaal gebruiken. Maar nu wil ik dat jullie allemaal gaan oefenen met cirkeltjes tekenen en doe het allemaal maar hardop. Je kan ze weer weghalen met Hygiëna. Help je medeleerlingen als zij die spreuk niet kunnen. Over twee minuten wil ik dat jullie allemaal een mooie cirkel hebben. Zonder mooie cirkel kan je niet verder. Je mag hem overal op de grond tekenen, het liefste hier in het midden, maar op het hout van je bank is ook goed. Niet op het plafond, dus. Of op de muur.”

Zelf wiste hij alle krijtstrepen die op de grond stonden uit en maakte toen een cirkel, voor het geval iemand niet wist wat een cirkel was. Je had hier immers ook Huffelpuffers, daar moest je rekening mee houden.

[Victoria Collaris]

Mr Fairchild nam Victoria's bril aan zonder iets te zeggen. Dat is geen goed teken, dacht Victoria. Dan is hij vast heel boos. Ze keek hem aan, bang voor wat hij allemaal zou kunnen doen. Misschien zou hij haar vervloeken. Of haar belachelijk maken tegenover de hele klas. Dat laatste leek haar eigenlijk nog erger. Al kwam dat misschien omdat ze daar de gevolgen veel beter van kon inzien. Ze was zo vaak belachelijk gemaakt in haar verleden. Ze had geen idee wat men met magie allemaal wel niet kon aanrichten. Dat je mensen bijvoorbeeld met één enkele spreuk kon doden, daar had Victoria helemaal geen weet van. Nogal logisch, ze leerde zelf ook alleen nog maar hoe ze kleine voorwerpen moest betoveren. NIets waarmee ze erge schade aan zou kunnen richten. Volgens Victoria was de ergste manier om iemand te straffen, nog steeds er voor zorgen dat die persoon zich schaamde en zich vernederd voelde. Daar kon je iemand echt kapot mee krijgen. Dat had ze zelf gemerkt.

Gelukkig leek Mr Fairchild geen zin te hebben om Victoria te vernederen of iets dergelijks. Hij repareerde haar bril en liet haar een nieuwe pakken. Hij maakte niet eens een opmerking om het feit dat ze toch bijna was gaan huilen. Misschien was hij toch nog wel aardig.
Victoria wilde een bril uit de bak pakken, maar keek op omdat Mr Fairchild nog iets tegen haar zei. Dat ze een bril moest pakken die wat groter was. Groter? En zij had nog wel gedacht dat deze te groot was!
Victoria keek Mr Fairchild even verbaasd aan. Meende hij nou echt dat ze een grotere bril moest pakken dan de vorige? Maar haar leraar ging al door met de les, en Victoria haalde haar schouders op. Hij zal wel gelijk hebben, dacht ze. Tenslotte is hij de alchemist, dus hij kan het weten. Ze zocht de grootste bril uit en zette die op haar neus.
De bril met één hand ondersteunend zodat deze niet af zou zakken, liep ze terug naar haar plaats. Ze ging zitten en keek naar haar leraar, die er inmiddels best komisch uitzag. Victoria hield haar hand voor haar mond om niet in lachen uit te barsten, zo vreemd zag de man eruit met zijn haar alle kanten uit en de vreemde bril op zijn neus. Toen stopte ze met lachen, omdat ze zich bedacht dat ze er zelf waarschijnlijk nog vreemder uitzag. Ze was al vreemd, met haar bleke huid, zwarte haren en grote, bijna gele ogen. Daarbij leken haar kleren ook een bij elkaar geraapt zooitje en stonden ze absoluut niet bij elkaar, zelfs terwijl ze deel uitmaakten van hetzelfde kostuum. Bovendien was ze abnormaal klein, een effect wat nog versterkt werd door haar veel te grote kleding.
En alsof dat allemaal nog niet vreemd genoeg was, droeg ze ook nog een veel te grote bril op haar neus, die ze moest vasthouden omdat hij anders afzakte.

Ze mochten beginnen. Victoria begreep niet zo goed waarom, maar ze moesten cirkels op de grond tekenen door hun toverstaf te veranderen in een krijtje. Maar er waren zo veel vreemde dingen op Zweinstein, dat ze zich er niet meer over verwonderde.
Victoria besloot dat ze deze les al genoeg aandacht had gekregen, meer dan genoeg zelfs. Ze had geen zin om midden in de klas een cirkel te gaan trekken. Ze was al zo'n slechte tekenaar, dus ze had er geen zin in dat iedereen commentaar zou leven op haar cirkels. Dus bleef ze zitten waar ze zat om de cirkel gewoon op het hout van haar tafel te tekenen.
'Craith,' mompelde ze. Toen zette ze de toverstaf op het hout en probeerde een cirkel te tekenen. Het was duidelijk geen geweldig krijtje, maar was te doen.
Het tekenen van een mooie cirkel was makkelijker gezegd dan gedaan. Ten eerste werd Victoria afgeleid door haar bril, die ze met haar andere hand steeds terug op haar neus moest duwen. Bovendien was ze zo onhandig geweest om haar toverstaf helemaal aan het uiteinde vast te pakken, omdat ze geen ervaring had met het maken van tekeningen, noch met het trekken van cirkels. Want laten we wel wezen, het is heel lastig tekenen als je je potlood, of in dit geval toverstaf, aan het uiteinde vastpakt. Zeker als je hem zoals Victoria niet vasthield zoals dat met een krijtje hoort, maar op de manier hoe een trol zijn knots vasthoudt. En als je hem dan ook nog bijna fijnknijpt in de hoop dat het dan beter lukt, en hem zo hard mogelijk in het hut drukt, wordt het wel heel erg moeilijk. En dan heb ik nog niet eens verteld dat Victoria's toverstaf van zichzelf al krom was.
Het kon dus niet anders dan dat Victoria's cirkel zonder problemen de prijs voor "beste omtrek van Groot Brittanie ooit" had kunnen winnen. Ja, hij leek eigenlijk precies op de omtrek van het eiland waar het meisje zich nu bevond.
Nou had Victoria nooit topografie gehad, dus ze was niet trots dat ze net haar vaderland getekend had. In plaats daarvan deed ze haar uiterste best om het krijt met haar vrije hand (met de ander hield ze haar bril op zijn plaats) uit te vegen, zich niet bedenkend dat het magische krijtjes waren, en dat ze die dus niet uit kon vegen.
Wacht, daar was een spreuk voor. Maar die kon ze zich niet helemaal herinneren. Victoria wierp een bange blik op haar leraar en stak haar hand op. Ze vond het niet fijn dat ze om herhaling moest vragen van iets wat hij toch letterlijk gezegd had. Ze zou vast dom en onoplettend lijken.
'Meneer?' zei ze met trillende stem. 'Hoe- hoe moest je het ook alweer schoonmaken?'

[Edward McGriffin]

Edward had net als de rest van de klas een bril gepakt en die op zijn tafel gelegd, wachtend tot professor Fairchild zei dat ze die op moesten zetten. Hij luisterde naar Victoria, maar hield zijn aandacht niet voor de volle 100% bij haar uitleg.
Uiteindelijk gaf professor Fairchild de opdracht om de bril op te zetten -nee, de aantekeningen op te bergen, de bril op te zetten en daarna toverstaf te pakken. Wauw, dacht Edward, praktijk! Hij wist nu al dat dit waarschijnlijk minder moeilijk zou zijn voor hem dan de theorie. Professor Fairchild zei dat ze met behulp van een spreuk (Craith) cirkels moesten tekenen.
'Je mag hem overal op de grond tekenen, het liefste hier in het midden, maar op het hout van je bank is ook goed. Niet op het plafond, dus. Of op de muur.'
Niet op het plafond of de muur. Hmm. Het leek erop dat ze echt iets nuttigs gingen doen.
'Craith', mompelde Edward -hij had nog geen non-verbale spreuken gehad. Hij richtte bijna zijn toverstok op de leraar, maar bedacht zich toen dat dat al helemaal niet de bedoeling was en richtte zijn toverstok op de grond. Whihoe! Zijn krijtje werkte! Hij had dat van zichzelf niet verwacht en was dus... best wel verbaasd. Volledig geconcentreerd maakte hij een cirkel -Jaaaaa, zelfs Huffels kunnen dat!- maar hij schoot uit net voordat de cirkel helemaal rond -haha- was. 'Hygiëna?' probeerde hij. Het werkte niet. Vreemd. Volgens de leraar was het toch deze spreuk. 'Hygiëna?' Opnieuw vragend. Meer zelfvertrouwen, Edward, dacht hij tegen zichzelf en mompelde de spreuk nog eens.
'En nu lukt het! Anders...' Hij besefte dat hij hardop had gesproken en werd meteen stil. 'Hygiëna!' Wauw. De cirkel was weg.
'Craith.' Hij wist niet of hij de spreuk opnieuw moest 'aanzetten' of het nog werkte. Edward maakte een nieuwe cirkel, tot het uiterste geconcentreerd. Deze keer lukte het.
'Professor?' vroeg hij, terwijl zijn hand de lucht in schoot. 'Is dit goed?'


OOC: dit is de cirkel (ik heb geen vaste hand...):
(IMG:http://i902.photobucket.com/albums/ac225/FPwoper/RPG-nodig/hffcookieiconby_syunikiss_onlj-1.png)

[Lianna Sevenna]

Praktijk! Lianna had helemaal niet verwacht dat ze vandaag ook nog praktijk zouden gaan doen. Ze stopte haar aantekeningen weg, deed haar bril op en pakte haar toverstaf. Na de uitleg ging ze aan de slag. De eerste keer kwam er een wolkje krijtpoeder uit haar toverstaf. Nee, echt geweldig… Niet dus. Maar de tweede keer kreeg ze het voor elkaar en op de vloer trok ze een... Cirkel? Het leek meer op een boon. Of op de kop van een konijn. Ja, dat was het, het leek op een konijn. Onmiddellijk tekende ze verder tot er een konijn op de vloer stond.

Trots bekeek Lianna haar tekening, tenminste dat deed ze tot ze plotseling dacht aan de opdracht van professor Fairchild. Snel veegde ze de tekening met een geslaagde spreuk uit en trok een cirkel, die wonder boven wonder rond was. Lianna maakte er nog meer en meer en meer. Ze overlapten elkaar raakten elkaar en toen was het gewoon wit op de vloer voor haar. Ze was een klein beetje enthousiast. Snel veegde ze die ook weer uit en trok nu een nette cirkel, met een klein beetje moeite om hem mooi rond te krijgen, op de vloer. Zo, zij had ook weer iets goed gedaan vandaag.

[Elizabeth Pendragon]

Alchemie.. wat een rot, rot, rot vak. Elizabeth wenste dat ze het nooit had gekozen. Ze snapte er werkelijk de ballen niet van. Ze probeerde het heus wel, amar de stof was gewoon veel te moeilijk voor haar. En omdat het zo moeilijk was kon ze haar aandachter niet bepaald bij houden.
Langzaam zakte ze weg in haar stoel en keek ze rond in het lokaal. Als er ramen waren geweest in het lokaal, dan had ze vast een uur naar buiten kunnen staren, maar helaas die waren er niet. Het deed haar deugd dat de leerlingenkamer van Zwadderich zo dicht bij was. Haar gedachten vlogen dan ook al snel op haar echtgenoot, Hywel.
Wat zou Hywel nu toch aan het doen zijn, vroeg ze zich af. Welke les zou hij op het moment hebben of waren ze misschien vrij? Ze had werkelijk geen idee! Wat uitermate vervelend om zo'n belangrijke vraag niet beantwoord te kunnen zien. Ze zuchtte.
Ineens schoot ze wakker uit haar dagdroom. Oh, ze moesten een bril op. Snel pakte ze er eentje en ineens zag ze de wereld wel heel erg rooskkleurig in! Ze had namelijk een roze bril op.

Wat precies de bedoeling was geweest, was totaal aan haar voorbij gegaan. Misschien had Hywel wel fabeldieren.. oh dan zou hij les hebben van professor Ellis! Oh, daar wilde ze nu wel les van hebben. Dat was echt een hele goede en grappige professor. Elizabeth keek graag naar hem. Nee! Wacht! Ze luisterde graag naar hem, als in, ze vond dat hij goed les kon geven. Dat was het. Ze draaide een beetje lusteloos met haar toverstok. Zonder de spreuk te zeggen, want ze wist niet dat dat moest. Wat zou professor Ellis doen als hij geen les moest geven?

[Mort Fairchild]

Hij zou geëxcuseerd mogen worden dat het Collaris niet helemaal snapte. Sarcasme was iets wat bij uitstek Ravenklauwers zouden moeten snappen, maar aan haar leek het niet besteed. Ze had werkelijk de grootste bril uit de bak uitgezocht .
Hoofdschuddend boog Mort zich over de stapel huiswerk van stroming 2 die hij na moest kijken. Cirkels tekenen konden ze wel even oefenen zonder zijn supervisie. Goed, mmn, hij had de fantasie van stroming 2 beproeft in de hoop dat er wat succesvols uit zou komen. Hij bladerde door de stapel perkament heen. Het zag er niet zo fantastisch ui-

“Meneer?” klonk een trillende stem die hij inmiddels wel kende. Collaris weer. Zonder op te kijken antwoordde hij: “Zoals ik net zei moet je je medeleerlingen dan om assistentie vragen. Naastenliefde is iets dat we op deze school ruim op voorraad hebben.” Of dat was in ieder geval leuk om echt te geloven.
Hij keek pas op van zijn werk toen iemand een cirkel wilde laten zien. Om het beter te zien kwam hij zelfs overeind uit zijn stoel. “Dat is inderdaad een cirkel,” constateerde hij, “en dus geslaagd. Gezien jij het al kan, kan je wellicht je medeleerlingen een handje helpen. Juffrouw Collaris heeft daar bijvoorbeeld behoefte aan. En mevrouw Pendragon, ook als u getrouwd bent zult u nog met de lessen mee moeten doen.”

[AnnaLynne McCord]

De professor ging weer wat uit leggen. AnnaLynne hing aan zijn lippen. Je moest iets doen met magische krijtjes en spreuken als 'Craith' en 'Crack'. Er was ook iets over het nonverbaal gebruiken van spreuken... Non-verbaal? Dat hadden ze nog niet gehad! Dan werd het maar verbaal. Hij vervolgde een verhaal over dat we cirkeltjes moesten tekenen op de grond of op de bank. Met 'Hygiëna' kon je je cirkel weer weghalen, vertelde hij. Oké AnnaLynne, goed opletten nu! Dit moet je niet vergeten! En op het plafond mocht je niet tekenen. Alsof ze van plan was om een cirkel op het plafond te tekenen... Ze pakte haar toverstok uit haar zak. Haar grote trots. En nu zouden ze dan eindelijk praktijk gaan doen! Joepie! Ze had eigenlijk nog geen flauw idee of praktijk een van haar sterke punten was, maar dat zou ze snel genoeg uitvinden. Hopelijk wel. Zeker bij Alchemie, wat erg leuk was. Ze moest en zou dit goed doen. Gelukkig kon ze vrij aardig tekenen...

Haar tovertok hield ze soepel tussen haar slanke vingers. De spreuk. Gelukkig was ze hem niet vergeten. 'Craith' was het. Ze hield haar toverstok gericht op de grond naast haar tafeltje, want hij had tenslotte gezegd dat dat mocht. En haar buurman deed dat ook, dus het zou wel goed zijn. Ze besloot om de spreuk maar ferm te zeggen, anders zou hij vast niet werken. Haar bril duwde ze nog even wat beter op haar neus. Geconcentreerd hield ze dus haar stok gericht op de vloer en sprak luid: "Craith!" Haar hand probeerde een zo goed mogelijke cirkelbeweging te maken. "Crack." Helaas was de eerste niet echt bepaald, gelukt... "Hygiëna!" fluisterde ze, en haar cirkel verdween weer. Een tweede poging. "Craith!" zei ze, weer luid. "Crack." Deze was al een stuk beter gelukt! AnnaLynne jubelde zachtjes. "Hygiëna!" fluisterde ze opnieuw. De derde keer zou perfect zijn, hoopte ze. "Craith!" zei ze en haar hand maakte een bijna perfecte cirkelbeweging. "Crack." Deze was prachtig, al zei ze het zelf. Ze kuchte even zachtjes en stak haar hand op. "Professor Fairchild? Is deze cirkel goed?" vroeg ze timide aan de geweldig knappe leraar. Ze moest blozen.


OOC:

Eerste cirkel........................Tweede cirkel....................Derde cirkel (= de gelukte):
(IMG:http://i944.photobucket.com/albums/ad288/LeonieLifeless/Voor%20RPG/Cirkelvooralchemiemislukt1.png) (IMG:http://i944.photobucket.com/albums/ad288/LeonieLifeless/Voor%20RPG/Cirkelvooralchemiegelukt2.png) (IMG:http://i944.photobucket.com/albums/ad288/LeonieLifeless/Voor%20RPG/Cirkelvooralchemiegelukt3.png)

AnnaLynne McCord paste dit bericht aan op Thu 29 July 2010, 10:06

[Edward McGriffin]

Edward had niet verwacht dat professor Fairchild de cirkel goed zou keuren. Er zou vast iets beter gekund hebben. Er zat misschien wel een hoekje aan, of het was te klein, of juist te groot. Maar de cirkel was dus goed en daar was Edward best wel blij mee. Hij was nu niet de beste in dingen/vormen tekenen. De leraar zei dat hij andere mensen moest gaan helpen, juffrouw Collaris bijvoorbeeld. Edward knikte om aan te geven dat hij het begreep en keek even naar het meisje naast hem -AnnaLynne. Het leek haar intussen ook al te lukken, dus haar hoefde hij al niet te helpen. Toen liep hij maar naar Victoria toe, die er behoorlijk hulpeloos uit zag. Alsof hij zo goed was. Ahum.
'Kan ik je helpen?' vroeg hij aan haar toen hij bij haar stond. 'Van professor Fairchild-'die zelf behoorlijk lui is, zo te zien '- moest ik jou maar gaan helpen. Wat lukt er niet?'

[Liam Collins]

Liam voelde wat teleurstelling toen hij de praktijkopdracht kreeg. Geen interessante experimenten, nee, ze moesten cirkels tekenen. Nou, dat was nog eens moeilijk, boeiend, interessant, spannend, leuk, en wist hij wel niet wat het allemaal zou moeten zijn! De jongen keek zijn schoolhoofd met opgetrokken wenkbrauwen aan. Was dit echt alles? Hij had van Mr Fairchild toch wel verwacht dat die een opdracht op niveau zou geven. Nou ja, schijnbaar niet. Misschien was het een strategie voor leraren. Dat kon natuurlijk, dat Mr Fairchild hen nu wat makkelijks liet doen, zodat ze wat zelfvertrouwen zouden krijgen, zodat ze bij de moeilijke opdracht die straks zou komen, niet meteen de moed op zouden geven. Ja, dat zal het wel zijn, dacht Liam. Nou, dan moest hij maar doen wat de bedoeling was, en wat zelfvertrouwen opdoen met deze opdracht. Tenslotte waren cirkels de basis voor zoveel schetsen van hem, dat dit toch wel erg makkelijk moest worden.
De jongen knielde op de vloer. Hij hief zijn staf op en omdat hij nonverbale spreuken kon, mompelde hij hardop 'crack'. Hij keek naar de leerlingen om hem heen. De meeste schenen er behoorlijk moeite mee te hebben om een fatsoenlijke cirkel te tekenen. Liam grijnsde. Wat hij sowieso zag, was dat de meesten de fout maakten om de staf vast te pakken zoals men gewoonlijk met een toverstaf deed: aan het uiteinde. Maar als je moest tekenen, kon je hem toch beter vastpakken zoals een ganzenveer, leek hem. Daarom deed hij dat ook, en trok een grote cirkel op de vloer. Het was behoorlijk recht, alleen een beetje ovaalvormig. Daarom wiste de Huffelpuffer zijn cirkel met de spreuk die Mr Fairchild hen aangeraden had, en probeerde hij het overnieuw. De tweede was een stuk beter. De jongen ging weer rechtop staan en wachtte totdat ze wat met hun cirkels gingen doen. Hij voelde geen behoefte om net zoals de eerstejaars uit Zwadderich te vragen of zijn cirkel goed was. Tenslotte kon hij zelf ook wel zijn cirkel keuren, nietwaar?

[Mort Fairchild]

De Zwadderaar die hem vroeg of haar cirkel goed was zag rood van de inspanning. Dat zag Mort graag, mensen die zich inspanden voor Alchemie, maar het tekenen van een cirkel was toch zeker niet zó moeilijk? Waarom vroegen ze om bevestiging? “Ja, dat is een cirkel zoals cirkels er doorgaans uitzien,” bevestigde hij alsnog met een vage glimlach.
Al rondkijkend zag hij dat iedereen er wel min of meer in slaagde een cirkel te maken. Dat was ook logisch, want hoe moeilijk was dat?

“Dan moeten jullie nú jullie cirkels allemaal weer laten verdwijnen… en stuur ik jullie de hort op om van de Stroming 2 leerlingen te leren hoe je precies water uit deze cirkel tevoorschijn kan toveren. Ik wil in driehonderd woorden hoe jullie het geleerd hebben – en van wie – en hoe het wel of niet goed ging.” Natuurlijk zou hij de leerlingen zelf kunnen leren hoe ze water uit een cirkel tevoorschijn konden toveren… maar interactie tussen leerlingen vond hij zo belangrijk dat dat een stapje naar voren mocht doen. Het benieuwde hem hoeveel leerlingen van Stroming 2 de leerlingen van Stroming 1 wilden helpen. En hoe de leerlingen van Stroming 1 die van Stroming 2 dan om zouden kopen om ze wel te helpen, want als ze hun huiswerk in zouden leveren.. oei.
“Au revoir, inleveren voor volgende week!”

[Als je zoiets hebt van “omahgoodness ik wil iets inleveren”, doe dan voor 6 augustus. <3 Maar concentreer je liever op de examens!]